Naam: Coen Prins
Adres, woonplaats: Bedum
Leeftijd: 29
Burgerlijke staat: Ik woon samen met mijn vriendin Melanie.
Beroep: Ik werk als supermarktmanager bij de Maripaan Groep bij Jumbo Beren in Groningen.
Hobby’s: Mijn hobby’s zijn voetbal, koken en tuinieren. Daarnaast ben ik actief als secretaris bij SV Bedum, waar ik mij graag inzet voor de vereniging. Eerder deed ik dit ook bij Futsal Bedum. Zo combineer ik sport, gezelligheid en organisatie graag met elkaar.
Lievelingsgerecht: Van jongs af aan ben ik al gek op erwtensoep (snert) en daarnaast kan ik ook enorm genieten van de Italiaanse keuken.
Mooiste film ooit gezien: De Titanic heb ik inmiddels zeker wel honderd keer gezien. Toch blijft Angels & Demons voor mij de mooiste film, vooral door de indrukwekkende setting in het Vaticaan en Rome.
Mooiste sportmoment ooit: Mijn mooiste sportmomenten zijn de bekerfinale van FC Groningen en natuurlijk de promotie van de club twee jaar geleden. Twee geweldige hoogtepunten voor de FC, waar ik allebei bij aanwezig was.
Mooiste boek ooit gelezen: Het mooiste boek dat ik heb gelezen is Gomorra van Roberto Saviano. Het geeft een indrukwekkend en rauw beeld van de Napolitaanse maffia, gebaseerd op zijn eigen onderzoek en ervaringen in de Italiaanse onderwereld.
Kijkt het liefst naar: Ik kijk het liefst naar voetbal en films / docu´s over de Tweede Wereldoorlog. Ook realityprogramma’s vind ik prima om naar te kijken; lekker makkelijk en ontspannen na een drukke dag.
Beste popsong aller tijden: Ik heb een hele brede muzieksmaak, maar als ik moet kiezen ga ik voor Un’emozione per sempre van Eros Ramazzotti. Dat nummer heb ik meerdere keren live gehoord en dat blijft echt een geweldig nummer dat me altijd aanspreekt.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Te veel om op te noemen…..
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het mooiste plekje van Het Hogeland is voor mij de ‘Schaive Toorn’. Mijn opa zei altijd: “Je weet dat je thuis bent als je de toren weer ziet.” Dat gevoel blijft hangen; het is echt zo’n herkenningspunt dat altijd vertrouwd voelt.
Favoriet vakantieland: Italië
Mooiste stad: De mooiste steden vind ik Sevilla, Rome en Milaan. Sevilla heeft voor mij een warme sfeer, veel kleur en veel gezelligheid. Rome is indrukwekkend door de historie en de bijzondere gebouwen, en Milaan heeft echt iets speciaals. Die laatste stad spreekt me misschien nog wel het meest aan, ook omdat ik fan ben van Inter.
Favoriete auto: Ik rijd al…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Sjoukje van der Veen is ook mijn volledige naam. Ik ben op twaalf november 1956 geboren in Delfzijl als een na jongste uit een gezin met vijf kinderen. Mijn oudste broer Reinder ken je misschien wel als oprichter van Van der Veen Magazijnstellingen, hij woont in Thesinge. Mijn jongste zus woont in Peize en dan heb ik nog een zus in Holwierde wonen en een broer in Delfzijl.
Ik ben een bakkersdochter. Mijn ouders hebben in Delfzijl diverse bakkerszaken gehad zoals het Koekhuis en zelfs een broodboetiek en die waren er toen nog niet zo veel. Wij als kinderen moesten natuurlijk al op jonge leeftijd meehelpen in de zaak.
In Delfzijl zijn we een paar keer verhuisd en op 21-jarige leeftijd ben ik vanuit het ouderlijk huis aan de Rijksweg getrouwd. Daarna volgden 25 jaar Oosterwijtwerd en in 2002 ben ik na mijn scheiding in Appingedam terechtgekomen. Sinds 2005 woon ik aan de Sint Annastraat met een prachtig uitzicht op de Nicolaïkerk. Ik woon nu door het versterkingsproces tijdelijk aan de Dijkstraat met een mooi uitzicht op de hangende keukens. Eind juni keer ik terug naar huis.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1978 ben ik voor het eerst getrouwd met de man waar ik in 2003 van gescheiden ben. In 2008 hertrouwde ik met George Pattiasina, de man die ik in 2006 leerde kennen. Hij is in 2011 op 55-jarige leeftijd plotseling overleden aan een hartstilstand. Een heel moeilijke tijd maar ik ben er gelukkig niet in blijven hangen.
Mijn drie kinderen stammen uit mijn eerste huwelijk. In 1981 kregen we een identieke tweeling. Chindra woont nu in Italië en is daar actief in de appartementenverhuur. Priscilla woont in Ten Boer en is onderwijzeres. In 1984 volgde dochter nummer drie. Sharon woont in Groningen waar ze haar eigen kapsalon heeft. Ik ben de trotse oma van zes kleinkinderen, in leeftijd variërend van dertien tot achttien jaar oud. Dit is de grootste rijkdom die je kunt hebben.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school ging ik naar de MAVO in Delfzijl. Ik was zeventien jaar toen ik mijn diploma behaalde en had geen zin om verder te leren. Later heb ik nog wel een managementassistent-opleiding afgerond. Dankzij een ‘kruiwagen’ kon ik als secretaresse bij Wagenborg Scheepsvaart in Delfzijl terecht. Daar vond ik al snel mijn draai want als ‘jonge snotneus’ mocht…
Ooit schreef ik eens een verhaal onder de titel ‘Een blik opzij’. Die ging over mijn partner die na woelige tijden rustig en vredig naast mij lag te slapen. Laatst keek ik, toen ik met de hond de oprit opstapte, omhoog naar de zijkant van het huis waarbij ik een glimp opving van mijn werkkamer. De titel ‘Een blik omhoog’ kwam vervolgens spontaan in mij op.
Want dat kamertje, eigenlijk van oorsprong een slaapkamer, kent een rijke geschiedenis. Nu dus mijn kantoor waarin ik dagelijks mijn verhalen typ en de onderneming ‘Bert Koster Internetcolumnist en Tekstschrijver’ in de lucht houd. Ooit begonnen op zolder, op de derde verdieping. Maar nadat mijn bonusdochters het huis uitgingen, beiden hebben deze ruimte een tijdje als slaapkamer gebruikt, kwam er voor mij een prima werkruimte vrij.
Een ruimte met een mooi uitzicht op de doorgaans rustige Berkenlaan. Daarvoor moet ik overigens wel gaan staan, anders kijk ik alleen tegen wat daken aan. Maar deze ruimte kent inmiddels een rijke geschiedenis. Ooit bracht ik hier mijn eerste nacht in het net opgeleverde nieuwe huis op nummer vijf door.
Het leverde mij destijds in elk geval een uitstekende nachtrust op. Het moet op een vrijdagavond geweest zijn en kort daarvoor was ik nog even het bos ingelopen en vanaf het bruggetje probeerde ik toen een glimp te zien van mijn huis maar ik kwam niet verder dan die van Van Dijken. Toch overheerste een overweldigend gevoel.
Ik heb maar liefst 28 jaar thuis gewoond. Alhoewel, daar zat natuurlijk nog een jaartje militaire dienst tussen. Maar toen de eerste plannen voor deze nieuwbouwwijk er waren, was ik 26 en had zeker de drang om het ouderlijk huis te verlaten. Maar waar moest ik heen en hoe dit aan te pakken? En toen, in januari 1999, kwam buurman op het voetbalveld op mij af. ‘We gaan een huis bouwen’, zo zei hij en ik stemde direct zonder na te denken in.
Dik anderhalf jaar later sliep ik er dus voor het eerst. De datum weet ik nog precies, 18 augustus 2000. Ik ben de afgelopen dagen nog even op zoek geweest naar het boek dat mijn moeder voor mij geschreven heeft. Vanaf mijn geboorte hield ze nauwgezet de hoogtepunten uit het leven bij en haar laatste bericht stamt van die dag.
Helaas kan ik het album zo snel niet vinden. Hetzelfde geldt overigens voor de brief die mijn…
Naam: Daniëlle van Bolhuis – Boersma
Adres/woonplaats: Winsum
Leeftijd: 39
Burgerlijke staat: Gehuwd
Beroep: Leerkracht in het basisonderwijs.
Hobby’s: Schilderen, poweryoga, wandelen, lezen, toneelspelen, lekker eten, spelletjes met familie en vrienden of samen genieten van een mooi concert of voorstelling.
Lievelingsgerecht: Oeh lastig… ik hou wel van lekker eten, dingen uitproberen en variëren. Maar als er bij de toetjes crème brûlée staat, dan is de keus snel gemaakt!
Mooiste film ooit gezien: ‘Intouchables’ is mij altijd bijgebleven. Een prachtige film waarbij twee totaal verschillende levens met elkaar verbonden raken.
Mooiste sportmoment ooit: Niet een moment in het bijzonder, maar meer de momenten waarbij de sfeer heel bepalend was. Een EK wedstrijd tijdens een familieweekend of vrijgezellenfeest in een boerenschuur geeft toch die extra beleving die je bijblijft!
Mooiste boek ooit gelezen: De boeken van Anya Niewierra vind ik erg goed, waarbij de Camino toch wel mijn favoriet is.
Kijkt het liefst naar: Een goede misdaadserie. Het beste acteerwerk zit toch wel in de Scandinavische series vind ik, zoals the Killing en the Bridge.
Beste popsong aller tijden: Chef’Special – In Your Arms, al jaren m’n beltoon. Ook gewoon omdat ik de moeite niet neem om het te veranderen en ik mijn geluid meestal op ‘stil’ heb. Maar een liedje met veel herinneringen, dus gewoon lekker vertrouwd.
Mooiste/succesvolste versiertruc: ‘Als ik 100 euro kan pinnen, pak ik een taxi en dan kom ik eraan.’ En daar stond hij dan ineens voor mijn neus in de Groene Weide op Terschelling. En inmiddels alweer ruim 20 jaar verder en 2 kinderen rijker.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Lauwersoog en Garnwerd (aan Zee), van die plekjes aan het water die mij een vakantiegevoel geven.
Favoriet vakantieland: Italië
Mooiste stad: Berlijn, op de fiets! Prachtige stad met zoveel geschiedenis.
Favoriete auto: Ik geef weinig om auto’s. Het liefst pak ik het OV.
Waar heb je spijt van: Dat ik soms te weinig naar m’n gevoel luister en te veel naar m’n verstand. Soms moet je niet te veel nadenken, maar gewoon DOEN! Of gewoon zeggen ipv denken…..
Wat zou je ooit nog willen doen: Een kinderboek schrijven, een ballonvaart en mooie reizen maken!
Droomvrouw/man: Toch het liefst gewoon ‘In your arms’ Michiel.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor een mooie sterrenregen, Noorderlicht of ander natuurverschijnsel wil ik mijn bed wel even uitkomen.
Hoogtepunt uit het leven: Onze trouwdag en de geboorte…
Opnieuw is er bij de personeelsinterviews binnen Timmerfabriek Oomkens sprake van een mooi ‘kruiwagenverhaal’. Drie jaar geleden mocht ik immers werkvoorbereider Jakob van Dam al eens interviewen (https://bert-koster.nl/2023/03/09/jakob-van-dam-hondenliefhebber-heeft-als-werkvoorbereider-bij-oomkens-gelukkig-absoluut-geen-hondenbaan/).
Die nam acht jaar geleden zijn zoon Kevin mee als vakantiewerker en daardoor kunnen vader en zoon tegenwoordig beiden om en om in hun eigen auto naar het werk in Middelstum rijden. Dan kunnen ze het er onderweg mooi nog even over hebben. Over de werktekeningen bijvoorbeeld die pa Jakob maakt en die zoon Kevin vervolgens moet uitwerken….
Met de handen werken
Eerst maar even een voorstelronde. Kevin werd 24 jaar geleden geboren in Spijk. Hij woont nog bij zijn ouders en kan daardoor nog mooi even doorsparen voor een eigen huis. Dat huis moet bij voorkeur in Spijk of in het nabijgelegen Bierum liggen want Kevin zijn sociale leven vindt hoofdzakelijk bij vv Poolster plaats en ook in de plaatselijke kroeg is het altijd gezellig.
‘Maar met Middelstum is ook niets mis mee hoor. Zeker wat het werk betreft niet. Toen ik nog op het VMBO zat, wist ik al dat ik graag iets met mijn handen wilde gaan doen qua werk. Op het MBO koos ik voor de timmeropleiding en liep hiervoor stage bij twee bouwbedrijven in Uithuizen, te weten Dijksterhuis en Sietsema. Daarna wilde ik voor de opleiding machinaal houtbewerker gaan maar ik had hiervoor nog geen stageplek. Wel werkte ik dus als vakantiewerker al jarenlang voor Oomkens en tijdens een bedrijfsuitje was daar de vraag van Sebastian of ik die stage niet bij Oomkens wilde volgen.’
En dat leek Kevin wel wat met als gevolg dat hij vijf jaar later de werkzaamheden met de vierzijdige schaaf combineert met het aanvullen van bouwmaterialen en het afhalen van de kozijnen die door de volautomatische Soamat-machine gefabriceerd worden.
‘Mijn vader maakt de tekeningen en samen met Ties Swijghuizen en Martin Kamminga zorg ik ervoor dat alles in orde komt. Jeroen Bolhuis en Sebastian zijn er voor de aansturing en we kunnen het goed met elkaar vinden met een goede werksfeer tot gevolg. Bij vragen of onduidelijkheden over de aangeleverde tekeningen kan ik zo even naar boven om bij mijn vader op kantoor binnen te lopen en even te overleggen hoe het nu precies zit.’
En daar heeft Kevin het dus vijf dagen in de week lekker druk mee. Het is soms zelfs zo druk aan de Pompsterweg dat er…
Het is 2019. Nu wij de 50 jaar aantikken wordt het weer eens tijd om na te denken over de toekomst. De bedoeling is immers nooit geweest om tot ons pensioen in de kroeg te blijven zitten. Toch maar weer te koop zetten ? We kunnen het proberen.
Het bedrijf heeft al eens 10 jaar lang te koop gestaan. Het toen nog aankomende rookverbod heeft lange tijd de horeca doen stilstaan, er was nagenoeg geen animo. Om boekhoudtechnische redenen hebben wij het bedrijf in 2015 weer uit de verkoop gehaald. Maar nu zit er niks in de weg dus waarom niet. Corona bestond nog niet.
De makelaar is lyrisch over het pand. ‘Ik zie wel 8 appartementen’, zo kirde zij. Appartementen? Doe even normaal! Het is wel de bedoeling dat het een horecabedrijf blijft, voor het dorp. Zij raadt dat sterk af want dan verkoop je het niet snel.
Stof tot nadenken. Wij zetten het bedrijf niet te koop want die appartementen daar kunnen wij misschien zelf ook wel iets mee. Het plan: appartementen voor jongeren in de bovenzaal. Win-win dachten wij. Een kleine oplossing voor het woontekort onder de jongeren. En omdat wij dan huur ontvangen van de appartementen kunnen wij het café voor een lutje bedrag verhuren aan iemand die daar zin in heeft.
Niet wetende wat het precies inhoudt vragen wij een vooroverleg aan bij de gemeente. Deze koppelt terug en koppelt terug. Telkens met een periode van de toegestane 6 weken om te antwoorden. Het komt er op neer dat onze vraag of het überhaupt mag, pas in behandeling wordt genomen als wij met tekeningen komen gemaakt door iemand die daar toe bevoegd is. Gelukkig woont Edo in het dorp en heeft hij voor ons de technische tekeningen gemaakt. Omdat wij eigenlijk geen problemen verwachten gaan wij er gewoon voor. Wachtend op het vooroverleg.
Het is inmiddels halverwege 2023. Wij hebben voor onze toekomst ‘de overkant’ aangekocht. Het wordt een hele klus maar we hebben erg veel zin om dit mooie maar verwaarloosde pand op te knappen. Tijdens het klussen rolt een onverwacht antwoord van de gemeente in de bus. Het vooroverleg blijkt een overleg binnen de gemeente te zijn, dus zonder ons. Zij maken gehakt van onze aanvraag!
Wonen boven een café is voor hen geen optie wegens slechte leefomstandigheden, geluidsoverlast. En weet ik veel wat allemaal meer. Als het gehele pand een woonbestemming zou…
Naam: Joran Arends
Adres, woonplaats: Bedum
Leeftijd: 29
Burgerlijke staat: Samenwonend met Felice, ongehuwd.
Beroep: Promovendus, hogeschooldocent en spreker in Artificial Intelligence en Business IT.
Hobby’s: Voetballen, sport volgen, sport kijken… eigenlijk alles met sport. Sinds twee jaar ook aan het timmeren/klussen in ons huis. Het verenigingsleven bij SV Bedum is (als nieuwe voorzitter) daarnaast ook wel een behoorlijke hobby te noemen. En ik ben dankbaar voor een actieve vriendengroep — we ondernemen al jaren veel samen – en dat blijft mooi.
Lievelingsgerecht: Iets Italiaans — een goede pasta of pizza zit altijd goed.
Mooiste film ooit gezien: Moeilijk kiezen, maar Casino Royale heb ik zo vaak gezien dat ik hem bijna kan meepraten.
Mooiste sportmoment ooit: Ik was met mijn vader bij een bekerfinale, dat was natuurlijk een geweldig moment. Bonus: laatst realiseerden we ons met vrienden dat we als Bedummers zijn opgegroeid in de topjaren van Arjen Robben bij Bayern München. Hij besliste bijna wekelijks Champions League-wedstrijden — tot het punt dat het normaal werd. Alles altijd gekeken. Best bizar eigenlijk, en goed voor de nodige feestjes.
Mooiste boek ooit gelezen: Friday Night Lights van H.G. Bissinger.
Kijkt het liefst naar: Sport, maakt niet uit welke. Tijdens mijn studententijd (toen ik nog wat meer vrije tijd had) kon ik zonder moeite een hele wielerkoers van begin tot eind op de bank kijken, heerlijk.
Beste popsong aller tijden: We Found Love – Rihanna, kan op bijna elke gelegenheid.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik heb er zó lang over gedaan om mijn vriendin te versieren, dat ik waarschijnlijk niet degene ben die hier advies over moet geven.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het Hogeland vanaf het water.
Favoriet vakantieland: De Verenigde Staten voor avontuur en Italië om te ontspannen. De meeste vakanties gaan dan ook die kant op.
Mooiste stad: Florence is de mooiste, New York de leukste.
Favoriete auto: Ik heb niet zo veel met auto’s — meestal zit ik er toch maar met z’n tweeën in, en op vakantie pak ik liever het vliegtuig.
Waar heb je spijt van: Vroeger flapte ik er nog wel eens iets uit zonder na te denken. Achteraf had ik sommige dingen vast wel eens beter anders kunnen zeggen. Gelukkig ben ik inmiddels wat rustiger geworden.
Wat zou je ooit nog willen doen: Ik wil graag een keer een beer in het wild zien.
Droomvrouw/man: Ik ben al meer dan tien jaar met Felice, ik…
Chris, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Chris Slager, 53 jaar, geboren in Loppersum en na een korte tussenstop van twee jaar in Middelstum, begin jaren tachtig in Bedum neergestreken. Samenwonend met Ellen aan de Noordwolderweg en we zijn de trotse ouders van dochter Anne en zoon Mart. Ik ben makelaar van beroep en mijn werk is ook grotendeels hobby. Daarnaast padel ik graag, kijk regelmatig naar een voetbalwedstrijd en zoek graag de gezelligheid op.
Vroeger ooit gedacht dat je makelaar zou worden?
Niet bepaald want ik ben nog aan een studie fysiotherapie begonnen die ik niet heb afgemaakt. Ik ging daarna eerst maar mijn militaire dienstplicht vervullen en had daar genoeg tijd om over mijn toekomst na te denken. Een beroepentest wees uit dat ik het beste de commerciële kant uit zou kunnen gaan. In 1995 ging ik vervolgens voor de tweejarige HBO-opleiding Makelaardij, Assurantiën en NIMA. Omdat ik nu goed voor ogen had welke kant ik op wilde, ging deze opleiding mij makkelijk af.
Eerst bij diverse werkgevers de nodige ervaring opgedaan?
In 1997 begon ik bij Groeneland Verzekeringen in Groningen en aansluitend twee jaar bij Brandsma Makelaardij en verzekeringen waarbij ik het verzekeringswerk combineerde met de functie van assistent-makelaar.
Vervolgens werd ik bij Wijnstra Makelaardij zelfstandig makelaar en zeven jaar later maakte ik de werkswitch naar Bruintjes en Keurentjes in Bedum waar ik tot 2013 als makelaar gewerkt heb. Ik heb bij deze vier werkgevers een goede maar ook wel harde leerschool gehad, zeker tijdens de economische crisis.
Wat is er zo mooi aan het vak?
Het contact met de mensen springt er bovenuit, je moet in dit werk een mensenmens zijn. Daarbij is in de makelaardij geen dag hetzelfde en door deze variatie weet ik nooit hoe mijn agenda er de volgende dag uitziet. En je komt ook nog eens op de mooiste plekjes op het Hogeland.
Daarbij voorzien we natuurlijk in een behoefte. Iemand wil graag zijn of haar woning kwijt of wil graag eentje kopen en wanneer dit lukt dan is dat vaak een feestelijk moment. Maar je moet wel stressbestendig en flexibel zijn want je schaakt vaak op meerdere borden tegelijk en je hebt natuurlijk te maken met harde deadlines. Maar ik ga nog steeds alle dagen met veel plezier aan het werk.
Maar toen was daar begin 2014 de overstap naar zelfstandigheid?
Ik heb de tweede helft van 2013 gebruikt…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Marieke Grietje van Zuiden – Berghuis, dat is mijn volledige naam. Roepnaam Mareke. Ik ben op twintig februari 1960 geboren in de Johan Lewestraat in Middelstum. Drie jaar later kreeg ik een doodgeboren broertje en in 1965 werd Albert geboren. Hij woonde in Zweden en is helaas al op 45-jarige leeftijd overleden.
Mijn vader had destijds een eigen aannemersbedrijf waar ook Willem Koopman, Jaap Bolhuis en Andre Poort, voor hij richting de verzekeringen ging, nog hebben gewerkt. Ook mijn moeder was een bezige bij die schoongemaakt heeft bij Bakker Bolt en Groeneveld Accountants. Daarbij verzorgde ze ook presentaties voor Tupperware, zat ze bij de plattelandsvrouwen en ze is jarenlang voorzitter van de EHBO-vereniging geweest.
Na 20 jaar JL-straat, volgden twee jaar in de Brouwerslaan. Vervolgens woonden Henk en ik 22 jaar aan Colpende en in 2004 hebben we de voormalige SNS-bank gekocht aan de Onno van Ewsumlaan waar we in 2005 zijn gaan wonen. Ik heb altijd in Middelstum gewoond inderdaad en het bevalt ons hier prima.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 23 december 1982 getrouwd met de oorspronkelijk uit Warffum afkomstige Henk van Zuiden. We hebben ons feest in Hotel ’t Gemeentehuis in Bedum gevierd, het was een prachtige dag. Ik heb Henk in 1976 in het dorpshuis van Den Andel leren kennen. Wij traden daar op met de ‘Hogelaandster Daansers’ en Henk was er aan het oberen. De sherry smaakte prima en ik had iets te veel op maar toch zijn we sinds die tijd onafscheidelijk. In 1978 volgde de verloving en nog weer vier jaar later zijn we dus getrouwd.
Het lukte aanvankelijk niet om zwanger te raken. Na jarenlang proberen besloten we om voor een adoptiekind te gaan. Het is ons in 1991 gelukt om Bernard, na de nodige rechtszaken weliswaar, te adopteren vanuit Polen. Bernard was bijna drie jaar toen hij bij ons kwam wonen en was anders vast in een kindertehuis terecht gekomen. Hij is net verhuisd naar de BE-weg in Middelstum, werkt als horecamedewerker in Groningen en is onlangs 37 jaar geworden.
En waar ik in 1997 dacht dat ook ik geveld was door de zomergriep, waar heel Middelstum last van had aldus de dokter, bleek ik na een bezoek aan het ziekenhuis en een echo tot ieders grote verbazing zwanger te zijn. Lindsey Lilian is in 1997 geboren en tandartsassistente van beroep…
Het is maandagmorgen 4 mei wanneer ik al weer op tijd achter de PC zit te tikken. Dat heeft niets te maken met het feit dat ik vanavond richting het Concordiaplein mag om de 4 mei herdenking bij te wonen. Of dat ik morgen op 5 mei voorop moet lopen in de polonaise tijdens de bevrijdingsfeesten. Nee, ik was gewoon op tijd wakker en besloot niet langer in bed te blijven liggen woelen.
Precies een jaar geleden, beleefde ik wel een mooi vrij dagje. Wat waren er toen op die maandag de vijfde mei vele leuke activiteiten in het dorp. Een snufje cultuur in het Asingapark, het oorlogsmuseum dat open was, de film over het leven van de gebroeders Gootjes in het Hippyhoes en daar stond ook een mooie feesttent waar Middelstum voor het eerst kennis maakte met de band 80’s Maniacs.
De band die tijdens Koningsdag op het eerder genoemde Concordiaplein wederom stond te schitteren en ons de mooiste klassiekers uit de roemruchte jaren tachtig voorschotelde. Alleen dat was al een garantie voor een geslaagde dag. Een dag dat ons voor het eerst sinds lange tijd naar Loppersum bracht om daar een vleugje van de Koningsmarkt mee te pikken.
Sommige zaken veranderen gelukkig nooit, bedacht ik mij, toen ik bij de voormalige Lopster Kroon een prominente Lopster aan een statafel aan een biertje zag nippen. ‘Koester’, zo schalde het even later over het plein maar ik wist te verleiding te weerstaan om een drankje mee te pakken. Hoe anders was dat vroeger, destijds schoven overbuurman en ik moeiteloos aan, aan die ronde statafel om een biertje mee te drinken.
Nu waren we tijdig bij mijn broer en schoonzus en konden we zelfs nog een vleugje Koninklijke familie meepikken vanuit het prachtig pittoreske Dokkum. Het stadje dat de vrouw en ik enige jaren geleden op Hemelvaartsdag aandeden toen Zhiva er nog maar net was.
Op die manier pakten we op deze gevarieerde Koningsdag dus het beste van meerdere werelden mee. Het was blijkbaar een intensieve dag geweest want ik wilde rond negenen ’s avonds de compilatie van het afscheidsconcert van Golden Earring nog even meepikken maar viel binnen de kortste keren in slaap.
Tja, dat concert inclusief een overnachting in de Zeister bossen was toch echt wel het hoogtepunt van de januarimaand. En ons traditioneel trainingskamp op Schier in het Kolonyhuis was ongetwijfeld het mooiste wat februari te bieden had.…
Naam: Danielle van Bolhuis
Adres, Woonplaats: Winsum
Leeftijd: 44
Burgerlijke staat: Volgens de burgerlijke stand alleenstaand, volgens de wasmand duidelijk niet.
Beroep: Juridisch adviseur bij de kleinste en één van de mooiste gemeenten van Nederland: Schiermonnikoog.
Hobby’s: Wandelen, zwemmen, suppen, lezen, een leuke stad bezoeken, thee of lunch met vrienden.
Lievelingsgerecht: Er is voor mij niet één speciaal gerecht. Waar ik wel heel blij van word zijn stoofpotjes of een goed gevulde salade. Ik word gelukkig van eten dat net zo kleurrijk is als smaakvol.
Mooiste film ooit gezien: De film die me altijd is bijgebleven is The Green Mile. Ik was 17 toen ik hem voor het eerst zag. Het ontroerende verhaal, gebaseerd op een roman van Stephen King, gaat over een cipier die in de dodencel een bijzondere gevangene ontmoet en steeds meer overtuigd raakt van zijn onschuld en goedheid.
Mooiste sportmoment ooit: Mijn mooiste sportmomenten gaan niet over winnen, maar over betekenis. Daarom heb ik veel bewondering voor Maarten van der Weijden, die de Elfstedentocht zwom voor kankeronderzoek of zijn wereldrecord tegen de stroom in zwemmen als eerbetoon aan zijn overleden vriend.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik kan geen keuze maken uit de vele prachtige boeken die ik al heb gelezen. De laatste tijd lees ik wel weer meer kinderboeken. Ik kan iedereen aanraden af en toe een kinderboek te lezen. Neem bijvoorbeeld Lampje of Krekel van Annet Schaap. Het zijn prachtig geschreven sprookjesachtige avonturen waarin ook volwassen thema’s verweven zijn.
Kijkt het liefst: Naar goeie series. The Wire vind ik daar een mooi voorbeeld van. Heel tof aan deze serie zijn de karakters die zich gaandeweg verdiepen en ontwikkelen.
Beste popsong aller tijden: Een tijdloze klassieker is voor mij wel Stairway to Heaven van Led Zeppelin.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Mijn succesvolste versiertruc is waarschijnlijk doen alsof ik er geen heb.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik kan geen favoriete plek aanwijzen. Onze gemeente heeft heel veel mooie plekken.
Favoriet vakantieland: Dan ga ik voor 2: Italië en Zweden. De mediterrane sfeer van Italië spreekt me enorm aan: warm licht, mooie kleuren. Warme dagen, lome avonden, leven dat zich buiten afspeelt en het gevoel dat de tijd even wat langzamer gaat. Zweden heeft mijn hart gestolen door haar prachtige natuur en het kalmere tempo van het dagelijks leven.
Mooiste stad: Ook hier vind ik het weer moeilijk kiezen. Er zijn zoveel prachtige steden. Barcelona is een stad waar…
Alles wordt makkelijker. Sneller eten, eindeloos scrollen, altijd verbonden. Het voelt als vooruitgang – alsof we eindelijk het leven hebben geoptimaliseerd tot iets wat geen moeite meer kost. En precies daar, in die moeiteloosheid, groeit iets dat verrassend veel inzet vraagt om weer kwijt te raken: verslaving!
Niet alleen aan middelen, maar aan patronen. Aan gemak, aan prikkels, aan bevestiging. Nog één filmpje – het laatste deze keer, echt. Nog even checken. Nog sneller, nog eenvoudiger. Het zit niet in wat we doen, maar in hoe vaak we het doen. Breed uitgesmeerd over de dag, diep verankerd in gewoonte. En hoe verslavender het wordt, hoe minder weerbaar we blijken te zijn. Verrassend, voor iets dat zo “vrijwillig” voelt.
Veel van wat we doen, ervaren we als keuze. Dat is ook prettig, dat idee. Ondertussen zijn systemen ingericht om precies het tegenovergestelde te doen: ons zo lang mogelijk laten kijken, klikken en consumeren. Aandacht is geld. Voorspelbaar gedrag is winst. Gemak is het lokaas – en we happen opvallend graag. Het werkt. Misschien iets té goed. Tegelijk groeit de laag van sturing en controle. Keurig verpakt als veiligheid, gezondheid en efficiëntie. Logisch. Maar er zit een bijsluiter bij die we zelden lezen.
Want waar gedrag voorspelbaar wordt, wordt het ook stuurbaar. En wat stuurbaar is, wordt meetbaar. En wat meetbaar is, wordt beoordeeld. Het begint vriendelijk: aanbevelingen, filters, een subtiel duwtje. Maar het schuift op. Naar regels, beperkingen, sancties.
Niet schokkend. Gewoon… stap voor stap. En daar raken verslaving en controle elkaar. Want hoe afhankelijker we worden van gemak en systemen, hoe kleiner de ruimte voelt om ernaast te bewegen. Niet omdat het niet mag – maar omdat het ongemakkelijk wordt. En ongemak, dat hebben we onszelf net zo zorgvuldig afgeleerd. De vraag is dus niet alleen hoeveel controle er ontstaat. De vraag is ook: hoeveel geven we zelf alvast weg, uit pure gewoonte?
Dit is geen oproep tot wantrouwen of verzet. Daar hebben we vast ook een app voor… Maar wel tot iets zeldzamers: bewustzijn. Weerbaarheid zit niet in grootse gebaren. Het zit in kleine verstoringen. Even niet reageren. Even niet volgen. Even kiezen voor iets wat moeite kost – bijna ouderwets.
Niet omdat het moet. Maar omdat het je losmaakt. Van patronen die verdacht veel op verslaving lijken. En van systemen die daar feilloos op meebewegen. Misschien is dat de echte tegenstelling van deze tijd:niet vrijheid versus controle, maar…
Jawel, de eerste adverteerder uit het mooie Bierum op mijn website is een feit. Enige jaren geleden mocht ik voor het onderdeel Klantverhalen van Dijk & Belga namelijk bij Wouter Kok en Annemieke de Jager langskomen. En daar kwam ik van alles te weten over Annemieke haar onderneming BABS van het Noorden waarmee ze zich eind 2020 inschreef bij de Kamer van Koophandel. Waarbij BABS natuurlijk staat voor Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand.
Dat Annemieke het heel leuk vindt om met mensen om te gaan, is glashelder. Daarbij schrijft ze ook graag teksten. En dat combineert ze dus als BABS. In 2020 volgde ze de cursus zelfstandig trouwambtenaar en van het een kwam het ander.
Met als gevolg dat ze inmiddels tientallen speeches voor bruidsparen heeft mogen schrijven en haar rol als BABS bracht haar zelfs al enige keren naar het buitenland waarbij ze bijvoorbeeld Italië aandeed. Ook is ze sinds juni 2023 BABS van de gemeente Groningen geworden.
Op haar fraaie website, www.babsvanhetnoorden.nl, zegt ze het volgende hierover: ‘Jullie bereiden je voor op één van de mooiste dagen van jullie leven: de bruiloft! En wat komt er veel bij kijken, toch? Een belangrijk onderdeel van jullie huwelijk is dan ook de ceremonie, want jullie mogen dan eindelijk JA tegen elkaar zeggen!
Maar geen JA zonder trouwambtenaar natuurlijk. Nou, daar kom ik om de hoek kijken! Zijn jullie op zoek naar een persoonlijke trouwceremonie die écht bij jullie past? Dan willen jullie een trouwambtenaar of ceremoniespreker die jullie liefdesverhaal vertelt, rust brengt en een ontspannen sfeer neerzet.
Een ceremonie die warm en raak is, leuk en grappig, maar vooral liefdevol én waarin jullie herkennen wie jullie samen zijn. Maar misschien ook wel iemand die meedenkt, structuur geeft en ervoor zorgt dat jullie zonder spanning het JA-woord kunnen geven.’
‘Jullie zien genieten, zien lachen en stralen is waar ik het voor doe! Ik vertel jullie liefdesverhaal met een lach. Hoe de ceremonie verloopt, dat bepalen jullie zelf. Alles kan en mag op jullie grote dag! Hebben jullie bijvoorbeeld kinderen die jullie ook graag een rol willen geven tijdens de ceremonie? Heel leuk, ik betrek ze er graag bij! Mijn missie is dan ook om jullie een ceremonie te geven die jullie verdienen! Met een vleugje Groningse nuchterheid geschreven, niet teveel poespas, maar wel met humor!’
Contactgegevens Annemieke: 06-28258703 / info@babsvanhetnoorden.nl
Annemieke is met haar onderneming ook via Facebook (https://www.facebook.com/babsvanhetnoorden)…
Naam: Dian Arends
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 33
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Financieel planner
Hobby’s: Voetballen, zaalvoetballen, drankjes doen/lekker eten met vrienden, 3e helften, padellen, Netflixen en ik heb een kleine Lego-verslaving.
Lievelingsgerecht: Sushi, waar ik mezelf elke zondag op trakteer. Wordt nooit saai.
Mooiste film ooit gezien: Veel te veel gezien om tussen te kiezen. Harry Potter, Jurassic Park, Skyfall, Grease. Dit komt het eerste in me op.
Mooiste sportmoment ooit: Ook weer lastig te kiezen. De winst van de bekerfinale van FC Groningen komt als eerste in me op. Van de busreis tot het duizelig worden van de trillingen bij de goals.. Heeft allemaal veel indruk gemaakt.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst een boek heb gelezen.
Kijkt het liefst naar: Een spannende (Scandinavische) serie of een serie met een mooie sfeer. Ik kijk nu bijvoorbeeld Yellowstone voor de tweede keer. Verder natuurlijk PSV, FC Groningen en F1. En af en toe een foute realityserie voor tussendoor.
Beste popsong aller tijden: Angels – Robbie Williams
Mooiste/succesvolste versiertruc: Zou het niet weten. Gewoon mezelf zijn en lol maken, denk ik.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik kom eigenlijk (op het voetballen na) niet zo ver de gemeente in. De mooiste plek die ik nu kan bedenken is de voetbalkantine van SV Bedum, waar we als vrienden elke zaterdag (van meerdere kanten) samen komen voor de 3e helft.
Favoriet vakantieland: Verenigde Staten. Florida heeft alles, waaronder geweldige attractieparken.
Mooiste stad: New York. Ik ben er in oktober geweest en had niet verwacht dat ik er zo van onder de indruk zou zijn. Kom er zeker snel een keer terug.
Favoriete auto: Auto’s interesseren me dus echt niet. Als het maar stoelverwarming heeft.
Waar heb je spijt van: Nergens. Heb ik ook niks aan.
Wat zou je ooit nog willen doen: Naar Las Vegas met beste vriendin Inge (zoals door Inge al benoemd is) en verder ooit nog een keer op safari.
Droomvrouw/man: Een leuke, gezellige en grappige man die (een beetje) kan voetballen of van voetbal houdt.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Sushi, Old Amsterdam kaas, bitterballen, mergpijpjes en ik kan nog wel even doorgaan. Slaap kun je wel weer inhalen.
Hoogtepunt uit het leven: De surpriseparty voor mijn 30e verjaardag, georganiseerd door de liefste familie en vrienden. Iedereen had iets met panterprint aan en ze hadden…
Marco, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Marco Boshoven is de naam en ik ben 53 jaar geleden geboren in Amersfoort. Echter opgegroeid in Zeeland en ik heb daar kort in Goes gewoond en later in Zierikzee. Daar is bij mij de liefde voor het water en de natuur ontstaan. Ik was vroeger vaak aan het surfen en het zwemmen en was bijna altijd wel buiten te vinden.
Ik wilde vroeger eigenlijk wel piloot worden maar daarvoor ben ik te lang. Ik koos vervolgens voor de sport en ging in Goes naar het CIOS om vervolgens naar de Sportacademie in Zwolle te gaan. Op deze academie werd vervolgens na twee jaar de keuzerichting die ik wilde volgen stop gezet en dat bracht mij naar de stad Groningen. Hier ben ik mij gaan hechten aan de stad en provincie.
Inmiddels woon ik met veel plezier samen met mijn van oorsprong Limburgse vrouw, waarmee ik al bijna dertig jaar samenwoon, in de Reitdiephaven. Vlakbij het water inderdaad, het woont er fantastisch. En, niet onbelangrijk voor dit verhaal, ik ben manager sales & relaties voor het WEC in Lauwersoog waar ik mij bezighoud met de commerciële kant van de organisatie. Met zakelijke evenementen, het aangaan van duurzame relaties met allerlei betrokken partners en het sponsorbeleid.
Wat heb je zoal qua werk voor je komst bij het WEC gedaan?
Het commerciële heeft er, naast het sportieve gedeelte, altijd wel ingezeten. Zo heb ik bijvoorbeeld tijdens mijn studie bij een indoorskischool gewerkt in Groningen waarbij ik de winkel met skimaterialen onder mijn hoede had. Ik heb een tijdje in de automotive gewerkt, onder andere als vertegenwoordiger en vervolgens als productmanager en later als salesmanager voor de BeNeLux. Daarna werd ik bedrijfsleider bij Martini Media in Groningen, voor dit bedrijf heb ik ruim acht jaar gewerkt.
Maar toen kwam er in Pieterburen een hele mooie vacature vrij?
In die tijd werd ik vijftig, haha. Een mooi moment om na te denken over wat ik qua werk de rest van mijn leven wilde gaan doen. Ik had het prima naar de zin bij Martini Media en tevens een goede band met de eigenaar. Voor mijn werk was ik veel in gesprek met fondsenwervers van allerlei goede doelen en toen bedacht ik mij dat het toch wel heel leuk zou zijn om in deze tak te werken.
Veel van die organisaties zitten in de Randstad maar…