Voor de één is de Bedumer Winterloop een dorpsfeestje. Even eruit, samen bewegen, een kop warme chocolademelk na afloop. Licht in donkere dagen. En dat is het ook. Gelukkig maar. Maar voor anderen heeft deze week een heel andere lading. Je ziet dat en je hóórt dat. En soms voel je het al voordat iemand iets zegt.
Mensen willen praten. Niet altijd uitgebreid. Soms maar één zin. Soms alleen een blik. Het gebeurt het hele jaar door. Mensen bellen aan bij mij thuis en zeggen dan: “Bakker… ik heb een slecht-nieuwsgesprek gehad bij de dokter.” Geen grote aankondiging. Geen drama. Gewoon dat.
En dan is er stilte. En ruimte. En een luisterend oor. Ook in de supermarkt. Tussen de groenteafdeling en de kassa. Dan voel je ineens een hand op je arm. En hoor je: “Mag ik je even iets vertellen?” En dat is goed. Het is bijzonder dat mensen je dat toevertrouwen.
En het laat ook iets zien wat we misschien vaker zouden mogen doen: ‘met elkaar praten over wat moeilijk is’. Over angst. Over onzekerheid. Over alles wat kanker met je doet, niet alleen lichamelijk, maar ook van binnen. Ik hoor vaak dat mensen die midden in een behandeltraject zitten, een beetje worden gemeden. Niet uit onwil. Maar uit verlegenheid.
Omdat we niet weten wat we moeten zeggen. Maar soms is dat juist genoeg: “Ik denk aan je.” “Ik ben in gedachten bij je.” Of heel eerlijk: “Ik weet even niet wat ik moet zeggen.” Dat is geen zwakte. Dat is menselijkheid. En laten we ook de naasten niet vergeten. Partners, kinderen, broers en zussen. Mensen die vaak sterk moeten zijn, terwijl niemand vraagt hoe het met hén gaat.
Afgelopen zaterdag, tijdens de loop, vertelde een mevrouw mij dat haar broer én haar zwager waren overleden aan kanker. Ze zei: “Ik sta hier vandaag anders.” Geen boosheid. Geen verdriet in woorden, maar je voelde het in alles. Een andere deelnemer liep in het bouwbedrijfshirtje van zijn zwager, die kort daarvoor was overleden. Elke meter die hij liep, liep hij voor hem. Extra gemotiveerd. Extra vastberaden. Zo zijn er zóveel verhalen.
Mijn achterneefje van 23, lymfeklierkanker stadium 4 werd er in september j.l. gezegd. 6 chemo’s en zaterdag liep hij mee met de wandeltocht. Een prestatie van formaat! Sterk, vol wilskracht en positiviteit. Zijn verhaal: ‘Gigantisch door de hamer neergemept, maar daar heb ik geen boodschap aan, ik kom…
De onrust in mijn lijf wordt met het wikken en wegen groter en groter. In mijn hoofd springen de hersenen van het ene op het andere been. En in rap tempo. De ene gedachte overspoelt de andere, waarna de eerste terugkomt in een nog grotere hersengolf.
Het is maandagmorgen even na tienen. Het hele weekend was al een rollercoaster aan hersenspinsels en nu stuwen de gedachten het bloed in de aderen. De ringtone van mijn mobieltje slaat een bres in de maalstroom van gevoelens. Het is mijn broer. Het gesprek duurt dik twee minuten.
Met mijn laatste woorden ‘Ja, komt goud’ op zijn ‘Komt goud’ verdwijnt de twijfel en keert rust en zekerheid terug in mijn hoofd en lijf. We gaan het gewoon doen. Ik kruip achter mijn laptop, schrijf in één ruk een brief en even na half twaalf stuur ik een mail met motivatiebrief en bod naar de makelaar.
Even na enen mist Mien een telefoontje van de makelaar omdat ze in een belangrijke bespreking zit. We denken omdat het telefoontje zo snel komt dat we het niet zijn geworden. Hoop doet leven. Om tien over half twee belt de makelaar andermaal naar Mientje en niet naar mij omdat hij mijn nummer niet heeft. Deze keer kan ze wel opnemen. Het hoge woord komt eruit. ‘Het is van jullie…’
In een tijdsbestek van 3,5 uur zijn Mien en ik plotseling de eigenaar van een nieuw huis. Euforie en verbazing tegelijk. Appjes vliegen in recordtempo richting familie. Wij zijn zomaar de nieuwe bewoners van de Toornwerderweg in Toornwerd. Wij hebben ons droomhuis gevonden. En dat terwijl we in eerste instantie niet eens meer terecht konden op de kijkdagen, zoveel belangstelling was er. Dankzij een afmelding vanwege de griep mochten we alsnog naar de bezichtiging. Het moest kennelijk zo zijn.
Het statige huis heeft sfeer, karakter, ruimte, vergezichten en meer dan 150 jaar geschiedenis en staat in Toornwerd, maar zij zeggen op Doord. Voor wie het niet kent; Doord ligt op het Hogeland onder de rook van Middelstum aan de boorden van het Boterdiep, op schootsafstand borg Ewsum en naar het noorden Kantens.
Toornwerd is een pittoresk schilderachtig wierdedorpje. Nou ja, half wierdedorpje dan, want de wierde is in de 19e eeuw deels afgegraven om de arme Drentse zandgrond te bevruchten. Met een stuk of wat huizen en minder dan een handvol boerderijen heeft het slechts drie straatjes: Toornwerderweg, W.…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Wiebe de Vries is ook mijn volledige naam. Ik ben op zestien oktober 1963 geboren in Kruisweg als één na jongste van vijf kinderen. Mijn broer is helaas al overleden. Mijn zussen wonen in Hoogkerk, Kruisweg en Uithuizen. Mijn vader was vroeger fabrieksarbeider bij aardappelverwerker Rixona in Warffum. Mijn moeder runde het huishouden en maakte in Kloosterburen de scholen schoon.
Ik ben op jonge leeftijd in Kruisweg nog een keer verhuisd om vervolgens eerst aan een avontuurlijk leven te beginnen die mij al op 15-jarige leeftijd naar Terschelling bracht. Mijn diensttijd heb ik in Ossendrecht, Hilversum en Zuidlaren doorgebracht en in de tussentijd woonde ik weer thuis.
Ik huurde mijn eerste huis in Kloosterburen maar was in die tijd vaak bij mijn vriendin Jeike in het Friese Burum te vinden. Na getrouwd te zijn hebben we eerst tijdelijk in Zoutkamp gewoond waarna we in 1989 in Hornhuizen onze gezamenlijke eerste huis kochten. Vervolgens keerden we na vijf jaar terug naar Zoutkamp waar we twee keer een huis gebouwd hebben aan de Snik.
Helaas ging er bij de bouw van het tweede huis heel veel verkeerd en mede daardoor is het zowel in letterlijke als figuurlijke zin nooit ons huis geworden. We hebben toen vijf jaar in het huis gewoond bij de proefboerderij in Kollumerwaard dat destijds leeg stond. Maar Zoutkamp bleef trekken en drie jaar geleden hebben we dit huis aan de S.H. Woldringstraat gehuurd. Helemaal rustig zijn we nog niet want we zouden graag aan de rand van dit mooie dorp willen wonen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik heb Jeike van Wieren in 1982 leren kennen op het befaamde Veronica-schip dat in dat jaar in Zoutkamp kwam te liggen en tijdelijk omgebouwd werd tot discotheek. We kwamen elkaar daar regelmatig tegen en dat leidde op den duur tot vervolgenafspraakjes en een relatie. We zijn in 1987 getrouwd.
In 1997 werd onze zoon Thomas Dylan geboren. Hij woont met zijn vriendin Margriet in Oldehove en in 2024 werd zoon Owen Dylan geboren. Dat maakt ons inderdaad de trotse grootouders van een kleinzoon.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Kruisweg, ging ik naar de landbouwschool in Winsum. Dat was niet mijn eigen wens want ik wilde graag scheepskok of gymleraar worden. En zo stond ik maar zo koeien te scheren en ik leerde allerlei verschillende soorten gras kennen, voor…
Het is een koude vrijdagmiddag wanneer ik aan dit verhaal begin die ik maandagmorgen zal afmaken. Ik ben net terug van het rondje met het hondje waarbij ik ook nog even een flinke smak maakte op een ijzelglad stukje weggedeelte. Waarom niet gewoon een andere route gekozen, bedenk ik mij nu. Maar gelukkig heb ik er geen rare kneuzingen of botbreuken aan overgehouden.
Ik grijp dit verhaal aan om nog even terug te blikken op mooie herinneringen opgedaan in de afgelopen weken. Nog steeds zingt het nummer ‘Hold me now’ van Golden Earring mij door het hoofd. Ik zie ons zo weer in een Ahoy staan wanneer dit nummer, gezongen door George Kooijmans, boven het hoofdpodium geprojecteerd wordt en iedereen het refrein hard meezingt.
Hij had de plannen voor de afscheidsconcerten zelf in 2019 gesmeed. Maar toen kwam corona en daarna de diagnose van de vreselijke ALS-ziekte waaraan Kooijmans vorig jaar overleed. Hij kon er dus zelf niet meer bij zijn maar was vast tevreden geweest over de uitvoering van het concert samen met zoveel goede artiesten van naam die maar wat graag mee wilden doen om 60 jaar pophistorie luister bij te zetten.
Een dag eerder had ik ook al een mooie avond mogen beleven. Op Ewsum nam Notaris Huitsing afscheid van het notariswezen en werd gevierd dat zijn opvolger Marieke Poort in het ambt was benoemd. Het werd, op een ijskoude dag, een prachtig feest. Mede dankzij Everts Partycatering, de vrolijke klanken van de band The Outtakes en een mooi optreden van ‘special guest’ TikTok Tammo die de zaal binnen de kortste keren aan de polonaise kreeg. Daar kan men bij Notariskantoor Huiting & Poort nog lang met veel plezier op terugkijken.
Afgelopen weekend bracht bij naar het Versplein in Bedum waar ik zaterdagmorgen aan mocht schuiven aan het ontbijt dat georganiseerd werd door de organisatie van de Bedumer Winterloop. Wat was het ’s morgens rond half negen al weer gezellig druk in de feesttent waar ik mij een en ander goed liet smaken.
Uiteraard aan bekende gezichten geen gebrek en uiteraard had Klaes er weer zin om er een geweldige dag van te maken. Een dag die eindigde met de bekendmaking van de opbrengt. Opnieuw werd er meer dan een ton ingezameld voor research naar de bestrijding van deze rotziekte. Wat weer een geweldig resultaat waarbij opgetekend moet worden dat de Loop ook voor een enorme verbinding…
Jan, Anky en Jens, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Zal ik als senior van dit gezelschap het bal openen? Jan Lietmeijer is de naam, ik heb altijd in Uithuizen gewoond en ben 61 jaar. Getrouwd met de Brabantse Anky die ik dit jaar precies 40 jaar geleden leerde kennen tijdens een vakantie nabij Parijs. Qua hobby’s vind ik racefietsen en schaatsen leuk. En gezien de lange werkweken in onze eigen zaak ben ik blij dat werken ook een hobby van mij is.’
‘En ik ben de trotse Brabantse waar Jan het over had. Anky Dekkers is de naam, 56 jaar en geboren in Eindhoven. Ik heb tot mijn twintigste in Brabant gewoond en ben toen naar Uithuizen verhuisd. We zijn de trotse ouders van zoon Jens (26) en dochter Julia (23). Ik mag graag gitaar spelen, wandelen, naar het theater gaan en er samen met Jan met de camper opuit trekken.’
‘En ik ben de zoon waar mijn moeder het over had. Jens Lietmeijer is de naam, sinds vrijdag 26 jaar en ik woon mijn hele leven al in Uithuizen. Ik heb een relatie met de uit Warffum afkomstige Denise Raat. Wanneer het mij uitkomt ga ik graag squashen, hardlopen of wielrennen qua sportieve bezigheden en ik mag graag lezen en op stap gaan met mijn vrienden. Sinds twee jaar werk ik mee in het bedrijf.’
Wanneer zag Lietmeijer Tweewielers het levenslicht Jan?
Voorheen zat hier de fietsenzaak van Johan Bos. Er is een familieverband want zijn vader en mijn opa waren broers. Ik heb hem zo rond 1997 benaderd en aangegeven dat mocht hij de zaak op termijn kwijt willen, of hij dan aan mij wilde denken.
Zelf ben ik mijn werkcarrière begonnen bij Roelf Rustema in Middelstum en vervolgens werkte ik dertien jaar als servicemonteur bij Hamminga Bouw- en Tuinmarkt BV. Ik ben altijd van het ‘sleutelen en prutsen’ geweest en was ook altijd degene die thuis de fietsen maakte. Die reparaties vond ik het mooiste om te doen.
Toen Johan in 1999 na twee jaar contact met mij opnam, ben ik direct met Anky naar hem toegegaan en vervolgens waren we er binnen een half uur uit. Johan heeft ons nog twee jaar geholpen en ook mijn vader verrichtte, zeker in het begin, heel veel hand- en spandiensten. Het zal je niet verbazen dat ik mij vooral op het repareren van de fietsen richt.…
Nou daar zijn we dan, even in andermans schoenen staan. Al enkele jaren schrijft mijn moeder elk jaar getrouw een column voor Bert, over haar avonturen, haar werk en soms over dingen die wel erg dichtbij komen.
Net zoals mijn moeder werk ik in de zorg, eerst als een soort Assepoester, met mijn schoonmaakkar over de afdeling. Een doekje hier, een gesprekje daar, de veger erdoor en met de dweil erachteraan. Ik was zeventien, had geen idee wat ik wilde gaan doen ‘wanneer ik later groot ben’. Eerst maar aan het werk, ontdekken wat ik leuk vind, wat mijn plekje was en dan…
Tijdens de opleiding tot verpleegkundige kreeg ik de opdracht om te gaan observeren. Lichtelijk in paniek belde ik mijn moeder met de vraag: ‘HOE doe ik dat?’ Haar antwoord stelde mij gerust: ‘observeren doe ik altijd, overal, vaak onbewust. Bijvoorbeeld ik kom bij één van ‘mijn’ mensen binnen, dan luister ik, ik kijk, ik ruik, ik groet en krijg een reactie waar ik weer informatie uit haal. Oftewel ik observeer altijd en overal. En die observatie koppel ik aan mijn opgedane kennis, kunde én mijn gevoel.’
Inmiddels ben ik zes jaar verder, heb al verschillende zorgopleidingen achter de rug en ben bezig met de volgende. Na enkele jaren te hebben gewerkt met mensen met dementie, ‘mijn’ mensen die mij niet meer herkennen na een paar vrije dagen, ben ik in september begonnen op een revalidatiecentrum. Hier herkent men mij wel na een paar vrije dagen, wordt er gevraagd hoe dat ene tentamen ging, hoe de kerstmarkt in Duitsland was en word ik direct op de hoogte gebracht van alle perikelen die zich de afgelopen dagen op de afdeling hebben voorgedaan. Ook deze sterk wisselende groep met mensen, zijn allemaal toch een beetje ‘mijn’ mensen geworden.
Waar ik bij mensen met dementie voornamelijk moest werken op gevoel, met mijn theorie en kennis in mijn achterhoofd is dat op mijn huidige afdeling anders. Eerst mijn theorie en kennis toepassen en daarna pas het gevoel een beetje de ruimte geven. Deze manier van zorgen was in het begin onwennig, ik was natuurlijk ook weinig anders gewend, maar heeft mij ook het inzicht geboden dat ik juist graag met mijn gevoel werk. Het écht leren kennen van mensen, doen wat het best passend is zonder hierbij voorbij te gaan aan afspraken maar toch de ruimte hebben om te doen wat goed…
Naam: Marco van Dijken
Adres, Woonplaats: Burchtstraat, Middelstum
Leeftijd: 26
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Schadedeskundige bij D.O.G. Ingenieurs.
Hobby’s: Voetbal, fitness (op het moment wat opstartproblemen) en met mooi weer vissen.
Lievelingsgerecht: De zomerse pastasalade van mijn vader.
Mooiste film ooit gezien: Gladiator
Mooiste sportmoment ooit: Elk kampioenschap van PSV en in het bijzonder die van vorig jaar.
Mooiste boek ooit gelezen: N.v.t.
Kijkt het liefst naar: PSV, South Park en Modern Family.
Beste popsong aller tijden: Last Friday Night van Katy Perry.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Oprechtheid, zelfvertrouwen en het tonen van echte interesse; tenminste dat staat op internet.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Moet toch Middelstum zijn!
Favoriet vakantieland: Favoriet waar ik ben geweest dat is Gambia. En ik zou graag nog een keer naar de westkust van Amerika willen.
Mooiste stad: Dan ga ik voor het standaard antwoord, Groningen.
Favoriete auto: Ford Mustang GT
Waar heb je spijt van: Dat ik als kind buiten speelde i.p.v. investeerde in de bitcoin.
Wat zou je ooit nog willen doen: Ik heb nog veel landen / steden / voetbalstadions die ik wil bezoeken.
Droomvrouw/man: Droomvrouw moet nog komen, dus voor nu maar Madelyn Cline.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor een toastje met een goed stuk brie.
Hoogtepunt uit het leven: Moet wel met het vliegtuig zijn geweest, dan zit je zo op 10 kilometer hoogte.
Dieptepunt uit het leven: Bodem van het Boterdiep. Dieper ben ik niet geweest, denk ik.
Volgende vluggertjesgast en waarom: De man die op alternatieve manieren de Elfstedentocht fietst. En ook nog eens een hele goeie, grappige, knappe, lieve en vriendelijke kerel is: Gert Smid!
Wat wil je verder nog kwijt: Carpe diem…
Naam: Jaap Meijer
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 44
Burgerlijke staat: Gehuwd
Beroep: Leidinggevende
Hobby’s: Volleybal, klussen en koken.
Lievelingsgerecht: Er is teveel lekkers om iets te kiezen.
Mooiste film ooit gezien: Ik heb zoveel films gezien, daar valt niet uit te kiezen. Maar waar ik graag naar kijk zijn films met een complexe verhaallijn, niet voorspelbaar, pakkende personages en enigszins realistisch.
Mooiste sportmoment ooit: Wekelijks onze kinderen zien sporten en ontwikkelen en groeien. Cliché, maar wel echt waar.
Mooiste boek ooit gelezen: Het bittere kruid
Kijkt het liefst naar: Al het moois dat onze planeet ons te bieden heeft. Natuur, cultuur en diversiteit.
Beste popsong aller tijden: Bert, wat laat jij mensen veel keuzes maken in dingen waar slecht in te kiezen valt omdat er zoveel moois is. Hierbij slechts 1 van mijn keuzes! Streets of Philadelphia, Bruce Springsteen.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Jezelf zijn!
Mooiste plekjes van het Hogeland: Op de motor tijdens een zonnige en rustige zondag door het mooie Hogeland touren. Genieten van alle vergezichten en alles waar onze gemeente bekend om staat, de historische dorpjes, de wierden en terpen, de Waddenzee, onze maritieme sector in de Eemshaven enzovoort.
Favoriet vakantieland: Italië
Mooiste stad: Groningen, waar ik geboren en opgegroeid ben.
Favoriete auto: Ferrari
Waar heb je spijt van: Nergens van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Zelfstandig leren parachute springen.
Droomvrouw/man: Daar slaap ik elke dag naast. Ik ben een gezegend man!
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Het is op eigen risico om mij wakker te maken, ik slaap graag 8 uurtjes per nacht!
Hoogtepunt uit het leven: Geboorte van mijn prachtige dochter. En later in mijn leven zijn hier 3 prachtige en lieve bonuskinderen bijgekomen.
Dieptepunt uit het leven: Gelukkig geen diepe dalen tot nu toe.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn grote vriendin Miriam Mulder, de vrouw van Mark Hazekamp, want wie is er na het beantwoorden van zijn vluggertjesvragenlijst nu niet nieuwsgierig naar zijn droomvrouw en ook omdat ik graag mensen uitdaag om uit hun comfortzone te stappen. Succes Mir.
Wat wil je verder nog kwijt: Al het relevante is wel gezegd.…
Social media is een prachtig middel om met elkaar in contact te komen. Zo maakten we kennis met Johanna Bakker. Sinds 2020 voert zij haar eigen praktijk in Uithuizen, met een stevige basis van zes jaar klinische ervaring in het UMCG. Die medische achtergrond zie je terug in haar hele werkwijze: naast haar werk als medisch pedicure zet zij zich als burgerhulpverlener AED ook actief in voor de veiligheid en gezondheid in haar omgeving.
Expertise in medische problematiek
Voetenpraktijk Bakker is geen standaard pedicurepraktijk. Johanna richt zich specifiek op complexe voetproblematiek, waarbij klinische kennis en technische precisie essentieel zijn. Haar achtergrond als diëtiste en voedingsdeskundige vormt hierbij een belangrijk fundament; de specialisatie tot medisch pedicure maakt de integrale aanpak compleet.
Stilstaan is voor Johanna geen optie. Om de hoogste kwaliteit te waarborgen, blijft zij continu up-to-date via verplichte bijscholing en haar kwaliteitsregistratie bij ProCert.
“Mijn expertise gaat verder dan alleen de buitenkant van de voet,” legt Johanna uit. “Dankzij mijn verdieping in diabetes en de algehele gezondheid begrijp ik de oorzaak achter een klacht. Geen voet is hetzelfde, daarom verdient elk complex probleem een unieke, individuele oplossing.”
Specialistisch vakwerk voor de risicovoet
Johanna levert hoogwaardige zorg op het gebied van:
De risicovoet: specialistische zorg bij diabetes, reuma, neuropathie en vaatproblemen.
Geavanceerde nageltechnieken: oplossingen voor gecompliceerde ingroeiende nagels en schimmelnagels (o.a. nagelbeugels en nagelreparaties).
Orthesiologie: het vervaardigen van maatwerk hulpmiddelen (ortheses) voor drukverlichting en correctie.
Door nauwe samenwerking met andere specialismen, zoals Podotherapie Andringa, vormt de praktijk een essentiële schakel in de medische ketenzorg. U bent hier verzekerd van een professionele, hygiënische behandeling die exact is afgestemd op medische noodzaak.
Advies en kwaliteitsproducten
Naast specialistische behandelingen kunt u bij Voetenpraktijk Bakker terecht voor professionele verzorgingsproducten en deskundig advies:
Anti-mycose middelen (inclusief behandelplan)
Medische voetcrèmes en wondbehandelingsproducten (zoals wondspray en honingzalf)
Drukverlagende hulpmiddelen
Pediwol / wandelwol
Dadi’Oil (nagelriemolie) en professionele instrumenten voor thuiszorg
Praktische informatie
Voor een overzicht van de diensten, producten en tarieven kunt u terecht op: www.voetenpraktijkbakker.nl.
Adres: Botter 60, Uithuizen
Openingstijden: Dinsdag & donderdag (09.00 – 12.15 uur | 13.00 – 16.00 uur)
Contact: 06 – 42598948 | contact@voetenpraktijkbakker.nl
Let op: Vanwege een goed gevulde agenda ligt de focus momenteel op de behandeling van medische risicovoeten en specialistisch advies. Neem gerust contact op om de mogelijkheden voor uw situatie te bespreken.…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Watte Linstra is ook mijn volledige naam. Ik ben op 22 augustus 1960 geboren in de Kerkstraat in Middelstum. We woonden daar in de ene kant van een boerderij, opa en oma aan de andere kant. Ik ben nummer vier van vijf broers. Lang dacht ik de jongste te zijn die het meest verwend zou worden maar toen diende Koos zich nog aan. Broer Folly is helaas al overleden, Henk woont in Assen en Jan in Almelo.
Mijn vader had vroeger een eigen expeditiebedrijf, Firma Linstra en Van der Laan geheten. Met een vrachtwagen werd er op het Bodenterrein in Groningen ’s morgensvroeg allerlei spullen opgehaald die vervolgens in Middelstum en omstreken werden rondgebracht. Het dorp had in die tijd alleen al een stuk of zes bakkers die heel wat grondstoffen moesten hebben, later deden ze ook veel aan transport met hun vrachtwagens. Ook heeft hij bijvoorbeeld vele spoorbielzen verkocht.
Toen mijn vader (in 1980) veel te vroeg overleed, verhuisden we naar de Vlaslaan waar we op twee plekken hebben gewoond. Ik was 25 jaar toen we trouwden en naar Onstwedde verhuisden. Daar hebben we ruim acht jaar gewoond en daarna volgde ruim vijf jaar Doetinchem. Eind jaren negentig zijn we naar Zuidlaren verhuisd en sinds dik een jaar zijn we de trotse eigenaars van dit appartement aan de Oosterhamrikkade in Groningen. Het is een kwartiertje lopen naar de binnenstad en dat bevalt prima.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 2026 veertig jaar getrouwd met de oorspronkelijk uit Baflo afkomstige Tessa. Zij was mijn Rabobank-collega in Baflo, we waren een echt ‘bankstel’ dus. Het huwelijk heeft ons drie dochters geschonken. In 1987 werd Marjolein geboren, zij woont ook in Groningen. Twee jaar later diende de tweeling zich aan met de namen Simone en Kim. Simone woont in Amsterdam en Kim in Leusden. En zo konden wij in 1989 precies op onze trouwdag zeggen dat we in drie jaar tijd drie dochters hadden gekregen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de MAVO in Middelstum, ging ik naar de HAVO in Groningen zonder eigenlijk enig idee te hebben wat ik qua beroep wilde worden. Ik ben toen eerst maar in militaire dienst gegaan en solliciteerde daarna op een Rabobankvacature in Baflo en ook de PTT in Groningen zocht personeel. Ik kon vervolgens bij beide terecht en koos voor de Rabobank. Daar heb ik…
Ik weet niet eens meer waarheen we op weg waren. Maar in de auto zei de vrouw tegen mij dat ze gezien had dat Golden Earring dik een jaar later in Ahoy te Rotterdam nog een aantal afscheidsconcerten zou gaan geven. Of eigenlijk was het er toen nog maar één. Aansluitend op de Vrienden van Amstel Live en met medewerking van een groot aantal artiesten die eerder in januari al tijdens dit spektakel te zien waren.
Twee jaar geleden waren we al eens bij een avond van VVAL geweest en het smaakte naar meer. En dit was de kans op een ander soort weerzien, misschien nog wel mooier ook. Helemaal vanwege dit unieke karakter natuurlijk.
Want ik heb wel iets met deze legendarische rockband die vijftig, misschien wel zestig jaar, Nederlandse popgeschiedenis vertegenwoordigt. Ze traden immers maar liefst twaalf keer in Middelstum op tijdens Sunsation. Vooral die keer dat Anouk ook mee kwam, zal ik nooit meer vergeten. Wat was het ongekend druk in de tent. Warm ook en de zweetdruppels vlogen je van bovenaf om de oren.
Maar ook de videoclip van het legendarische nummer ‘When the lady smiles’ maakte indruk. Volgens mij geregisseerd door Dick Maas, destijds zeer bekend van de filmhits De Lift en Amsterdamned. De clip met de non en een kaalgeschoren Barry Hay werd in Amerika zelfs gecensureerd, anders mocht hij niet worden uitgezonden.
We hadden dus een jaar lang last van de voorpret maar vrijdag jongstleden was het zover en tokkelden we al op tijd die kant op. De vorige keer reden we ’s nachts vanuit Rotterdam in één keer terug. Dit keer hadden we in Zeist, op dik een uur rijden van Rotterdam, een hotelovernachting geboekt. Uiteraard ging het laatste uurtje die kant op niet zo snel door alle drukte op de wegen.
Vlakbij Ahoy scoorden we nog snel even een snelle hap fastfood. Om vervolgens om 19.00 uur in een lange rij met wachtenden te gaan staan. Zo rond half acht hadden we onze stoeltjes gevonden en werden we opgewarmd door zachte GE-muziek op de achtergrond en zagen we de zaal steeds voller worden. Toen drong bij mij het besef en de importantie van deze avond langzaam maar zeker door. Dit wordt echt de laatste keer dat we de mannen op zien treden.
Het werd een memorabele avond met een keur aan artiesten. Son Mieux brak zeer energetisch de ban met onder…
De sneeuw dwarrelt voor de ramen, als ik mij achter mijn laptop heb gezet voor mijn jaarlijkse column voor deze website. Deze mooie witte wereld levert altijd schitterende plaatjes op. En zo naar buiten kijkend, begint het al wat te kriebelen. Het jaar 2026 is inmiddels alweer een dikke maand aan de gang. En wat voor een jaar staat ons te wachten op het gebied van sport. Met in 1 jaar de Olympische Spelen en het WK voetbal als grote evenementen.
Als deze column uitkomt is het nog een paar dagen voor de ceremonie van de Olympische Spelen begint. Maar liefst 38 sporters zijn er namens Nederland actief in Italië. We hebben een bobsleeënde advocaat in zowel de twee- als in de viermansbob. En er zijn zelfs medaillekansen. Hoe uniek zou dat zijn. Ook op een sleetje zijn er kansen voor Kimberly Bos op haar skeleton. Een mooie ontwikkeling is dat Nederland in de breedte in steeds meer disciplines actief is. Het gezelschap heeft zelfs nog wat snowboarders en een kunstrijpaar.
De vraag is met hoeveel medailles we terug naar Nederland komen. Chef de Mission Carl Verheijen denkt dat 10 gouden medailles haalbaar is. Hopelijk zijn de mannelijke schaatsers opgewassen tegen de Amerikaanse gigant Jordan Stolz, die op 4 onderdelen de grootste kanshebber is voor goud.
Op de langere afstanden wordt het ook een lastig verhaal, maar misschien kan onze Groninger Marcel Bosker voor een stunt zorgen. Bij de vrouwen liggen de kaarten wel anders. Met Femke Kok en Jutta Leerdam op de korte afstanden en Antoinette de Jong, Joy Beune en Marijke Groenewoud op midden / lange afstanden, zijn er veel kansen op eremetaal.
Ook de shorttrackers zijn toonaangevend in hun sport. Dus ook daar verwacht ik wel wat medailles. Sowieso zijn de Spelen fantastisch om sporten te kijken die je anders nooit ziet. Voor de ultieme sportliefhebber is dit natuurlijk geweldig. Voor de niet-sportliefhebber is dit verschrikkelijk, maar die kunnen altijd nog een serie bingen op Netflix.
Als de Olympische Spelen afgelopen zijn, begint het normale sportjaar op gang te komen. Met alle grote wielerklassiekers en de 3 grote rondes. Het is voor het peloton te hopen dat Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel ook eens een keertje een wedstrijdje overslaan. Deze veelvraten zijn een sieraad voor de sport, maar nemen wel vaak veel spanning weg uit de koers.
Ook de Formule 1 gaat weer van start.…
Naam: Mark Hazekamp.
Adres, Woonplaats: Sperwer, Bedum
Leeftijd: 43
Burgerlijke staat: Getrouwd met Miriam.
Beroep: Ambulancechauffeur in Groningen en reanimatie-instructeur met mijn eigen bedrijfje Hart “RE” Start.
Hobby’s: Fitness, feestjes en auto’s en motoren…..
Lievelingsgerecht: Spareribs
Mooiste film ooit gezien: Band of Brothers
Mooiste sportmoment ooit: Bekerfinale FC Grûnn in De Kuip in 2015.
Mooiste boek ooit gelezen: First responder, omdat een maat van mij dit boek heeft geschreven.
Kijkt het liefst naar: Alle mooie dingen in het leven……. Vul zelf maar in hahaha.
Beste popsong aller tijden: Alles uit de 90’s maar voornamelijk hardstyle.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik ben al 25 jaar bij Miriam, dus dat versieren is een beetje roestig. Maar ik gok mijn dance-moves of mijn snelle humor…..
Mooiste plekjes van het Hogeland: Toen het nog gewoon gemeente Bedum was.
Favoriet vakantieland: Waar de zon maar schijnt…
Mooiste stad: GRONINGEN!
Favoriete auto: Audi RS6… nog even doorsparen…..
Waar heb je spijt van: Eigenlijk van helemaal niks. Sommige keuzes zijn gewoon niet handig, maar daar leer je alleen maar van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Geen specifiek iets, maar gewoon blijven genieten van het leven.
Droomvrouw/man: Die heb ik al! En anders Chantal Janzen.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet, dat doen ze al regelmatig op mijn werk.
Hoogtepunt uit het leven: De geboorte van onze kinderen Niek en Isa, en onze trouwdag.
Dieptepunt uit het leven: Het verlies van mijn vader en toen ik die verschrikkelijke ziekte had.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn letterlijk en figuurlijk grote vriend Jaap Meijer.
Wat wil je verder nog kwijt: Geniet van het leven, maak herinneringen want het kan zo maar eens anders lopen! Dus Geniet!…
Naam: Ferdi Roetert
Adres, Woonplaats: Plataanlaan, Middelstum
Leeftijd: 22
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Magazijnmedewerker / afstuderend
Hobby’s: Voetbal, met de mann’n zijn, sporten, podcasts luisteren.
Lievelingsgerecht: Dat zijn dan toch spareribs, denk ik.
Mooiste film ooit gezien: Guardians of The Galaxy v3
Mooiste sportmoment ooit: Stierengevecht; David de Miranda – 19/08/2025, Malaga.
Mooiste boek ooit gelezen: Stephen Hawking: De antwoorden op de grote vragen.
Kijkt het liefst naar: Youtube
Beste popsong aller tijden: NF – The Search
Mooiste/succesvolste versiertruc: Bert…..je hebt jagers en verzamelaars!
Mooiste plekjes van het Hogeland: Middelstum
Favoriet vakantieland: Curaçao
Mooiste stad: Groningen
Favoriete auto:🚘
Waar heb je spijt van: Alles wat er tot heden is gebeurd, heeft mij gemaakt tot wie ik vandaag de dag ben. Daar ben ik redelijk tevreden mee. Dus dan wil ik zeggen, ik heb nergens spijt van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Meer van de wereld zien.
Droomvrouw/man: Mijn droomvrouw mag zich wel melden, met mijn droomman heb ik al 4 jaar een Facebookrelatie mee.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Ik blijf liever liggen.
Hoogtepunt uit het leven: Stage lopen op Curaçao.
Dieptepunt uit het leven: Gelukkig kan ik nog geen antwoord bedenken op deze vraag.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Marco Van Dijken, de BM’er (Bekende Middelstummer).
Wat wil je verder nog kwijt: ‘Een schip ligt het veiligst in de haven, maar daar is het niet voor gemaakt.’…
Begin 2021 mocht ik bij Maaike Overeem langs komen ter viering van haar vijfjarig praktijkjubileum met Orthopedagogische Begeleiding Bij Maaike. Op haar mooie locatie (destijds de Jacobijnenhuis) babbelden we destijds vrolijk over de ontstaansgeschiedenis en de mooie ontwikkeling van haar praktijk. En kwamen we ook wat meer over Maaike zelf te weten.
Want zij verhuisde als dochter van het ondernemersechtpaar Overeem op haar elfde van Zoetermeer naar Winsum waar haar ouders de plaatselijke C1000 overnamen. Na wat omzwervingen streek ze in 2018 jaar geleden weer neer in het mooiste dorp van Nederland. Inmiddels is Maaike onlangs moeder geworden van haar derde dochter en is ze met haar praktijk verhuisd naar een prachtig nieuwe locatie: De Tirrel, gelegen aan De Meeden in Winsum!
Als er een probleem is met de ontwikkeling van een kind dan is Maaike er om de kinderen en hun ouders te helpen. Die mogelijke problemen zijn zeer divers van aard. Faalangst, boos, driftig, heel druk of verdrietig zijn, in een rouwfase of met zichzelf in de knoop zitten, zo maar wat voorbeelden waar kinderen soms mee te dealen hebben waardoor ze niet lekker in hun vel zitten. Maaike begeleidt kinderen met leer- en of sociaal emotionele problemen zodat ze zich minder gefrustreerd voelen en meer zelfvertrouwen krijgen.
Hun directe omgeving is hierbij erg belangrijk. Dus gaat ze eerst het gesprek aan met de kinderen maar ook met hun ouders en de leraren waar ze les van krijgen. Gezamenlijk proberen ze de oplossing te vinden waardoor de kinderen beter in hun vel komen te zitten. Dan komen de leerprestaties vanzelf weer. Ze begon met haar praktijk in de stad Groningen maar streek dus enige jaren geleden in Winsum neer.
En daar bleek de roem haar al vooruitgesneld te zijn: “Toen we nog geen drie weken in Winsum woonden, belde de huisarts mij al met de vraag of hij kinderen naar mij door mocht verwijzen. Wat ik niet wist was dat er hier in de omgeving geen orthopedagoog zit die de kinderen verder kan helpen. ’s Morgens ben ik op scholen in Winsum, Rasquert en Sauwerd te vinden en ’s middags komen kinderen uit bijvoorbeeld Bedum, Zoutkamp Kloosterburen maar ook uit Groningen naar mijn praktijk.”
Maaike hecht er veel waarde aan dat de kinderen haar zelf kunnen vertellen waar ze mee zitten. Ze begeleidt veel kinderen vanaf groep 4 tot aan een leeftijd van 16, 17 jaar en dan…