Je weet nooit precies wanneer je jouw kind voor de laatste keer optilt. Bij de start is alles glashelder. Zonder tillen, is er geen verplaatsing. Een baby drinkt, poept en plast zelfstandig. In willekeurige volgorde en als het mooi gaat in onvoorspelbare combinaties. Dat kunnen ze. Voor al het overige ben je als kersverse ouder cruciaal. Een onvermijdelijk middelpunt in hun jonge universum.
Dit soort gedachten spoken door mijn hoofd als ik probeer een kastje door een trapgat te wurmen. Het past net wel. Of net niet. Dat weet ik nog niet zeker. Merijn trekt aan de bovenkant. Ik duw aan de onderkant. Daarbij komt de vraag op waarom ik deze positie koos. Als het niet lukt komt het hele ding in mijn richting.
Hoe dan ook. Het lukt en het kastje komt boven. Klaar om onderdeel te worden van een studentenkamer. Daarmee is het officieel. Merijn is uit huis. Afgeleverd aan de grote wereld. Nog een paar jaar studeren en dan staat hij voor de klas. En ondertussen lonkt het studentenleven in alle opzichten.
Guusje en Hanna helpen mee met verhuizen. Ze kijken verlangend naar het voorbeeld van hun grote broer. Uit huis. Op eigen benen. Zeker Guusje. Eerst nog even examen doen. En ondertussen met elk circus mee. Stel je voor dat je iets mist.
Een meer dan vol, maar zeker ook kleurrijk leven zoals dat heet. Op 18 maart kan en ga ik zelfs op haar stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Trots en beschermingsdrang vechten om voorrang.
Hanna heeft als derde in de rij nog even te gaan. Op het Leon van Gelder vindt ze haar weg. In mijn tijd heette dat nog de Middenschool. Maar het effect is nog steeds hetzelfde. Leren samenwerken, ontdekken waar je goed in bent en wat je goed kan.
Niet alleen aandacht voor het hoofd, maar ook voor het hart. Voor Hanna werkt het net zo goed als vroeger voor mij. Sociaal, lief, slim en steeds steviger in haar schoenen kiest ze haar eigen pad. Dat brengt haar op de goede plek. Daar ben ik van overtuigd.
We zetten het IKEA-bed in elkaar. Zonder onderdelen over te houden en zonder gereedschap dat niet op de handleiding staat. Met minimale schade aan lijf en leden. Merijn laat ons uit en we krijgen nog een stevige omhelzing. Terwijl hij al over onze schouder naar de woonkamer kijkt waar zijn huisgenoot een biertje pakt.
Het…
Naam: Ciska Bolte Postma
Adres, Woonplaats: Noordwolderweg, Bedum
Leeftijd: 44
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap
Beroep: Kapster / sportmasseur
Hobby’s: Wandelen / sporten / koken
Lievelingsgerecht: Thaise curry
Mooiste film ooit gezien: Life of pie
Mooiste sportmoment ooit: Het fietsen van de Elfstedentocht.
Mooiste boek ooit gelezen: Daar waar de rivierkreeften zingen.
Kijkt het liefst naar: Vanalles, van series tot Keuringsdienst van waren en kookprogramma’s.
Beste popsong aller tijden: Bruce Springsteen / The River
Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is lang geleden dus geen actieve herinneringen meer.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Onze tuin.
Favoriet vakantieland: Frankrijk
Mooiste stad: Valencia / Rome
Favoriete auto: Wit graag en met 4 wielen.
Waar heb je spijt van: Nergens van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Op de fiets een paar weken op vakantie gaan en een wandelvakantie met vriendinnen.
Droomvrouw/man: De man die ik nu heb.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Mij mooi laten liggen!
Hoogtepunt uit het leven: Fietsen van de Galibier en mijn bevallingen.
Dieptepunt uit het leven: Het verliezen van mijn vader.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Tom Rosema, hij is nog niet zo geleden in Bedum gestart met Toms Fietsen.
Wat wil je verder nog kwijt: Ik heb sinds kort mijn eigen sportmassagesalon. Dus voor wie dit leest….boek een afspraak op www.massagepraktijkvitaal.nl! …
Marnick, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Marnick Joustra is de naam en ik woon mijn hele leven al in Appingedam. Voor mij de plek waar ik nooit meer weg wil. Ik ben dertig jaar en kan moeilijk niets doen. Op mijn vijftiende had ik al acht bijbaantjes en nog steeds ben ik heel actief met allerlei dingen.
Naast mijn werk en het raadslid zijn, zit ik in acht besturen en ben ik secretaris van de Stichting Jong Noord, de stichting die ik zelf mede heb opgericht. En zo ben ik zestien uur per dag bezig met (vrijwilligers)werk.
Politicus zijn is niet je hoofdberoep toch?
Ik heb eerst op MBO-niveau voor dierenartsassistent geleerd, volgde daarna op het HBO een opleiding tot leraar biologie maar ben uiteindelijk afgestudeerd in het HR-management. Mijn afstudeerstage heb ik vervolgens bij Univé doorlopen en daar werk ik tegenwoordig als regiocoördinator.
Univé is een coöperatie met leden wat inhoudt dat de mogelijke winst terugvloeit naar die leden. Dit doen we onder andere door in de regio allerlei sociaal-maatschappelijke evenementen te organiseren. We zetten ons op sportgebied in voor mensen met een beperking, bijvoorbeeld door materialen aan te schaffen.
We participeren bijvoorbeeld ook in Kids United, onderdeel van FC Groningen. Voor oudere mensen organiseren we onder andere wijkdiners. Voetbalvereniging Winsum is een voorbeeld van een vereniging waar we nauw mee samenwerken. Vanuit Univé coördineer ik de maatschappelijke activiteiten.
Wanneer is het politieke vuur gaan branden?
Op mijn achttiende, kwam ik in contact met stadsgenoot Yang Soo Kloosterhof, die destijds wethouder was van de toenmalige gemeente Appingedam. Ik kende hem vanuit verschillende rollen en hij vroeg mij of ik iets wilde gaan doen voor het CDA in Appingedam.
Ik ben toen eerst uit gaan zoeken of het iets voor mij was en of het CDA bij mij paste. Ik kwam er achter dat je als raadslid veel inspraak hebt op de ontwikkeling van je directe omgeving. Toen beide seinen op groen stonden, werd ik in 2014 fractieassistent. Dit heb ik tot 2021 gedaan en het is een leerzame periode voor mij geweest.
Maar je hebt inmiddels de nodige ervaring opgedaan als raadslid?
Ik was in 2021 nummer vijf op de CDA-kandidatenlijst voor de nieuwe gemeente Eemsdelta. We kregen drie zetels maar ik had na Pier Prins de meeste voorkeursstemmen en werd benoemd als raadslid met Bert Raangs als fractievoorzitter.
Een intensieve periode brak aan want we…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer voor mijn naam in dit verhaal gerust Anneke Bakker-Vogel. Ik ben op zestien juli 1956 geboren aan de Poelweg in Zandeweer. Ik heb nog een vier jaar oudere zus die in Israël woont. Mijn vader was aanvankelijk boerenarbeider, onder andere bij boer Slob, en heeft ook bij een kweker gewerkt. Toen ik vier was, verhuisden we naar de Noorderweg en daar kochten mijn ouders een kwekerij. Moeder hielp ook mee en was sowieso een bezige bij.
Toen ik veertien was, verhuisden we naar Stadskanaal omdat mijn vader daar werk kreeg bij Philips. Ik ben op mijn achttiende getrouwd en we gingen in Uithuizen aan de Siebranterriep wonen. Hier zijn ook onze kinderen geboren. Daarna volgde in 1994 nog één keer een verhuizing en wel naar de Botter. We wonen hier heel mooi en rustig met achter het huis een uitzicht op het park bij de Menkemaborg.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik was nog maar net dertien toen ik Henk Bakker leerde kennen. Henk is een echte Oethoester en onze eerste ontmoeting vond dan ook plaats in Uithuizen waar hij mij op de vluchtheuvel bij de hand pakte. Hij was ook de reden dat ik vanuit Stadskanaal naar deze contreien terugkeerde maar daarvoor moesten we wel trouwen. Dat was op 27 december 1974, we zijn dus al dik vijftig jaar getrouwd.
Dit huwelijk heeft ons drie kinderen geschonken. In 1980 werd Jan-Paul geboren, hij woont nu in ’t Lage van de Weg. Dik een jaar later volgde Raymond die in Ulrum woont. Annemarie diende zich in 1985 aan en zij woont in Rhenen. We zijn de trotse opa en oma van kleindochter Sofie, zij is zes jaar oud. Zij is ons ‘wondertje’ en is regelmatig bij ons.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Zandeweer, de Onnemaschool, ging ik naar de MAVO in Uithuizermeeden. Na twee jaar volgde door de verhuizing de switch naar de MAVO in Stadskanaal. Ik was vijftien jaar toen ik mijn diploma behaalde. Ik wilde vroeger heel graag verzorgster worden maar daarvoor had ik eigenlijk naar de huishoudschool en de INAS moeten gaan. Nu wilde ik graag eerst wat geld verdienen omdat er toen al trouwplannen waren.
Ik ging dan ook als verkoopster aan het werk bij een (kantoor)boekhandel. Daar heb ik tweeënhalf jaar gewerkt en na verhuisd te zijn, ging ik in Uithuizen bij…
We zijn de maartmaand al weer ingerold wanneer ik aan dit verhaal begin. Als altijd blik ik nog even terug op de afgelopen weken. Mooie herinneringen komen boven. Van een gezamenlijke Winterloop-ontbijt tot het trainingskamp op Schier, evenementen waarover ik reeds uitvoerig geschreven heb. De toneeluitvoering van WAT in Westerwijtwerd was weer ongeëvenaard en hilarisch als altijd. En ook de bijeenkomst bij vv Winsum met Bas Nijhuis leverde kolderieke momenten op.
Momenten ook op te koesteren, dat moge duidelijk zijn. In de tijd dat het leven aan je voorbijraast is het goed om af en toe wat gas terug te nemen. En dat deed ik woensdagmiddag in het Asingapark tijdens het loopje met de hond. Een prachtige en voor de tijd van het jaar uitzonderlijk warme woensdagmiddag en je ziet de sneeuwklokjes als het ware de grond uitschieten.
En dat met de statige Hippolytuskerk op de achtergrond die verlicht werd door verwarmende stralen van de ondergaande zon. Man, wat hebben we koude weken moeten ondergaan. Vol met sneeuw, natte drab en vervaarlijke ijzel. Maar waar hebben we het eigenlijk over. Deze winter stelde immers helemaal niets voor in vergelijking met die van 1963 en 1979 bijvoorbeeld.
Maar toch was ik maar wat blij met het tafereeltje dat woensdagmiddag zelfs mijn poëtisch hart, of wat er voor door moet gaan, opende. Het feit dat de lente zich in al haar hevigheid aandiende, zorgde zelfs voor enige ontroering. De donkerste dagen zijn eerst weer voorbij en we maken ons op voor mooie maanden waarin iedereen wat meer naar buiten gaat en we elkaar dus weer wat vaker tegen zullen komen.
Dit gebeurde bijvoorbeeld op een mooie donderdagavond in het Hippolytushoes. Daar vond namelijk een heuse filmpremière plaats, en wel die van filmer en cineast Itamar Kool. Glimlachend denk ik terug aan een vrijdagmiddag dik een jaar geleden toen we bij hem thuis afspraken om het eens te hebben over al het moois wat zich allemaal in Middelstum afspeelt.
En Itamar maar schrijven. Hij noteerde de ene na de andere telefoonnummer en probeerde verbanden te ontdekken tussen al die vele vrijwilligers die ons dorp telt en de doelen en verenigingen waar ze zich voor inzetten. Misschien rijpten zich in zijn hoofd voorzichtig reeds de eerste beelden, geschoten in onze prachtige omgeving.
Met blij gemoed ging ik vorige week dan ook naar het Hippyhoes in de wetenschap niet teleurgesteld te worden. Ik ken Itamar…
Naam: Justin Zuur
Adres, Woonplaats: Uithuizermeeden… op Meij.
Leeftijd: 26 jaar
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap met Nienke de Weert.
Beroep: Commercieel operator bij Wagenborg Shipping.
Hobby’s: Dat zijn er nog al wat… Voetballen, voetbaltraining geven bij Heracliden, naar FC Groningen gaan, wielrennen, muziekspelen bij Koningin Wilhelmina uit Delfzijl, drummen, allerlei muziek luisteren, het organiseren van Beach-Event Uithuizermeeden, vrijwilliger bij Eurocup Delfzijl, het organiseren van een evenement op Meij wat er nog aan zit te komen… ssssst en als laatste natuurlijk een paar kleine biertjes drinken met familie en vrienden. Ben af en toe ook nog wel eens thuis bij Nienke hoor 😊.
Lievelingsgerecht: Lasagne bolognese of een goed stuk vlees… Echt lekker!
Mooiste film ooit gezien: Ik kijk eigenlijk nooit naar films, maar we hebben laatst ‘De vuurlinie’ gezien, het verhaal van Marco Kroon. Bizar en erg indrukwekkend.
Mooiste sportmoment ooit: In de Kuip, FC Groningen de beker zien winnen tegen PEC Zwolle in 2015.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik zou het zo niet weten, ik houd niet zo van boeken lezen.
Kijkt het liefst naar: De drie V’s… Voetbal, Vrouwen en Volvo’s.
Beste popsong aller tijden: Er zijn heel veel mooie nummers gemaakt en ik kan eigenlijk niet kiezen, maar als ik er toch 1 moet kiezen ga ik voor ‘In the air tonight’ van Phil Collins, met de iconische drums in het nummer.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Een bed kopen bij Scherer… het is mij gelukt….
Mooiste plekjes van het Hogeland: Op de dijk in de Eemshaven.
Favoriet vakantieland: Noorwegen
Mooiste stad: Er zijn zoveel mooie steden, maar Oslo staat wel op nummer 1.
Favoriete auto: Een Volvo XC60 T8 Polestar Engineerd.
Waar heb je spijt van: Spijt is voor later en zo oud ben ik nog niet.
Wat zou je ooit nog willen doen: De Preikestolen belopen in Noorwegen en een F1 race bezoeken met mijn schoonpa en zwager.
Droomvrouw/man: Nienke de Weert, als ik dit niet zeg moet ik mijn antwoord bij vraag 4 aanpassen.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Als er echt wat aan de hand is.
Hoogtepunt uit het leven: De koop van mijn eerste auto en binnenkort de tweede, de koop van ons eerste huis en de kleine dingen die het leven nog leuker maken.
Dieptepunt uit het leven: De beslissing moeten nemen dat ik moest stoppen met het varen op zee en daardoor mijn droom in duigen viel vanwege een…
Laatst kwam ik tijdens het hardlopen het busje van Zengerink Cleaning Service van Kris Zengerink uit Zeerijp weer eens tegen. Vast op de terugweg naar huis na weer een mooie klus in de regio. Eerder waren we reeds een Facebookconnectie aangegaan en via LinkedIn kwam ik te weten dat hij sinds dik een jaar de trotse eigenaar van Zengerink Cleaning Service is na eerder jarenlang operator bij verschillende bedrijven te zijn geweest. Hoe een en ander ontstaan is, valt op zijn website te lezen:
‘Zengerink Cleaning Service is opgericht door Kris, een gepassioneerde schoonmaakspecialist met oog voor detail en een sterke drang naar perfectie. Wat begon als een kleinschalige dienst voor buren en vrienden, groeide al snel uit tot een vertrouwd adres voor klanten in heel Noord-Groningen.
Met professionele apparatuur, innovatieve technieken en een persoonlijke aanpak is Zengerink Cleaning Service uitgegroeid tot een toonaangevend schoonmaakbedrijf in de regio. Ons bedrijf is ontstaan uit de wens om hoogwaardige schoonmaakdiensten toegankelijk te maken voor iedereen, en dat blijft onze drijfveer.
Wij zorgen voor glasheldere ramen, schone kozijnen en optimaal presterende zonnepanelen. Onze milieuvriendelijke osmosewatertechniek levert streeploze resultaten, zonder gebruik van schadelijke chemicaliën.
Bij Zengerink Cleaning Service geloof ik in kwaliteit, betrouwbaarheid en transparantie. Daarom werk ik met vaste prijzen, zodat je altijd weet waar je aan toe bent. Naast ramen en kozijnen reinigen, bied ik ook aanvullende diensten aan, zoals:
* Houtwerk- en kunststofreiniging;
* Dakgootservice;
* Zonnepanelen reinigen;
* Meubel- en tapijtreiniging.
Alles wordt uitgevoerd met oog voor detail en volgens onze slogan: “Altijd helder, altijd schoon.”
Van particulieren tot bedrijven, van vastgoedbeheerders tot vereniging van huiseigenaren. Voor schoonmaak van uw ramen en zonnepanelen, staat Zengerink Cleaning Service graag voor u klaar!
Bij Zengerink Cleaning Service combineren wij vakmanschap en moderne technieken om uw woning of bedrijfspand perfect schoon te maken. Ons familiebedrijf werkt lokaal in Noord-Groningen, met persoonlijke aandacht voor elke klant!’
Nieuwsgierig geworden wat een en ander kost? Hierbij het linkje naar zijn tarievenlijst: https://www.zengerinkcleaningservice.nl/tarieven/. Toch nog niet helemaal overtuigd? Lees dan de mooie recensies van zijn tevreden klanten eens: https://www.zengerinkcleaningservice.nl/voorbeelden/
Contactgegevens: 06-25703425 / info@zengerinkcleaningservice.nl. Zengerink Cleaning Service is ook te volgen via Facebook (https://www.facebook.com/profile.php?id=61571146194351) en Instagram (https://www.instagram.com/zengerinkcleaningservice/)…
In gedachten ga ik 25 jaar terug. Toen lagen ze bij mij op de verkoever. Links van de balie was een plekje gereserveerd, daar hadden we de hele dag goed zicht op de monitor, de onrust, de pijn, de urineproductie via de katheter en het bloedverlies via de drains.
“De heupen” waren lange liggers op de verkoever. Ze waren vaak instabiel, hadden veel pijn, bloedverlies en waren onrustig. Na een dag uitslapen gingen ze naar de verpleegafdeling waar ze volgens een zorgvuldig samengesteld protocol 2 weken verbleven.
Ik schud mijn hoofd en ben weer in het heden. Inmiddels heb ik manlief gedag gekust, sta ik met mijn mobiel in de hand en m’n ziel onder m’n arm op de holding, de voorbereidingsruimte van de operatieafdeling.
Ik ruik de mij zo bekende geur van ontsmettingsmiddelen en hoor de geluiden van infuuspompen, de bewakingsapparatuur en het scheuren van de plastic verpakkingen van de injectiespuiten. Het voelt vertrouwd om hier te zijn. Voor me staat een ziekenhuisbed, keurig opgemaakt met een blauw operatiejasje erop. Op aanwijzingen van de verpleegkundige kleed ik me om. Mijn spullen mogen in een (duurzame) papieren tas.
Ik kijk wat om me heen. Alle verpleegkundigen zijn gehuld in operatiepak en dragen een mondneus masker. Alleen de vrolijke sokken, glossy klompen, sprankelende ogen en gesprekken over het afgelopen weekend onthullen dat dit kleurrijke dames zijn. Geroutineerd ontluchten ze infuuszakken, bereiden ze medicatie en vullen ze materialen bij.
Patiënten worden binnengebracht, gerustgesteld en ergens daar tussendoor loopt een man die een fotocamera angstvallig vasthoudt terwijl hij clownesk een disposable overall aantrekt. Ik concludeer dat dit een nerveuze aanstaande vader is, die meereist met zijn vrouw die een keizersnede zal ondergaan.
In al deze reuring word ik voorbereid op de operatie die het begin inluidt van de rest van mijn leven. De verpleegkundige vertelt me wat ze doet en waarom. Het infuusnaaldje wordt vakkundig ingebracht, er wordt een pijl op mijn te opereren been gezet, ik krijg een chemische cocktail waar menig akkerbouwer jaloers op zou zijn, de bloeddruk en temperatuur worden gemeten en dan is daar het moment dat ik naar de operatiekamer word gebracht.
Op de OK word ik door het hele proces geloodst. De time out procedure waarin iedereen herhaalt welke ingreep bij welke patiënt met welk materiaal en welk personeel er plaatsvindt, laat zien hoe professioneel en veilig er gewerkt wordt.
Ik zie op tegen de ruggenprik, waarvan…
Naam: Jolanda Langeland
Woonplaats: Bedum
Leeftijd: Ik ben van 1981.
Burgerlijke staat: Ongehuwd. Samenwonend met Nick Bronsema, dochter Lennie en kat Rory.
Beroep: Beleidsmedewerker Actieve Mobiliteit bij de Provincie Groningen. Ik hou mij bezig met een heel mooi thema, namelijk fietsstimulering.
Hobby’s: Als het maar met sport of bewegen te maken heeft. Wandelen, fietsen, schaatsen, hardlopen, maar ook zeker training geven.
Lievelingsgerecht: Poke Bowl
Mooiste film ooit gezien: Eigenlijk heb ik hier weinig geduld voor, maar Intouchables heb ik wel helemaal uit kunnen zitten en vond ik echt een heerlijke film.
Mooiste sportmoment ooit: Poeh, dat zijn er heel veel en zeker na de afgelopen Spelen. Maar ik ga toch terug in de tijd…want de 1000 meter van Dan Jansen in Lillehammer in 1994 is mij altijd bijgebleven. Nooit opgeven, de emotie en een kind erbij…veeg mij maar op 😉.
Mooiste boek ooit gelezen: De Hertenman van Geoffrey Delorme. Zeven jaar overleven in de natuur en het opbouwen van een band met deze dieren vond ik indrukwekkend om te lezen.
Kijkt het liefst naar: De achterkant van Nick op de fiets, zit ik in elk geval goed uit de wind!
Beste popsong aller tijden: Heb ik niet echt. Ik luister op het moment veel naar HAEVN. Hun concerten vind ik ook echt supermooi.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Succesvol was ie wel, maar mooi iets minder. Onze eerste date was 23 jaar geleden op de fiets met windkracht 6. Daar is de liefde voor “in het wiel fietsen” wel ontstaan……
Mooiste plekjes van het Hogeland: 100% Noordpolderzijl. Mooie fietstocht die kant op, maar kan nog mooier worden als er een fietsberg bij Usquert komt.
Favoriet vakantieland: Oostenrijk. Ik hou echt van de bergen en de uitzichten.
Mooiste stad: Mostar. Betoverend mooi, vooral in de avond.
Favoriete auto: Één die het altijd doet en waar veel in past.
Waar heb je spijt van: Geen idee. Vaak een beslissing die je moet nemen wat achteraf wellicht niet de beste was. Even bij stilstaan, leren en door…
Wat zou je ooit nog willen doen: Een lange fietsvakantie. Alles mee en de vrijheid beleven!
Droomvrouw/man: Iemand die zorgt voor wat meer vrede in deze wereld.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Lennie mag mij altijd wakker maken of voor calamiteiten, maar verder mag je mij lekker laten liggen.
Hoogtepunt uit het leven: Op sportief vlak mijn overwinning tijdens de Holland Venetietocht in 2019 en…
De nieuwe film over Middelstum met als titel Soam! is klaar. Een paar jaar geleden ontstond het idee bij het bestuur van de dorpscoöperatie ’Dorpskracht Middelstum’ om een nieuwe film over Middelstum te maken, die het unieke karakter van het dorp belicht, waar noaberschap, inzet vrijwilligers, de vele initiatieven & activiteiten en het historische karakter van het dorp worden belicht onder de titel ‘Soam’.
Na een succesvolle fondsenwerving kreeg dorpsgenoot, cineast en documentairemaker Itamar Kool de opdracht om de film te maken. Hierbij een voorproefje: https://vimeo.com/itamarkool/trailersoam?share.
De film is klaar en u wordt van harte uitgenodigd om te komen kijken. Er zijn twee vertoningen:
Vrijdag 27 februari 19.30 uur
Zaterdag 28 februari 15.00 uur
Het programma is als volgt:
-Inloop met koffie vanaf 19.00 uur (27 februari) en 14.30 uur (28 februari);
-Korte inleiding over het aanleiding en het maakproces van de film;
-De vertoning van de film.
Na afloop een gezellig samenzijn het hapje en een drankje. U wordt verzocht om via e-mail secretaris@dorpskrachtmiddelstum.nl te laten weten of we op uw aanwezigheid mogen rekenen, dit in verband met de te verwachten grote belangstelling.
Plaats: Grote zaal van het Hippolytushoes, Hippolytushof 1 in Middelstum…
Laatst zat ik te kijken naar De Vrienden van Amstel Live met een door Ahoy vliegende, letterlijk en figuurlijk, Davina Michelle met haar nummer ‘Titanium’. Wat een heerlijke energie kwam er toen vrij. Later die maand reden we naar het afscheidsconcert van Golden Earring en beleefden we weer een heerlijke muziekavond. Op de heenreis werd op QMusic Charly Lownoise en Mental Theo gedraaid met Wonderful days. Zo’n heerlijke nineties-nummer die mij zo weer terugbrengt naar de jaren negentig en de zero’s….
Ik zie mij dan zo weer op de dansvloer staan in discotheek Moonlight aan de G.A.-straat in Middelstum. Of eerder in jeugdsoos The Rising Sun. Prachtige tijden eigenlijk, als ik er nu zo op terugkijk. Als je me vraagt naar mijn allermooiste uurtjes in mijn jongere jaren, dan moet dat zeker aangestipt worden. Daar, op nog geen honderd meter van het ouderlijk huis, gebeurde het allemaal. Veel meer dan op de dansvloer van 538 en nog veel meer dan in Fame te Beem. Ook van die stappaleizen waar we met regelmaat te vinden waren.
Je keek er naar uit destijds, de weekenden. Na de vaak mentaal zware maandag en de al iets lichtere dinsdag, telde je bij wijze van spreken de uurtjes al weer af. Maar ze waren zwaar hoor, fysiek gezien dan, de dagen tussen donderdag en zondag. Het was op vrijdagavond altijd druk in de G.A.-straat. Aanvankelijk een stuk drukker dan op zaterdag toen iedereen uitvloog naar Uithuizen, Bedum of de stad.
Maar die kleine uurtjes in de vrijdagnacht, waren vaak voor de ware new wave-liefhebbers verplichte kost met een rondje The Cure, In Tua Nua, U2 en Simple Minds. Als het even meezat lekker pogoën op een volle dansvloer met een klapwiekende De Bont vaak in de hoofdrol. We bleven doorgaan tot de lichten aangingen en de vrijdagnacht gedoofd werd.
Zaterdagochtend was het altijd al weer vroeg bal. Want van mijn achttiende tot mijn dertigste was ik jeugdleider en – trainer bij diverse jeugdelftallen van de vv Middelstum. Met thuiswedstrijden om 09.00 uur en tijdens uitwedstrijden vaak rond achten al weer in de auto, kwam er van slapen weinig. ’s Middags speelden we dan zelf een wedstrijdje en het mooiste moment was toch altijd het kratje bier in de kleedkamer na afloop.
En daarna door naar de kantine, Vita Nova, een enkele keer de tafeltennisvereniging en dan wachtte altijd TRS of Moonlight. Tegen twaalven werd het…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Janny de Vries. Ik ben op 17 maart 1962 in Bedum geboren en wel in de Julialaan. Ik heb nog twee oudere zussen van 68 en 70 jaar die allebei ook in Bedum wonen. Ook mijn moeder van bijna 95 woont in Bedum en wel in verzorgingshuis Alegunda. Mijn vader was arbeider en heeft verschillende banen gehad. Mijn moeder runde thuis het huishouden en maakte ook bij andere mensen het huis schoon.
Na Bedum heb ik tien jaar in Delfzijl gewoond en daarna keerde ik terug in Bedum en ging met mijn toenmalige partner in De Haken wonen. Sinds 36 jaar woon ik met veel plezier in de Ommelanderdrift. Het is hier prima uit te houden in deze rustige buurt.
Wat is uw burgerlijke staat?
In mei ben ik 24 jaar getrouwd met de oorspronkelijk uit Zuidwolde afkomstige Hiltjo de Vries die zeven jaar ouder is dan ik. Zijn moeder woonde bij mijn ouders in de straat en we liepen elkaar daardoor regelmatig tegen het lijf. Hiltjo had een zoon die helaas in 2002 door een auto-ongeval om het leven gekomen is. Onze (bonus)zoon mocht slechts 21 jaar worden.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere openbare school in Bedum, ging ik naar de huishoudschool in Middelstum. Ik was zestien jaar toen ik mijn diploma behaalde en wilde graag kraamverzorgster worden. Ik ben nog een jaar naar de INAS in Groningen geweest maar heb deze door omstandigheden niet afgemaakt. Na eerder al vakantiewerk bij de 4=6 in Bedum te hebben gedaan, werd ik toen kassamedewerkster bij supermarkt Fred van der Werff.
Na mijn verhuizing naar Delfzijl heb ik een poosje niet gewerkt maar wel succesvol een pedicureopleiding afgerond. Ik heb vervolgens nog een jaartje of twee, drie diverse klanten in Delfzijl en omgeving thuis behandeld. Vervolgens heb ik ook drie jaar bij de AKZO gewerkt als schoonmaakster in de bedrijfsgebouwen, controlekamers en de kantine.
Ik was 27 jaar toen ik terugkeerde in de detailhandel en ging in Bedum bij De Boer aan de slag als vakkenvuller. De Boer werd later Super de Boer en gaat tegenwoordig dus als Jumbo door het leven. In mei werk ik 37 jaar voor dit bedrijf en ik ben eigenlijk een beetje een ‘manusje van alles geworden’. Zo ben ik caissière, ik werk achter de servicebalie, controleer de zogenaamde ‘zelfscanboodschappen’, spring bij…
Stefan en Simone, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Simone Kollumer – van der Wal is de naam, ik ben 42 jaar en bijna mijn hele leven al in Baflo wonend. Getrouwd met Stefan die je zo wel even zal vertellen hoe we elkaar ontmoet hebben. We zijn de trotse ouders van twee dochters. Esmee is zestien jaar en Lotte veertien. Beiden helpen al mee in onze Herberg.’
‘En ik ben Stefan Kollumer, ook 42 jaar en geboren en getogen in Leeuwarden waar ik tot mijn achttiende gewoond heb. Toen brachten mijn horeca-avonturen mij naar Schiermonnikoog waar ik een kleine twee jaar gewoond en gewerkt heb. Ik ben in 2005 in Ons Schathoes gaan werken en daar werkte Simone dus ook. We kregen een jaar later een relatie en zijn in 2008 getrouwd. Toen ik Simone leerde kennen, had ik een huurhuis in Kloosterburen en zij een eigen woning in Baflo. Daar wonen we nu nog steeds met veel plezier.’
Volgens mij heeft het horecaleven jullie al van jongs af aan getrokken?
Stefan: ‘We werken allebei vanaf ons zestiende in de horeca. Ik wist al op mijn elfde dat ik die kant op wilde want ik had een neefje die een vmbo-opleiding volgde richting de horeca en die wist mij voor dezelfde opleiding te enthousiasmeren. Vervolgens heb ik tot mijn 21e een BBL-koksopleiding gevolgd die ik op niveau vier heb afgerond.’
Simone: ‘Ik heb de middelbare hotelschool gedaan en was twintig jaar toen ik mijn diploma op zak had. Waar Stefan zich in de keuken helemaal in zijn element voelt, heb ik dat als gastvrouw in de bediening waarbij ik geniet van het klantcontact. Daarbij doe ik ook de administratie en het verschonen van de bedden terwijl Stefan in verschillende besturen zit en zich ook bezighoudt met de pr en de schoonmaak in de keuken.’
In Oosterwijtwerd werden in 2014 de eerste stappen naar een eigen zaak gezet Stefan?
Dat klopt inderdaad. Voor die tijd werkte ik in het Eemshotel in Delfzijl en de eigenaar hiervan, Bert Boer, kende weer de eigenaar van Restaurant Veldzicht in Oosterwijtwerd. Toen Boer eerst geen werk meer voor mij had, heb ik een tijdje thuis gezeten. Toen kreeg ik de tip van hem dat we Veldzicht wel konden huren.
Na overleg met Simone, besloten we de stap te wagen. Hoewel Oosterwijtwerd maar een klein dorpje is, kregen we de zaak wel steeds…
Het Trefpunt aan de Bedumerweg 32 in Stedum staat op 26 en 27 februari 2026 in het teken van lego-bouwstenen en lego-bouwwerken. Een evenement waar je lego bouwwerken, maar ook vele treinen en andere legothema’s kunt bewonderen. Je kunt eigen bouwwerken bouwen en met lego en duplo (o.a. diverse treinen) spelen. Ook wordt er (op beperkte schaal) lego verkocht. Op beide dagen is het Trefpunt van 09.30-16.30 omgebouwd tot een waar kijk- en speelparadijs voor liefhebbers van lego en duplo.
De opbrengst komt ten goede aan het team STEDUM MOVES dat op vele manieren geld inzamelt voor KLIMMEN TEGEN MS. Op 25 mei as gaat STEDUM MOVES met 23 deelnemers de MONT VENTOUX in dit kader ook, te voet en op de fiets, beklimmen.
Voor jong en oud dus een bijzonder mooi uitje in de voorjaarsvakantie, waarmee je ook nog eens een bijdrage levert aan het bestrijden van de verschrikkelijke ziekte die MS heet.
…
Het was augustus 1998. De zomervakantie was afgelopen en de laatste tien maanden van mijn schoolcarrière dienden zich aan. Het zou een bijzonder jaar worden. Want als ik het programma goed had gelezen, zou ik de schoolbanken maar bitter weinig zien. Het geleerde moest in praktijk worden gebracht. Petertje moest Peter worden.
Vlak voor de zomervakantie moesten we op school komen en kreeg iedereen te horen waar hij zijn eerste stage zou lopen. Ik had, vond ik zelf, best een mooi lootje getrokken. Hamburg zou het worden. Novotel Hamburg City Süd. Het klonk in ieder geval fantastisch.
Hoewel het internet nog in de kinderschoenen stond, stond bij ons thuis een pc te ronken, voorzien van een 56k6-modem. We noemden deze pc de Katja. Katja Schuurman zat in de reclame voor het computermerk Laser. Ze schreef er zelfs een liedje over… Maar goed.
Ik kon er – ook toen al – informatie mee opzoeken over mijn nieuwe stageplek. Je kunt je voorstellen hoe mijn vingers over het toetsenbord gleden. Ik moest me uiteraard nog wel even voorstellen op mijn stageadres en een afspraak maken om langs te komen. Verdikke. Dat was best spannend.
Uiteindelijk togen we met vier man sterk in de Fiat Tempra richting Hamburg. Gevoelsmatig een wereldreis. Zo vaak waren we immers niet buiten de provinciegrenzen geweest. En vakanties gingen steevast naar de Veluwe. Dan is Hamburg echt een uitstapje van wereldformaat.
Ik ging erheen om te kijken waar ik terecht zou komen. Mijn ouders waren natuurlijk benieuwd waar ik de weg naar verdere volwassenheid zou inslaan. En Eling, m’n broertje, was mee. Hij dacht dat er op iedere straathoek in Duitsland, midden in de zomer, vuurwerk verkocht zou worden.
Navigatie bestond niet. De kaart wel. En de uitdraai van de routeplanner op een diskette. Aardrijkskundig zat het wel snor bij Pa, dus zonder vertraging kwamen we aan bij wat mijn huis zou worden voor de komende zes maanden.
Ik voerde een goed steenkolen-Duits gesprek met de HR-manager van het hotel. Kort en bondig werd uit de doeken gedaan wat de bedoeling was. Ik had het idee dat ik het begreep. Na een heerlijke maaltijd in het restaurant vertrokken we weer huiswaarts. Eling gedesillusioneerd – geen kanonslag gezien of gehoord. Mijn vader navigeerde door de straten van Hamburg. Moeders hielp mee. En ik overdacht de dag. Want als jonkje oet Middelstum was dit een hele stap.
Het werd augustus.…