Naam: Nigel Bakker
Adres, Woonplaats: Poelsnip, Bedum
Leeftijd: 29 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd, in een relatie.
Beroep: Installateur / zzp-er (www.ronelektro.com).
Hobby’s: Voetballen, dit doe ik al vanaf mijn 5e en speel op het moment in SV Bedum 1. Daarnaast sport ik graag, speel ik padel of breng ik graag tijd door met mijn vrienden.
Lievelingsgerecht: Pasta met Gamba’s in knoflook-roomsaus.
Mooiste film ooit gezien: Catch me if you can.
Mooiste sportmoment ooit: Verloren WK-finale 2010, remontada Barcelona-PSG 2019, FC Groningen bekerfinale 2015.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben niet z’n lezer..
Kijkt het liefst naar: Voetbal en af en toe een goede serie.
Beste popsong aller tijden: In the air tonight – Phil Collins.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Oogcontact maken en een lach.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Phoe, dat zou ik niet weten.
Favoriet vakantieland: Bonaire
Mooiste stad: Milaan
Favoriete auto: Range Rover
Waar heb je spijt van: Spijt is voor later.
Wat zou je ooit nog willen doen: Skydiven.
Droomvrouw/man: Laura van Drie
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet.
Hoogtepunt uit het leven: Kampioenschap SV Bedum 1 in 2018.
Dieptepunt uit het leven: –
Volgende vluggertjesgast en waarom: Stijn Hekstra, omdat hij het vast fijn vindt om dit allemaal in te vullen…..
Wat wil je verder nog kwijt: Was het maar wat vaker mooi weer in Nederland.…
Marieke, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Mijn naam is Marieke Poort, ik ben 45 jaar en ik woon in Siddeburen, de plaats waar ik ook geboren en getogen ben. Trotse moeder van twee dochters van 17 en 11 en een zoon van 15 jaar oud. We zijn een sportief gezin. Alle kids zitten op voetbal, twee bij Siddeburen en eentje bij Be Quick. Ik ben zaterdags dan ook vaak op het voetbalveld te vinden.
Zelf ben ik nu meer van het hardlopen. Ik heb er dan ook al een aantal marathons opzitten. Vroeger voetbalde ik, maar heb mijn voetbalschoenen aan de wilgen gehangen. Naast het hardlopen ga ik twee keer per week voor het werk aan naar de sportschool waar ik met personal trainers aan mijn conditie werk. Sinds september 2022 ben ik werkzaam bij Huitsing & Poort Notariaat en Mediation en sinds februari 2026 ben ik notaris en eigenaar van het kantoor.
Vroeger altijd geweten dat je het notariaat in wilde?
Nee, dat heeft vrij lang geduurd. Door een slechte CITO-toets, ben ik eerst naar de MAVO gegaan. Op de HAVO wist ik ook nog niet zo goed wat te worden. Maar mijn geschiedenisleraar zag het achteraf goed, zij adviseerde mij om rechten te gaan studeren. Dat vak heeft ook wel weer raakvlakken met haar werkgebied destijds. Ik besloot eerst naar het HBO te gaan voor een sociaal juridische opleiding. Een echte stapelaar dus, qua opleidingen.
Voor het notariaat moest eerst flink voor gestudeerd worden?
In het eerste jaar van mijn HBO-opleiding kwam ik er al snel achter dat de juridische vakken beter bij mij pasten dan de sociale vakken. Na mijn propedeuse gehaald te hebben, maakte ik de overstap naar de Rijksuniversiteit Groningen. Daar ging ik zowel Nederlands als Notarieel recht studeren. Twee studies tegelijk inderdaad maar wel studies met overlap en als je dingen doet die je leuk en interessant vindt dan gaat het je vaak makkelijk af.
Ik heb vijf jaar over deze combinatie gedaan en ben eerst afgestudeerd in het Nederlands recht en heb daarna mijn notarieel recht studie afgerond. Mijn stage heb ik bij het toenmalige notariskantoor Van Hoogdalem gelopen. Bij Emmius Notarissen was ik eerst naast mijn studies ook twee dagen in de week aan het werk.
Bij Emmius Notarissen deed je vervolgens de nodige ervaring op?
Al met al heb ik er bijna twintig jaar met plezier gewerkt en…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Durandus Knol is ook mijn volledige naam maar ik word in de volksmond vaak met Duut aangesproken. Ik ben vernoemd naar mijn vader en op twaalf februari 1959 geboren in Huize Tavenier en tevens opgegroeid in Groningen. Ik kom uit een gezin met zes kinderen waarvan ik de één na jongste ben. Ik heb drie broers en twee zussen en ben de enige die in de provincie Groningen is blijven wonen.
Mijn opa is de grondlegger van Knol’s Koek en het bedrijf bestaat sinds 1923. Mijn ouders namen het van mijn opa over en hadden zowel op het Zuider- en het Hoendiep hun eigen zaak. Het spreekt vanzelf dat ik in mijn jongere jaren vaak bij heb moeten springen. Ook al omdat mijn moeder heel jong overleed.
Ik heb op verschillende plekken in de stad gewoond. In 1989 kochten we in de wijk Helpman onze eerste woning. In 1997 zijn we aan de Kerkuil in Bedum gaan wonen, dat was destijds een nieuwbouwwijk. We hadden al op meerdere plekken rondom de stad gekeken naar wat geschikts en toen kwam dit op ons pad. Lekker dichtbij het werk met alle benodigde voorzieningen bij de hand.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1983 leerde ik Truus Oosterhuis kennen, zij is opgegroeid aan de Rijksweg tussen Ten Boer en Garmerwolde. Ik was destijds bestuurslid van de gereformeerde jeugdsoos De Beun in Groningen. We hadden direct een klik en aan het eind van de avond sloeg de vonk over. We zijn in 1991 getrouwd. In 2000 was daar het nodige verdriet toen Truus kwam te overlijden aan de gevolgen van borstkanker.
Het huwelijk heeft ons twee kinderen geschonken. In 1995 kwam dochter Hilma op de wereld. Ze woont bijna met haar partner in Assen en werkt als IC-verpleegkundige in het UMCG. Twee jaar later werd zoon Remand geboren, hij woont met zijn partner in de binnenstad van Groningen en is ICT-er van beroep. Beide kinderen, op wie ik enorm trots ben, zijn vernoemd naar hun grootouders van beide kanten.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ging ik naar de MAVO in Groningen. Toen mijn moeder kwam te overlijden, had ik het hier moeilijk en ik maakte later de switch naar de tuinbouwschool in Paterswolde. Ik ging hier elke dag, in weer en wind, op de fiets heen en was een jaar of achttien toen…
Zo, dat was me het nachtje slaap wel. Alhoewel, slaap…. Volgens mij had ik tot 02.30 nog geen oog dichtgedaan. Eh, wel dichtgedaan natuurlijk maar niet geslapen. Dat moet anders, bedacht ik mij, dus naar beneden voor twee paracetamols en een keelsnoepje. Met als gevolg dat ik rond 06.00 uur badend in het (koorts?)zweet wakker werd….
Na een verkwikkende douche probeer ik rond 08.00 uur dit verhaal op papier te krijgen. Bijslapen in bed lonkt maar de agenda en een op het oog drukke werkweek laten dit absoluut niet toe. Gelukkig hebben we een lang Paasweekend voor de boeg voor het bijtanken, daar kan ik mij eigenlijk wel op verheugen. Want het ging er weer om weg de afgelopen dagen.
Het was immers Sunsationweekend twee wat de klok sloeg. Eerst op vrijdag een gezellige avond waarin we terug gingen in de tijd. Lekkere happy hardcore inderdaad, een feest der herkenning. De kleine uurtjes werden in rap tempo bereikt. En dat na eerder al een mooie vooravond in Bedum te hebben beleefd waar er voor de sponsoren van de Tribunestoelen SV Bedum een leuke activiteit georganiseerd werd.
Het middagprogramma op het topsportcentrum in Groningen liet ik voor wat het was maar de gezamenlijke maaltijd in de Bedumer voetbalkantine en de Koffiecorner, samen met de vrienden van paars, met Niiwino Geertsema, Martin Drent en Stefan Bleeker kon ik natuurlijk niet laten lopen. De mannen praatten en discussieerden er lustig op los en voordat ik het wist, moest ik mij nog haasten ook om mij aan te sluiten bij de Berkenlaanclub die elke avond om stipt 21.45 uur – en geen minuut later, aldus Martin – koers zette naar de feesttent.
Een dag later ging ik reeds rond 19.30 uur die kant op. Dit keer geen lange feestavond voor mij in de tent maar eentje in de muntenverkoopwagen. Dan beleef je zo’n festival toch weer van een heel andere kant. Het was een rustige en beheerste bezoekersstroom die we voor onze luikjes kregen. Allemaal vriendelijk en geduldig en zonder een onvertogen woord, werd ons regelmatig nog veel werkplezier toegewenst. Zo ongemanierd is de jeugd van tegenwoordig dus nog niet….
De zaterdag werd lekker op het voetbalveld doorgebracht waar mooie streekderby’s op het programma stonden. Eerst naar Onderdendam waar ons derde tegen hun tweede aantrad. Bij de SVO zijn ze een mooi en strak voetbalveld rijker, inclusief omheining. Deze onverwoestbare edoch kleine club kan…
Naam: Chantal Janssen
Adres, Woonplaats: Op Meij
Leeftijd: 25 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd maar wel in een relatie.
Beroep: Junior Belastingadviseur Agro bij Flynth.
Hobby’s: Ik lees graag en sla een borrel op z’n tijd zeker niet af.
Lievelingsgerecht: Een goede pasta met een lekker glas wijn stelt nooit teleur.
Mooiste film ooit gezien: Misschien cliché maar The Notebook blijft een echte tranentrekker.
Mooiste sportmoment ooit: De dag dat de dames van Corenos kampioen worden.
Mooiste boek ooit gelezen: ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’ van Delia Owens.
Kijkt het liefst naar: De binnenkant van m’n ogen.
Beste popsong aller tijden: Je maakt me met veel muziek blij, maar Taylor Swift of Jan Smit is altijd goed.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is niet echt aan mij besteed.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het Hogeland verveelt nooit; elk plekje heeft z’n charme.
Favoriet vakantieland: Griekenland
Mooiste stad: Groningen natuurlijk.
Favoriete auto: De mensen die mij kennen weten dat er op deze vraag maar één goed antwoord is: een Volkswagen Golf!
Waar heb je spijt van: Gelukkig niets dat direct opkomt.
Wat zou je ooit nog willen doen: Gewoon doorgaan zoals nu, dat bevalt prima.
Droomvrouw/man: Die heb ik al gevonden.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet. Tenzij het écht de moeite waard is.
Hoogtepunt uit het leven: Weekenden Zwarte Cross en lange zaterdagavonden die iets uit de hand lopen.
Dieptepunt uit het leven: Gelukkig nog geen.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Volgens de hiervoor door Anthon benoemde borrelafspraak: onze lieve vriendin Inge Bos. Die heeft vast ook weer genoeg te vertellen!
Wat wil je verder nog kwijt: Na een eerdere nominatie te hebben afgewezen, kon ik er nu niet meer onderuit. Anthon bedankt & Inge veel succes! Binnenkort een borrel om dit heugelijke succes te vieren?…
De merels fluiten. De zon komt op. Het belooft een prachtige dag te worden. Er komen weer blaadjes aan de bomen. Er bloeit ook al het één en ander. De kracht van de natuur is indrukwekkend. Elk jaar die oerkracht die alles weer groen maakt en laat groeien. Half januari lijkt alles zo goed als dood. Maar je weet altijd: de lente komt. Dan ziet alles er weer heel anders uit.
Het is bijna Pasen.
Ik heb jaren in de ouderenzorg gewerkt en in gesprekken met bewoners ging het regelmatig over tradities en gebruiken uit hun jeugd. Dat de kachel niet meer aan ging na Pasen, de voorjaarsschoonmaak was gedaan en men wilde niet opnieuw roet in huis. En de meisjes mochten met Pasen nieuwe kleren aan, met witte sokken. In beide gevallen werd geen rekening met de temperatuur gehouden. Pasen kan in maart of april vallen en in beide gevallen kan het of 15 of 8 graden zijn.
Pasen kun je op twee manieren zien. Gelovigen, zoals ik, herdenken met Pasen de opstanding van Jezus, die op de derde dag na zijn kruisiging tot leven kwam. Dit moment markeert voor ons het geloof dat de dood niet het einde is, maar het begin van een nieuw leven. Anderen vieren Pasen als een echt lentefeest, waarbij paaseieren worden gezien als een symbool voor vruchtbaarheid en nieuw leven.
Hoe je er ook aandacht aan besteedt, het is in beide gevallen een nieuw begin. En in beide situaties staat Pasen ook bol van tradities: het eieren verven, Paasvuur, Paaskaars, Paasontbijt en in Groningen kennen we ook het neuten schaiten oftewel het “riegjen”.
Een nieuw begin.
Willen we dat soms allemaal niet eens? Als we terugkijken denken we, had ik toen maar een andere keuze gemaakt. Dat wil je dan opnieuw doen, de mogelijkheid krijgen om opnieuw een keuze te maken. De werkelijkheid is dat we niet weten wat er was gebeurd als we toen een andere keuze hadden gemaakt. Je kent immers dat vervolg niet. We hebben daar denkbeelden over, maar zeker weten doen we het niet.
Sommigen maken een nieuw begin door te emigreren. Wat hen bond aan Nederland laten ze achter om zich te vestigen in een ander land. Soms met de droom en hoop op een rustiger leven, een ander leven. We zien het in programma’s als “Ik Vertrek” en “Het Roer Om”. We aanschouwen de stroef lopende vergunningen,…
The ladies van de voorjaarsmarkt nodigen u van harte uit:
’28 maart organiseren wij een leuke voorjaarsmarkt! Vanaf 10:00 tot 16:00 uur bent u van harte welkom in Op ‘t Houkje in Middelstum!
Wat kunt u van ons verwachten?
Twinset Fashion: “Op je Paasbest met een leuke en nieuwe collectie”! Modeflitsen vanaf 10:30 uur ✨;
Snoet&Sproet: “Nieuwe handgemaakte voorjaarscollectie van Snoet&Sproet tot maat 140. Bij besteding van €40,- een leuk cadeautje + modeflitsen vanaf 10:30 uur”! 🎁;
Fashion by Juud: “Leuke nieuwe collectie kleding, & modeflitsen vanaf 10:30 uur”! 👗;
Hairstyling by Hester: “Speciale kortingen op skincare- en haarproducten van hairstyling by Hester” 🫧✂️;
Koozaa: “Kom alvast ‘t voorjaar weer ruiken en “insmeren” met Koozaa” 🐣;
Schapenvachten Specialist Schapenvel.nl: “De bèèèèèèste schapenvachten en wollen producten” 🐏;
Elvira_felleryflowers: “De leukste voorjaarsarrangementen en gezelligste woondecoraties scoor je bij Fellery Flowers” 🌷.
Wie komt er gezellig langs ? 🥳.…
Naam: Danny van Timmeren
Adres en woonplaats: Thedemastraat, Bedum
Leeftijd: 39 jaren jong.
Burgerlijke staat: Vriendin / in een relatie.
Beroep: Zzp-er (www.multiplejobs.nl).
Hobby’s: Voetbal, motorcross, snowboarden en varen.
Lievelingsgerecht: Pizza Calzone speciale
Mooiste film ooit gezien: Running scared
Mooiste sportmoment: Ondanks het verlies, de WK-finale in 2010 tussen Nederland en Spanje.
Mooiste boek gelezen: Die is er niet, het is lang geleden dat ik een boek heb gelezen.
Kijkt het liefst naar: Een goeie pot voetbal, verder kijk ik geen tv.
Beste popsong: School van Supertramp.
Mooiste/succesvolste versiertruc: In de ogen aankijken, ogen liegen niet.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik mag graag wandelen in en om het bos van Noorddijk.
Favoriet vakantieland: Ieder jaar gaan we naar Kroatie toe waar wij een caravan hebben staan. Dat is toch wel mijn favoriete land.
Mooiste stad: Groningen natuurlijk.
Favoriete auto: Mijn Renault Master, je kunt er alles in kwijt.
Waar heb je spijt van: Nergens van, het leven is een leerproces.
Wat zou je ooit nog willen doen: Met de auto en een eigen boot naar Griekenland toe om daar veel te varen.
Droomvrouw/man: Ik ben heel blij met mijn vriendin.
Waar mogen ze je ‘s nachts wakker voor maken: Laat mij maar lekker slapen hoor.
Hoogtepunt uit het leven: Dat zijn er gelukkig veel, maar sowieso heel blij met de komst van de kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Die ben ik vergeten.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Nigel Bakker, een fijne kerel en goed in zijn werk!
Wat wil je nog verder kwijt: Geniet van het leven en doe wat je leuk vindt!…
Rob, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Hier voor je in de fraaie kantine van de kartbaan in Ulrum zit Rob Lucassen. Ik ben twintig jaar en zowel geboren en getogen in het Brabantse Cuijk als in de kartsport. Qua opleiding heb ik op MBO4-niveau een retailmanagementopleiding afgerond.
We zijn als familie Lucassen sinds 2017 eigenaar van deze kartbaan en ik ben er vanaf het begin ingerold. Ook mijn vader, (bonus)moeder en jongere broer Tim (18) zijn in het bedrijf werkzaam. Mijn zusje Mila van elf loopt hier ook al regelmatig rond. Het grootste gedeelte van de week ben ik in Ulrum te vinden, we hebben op het terrein een huis gebouwd. Met werkweken van soms een kleine honderd uur geen overbodige luxe. Gelukkig werk ik hier met veel plezier.
Het (kart)racen zit in je bloed?
Ik was twee jaar toen ik voor het eerst in een kart getild werd door mijn vader die zelf ook een fanatiek kartracer was. Hij ging zelf achter op de kart staan om bij te sturen en uiteraard weet ik hier niets meer van. Door flink te oefenen werd ik steeds beter en op mijn zesde reed ik mijn eerste kartwedstrijd. Toen werd ik nog laatste.
Maar inmiddels de nodige titels veroverd?
Daarna ging het letterlijk en figuurlijk snel inderdaad. Op mijn achtste wist ik mijn eerste wedstrijd te winnen en op mijn tiende werd ik voor het eerst Nederlands kampioen in mijn leeftijdsklasse. Uiteraard moest hier veel voor getraind worden, onder andere door mijn rempunt te verleggen, maar het wierp zijn vruchten af. Er is een jaar geweest dat ik van de 24 races 21 wist te winnen. Ik reed in mijn jongere jaren ook wedstrijden in Duitsland en België.
Door de drukke werkweken staat het racen inmiddels op een lager peil. In mei rijd ik een losse race tijdens het EK en ik ben in augustus present op de Jack’s Racing Days op het TT-circuit in Assen. In november doe ik nog met een oude kart mee aan het Classic WK.
In een schakelkart haal ik een snelheid van zo’n 150 km/uur en op Assen rijd ik in een superkart en dan tik ik de 240 km/uur aan. Dat gaat dan net zo snel als de motoren in de Motor GP. Gaaf vind ik dat maar ik ben mij zeker wel bewust van de gevaren. Gelukkig heb ik nog nooit…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Titia Rensina Willemina Boiten, roepnaam Tineke. Ik ben op vier juni 1961 geboren ‘vlakbie de Steemer toor’n’ als jongste van vijf kinderen. Mijn oudste zus Fenny woont in Oudeschip, Jan en Margreeth in Stedum en Bart in Gorredijk.
Mijn vader had vroeger een eigen offsetdrukkerij waarbij moeder hem, naast het huishouden, regelmatig meehielp. Ook was mijn vader vlascommissionair. Tot in België aan toe was hij bezig met de kwaliteitscontroles en de handel in vlas. Ik was nog maar negen toen mijn vader ten gevolgde van een hersenbloeding op 49-jarige leeftijd kwam te overlijden. Mijn moeder is 78 jaar geworden en stierf aan kanker. We hebben haar met ons vijven de laatste drie maanden van haar leven dag en nacht verzorgd en dat was fijn om nog voor haar te mogen doen.
Ik ben dus bijna geboren ‘onder de toren’ in Stedum en verhuisde daarna naar de Hoofdstraat. Vanuit dit groot huis hebben we tijdelijk aan het Vlaspad gewoond in een veel kleiner huis om daarna naar de nieuwbouwhuizen aan de Singel te verhuizen. Van daaruit ging ik met mijn moeder en mijn stiefvader Dirk Zeeuw naar de Borgweg in een Zweedse woning. Vanuit dat huis ben ik getrouwd en we gingen aan de Hilmaarweg wonen en wel van 1983 tot 1999.
Sinds 1999 wonen we met veel plezier in ons eerste koophuis aan de Borgweg. Het is hier lekker rustig en we hebben een goed contact met de buren.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 24 juni 1983 getrouwd met de oorspronkelijk uit Oudeschip afkomstige Jan Bruggeman. Ik heb hem leren kennen op de ‘Lammetjesmaarkt ien Spiek’ op de Jongeren-Appèldag. Oftewel op de jongerendag van de kerk waarbij op Tweede Paasdag na de middagdienst gezamenlijk gegeten werd, gevolgd door een muziekavond. Tijdens die dag bloeiden vaak nieuwe liefdes op. Jan en zijn kameraad hebben mij en een vriendin die dag naar huis gebracht en wij nodigden hen uit voor de feestweek in Stedum. En tijdens de Nacht van Stedum is de vonk tussen ons overgeslagen.
Dit huwelijk heeft ons twee zoons gebracht. In 1986 werd Arjan geboren, hij woont met zijn gezin in Slochteren. In 1990 diende Stefan zich aan die met zijn gezin in Ten Boer is neergestreken. We zijn de trotse grootouders van drie kleinzoons van achttien, zes en vier jaar oud.
Wat is uw…
Kantoor Vreugdenhil in Uithuizermeeden moet voor docent en consulent Bernard Donners aanvoelen als een warm bad. Opnieuw moesten er tijdens zijn lezing op dinsdag 17 maart extra stoelen bijgezet worden om alle bezoekers een plekje te kunnen geven. En dat was vorig jaar tijdens zijn debuut ook al zo.
Het is boeiend om het levensverhaal van Donners kort onder de loep te nemen. Geboren in Limburg, tegenwoordig wonend in Amsterdam, de stad waar hij als docent tevens lesgeeft. Dat doet hij ook in Groningen en daar gaf hij les aan Yvonne Vreugdenhil haar zoon Jasper. Donners heeft zelfs nog een tijdje in Silicon Valley in Amerika gewoond.
Maar deze avond stond hij dus in Uithuizermeeden om over zijn grote hobby en werkgebied te praten: het vergaren van zoveel mogelijk kennis betrekking hebbend op artificial intelligence, oftewel kunstmatige intelligentie. Het wist de zaal direct te boeien met zijn anekdote dat AI om 01.30 uur ’s nachts aangaf dat het de hoogste tijd was om te gaan slapen terwijl Donners nog allerlei dingen met het systeem wilde doen.
Dat deed bij hem de terechte vraag rijzen wie nu de baas is? Dat is overigens een belangrijke les, je bent zelf verantwoordelijk voor wat je via AI naar buiten brengt en je moet daarom zeker zelf ook kennis hebben over de materie. Beter nog is om een expert te worden.
Input uit de zaal
Alvorens aan zijn betoog te beginnen, vroeg Donners de aanwezigen waar ze meer over zouden willen weten. Zaken als de privacywetgeving, identiteitsfraude, AI in de dagelijkse praktijk, de betrouwbaarheid van het systeem, de communicatietoepassingen en de (financiële) risico’s en aansprakelijkheid bij verkeerde adviezen werden hierbij naar voren gebracht.
Allereerst praatte hij ons bij over de AI-geschiedenis. Die vindt zijn oorsprong in de Tweede Wereldoorlog toen het de Engelse wiskundige en computerpionier Alan Turing uiteindelijk lukte om geheime Duitse berichten te kraken door patronen te herkennen. Dat zat hem in de begrippen Heil Hitler en het weerbericht, woorden die in elk gecodeerd bericht terugkwamen.
En dat het in 1997 een schaakcomputer lukte om voor het eerst van een van de beste schakers aller tijden, de Rus Garri Kasparov, te winnen, was ook een doorbraak. Patroonherkenning, wiskunde, statistiek, allemaal belangrijke AI-kenmerken. Tot slot was daar in november 2022 ChatGPT, het programma dat sinds die tijd voor een exponentiële stijging van het aantal gebruikers zorgt. De meeste kiezen voor de gratis versie…
Naam: Anthon den Hartogh
Adres, Woonplaats: Hoofdstraat, Uithuizermeeden
Leeftijd: 24
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Financieel administratief medewerker bij Landjuweel BV, Autobedrijf Den Hartogh BV en als ZZP’er werkzaam voor verschillende bedrijven, Den Hartogh Administratie & Advies. Kortom een afwisselende invulling van de werkweek.
Hobby’s: Vrijwilligerswerk voor een aantal stichtingen/verenigingen waaronder als voorzitter van de Vakantieweek en als secretaris van Beach-Event in Uithuizermeeden. Of je dat hobby’s mag noemen weet ik niet, maar ik haal er veel energie uit. Verder mag ik graag wandelen, met historie bezig zijn, tuinieren en nog wel een aantal dingen.
Lievelingsgerecht: Ik hou van lekker eten, maar heb geen lievelingsgerecht.
Mooiste film ooit gezien: Geen specifieke film, films met een realistisch karakter vind ik leuk.
Mooiste sportmoment ooit: Geen sport voor mij, mooi dat anderen het leuk vinden. Wel zwem ik graag in de zomer ’s ochtends 20 baantjes.
Mooiste boek ooit gelezen: Lastig, ik lees iedere week wel een boek uit, bijna altijd geschiedenis en oorlogsboeken.
Kijkt het liefst naar: Natuur, historische panden, dingen met een verhaal.
Beste popsong aller tijden: Geen voorkeur, ik luister wel graag muziek.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Die heb ik nog niet ontdekt.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Uithuizermeeden, overal waar je de Meijstertoren kunt zien.
Favoriet vakantieland: Nederland, ik ben niet echt een reiziger. Nederland heeft ook veel moois te bieden.
Mooiste stad: Parijs vind ik tot nu toe de mooiste stad.
Favoriete auto: Nissan / Datsun, vooral de Datsun 1600 cabrio die ik een aantal weken geleden kocht. Hier zal ik van de zomer echt van genieten tijdens ritjes door het mooie Groninger land.
Waar heb je spijt van: Iedereen heeft wel eens; dat had ik anders moeten doen… maar niks in het bijzonder.
Wat zou je ooit nog willen doen: Op dit moment heb ik geen wensen, ik ben tevreden.
Droomvrouw/man: Helaas ben ik haar nog niet tegengekomen.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet, alleen bij nood.
Hoogtepunt uit het leven: Aankoop van mijn huis en het oprichten van mijn eigen bedrijf.
Dieptepunt uit het leven: De ziekte en het overlijden van mijn Opa Den Hartogh die veel voor mij betekend heeft.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Chantal Janssen, ze grapte en solliciteerde er dus naar tijdens een borrel afgelopen week. Succes Chantal!
Wat wil je verder nog kwijt: Doe wat je leuk vindt, dan is het op maandag al vrijdag.…
Het is een ouderwetse maandagmorgen wanneer ik aan dit epistel begin. Na een woelige nacht met weinig slaap, is er momenteel ernstige behoefte om me even weer een nieuwe werkweek in te schrijven. De maandagmorgenblues dreigt om zich heen te grijpen.
Gelukkig was daar vanmorgen al een heerlijk rondje bos met de hond. De lente is officieel weer begonnen en onder een lekker zonnetje hoor ik de vogeltjes fluiten en de ganzen gakken. En dat in de ruis van al die auto’s op de Eemshavenweg ten teken dat ik niet de enige ben die aan een nieuwe werkweek mag beginnen.
Gelukkig ligt op het moment van schrijven de hond boven in de gang op de wacht, waarop eigenlijk? Stiekem ben ik af en toe best wel eens jaloers op haar. De wereld kan letterlijk en figuurlijk in brand staan maar daar krijgt ze helemaal niets van mee. Een poepje en een plasje, de heerlijke brokjes, het pronken met één van haar speeltjes die ze als een rijke schat bewaakt, kortom een hondenpoot is net als een kinderhand snel gevuld.
En dat in een wereld die kraakt in haar voegen en waar we een zoveelste crisis ingaan waarvan maar weer de vraag is wat het ons brengt. Echter, waar wij ons zorgen maken over de alsmaar stijgende prijzen aan de pomp en wat dat voor onze koopkracht betekent, vliegen de bommen de mensen in het Midden-Oosten letterlijk en figuurlijk om de oren. Is het daar ooit wel eens rustig geweest, zo vraag ik mij af. Maar nu dreigt toch wel een heel groot onheil.
Daar moeten we maar aan wennen, zo las ik ergens. Wennen aan de onrust in de wereld. Eerst was daar corona, toen Rusland die de Oekraïne opeiste en nu is daar weer een Irangate. Het houdt niet op, niet vanzelf inderdaad. Vroeger zou ik mijn huidige gemoedstoestand wellicht een after-Sunsationdip genoemd hebben. De leegte na een festiviteit waar je langere tijd naar uitgekeken hebt.
Ik merk dat het de hoogste tijd wordt om weg te schrijven naar mooiere momenten en belevenissen. Anders trek ik de lezers straks nog mee in een alles verzwelgende negativiteit en daar wordt het niet beter van toch? Want op een mij zaterdagmiddag toegestuurde foto bleek toch maar weer hoe gezellig het vrijdag wel niet was in de Middelstummer feesttent.
Waarbij mijn Partners In Crime voor vrolijke pics zorgden en die foto’s toveren…
Wellicht is het (n)iemand opgevallen. Mijn vorige column voor/op de goed gelezen site van Bert werd al na enige uren weer verwijderd. Dit gebeurde (volkomen terecht) op verzoek van mijn werkgever.
Ik had als onderwerp gekozen voor het bezoek van een niet nader te noemen koning van een niet nader te noemen land vanwege de officiële opening van een nieuw (werk)pand. Afgezien van de melding wat voor geweldig bezoek het was geweest, had ik (inderdaad) iets teveel “inside information” gebruik in mijn geschrift. Ik begrijp achteraf dat dit zou kunnen leiden tot lastige situaties. Niet dat ik zo’n situatie zelf zou kunnen benoemen overigens.
Ik maakte in mijn geschrift melding van het feit dat de niet nader te noemen koning van een niet nader te noemen land na zijn bezoek doorreisde naar een niet nader te noemen dorp die gebukt gaat onder aardbevingsproblematiek. Ik maakte daar de kanttekening dat het dorp misschien helemaal niet zat te wachten op dit bezoek, omdat het per saldo niet veel verbetering oplevert. Want er waren al 5 eerdere bezoeken geweest. Allemaal even vruchteloos.
De reeds eerder genoemde vertelde bij een 7e bezoek aan een andere niet nader te noemen dorp, dat ook gebukt gaat onder aardbevingsproblematiek, dat zijn aanwezigheid op zijn minst veel publiciteit oplevert. Dat mede daardoor de situatie onder de aandacht blijft van verantwoordelijke politici in Den Haag. Maar dat zou toch een vanzelfsprekendheid moeten zijn na al die jaren van “angst en beven”?
Was het maar waar dat door de bezoeken “recht werd gedaan aan de Groningers”. Dat er wat eerlijkheid zou komen in de afhandeling van schademeldingen, dat er geen onderlinge conflicten zouden ontstaan door ongelijke behandelingen, dat de in het leven geroepen instanties zich opstelden als behulpzaam, begripvol en ondersteunend en zich niet toonden als de “vijand”.
Maar hier gaat het nu niet over.
Zoals iedereen (??) wel zal weten moeten ambtenaren een geheimhoudingsverklaring ondertekenen. Je kunt je afvragen (in de traditionele zin en rol van een ambtenaar) waarom dit nodig is, want wat kun je allemaal beleven of meemaken en dus doorvertellen aan derden als je voornamelijk ligt te slapen of naar buiten aan het staren bent. In mijn geval is dat uiteraard niet aan de orde.
Achteraf begrijp ik ook heel goed waarom mijn baan even op het spel heeft gestaan. Echt? Jazeker, want ik heb getekend om geen zaken naar buiten te brengen die geacht worden…
Ludy en Wim, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Ludy Bultena is de naam, 67 jaar, geboren in Baflo en sinds 1985 in Bedum wonend. Voor mijn pensionering was ik werkzaam als leraar aan het Noorderpoortcollege en tegenwoordig ben ik nog actiever in het vrijwilligerswerk als voorheen. Dat vind ik leuk werk, zeker door mijn brede interesse in allerlei zaken. Ik ben sowieso sportminded en zeker richting de wielren-, schaats- en skeelersport.’
‘En ik ben Wim Heemstra, 75 jaar, geboren in Garmerwolde en sinds 1974 in Bedum wonend. Ik was vroeger onderwijzer en heb jarenlang voor de klas gestaan op de Togtemaarschool in Bedum. Ook ik heb een sportieve en vrijwilligerswerkachtergrond. Zo ben ik jarenlang (bestuurlijk) actief geweest in de voetballerij en later ging ik richting de triatlons en marathons. Ik ben op vrijwilligerswerk nog actief voor de Historische Verening en SV Bedum. En net als Ludy bestuurslid inderdaad van de wielerronde.’
Hoelang zijn jullie al bestuursleden van de Stichting Wielerronde Bedum?
Ludy: ‘Eind jaren tachtig ben ik al een jaartje of vier voorzitter geweest. Daar ben ik destijds mee gestopt doordat ik landelijk bestuurslid werd van de KNSB, een tijdrovend gebeuren. Twee jaar geleden ben ik opnieuw in het bestuur gestapt. Eerst als algemeen lid want ik wilde geen voorzitter én geen secretaris worden. Sinds vorig jaar ben ik penningmeester.’
Wim: ‘Het zal zo’n vier jaar geleden geweest zijn toen Bé Huizing mij benaderde voor de rol van secretaris. Ik heb toen eerst bedankt maar wel aangegeven dat mochten ze nu echt niemand anders kunnen vinden….. Afijn, later stond Bé weer op de stoep en nu ben ik onderdeel van een vierkoppig bestuur. Over het algemeen heel leuk werk maar af en toe ervaren we ook wel wat hobbels op de weg hoor.’
Zelf ook echte fietsfanaten?
Ludy: ‘Ik heb vroeger wel op recreatief niveau gefietst maar als fiets- en motorfanaat kan ik mij al jarenlang uitleven als motorbegeleider (motard) van allerlei wielerkoersen waarbij ik mede zorgdraag voor de veiligheid van de renners. Hiertoe behoren ook grote evenementen zoals de Amstel Gold Race, Olympia’s Ronde door Nederland en het NK. Daarnaast ben ik speaker bij de KNWU en heb daardoor veel contacten in het wielerwereldje.’
Wim: ‘Ik ben van oorsprong echt een voetbaldier maar door de drie halve triatlons die ik voltooid heb ook wel bekend met het wielrennen. Later koos ik voor het hardlopen, ik ben…