Naam: Jeroen Lukassen
Adres, Woonplaats: Baffelt
Leeftijd: 55 septembers jong.
Burgerlijke staat: Gehuwd
Beroep: Boekhouder / administrateur
Hobby’s: Fietsen, skiën, voetbal kijken, in de zon vertoeven en met de camper op pad.
Lievelingsgerecht: Pizza
Mooiste film ooit gezien: Grease
Mooiste sportmoment ooit: Het volbrengen van een marathon, de bekerwinst en de promotie van de FC.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik lees graag biografieën zoals van Maradona of Bono.
Kijkt het liefst naar: Sport en concerten.
Beste popsong aller tijden: Angels van Robbie Williams.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Stille wateren, diepe gronden.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Mijn eigen achtertuin.
Favoriet vakantieland: Frankrijk, de Provence en Cote D’Azur.
Mooiste stad: Napels
Favoriete auto: Fiat 500
Waar heb je spijt van: Eigenlijk nergens van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Weer een concert van U2 meemaken en lekker blijven rondtoeren met de camper.
Droomvrouw/man: Saf, beter bekend als Anoek Savenije.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Wijnen
Hoogtepunt uit het leven: Geboorte van Nick en Sam.
Dieptepunt uit het leven: Niet echt, het hoort helaas ook bij het leven dat je dierbaren verliest.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Willemijn Savenije, lekker dichtbij en die vindt dit vast leuk.
Wat wil je verder nog kwijt: Leef je leven, blijf lachen en maak je niet te druk.…
Jawel, zes jaar na de introductie de herontdekking van Zoutkamp in de reeks ‘Op zoek naar het zomergevoel in….’. Dit keer geen Wessel die klaarstond met een lekker bakje Amorettokoffie en die zich afvroeg hoe zo’n morgen en nu precies uit zou zien. Nee, dit keer ging ik met de stalen ros die kant op om dit prachtig vissersdorp aan een bezoek te onderwerpen. Ik was al op tijd wakker en kon dus mooi om 06.30 uur die kant op…..
De ochtendstond….
En met de nodige elektrische ondersteuning op de wielen, kon het dus gebeuren dat ik al mooi voor achten in Zoutkamp aankwam. Ik had bedacht via Ulrum te gaan want dan kon ik mooi direct camping Robersum meepikken waar de eerste tekenen van leven al te zien waren. Mooi verscholen net buiten de dorpskom, is het hier vast prettig wakker worden.
Ik besluit direct maar even alle overnachtingsmogelijkheden op de gevoelige plaat te leggen. En dus schoot ik in de jachthaven een kiekje van volle kades. Op de terugweg had ik mooi zicht op de grootste garnalenverwerker van Europa. Een maand eerder waren buurman en buurman al op de open dag geweest van Heiploeg waar we onze ogen uitkeken. Zo vaak krijg je natuurlijk de kans niet om daar rond te kijken.
Op camping ‘t Ol Gat dit keer geen jeugdveldje vol met lege flesjes maar wel een kanoverhuurplek. En de vorige keer had Bix nog even het lumineuze idee om naar camping de Rousant te rijden. Daar ging ik nu ook direct maar weer heen want wat heb je vanaf daar toch een mooi uitzicht op de haven van Zoutkamp met zijn gekleurde panden.
Gelukkig is het dorp weer goed bereikbaar want dat was de afgelopen jaren wel anders. De ondernemers klaagden steen en been over een slechtere bereikbaarheid en dus een verminderde omzet maar inmiddels is bijna al het sluis- en brugwerk wel aangepakt en glimt het vissersdorp hopelijk van trots om het mooie eindresultaat. Ik maakte bovenop de dijk nog snel even wat foto’s van de prachtige waterwegen die in Zoutkamp samenkomen om vervolgens met de fiets nog even de buitenwijken van het dorp mee te pikken.
Zeester
Dat is op zich ook een aanrader hoor want in menig dorpstuin zie je de attributen zoals een anker of vissersnet die verwijzen naar een visrijk verleden. Maar ook hele leuke informatieborden waar onder andere te lezen…
Toen ik in Roodeschool wonende Wesley Dijksterhuis, samenwonend met partner Lisa en trotse vader van twee zoons, aan de lijn kreeg, was hij net onderweg naar een nieuwe opdracht. Hij had zojuist een dakklus geklaard en dat de mussen van de hitte bijna dood van het dak vielen, scheen hem niet te deren. ‘Hoe warm of koud het ook is, ik ben bijna altijd buiten te vinden en kan prima tegen de hitte of tegen kou. Als het maar droog is!’
De laatste jaren is het accent van zijn werkzaamheden steeds meer in het timmerwerk gaan zitten. En dat vindt hij ook het mooiste om te doen. Zijn collega’s leerden hem de fijne kneepjes van het vak en door samen te werken maken ze elkaar sterker en verbreden ze elkaars kennis. ‘Ik ben op mijn zestiende al begonnen met werken want ik ben een echte praktijkmens. Ik heb eerst voor twee verschillende bazen gewerkt en besloot vervolgens zes jaar geleden op 22-jarige leeftijd voor mijzelf te gaan beginnen.’
Betrekkelijk jong inderdaad maar van die keuze heeft hij absoluut geen spijt gehad. ‘Je bent zelf verantwoordelijk voor het eindresultaat en die verantwoordelijkheid kan ik prima handelen.’ Daarbij heeft hij over het hoeveelheid werk niets te klagen. Dat kan ook prima natuurlijk wanneer je het motto ‘overal is een oplossing voor’ hoog in het vaandel draagt. Want je kunt voor een complete verbouwing van a tot z prima bij Wesley terecht. ‘Ik werk nauw samen met andere zzp-collega’s en samen lukt het ons altijd om elke klus te klaren dat op ons bordje terechtkomt!’
Daarbij is hij sinds mei 2026 ook nog eens de eigenaar van Design Kozijnen Groningen (www.designkozijnengroningen.nl), het bedrijf dat zich bezighoudt met de verkoop en montage van houten en kunststof kozijnen. Wesley timmert stevig aan de weg dus en stuurt inmiddels zo’n zeven medewerkers aan. Later dit jaar komen we in een uitgebreid interview nog even terug op deze mooie nieuwe ontwikkelingen.
Wesley komt uit een echte ondernemersfamilie. Eerder kon men via deze rubriek reeds kennis maken met zijn oudere broer Jeffrey van JD Riool en Grondwerk Uithuizen. Op zijn Facebookpagina (https://www.facebook.com/profile.php?id=100057098244438) valt prima te volgen waar je Wesley zoal voor kunt benaderen. Voor het allround timmerwerk dus. En dat allemaal ongeveer in de driehoek Winsum – Delfzijl – Groningen. Zeer breed inzetbaar dus, Wesley Dijksterhuis van Dijksterhuis Bouw- & Grondwerk Roodeschool.
Hierbij nog…
Vrijwilligerswerk is leuk en noodzakelijk?! Waarom ik dat zo zeg? Omdat het voor de leefbaarheid van een dorp belangrijk is dat iedereen vrijwilligerswerk doet. Zonder vrijwilligers heb je geen verenigingen of leuke feesten in een dorp. In dit verhaal ga ik uit van het vrijwilligerswerk in Eenrum, maar dit geldt natuurlijk voor elk dorp.
In Eenrum zie ik veel mensen actief bij de verenigingen die ze een warm hart toe dragen, zoals helpen bij de organisatie van wedstrijden en toernooien bij de voetbalclub, tennisvereniging of sportvereniging in de vorm van bestuurslid, leider, trainer, scheidsrechter, barmedewerker enz.. Of denk aan de vele vrijwilligers bij de grasbaanraces van de MC in Eenrum, achter de bar bij Bulthuis of bij de feesttent van Spring in april.
Op school probeer ik het de leerlingen al te leren in de vorm van 20 uur maatschappelijke stage in klas 3. ‘Waarom moeten wij dit doen mevrouw?’, vragen ze dan? Dan vertel ik de leerlingen dat iets doen voor een ander heel belangrijk is voor de samenleving en ook voor jezelf. Dit noemen we met een mooi woord burgerschap en dat we allemaal ons steentje moeten bijdragen.
Als het bij een paar leerlingen nog niet duidelijk is, dan vraag ik: “Zit je op een vereniging? Ga je weleens naar een feest zoals Spring of Sunsation?” Dan is het bijna altijd ja. En als ik dan vraag, ‘wie organiseren dit feest?’, dan begrijpen ze wel dat we allemaal gebruik maken van vrijwilligers. Zonder vrijwilligers geen mooie dingen in een dorp.
Eigenlijk vind ik dat iedereen in een dorp iets aan vrijwilligerswerk moet doen. We kunnen niet allemaal besturen, maar iedereen kan wat. Bijvoorbeeld tegels leggen, activiteiten bedenken, achter de bar staan, onkruid wieden zoals ze bij “Notaris Toen” doen of de dieren verzorgen in de dierenweide. Ook gebruik maken van de voorzieningen in je dorp horen bij de leefbaarheid, zoals eten kopen in de winkel of snackbar in eigen dorp.
Zelf doe ik zeker 10 tot 15 uur vrijwilligerswerk voor de voetbalvereniging in Eenrum en voor de protestantse kerk. Dit geeft mij veel energie en ik krijg hierdoor ook veel contacten. Ik leer nieuwe ouders en kinderen kennen en het is gezellig om een praatje te maken met jongeren. Zelf kan ik niet wachten tot ik met pensioen ben, want ik zie nog veel meer dingen in ons dorp die ik zou willen doen. Natuurlijk verwacht ik niet…
Naam: Bernard van der Vinne
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 60 jaar
Burgerlijke staat: Gehuwd
Beroep: Zelfstandig adviseur procesoptimalisatie.
Hobby’s: Kracht-/hyroxtraining, wielrennen en motorrijden.
Lievelingsgerecht: Suddervlees
Mooiste film ooit gezien: First Blood
Mooiste sportmoment ooit: Doelpunt van Basten tegen Duitsland, EK 88.
Mooiste boek ooit gelezen: Gijp
Kijkt het liefst naar: Volle glazen
Beste popsong aller tijden: Tougher than the rest – Bruce Springsteen
Mooiste / succesvolste versiertruc: Dat heeft iemand met mijn charmes niet nodig.
Mooiste plekjes van het Hogeland: De scheve toren van Bedum.
Favoriet vakantieland: Griekenland
Mooiste stad: Tilburg
Favoriete auto: Mini Cooper John Works
Waar heb je spijt van: Dat ik mijn studententijd vanuit huis beleefd heb.
Wat zou je ooit nog willen doen: Hyrox en de Mont Ventoux beklimmen.
Droomvrouw/man: Mijn vrouw
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: De oudste beweging ter wereld.
Hoogtepunt uit het leven: De certificering voor Master Blackbelt aan de UvA.
Dieptepunt uit het leven: Het bericht dat eind 2024 mijn leven op de kop zette.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Bouke Hoeksema, omdat hij niet vaak in de spotlights staat maar dat wel verdient!
Wat wil je verder nog kwijt: Gebruik je nuchtere verstand en laat je niet gek maken!…
Het moet 2020 geweest zijn dat ik mij bedacht, de invulling van de zomerperiode moet anders qua vulling van de website. Dat zal ongetwijfeld verband gehouden hebben met het feit dat het inplannen van allerlei interviews lastiger werd omdat veel mensen niet meer te bereiken zijn door een vakantiebreak. Daarbij zal ik het zelf ongetwijfeld ook wel verfrissend gevonden hebben om het roer om te gooien en even wat anders te doen dan het gebruikelijke.
En daarbij was ik toen ook al van het fietsen en die (vroege) tochtjes brachten mij naar de mooiste dorpjes en plekjes. Wat als ik nu eens een paar weken een ronde zou maken door één of meerdere dorpjes om daar vervolgens wat over te schrijven? Over de karakteristieke toren of andere toeristische highlights. Over de inwoners en toevallige ontmoetingen. Of gewoon over alles wat mij opvalt en bezighoudt wanneer ik in die plaatsen ben.
De reeks ‘Op zoek naar het vakantiegevoel in….’ was geboren. Later omgedoopt naar ‘Op zoek naar het zomergevoel in….’ En uitgebreid met een zomerinstagrammetje met foto’s van de mooiste en meest bijzondere plekjes van het dorp. In het eerste jaar deed ik nog acht grotere plaatsen aan verdeeld over twee weken. Later smeerde ik het wat meer uit over vier weken en dan drie plaatsen of streekjes per week.
Deze nieuwe rubriek was zeker voor mij direct een schot in de roos hoewel het wel even zoeken was naar de juiste format. Dat moet ook Wessel gedacht hebben die mij tijdens die eerste trip door Zoutkamp vergezelde. ‘Wat is nu precies het idee van deze dag, ga je mensen aanspreken of interviewen?’. Niets van dat alles. Gewoon lekker rondkuieren, af en toe een babbeltje maken en veel observeren en kiekjes maken om vervolgens na enige wandel- of fietsuurtjes terug naar huis te toeren om een en ander uit te werken.
Het bezoek aan Winsum was bijvoorbeeld een voltreffer tijdens de eerste editie. Ik was er vrijdag en volgens mij de maandag erop werd het dorp uitgeroepen tot mooiste dorp van Nederland vanuit een ANWB-verkiezing. Die verkiezing is er daarna nooit meer geweest bij mijn weten en dus kunnen ze die eretitel nog lange tijd fier uitdragen. Het gevolg hiervan was dat mijn verhaal over Winsum en al zijn highlights vele malen door trotse Winsummers gedeeld werd.
Ook een aangename verrassing was het bereik van mijn bezoek aan havenstad Delfzijl. Van…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Janny Ebels. Ik ben op vier december 1962 geboren in een Gronings ziekenhuis maar kijk terug op een mooie en goede jeugd in Noordbroek. Daar was mijn vader handelaar in brandstof, en hoofdbode bij de toenmalige EGD. Mijn moeder was coupeuse oftewel naaister. Mijn oudste zus is helaas al overleden en mijn andere zus is in Noordbroek blijven wonen.
Zelf heb ik tot mijn zeventiende in Noordbroek gewoond om vervolgens naar Nieuwolda te verhuizen. Ik ben in 1986 in Hoogezand gaan wonen en in 1996 zijn Klaas en ik in de wijk Opwierde in Appingedam terecht gekomen. We huurden daar eerst een hoekwoning die we al vrij snel daarna konden kopen.
De hele wijk was onderdeel van het versterkingsproces en ook wij hebben een jaar in een wisselwoning gewoond met alle gevolgen van dien. Eind 2021 namen we een rigoureus besluit. We besloten om de woning te verkopen en kochten een camper. Vijf maanden per jaar, ongeveer vanaf april tot oktober, verblijven we in Nederland en voor de rest leiden we een zwervend bestaan door Europa en zoeken we in die maanden altijd de zon op.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1995 hertrouwd met Klaas Ebels die ik in het uitgaansleven van Sappemeer heb leren kennen. Voor beiden was het onze tweede huwelijk. Zoon Danny stamt uit mijn eerste huwelijk. Hij is getrouwd, woont in Uithuizen en Klaas en ik genieten met volle teugen van onze kleinzoon Jake van vier en kleindochter Milla van twee jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik wist al van kleins af aan dat ik later met ‘opa’s en oma’s wilde werken’, ik wilde dus graag de verzorging in. Na de LHNO in Slochteren, de huishoudschool die ik op 16-jarige leeftijd met een diploma op zak verliet, ben ik direct gaan werken. En wel als huishoudelijk medewerker in verzorgingstehuis ’t Olde Lough. Het was de bedoeling dat ik daar een zorgopleiding zou gaan volgen maar dat is er daar nooit van gekomen.
Die kon ik wel in het bejaardentehuis ’t Hamrik in Nieuwolda gaan volgen en ik ging daar ook intern wonen. Zo’n twee jaar combineerde ik het verzorgend werk met een opleiding tot helpende in de zorg. Vervolgens heb ik een tijdje niet gewerkt maar daarna kon ik tijdelijk in ’t Hamrik nachtdiensten draaien. Dat was met een…
Naam: Nick Lukassen
Adres, Woonplaats: Winsum
Leeftijd: 27
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap
Beroep: Communicatiemedewerker bij de gemeente Groningen.
Hobby’s: Tennis, padel, skiën en leuke dingen doen met vrienden en familie.
Lievelingsgerecht: Mosselen
Mooiste film ooit gezien: Inception
Mooiste sportmoment ooit: FC Groningen terug naar de Eredivisie.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik moet zeggen dat ik eigenlijk niet echt een lezer ben, ik kijk liever naar een goede film.
Kijkt het liefst naar: Een mooie film en sport.
Beste popsong aller tijden: Don’t Let the Sun Go Down on Me – George Michael & Elton John.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik heb al vrij lang een relatie… dus ik zou niet eens meer weten wat mijn beste versiertruc is, haha.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het centrum van Winsum.
Favoriet vakantieland: Frankrijk en dan specifiek de Provence.
Mooiste stad: Groningen natuurlijk! En op een mooie tweede plek, Napels: heerlijk eten en aardige mensen. En ik was daar met goed gezelschap.
Favoriete auto: BMW M3 Touring
Waar heb je spijt van: Ik heb eigenlijk nergens spijt van, en als ik het wel had dan zou ik daar niet in willen blijven hangen.
Wat zou je ooit nog willen doen: Ik zou heel graag nog een keer een rondreis willen maken door Amerika.
Droomvrouw/man: Uiteraard mijn vriendin Julia.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Een lekker koude Guinness.
Hoogtepunt uit het leven: Ik heb er heel veel: HBO diploma behalen, samenwonen, een huis kopen en alle leuke vakanties die ik in mijn leven heb gehad.
Dieptepunt uit het leven: Heb ik gelukkig (nog) niet meegemaakt.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Jeroen Lukassen. Na Sam en mij is hij aan de beurt en ik denk dat hij dat heel leuk vindt!
Wat wil je verder nog kwijt: Geniet van het leven, doe de dingen die je leuk vindt en waar je plezier uit haalt en neem jezelf niet te serieus!…
Wanneer dit verhaal online komt, zijn de eerste trouwe lezers vast al op vakantie. Ik mag nog even. Nu klinkt dat dramatischer dan dat het daadwerkelijk is hoor. We zijn immers al weer de julimaand ingerold. Een maand waarin nog volop gewerkt wordt want onze vakantie start pas op zondag 2 augustus waarin we eerst twee dagen Zwitserland aan zullen doen en dan doorknallen naar het Italiaanse Toscane.
Maar het is absoluut geen straf om nog even een maandje door te hollen. Deze week is de laatste qua reguliere programma met de vertrouwde interviews en rubrieken maar vanaf volgende week ga ik weer op dorpentoer en daar zie ik ouderwets naar uit. Dat kan mooi gecombineerd worden met de interviews en verhalen voor de presentatiegidsen van SV Bedum en vv Winsum. Hopelijk zijn die werkzaamheden aan het eind van de maand grotendeels afgerond.
De afgelopen weken gebeurde er natuurlijk ook weer het nodige. Allereerst was daar de hittegolf, het was soms niet te harden in huis maar gelukkig bood de tobbe van Tubs uitkomst op weer zo’n mooie avond. ‘De Walrus-club’, zo liet een der vrouwen weten tijdens het maken van een ongekende actiefoto waarin de vier musketiers zich vrolijk lieten fotograferen.
‘Zits al weer te broed’n hou dit te verwaarken in een column Koester?’, vraagt buurman die blijkbaar denkt dat ik dag en nacht met mijn werk bezig ben. Nou valt dat reuze mee maar die vraag wordt nu toch aan dit verhaal toegevoegd. En na de hitte op zaterdag, volgde een gigantisch onweer op zaterdag. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier niet super veel van heb meegekregen want onder leiding van DJ Sieme werd in Westeremden ter ere van veertig jaar Sjoerd en Hanneke de dansvloer veroverd.
Echter, toen we op de fiets terug wilden keren naar huis, kwamen we er pas echt achter hoe het tekeer ging en dat van fietsen geen sprake meer kon zijn. Gelukkig trotseerde Miranda het onweer en tussen alle flitsen door zagen we een van de twee boerderijbranden aan onze rechterkant. Wat een triest gegeven toch dat alles waar je zo hard voor gewerkt hebt maar zo in één donderslag kan verdwijnen.
Sterkte voor de betrokkenen en chapeau voor de vrijwilligers van de brandweer voor hun tomeloze inzet. Menigeen hoorde ik later zeggen dat ze nog nooit zo’n noodweer hadden meegemaakt en dat het onweer echt beangstigend was. Dat nooit meer…
Ik bel Eisse Wiersema van Knis Klus een dag voor zijn verjaardag maar ook op één van de warmste dagen van het jaar tijdens één van de warmste momenten van de dag. Pfff, bedenk ik mij, bouwvakker zijn met dit weer is ook niet alles.
Die mannen gaan altijd als de brandweer, in weer en wind, in voor- en tegenspoed, tijdens sneeuwstormen of hittegolven. Helden zijn het, helden van de bouw. Zonder bouwvakkers geen bouwend Nederland meer. En dus is dit artikel ook maar direct een ode aan deze helden van de bouw in het algemeen en Eisse in het bijzonder!
Warme dagen
‘Niet te druk maken tijdens deze dagen’, dat is het advies van Eisse wanneer ik hem in de auto bel wanneer hij op de Groninger ring rijdt. Daar wordt het bij een afslag steeds drukker. ‘Vast een gevalletje van pech of misschien is het wegdek wel aan het smelten. Je krijgt mij sowieso de pis niet echt meer lauw want ik moet nog een weekje en dan ga ik op vakantie. Daar kijk ik naar uit want ik kan terugkijken op zeer drukke maanden waarbij ik nu net terug kom uit Bedum.’
Wanneer jullie dit lezen dan geniet Eisse dus met zijn gezin van zijn welverdiende vakantie. In de Achterhoek doen ze met hun vijven Groenlo aan en als het aan Eisse ligt mag het dan wel weer net zo warm zijn als nu. ‘Aan het water zal ik mij daar prima vermaken hoor.’
Diverse klussen
‘Wat ik de afgelopen maanden zoal gedaan heb? Een complete opbouw van een kunststof gevelbekleding bijvoorbeeld. Maar ik heb ook veel kunststof kozijnen geplaatst, zolders afgetimmerd, wandjes geplaatst om meer kamers of ruimte te creëren, badkamers aangepakt, dakkapels geplaatst in de hele provincie, een mooie dakgootklus in Scharmer afgerond en in september wacht al weer een grote klus waarbij de voor- en achterkant van een huis worden aangepakt.
Daarbij is daar ook nog een mooie aanvraag voor kunststof kozijnen in Emmen en de buurvrouw die bij mij even verderop in de straat woont, wil graag twee nieuwe toiletten in het huis geplaatst zien en of ik daar voor de vakantie nog even een offerte voor kan maken.’
En dan heb je natuurlijk nog de mooie samenwerkingsverbanden met diverse vakmannen uit andere bouwsectoren. We helpen elkaar waar nodig en je hebt ze leren kennen tijdens het bezoek aan de KIG-skybox van de…
Solist Jannes Drop van Kinderen voor Kinderen zong het al in 1991: ”Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd, ‘k loop de hele dag te zingen en te fluiten.¨ In mijn geval klopt dat dus echt! De gekste liedjes komen voorbij, van ‘Leef´ van André Hazes, ´Mien toentje´ van Ede Staal en ‘10.000 redenen´ (opwekking 733) tot ‘Your man´ van Josh Turner.
Allerlei genres dus en ook lang niet allemaal liedjes die in mijn persoonlijke TOP 2000 staan. Waar komen ze toch vandaan en waarom ‘poppen’ ze zomaar op, op de gekste momenten? Met een vader en moeder die ook liefhebbers zijn van muziek en zingen is dat eigenlijk wel te verklaren, denk ik.
Mijn ouders waren nog maar 21 en 22 jaar toen ik werd geboren, dus hoorde ik van kleins af aan altijd de hits van toen. Toen ik iets ouder werd, zaten we op zaterdag met een bord patatjes op schoot naar Toppop te kijken, met Ad Visser en later Bas Westerweel. De radio stond altijd aan of er werden lp´s gedraaid en volop meegezongen. Ook zaten ze allebei in het Hervormd Kerkkoor, dus ook die muziek werd me met de paplepel ingegoten, evenals de psalmen en gezangen in de kerk.
Ook op school speelde muziek een grote rol. Niet alleen het verplichte ´versje´ wat je elke week moest zingen voor een cijfer op je rapport, maar ook de Groningse liedjes van meester Fré. En dat, met de bijbehorende optredens en plaatopnames, zijn wel hoogtepunten van de lagere schoolperiode. Net als de musicals (ja, we deden er 2!) in klas 6.
Daarbij had ik ook nog een tante die bugel speelde in de fanfare; superleuk om naar die concerten te gaan en om haar te zien lopen op straat tijdens de intocht van Sinterklaas of op Koninginnedag. Dat resulteerde in een eigen ‘Concordia-carrière´; van mijn negende tot ongeveer mijn vijfentwintigste speelde ik eerst bugel en later hoorn. De mooiste jaren waren die van de Promsconcerten in de feesttent, ´van klassiek tot pop´…
Dat ik van jongs af aan met verschillende muziekgenres in aanraking kwam, is duidelijk. Dat muziek daardoor een wezenlijk deel van mijn leven werd, is best logisch. Eigenlijk is er geen muzieksoort wat ik niet kan waarderen, alles heeft wel iets moois, maar niet alles past bij elk moment.
Welke muziek ik opzet, hangt vaak ook van mijn stemming af en andersom…
Dik drie jaar geleden werden Robin Weijenberg en Boukje Miske met In het Zicht Optiek in Uithuizen adverteerder op mijn website en ons uitgebreid interview stamt ook al weer van medio 2023 (https://bert-koster.nl/2023/05/12/robin-en-boukje-over-in-het-zicht-optiek-uithuizen-een-optiek-met-meerwaarde/)
Natuurlijk ziet u in de tussentijd genoeg pr-flitsen langskomen via Facebook en LinkedIn over mooie (zonne)brillen, lenzen, oogmetingen, oogzorg voor jong én oud en kleine reparaties aan monturen maar eigenlijk is het natuurlijk de hoogste tijd voor een update middels deze Nieuwsflits en daardoor kan ook prima het huidige personeelsbestand worden meegenomen:
Maak bijvoorbeeld gerust kennis met Jantine. Zij is tegenwoordig op vrijdag vrij en werkt dinsdag, woensdag en donderdag. Kundig en klantvriendelijk, daar staat en gaat ze voor. En dan is daar natuurlijk Bram die tegenwoordig ook één dag in de week is gaan werken bij Eyescan in Groningen bij de refractie-chirurgie. Hij is bijna klaar als optometrist en heeft dus in de loop der jaren heel veel extra oogkennis opgebouwd.
Anouk is nieuw in de winkel en afkomstig uit Delfzijl. Zij is 28 jaar, moeder van twee prachtige kinderen en getrouwd. Zij begint in september met de optiekopleiding en vult de gaten in. Robin zelf is tegenwoordig anderhalve dag in het UMCG aan het werk om daar de drukte in de oogzorg te verlichten. Maar natuurlijk ook om zijn kennis over de ogen nog verder uit te breiden.
De winkel wordt dus de laatste jaren gerund door bijna dezelfde gezichten maar iedereen is wel mooi bezig om zich te verdiepen qua oogzorg of extra kennis te vergaren en dat geldt natuurlijk zeker ook voor Boukje. Nog meer heuglijk nieuws want Robin en Boukje verwachten in november hun derde kindje. Wat het wordt is nog niet bekend maar Robin merkt al wel gevat op dat ‘de kans dat ons derde kindje brildrager wordt 75% is wegens een lui oog bij zijn vader!’
Tot slot nog even de verheugende constatering dat het winkelpand van In het Zicht Optiek aan de Hoofdstraat West in Uithuizen in september/oktober wordt uitgebreid met een extra oogmeetruimte om de oogzorg nog verder uit te breiden. Men zit daar op alle fronten niet stil inderdaad. Op naar Uithuizen dus voor de beste oogzorg die u zich maar kunt wensen….…
Wouter, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Wouter Korhorn is de naam, 41 jaar, opgegroeid in Kloosterburen en in 2010 in Leens neergestreken. Ik ben in 2012 getrouwd met Diane Wiersum en samen zijn we de trotse ouders van twee dochters: Carlijn (2014) en Florien (2017). Ik werk fulltime als facilitair coördinator op Noorderpoort in Groningen en daarnaast heb ik mij op 1 juli 2025 met Dronevlucht Hogeland ingeschreven bij de Kamer van Koophandel in Groningen.
Vertel eens iets over je werkleven ‘voor en naast de dronevluchten’?
Een echte leerder ben ik nooit geweest maar toch heb ik op 19-jarige leeftijd mijn MBO-diploma Facilitair gehaald om vervolgens in 2003 direct aan het werk te gaan. De kleine twintig jaar daarop ben ik als catering-, bedienings- en facilitair medewerker aan het werk geweest. Onder andere twee periodes bij Willibrord in Kloosterburen en ik heb zelfs nog enige maanden in Den Haag gewerkt voor een Novotel Hotel. De laatste dertien jaar werkte ik als cateringbeheerder voor Beijk Catering.
Ik was zo’n vijf jaar geleden toe aan een nieuwe uitdaging en besloot te solliciteren naar de functie van facilitair medewerker bij Noorderpoort. Dat lukte gelukkig al heb ik in het begin nog wel enige maanden in de catering gewerkt. Maar na intern een leidinggevende-opleiding te hebben gevolgd ben ik nu één van de vier clustercoördinatoren van Noorderpoort en dat bevalt prima!
In 2020 ontdekte je een nieuwe passie?
Dat moet inderdaad zo rond die tijd geweest zijn en ik werd hierbij op de camping aangestoken door mijn zwager en schoonvader die beiden een drone bij zich hadden. Ik heb toen zelf eerst een kleine drone gekocht maar die werd al snel ingeruild voor een grotere. In 2023 heb ik aan het Noorderpoort een opleiding tot dronepiloot gevolgd met drie certificaten tot gevolg waardoor ik dronevluchten mag maken met drones die maximaal vier kilo wegen.
Ik begon die dronevluchten steeds interessanter te vinden en het werkt voor mij ook heel ontspannend. Daarbij leveren dronevluchten ook nog eens prachtige beelden op die ik vervolgens bewerkte tot video’s en foto’s. Ook daarin werd ik steeds handiger.
Wanneer zag Dronevlucht Hogeland vervolgens het levenslicht?
Omdat ik het maken van dronebeelden steeds mooier begon te vinden, ging ik er ook serieuzer naar kijken en in de loop der jaren werd ook het apparatuur steeds uitgebreider en professioneler. Toen de eerste opdrachtgever zich aandiende moest er een…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Hinny van der Ploeg – Strijker. Ik ben op 21 mei 1963 geboren in Glimmen als ‘middelste’ van drie dochters. Mijn vader werkte vroeger als fabrieksmedewerker op melkfabriek De Ommelanden. Mijn moeder runde het huishouden en ging later ook als huishoudelijke hulp aan de slag. Mijn oudste zus is negen jaar ouder dan ik en woont in Zweden en mijn acht jaar jongere zus is in Kruisweg neergestreken.
Toen ik twee jaar was, verhuisden we als gezin naar Hoogkerk en daar heb ik tot 1972 gewoond. Daarna volgde een verhuizing naar Vinkhuizen en in 1981 ben ik gaan samenwonen met Ties in Hornhuizen. Daarna zijn we in 1999 verhuisd naar Kloosterburen waar we ongeveer twintig jaar gewoond hebben. In 2019 zijn we in Lemkesland in Leens neergestreken. Twee jaar geleden zijn we voor het laatst verhuisd en wel naar appartementencomplex Koningstate in Leens en dat bevalt Ties en mij heel goed.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1981 leerde ik in Ulrum via mijn zus de acht jaar oudere Ties van der Ploeg kennen die oorspronkelijk in Leens opgegroeid is. Er ontstonden op een feestje allerlei wilde plannen voor een gezamenlijke motortocht naar de Noordkaap maar uiteindelijk bleven we met zijn vieren over. Het voelde direct goed met Ties en een jaar later zijn we al getrouwd.
Dit huwelijk heeft ons twee dochters geschonken. Rianne is in 1983 geboren. Ze is buschauffeur, en heeft 2 kinderen gekregen. Joyce is 22 jaar en Bryan 19. Rianne is sinds 2022 gehuwd met Edwin van Essen en ze wonen in Kloosterburen.
In 1985 kwam Miranda op de wereld. Zij werkt op de plantenafdeling bij Groenrijk en is getrouwd met Douwe Kosmeier. Ook zij hebben twee kinderen gekregen, Tieshan is 19 en Swen 17. Ze wonen in Ten Post. We zijn bijzonder trots op onze kinderen en kleinkinderen.
Wat is uw voormalig beroep?
Mijn lagere schooltijd heb ik doorgebracht in Hoogkerk en Vinkhuizen. Ik had geen flauw idee wat ik later wilde worden en ging in Vinkhuizen naar de LHNO. Ik verdiende in die tijd ook al wat zakcentjes bij in een kruidenierswinkel en toen ik in het derde jaar zat, wilde ik eigenlijk wel van school af en daar fulltime aan het werk. Maar mijn baas was gelukkig wel zo verstandig dat hij tegen mij zei dat ik eerst maar eens…