Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Arentinus Elibertus Wieringa, roepnaam Arie. Een hele mond vol inderdaad, ik dacht vroeger dat ik vier namen had. Ik ben vernoemd naar mijn tante en oma en geboren op 2 maart 1946 op Ter Laan 20 in de gemeente Bedum. Maar ons postadres was Middelstum. In dat dorp gingen we naar school en naar de kerk. Ik ben net tachtig jaar geworden en dat hebben we in de CazemierBoerderij in Tolbert gevierd.
Ik was de middelste van zes kinderen, vijf jongens en een meisje, waarvan de helft reeds overleden is. Mijn oudste broer heeft maar één dag geleefd. Broer Johan woont tegenwoordig in Ten Boer en ik heb nog een broer in Canada wonen. Mijn ouders waren boer en ze hadden de boerderij van hun ouders overgenomen.
In 1936 is die boerderij, vlakbij Onderdendendam, afgebrand en ze hebben hem toen een kilometer verderop weer opgebouwd in verband met de ontsluiting. Door de gezondheidstoestand van mijn zus en moeder en omdat er geen stroom en water was, zijn we in 1959 naar de Johan Lewestraat in Middelstum verhuisd. Ik ben vervolgens in 1967 teruggekeerd naar Ter Laan 20 en daar zijn ook de kinderen geboren.
In 1972 gingen we op Ter Laan 10 wonen, aan de overkant van het Boterdiep tegenover de DOMO. Daar ben ik ook met het loonbedrijf verder gegaan. In 1984 kochten we het terrein aan de overkant waar nu nog steeds het huidige bedrijf zit. Vroeger was daar steenfabriek ‘De Nijverheid’ gevestigd. Zelf zijn we in 1994 aan de Wroetende Mol gaan wonen. Daar hebben we een huis gebouwd waar ons kantoor bij inzat. Na zeven jaar volgde in 2001 de laatste verhuizing. We wonen inmiddels al weer 25 jaar met veel plezier aan De Zwaan in Bedum.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 28 december 1967 getrouwd met Annie Marie Winter. Zij woonde op Ter Laan 18, op de boerderij in de buurt. In 1961 was er brand bij hen en ik ben er toen op de brommer naar toe gereden om te melden dat ons voorhuis van de boerderij leegstond en daar heeft de familie Winter toen bijna 2 jaar gewoond voordat de nieuwe boerderij klaar was. Ik ben wat dat betreft altijd iemand geweest die niet denkt in problemen maar in oplossingen. Liefde op het eerste gezicht was het misschien niet…
Naam: Albert Niemeijer
Adres, Woonplaats: Wij wonen al 25 jaar met veel plezier aan de Roterij in Bedum.
Leeftijd: Hoop dit jaar 50 te worden.
Burgerlijke staat: Was afgelopen maart 23 jaar getrouwd met Deborah. Samen hebben we een dochter Tess van 20 jaar.
Beroep: Logistiek medewerker bij Roba Metals in Delfzijl.
Hobby’s: Voetbal, ik ben 23 jaar leider van het 1e elftal geweest en sinds afgelopen jaar zit ik in het bestuur. Nog een hobby is op zaterdagavond een biertje drinken met vrienden.
Lievelingsgerecht: Italiaans vind ik heerlijk maar de plaatselijke Chinees komt ook wel in de buurt.
Mooiste film ooit gezien: The Fugitive en alle afleveringen van The A-team.
Mooiste sportmoment ooit: Kampioen worden met SV Bedum in 2018.
Mooiste boek ooit gelezen: Heineken ontvoering
Kijkt het liefst naar: Gezellige en blije mensen.
Beste popsong aller tijden: Ik vind veel muziek leuk van de jaren 80 tot hardstyle maar heb niet echt een favoriet.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Heb ik niet echt. Ik heb mijn vrouw versierd op krukken toen ik mijn been had gebroken en ik wel zonodig naar Fame moest dus dat zegt genoeg…..
Mooiste plekjes van het Hogeland: Als ik de torens van Bedum maar zie dan is alles mooi.
Favoriet vakantieland: Gardameer in Italie en Tenerife.
Mooiste stad: Boedapest vond ik heel mooi, nog mooier dan Rome.
Favoriete auto: Ik heb helemaal niks met auto’s. Ik weet nog net hoe ik moet tanken al is dat ook wel eens verkeerd gegaan.
Waar heb je spijt van: Ik heb niet zo snel spijt, alleen vind ik het jammer achteraf dat ik na mijn zware knieblessure niet fanatiek genoeg getraind heb zodat ik weer kon voetballen.
Wat zou je ooit nog willen doen: Naar Amerika gaan als we 25 jaar getrouwd zijn. Alleen wordt zolang vliegen nog wel een dingetje.
Droomvrouw/man: Bestaan deze???
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor noodgevallen mag je me altijd wakker maken maar je moet wel van goeie huize komen om mij wakker te krijgen.
Hoogtepunt uit het leven: Uiteraard de geboorte van onze dochter 20 jaar geleden.
Dieptepunt uit het leven: In 2003 hebben wij een doodgeboren kindje gekregen en eigelijk was 2025 een groot dieptepunt. Mijn moeder overleed op 69-jarige leeftijd in april en mijn vader overleed op 74-jarige leeftijd in september en tot overmaat van ramp werd mijn vrouw ook nog ernstig ziek. Gelukkig is dat van…
De slaap is er weer eens eerder mee gestopt dan ik wil. Op welke zij ik ook ga liggen, hij gaat er niet weer aan beginnen. Dus stap ik uit bed en met Pipo langoor in mijn kielzog plof ik in de kamer ‘op bankje’.
Pipo zit rechtop naast mij. Haar blik staart door het venster strak op het water achter ons huis. Mijn ogen volgen de ogen van de hond. In de eerste zonnestralen van deze paasmorgen zie ik iets bewegen op het water. Het zijn twee baltsende futen.
Het lijkt alsof de ene fuut met zijn kop de kop van de ander in wil slaan. Alsof ze een privéoorlogje aan het uitvechten zijn. Niets is minder waar. Baltsen is de liefdesdans der futen. Een ongekend liefdesballet op het water. Haast ingestudeerde dansbewegingen met het schudden van de koppen, kopje onder duiken en in ‘pas a deux’ borst aan borst hoog uit het water komen. De futen hebben het meisje versieren verheven tot kunst.
Zo is het, denk ik, als ik dit schitterende schouwspel bewonder en tegelijk op teletekst lees dat Trump op X een oproep doet aan Iran om de schepen voorbij Hormuz te laten; ’Open die verdomde straat jullie gestoorde idioten.’ Leer van de futen. ‘Make love not war’ gaan mijn gedachten verder over deze gek geworden wereld.
Make love not war. In deze tijden van oorlog zou je willen – tegen beter weten in – dat dit internationaal gevleugelde motto navolging zou krijgen. Ik vraag me ineens af wie ‘Make love not war’ heeft bedacht. Net als ik blijkt eigenlijk niemand te weten wie de bedenker is. Alleen de Amerikaanse protestzanger Rod McKuen weet het zeker: het wereldberoemde zinnetje komt uit zijn blonde hoofd.
McKuen kun je kennen van het nummer ‘Soldiers who want to be heroes’ (Rod Mckuen Soldiers Who Want To Be Heroes (1971)). Een aanklacht tegen de Vietnamoorlog. ‘Soldaten die een held willen zijn: bijna nul, maar er zijn miljoenen soldaten die gewoon burger willen zijn’. De meest gezongen zin uit het nummer, dat in 1963 al werd geschreven maar pas in 1971 een hit werd. Een nummer waarin de zinloosheid van een oorlog wordt beschreven.
Je kunt maar beter de liefde bedrijven dan oorlogjes met elkaar uitvechten. Maar wij mensen zijn er kennelijk niet zo goed in om de vrede te bewaren. Ik moet denken aan een jongen en een…
Op piemeltjepasendinsdagmorgen is het even voor achten wanneer ik ietwat weemoedig aan dit verhaal begin. Ik heb net de prachtige nieuwe column van Erik Hulsegge gelezen die ik morgen met veel plezier zal plaatsen. Het is en blijft een begenadigd verhalenschrijver die binnenkort ook nog eens in de buurt komt wonen. Vast een upgrade voor de streek.
Zelf kijk ik terug op rustige Paasdagen. Vrijdagavond nog even naar de Hippolytushal geweest voor de streekderby Middelstum – Zandeweer. Nee man, geen voetbalpot, maar een ouderwetse biljartavond tussen twee dorpen die dichtbij elkaar in de buurt liggen en een bloeiende biljartvereniging kennen en die samen de liefde voor de keu en drie ballen delen. Het deed mij enigszins denken aan die voetbalwedstrijden van vroeger waarbij er nog geen competitie gespeeld werd maar de dorps-eer voorop stond.
Aanvankelijk leek het een walkover te worden voor de Milnsommers die een 8-2 voorsprong namen. Groot was dan ook de verbazing toen ik zaterdag aan de stamtafel in de kantine hoorde dat de tweestrijd in een 13-15 overwinning voor Zandeweer was geëindigd. Dat moet ongetwijfeld de invloed geweest zijn van de drie Middelstummer gastspelers die de gelederen van Zandeweer kwamen versterken.
Zondag was daar uiteraard de wandeling met de wandelclub. En wel voor het eerst weer in zijn oorspronkelijke bezetting, we waren met zijn vieren dus. In een opwelling werd gekozen voor een gedeelte van het Huizinger Ommetje. Door de weilanden en over het bruggetje dat ons aan de andere kant van de Huizingermaar bracht. In net zo’n opwelling vervolgens een bezoek gebracht aan het kerkhofje even buiten het dorpje.
En daar schuift dan bij het voorbijgaan de dorpsgeschiedenis aan je voorbij. Ik kreeg eens te horen dat wanneer ik op zoek ben naar verhalen, dat ik dan met pen en papier naar het kerkhof moet gaan. Ik zit er inderdaad wel eens aan te denken wanneer ik een enkele keer het graf van mijn ouders bezoek. Je komt dan langs de graven van de dorpsinwoners van weleer en vaak duurt het maar even en ook de anekdotes over die mensen komen weer boven drijven.
Voor Tweede Paasdag had ik een bijzondere missie in gedachten. De vrouw had zich een fiets met elektrische ondersteuning aangeschaft en daar moet ik eigenlijk nog helemaal niets van hebben. Het liefst voer ik mijn ochtendritten op haar eerdere fiets door, zonder ondersteuning inderdaad, waarbij ik dan wanneer ik uiteindelijk thuis…
Naam: Inge Bos
Adres, Woonplaats: Hefswal, Uithuizermeeden
Leeftijd: 24
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Teeltadviseur akkerbouw bij HLB / De Groen Vlieg en help ook af een toe thuis mee op het akkerbouwbedrijf.
Hobby’s: Skiën, tennis en heel af en toe ben ik nog wel eens in de turnzaal te vinden… Daarnaast gezellig borrelen en feestjes met de vriendinnen/vrienden.
Lievelingsgerecht: De Italiaanse keuken vind ik heerlijk, maar mijn lievelingsgerecht is toch echt het stoofvlees van mijn moeder 🙂.
Mooiste film ooit gezien: Geen idee, ik ben meer van de series.
Mooiste sportmoment ooit: Toen Sanne Wevers olympisch goud won op de balk en de afgelopen Olympische Winterspelen in Milaan waar ik op de tribune zat.
Mooiste boek ooit gelezen: Weet ik zo niet.
Kijkt het liefst naar: Schaatsen
Beste popsong aller tijden: Sun to me – Zach Bryan
Mooiste/succesvolste versiertruc: Geeeen idee.
Mooiste plekjes van Het Hogeland: Zonsopkomst /zonsondergang in de Emmapolder.
Favoriet vakantieland: Oostenrijk en Ierland.
Mooiste stad: Groningen
Favoriete auto: BMW
Waar heb je spijt van: Soms zeg ik dingen voor ik nadenk….
Wat zou je ooit nog willen doen: Rondtrekken door Amerika en dan specifiek de country- / akkerbouwgebieden!
Droomman: Heb ik nog niet gevonden.
Waar mogen ze je ‘s nachts voor wakker maken: Bij noodgevallen of voor een bord mini loempia’s met chilisaus.
Hoogtepunt uit het leven: Mijn geboorte.
Dieptepunt uit het leven: Het verlies van dierbaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn toekomstige buurvrouw Mariska Burema.
Wat wil je verder nog kwijt: Kijk verder dan je neus lang is.…
We leven in een wereld waarin alles snel moet. Door, door, door. Alsof stilstaan hetzelfde is als verliezen. Alsof je pas meetelt als je tempo maakt. Maar soms is stilstaan geen achteruitgang. Soms is het overleven.
Ik moest daar de afgelopen jaren vaak aan denken. Vooral als ik kijk naar onze zoon. Er was een moment waarop het gewone pad van een tiener met school, een vast dagritme, hoge verwachtingen, gewoon niet meer ging. Alsof er iets blokkeerde. Niet uit onwil, maar omdat het simpelweg niet meer lukt. En wat doe je dan in een wereld die vooral vooruit kijkt? Dan voelt het al snel alsof je achterloopt.
Maar wat we leerden is dat herstel zich niet laat dwingen. Dat een hoofd en een hart hun eigen tempo hebben. Dat je niet zomaar “even” terugstapt in wat was. En dat dat ook niet hoeft. Want die weg terug… die was lang.
Een zoektocht van een jaar naar de juiste hulp. Naar mensen die ons begrijpen en die zien wat er nodig is. Vier keer een andere casemanager, steeds weer opnieuw beginnen, opnieuw vertellen, opnieuw hopen dat dit dan degene is die blijft. Tot er eindelijk iemand kwam bij wie het klopte. Iemand die er was…. en bleef.
Onderweg vonden we ook een plek waar hij kon landen. ‘Bij Nous’ in Winsum. Een plek waar hij werd opgevangen zoals hij was, zonder oordeel, met ruimte om te zoeken en te zijn. En toen kwam er iets wat misschien niet in een standaard behandelplan past, maar wel precies was wat nodig was: kickboksen.
Niet alleen om sterker te worden, maar om te leren vallen en weer opstaan. Letterlijk en figuurlijk. Om spanning kwijt te raken. Om weer iets van controle en vertrouwen terug te voelen. Geen rechte lijn omhoog. Geen snel herstel. Maar een proces van vier jaar. Vier jaar van kleine stappen, terugvallen, weer doorgaan. Van zoeken, proberen, soms twijfelen. En toch steeds weer een beetje vooruit.
Hij vond zijn weg niet terug op school. Niet zoals het hoort. Maar langzaam, stap voor stap, vond hij wel weer een plek in de wereld. In werk. In ritme. In kleine stukjes vertrouwen die terugkwamen. Dus bij ons geen grote sprongen en geen snelle oplossingen. Maar iets dat misschien nog wel waardevoller is: echte en stabiele groei.
Waarbij hij een weg heeft gevonden in de horeca, waar hij inmiddels een contract heeft. Waar…
Naam: Nigel Bakker
Adres, Woonplaats: Poelsnip, Bedum
Leeftijd: 29 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd, in een relatie.
Beroep: Installateur / zzp-er (www.ronelektro.com).
Hobby’s: Voetballen, dit doe ik al vanaf mijn 5e en speel op het moment in SV Bedum 1. Daarnaast sport ik graag, speel ik padel of breng ik graag tijd door met mijn vrienden.
Lievelingsgerecht: Pasta met Gamba’s in knoflook-roomsaus.
Mooiste film ooit gezien: Catch me if you can.
Mooiste sportmoment ooit: Verloren WK-finale 2010, remontada Barcelona-PSG 2019, FC Groningen bekerfinale 2015.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben niet z’n lezer..
Kijkt het liefst naar: Voetbal en af en toe een goede serie.
Beste popsong aller tijden: In the air tonight – Phil Collins.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Oogcontact maken en een lach.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Phoe, dat zou ik niet weten.
Favoriet vakantieland: Bonaire
Mooiste stad: Milaan
Favoriete auto: Range Rover
Waar heb je spijt van: Spijt is voor later.
Wat zou je ooit nog willen doen: Skydiven.
Droomvrouw/man: Laura van Drie
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet.
Hoogtepunt uit het leven: Kampioenschap SV Bedum 1 in 2018.
Dieptepunt uit het leven: –
Volgende vluggertjesgast en waarom: Stijn Hekstra, omdat hij het vast fijn vindt om dit allemaal in te vullen…..
Wat wil je verder nog kwijt: Was het maar wat vaker mooi weer in Nederland.…
Marieke, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Mijn naam is Marieke Poort, ik ben 45 jaar en ik woon in Siddeburen, de plaats waar ik ook geboren en getogen ben. Trotse moeder van twee dochters van 17 en 11 en een zoon van 15 jaar oud. We zijn een sportief gezin. Alle kids zitten op voetbal, twee bij Siddeburen en eentje bij Be Quick. Ik ben zaterdags dan ook vaak op het voetbalveld te vinden.
Zelf ben ik nu meer van het hardlopen. Ik heb er dan ook al een aantal marathons opzitten. Vroeger voetbalde ik, maar heb mijn voetbalschoenen aan de wilgen gehangen. Naast het hardlopen ga ik twee keer per week voor het werk aan naar de sportschool waar ik met personal trainers aan mijn conditie werk. Sinds september 2022 ben ik werkzaam bij Huitsing & Poort Notariaat en Mediation en sinds februari 2026 ben ik notaris en eigenaar van het kantoor.
Vroeger altijd geweten dat je het notariaat in wilde?
Nee, dat heeft vrij lang geduurd. Door een slechte CITO-toets, ben ik eerst naar de MAVO gegaan. Op de HAVO wist ik ook nog niet zo goed wat te worden. Maar mijn geschiedenisleraar zag het achteraf goed, zij adviseerde mij om rechten te gaan studeren. Dat vak heeft ook wel weer raakvlakken met haar werkgebied destijds. Ik besloot eerst naar het HBO te gaan voor een sociaal juridische opleiding. Een echte stapelaar dus, qua opleidingen.
Voor het notariaat moest eerst flink voor gestudeerd worden?
In het eerste jaar van mijn HBO-opleiding kwam ik er al snel achter dat de juridische vakken beter bij mij pasten dan de sociale vakken. Na mijn propedeuse gehaald te hebben, maakte ik de overstap naar de Rijksuniversiteit Groningen. Daar ging ik zowel Nederlands als Notarieel recht studeren. Twee studies tegelijk inderdaad maar wel studies met overlap en als je dingen doet die je leuk en interessant vindt dan gaat het je vaak makkelijk af.
Ik heb vijf jaar over deze combinatie gedaan en ben eerst afgestudeerd in het Nederlands recht en heb daarna mijn notarieel recht studie afgerond. Mijn stage heb ik bij het toenmalige notariskantoor Van Hoogdalem gelopen. Bij Emmius Notarissen was ik eerst naast mijn studies ook twee dagen in de week aan het werk.
Bij Emmius Notarissen deed je vervolgens de nodige ervaring op?
Al met al heb ik er bijna twintig jaar met plezier gewerkt en…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Durandus Knol is ook mijn volledige naam maar ik word in de volksmond vaak met Duut aangesproken. Ik ben vernoemd naar mijn vader en op twaalf februari 1959 geboren in Huize Tavenier en tevens opgegroeid in Groningen. Ik kom uit een gezin met zes kinderen waarvan ik de één na jongste ben. Ik heb drie broers en twee zussen en ben de enige die in de provincie Groningen is blijven wonen.
Mijn opa is de grondlegger van Knol’s Koek en het bedrijf bestaat sinds 1923. Mijn ouders namen het van mijn opa over en hadden zowel op het Zuider- en het Hoendiep hun eigen zaak. Het spreekt vanzelf dat ik in mijn jongere jaren vaak bij heb moeten springen. Ook al omdat mijn moeder heel jong overleed.
Ik heb op verschillende plekken in de stad gewoond. In 1989 kochten we in de wijk Helpman onze eerste woning. In 1997 zijn we aan de Kerkuil in Bedum gaan wonen, dat was destijds een nieuwbouwwijk. We hadden al op meerdere plekken rondom de stad gekeken naar wat geschikts en toen kwam dit op ons pad. Lekker dichtbij het werk met alle benodigde voorzieningen bij de hand.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1983 leerde ik Truus Oosterhuis kennen, zij is opgegroeid aan de Rijksweg tussen Ten Boer en Garmerwolde. Ik was destijds bestuurslid van de gereformeerde jeugdsoos De Beun in Groningen. We hadden direct een klik en aan het eind van de avond sloeg de vonk over. We zijn in 1991 getrouwd. In 2000 was daar het nodige verdriet toen Truus kwam te overlijden aan de gevolgen van borstkanker.
Het huwelijk heeft ons twee kinderen geschonken. In 1995 kwam dochter Hilma op de wereld. Ze woont bijna met haar partner in Assen en werkt als IC-verpleegkundige in het UMCG. Twee jaar later werd zoon Remand geboren, hij woont met zijn partner in de binnenstad van Groningen en is ICT-er van beroep. Beide kinderen, op wie ik enorm trots ben, zijn vernoemd naar hun grootouders van beide kanten.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ging ik naar de MAVO in Groningen. Toen mijn moeder kwam te overlijden, had ik het hier moeilijk en ik maakte later de switch naar de tuinbouwschool in Paterswolde. Ik ging hier elke dag, in weer en wind, op de fiets heen en was een jaar of achttien toen…
Zo, dat was me het nachtje slaap wel. Alhoewel, slaap…. Volgens mij had ik tot 02.30 nog geen oog dichtgedaan. Eh, wel dichtgedaan natuurlijk maar niet geslapen. Dat moet anders, bedacht ik mij, dus naar beneden voor twee paracetamols en een keelsnoepje. Met als gevolg dat ik rond 06.00 uur badend in het (koorts?)zweet wakker werd….
Na een verkwikkende douche probeer ik rond 08.00 uur dit verhaal op papier te krijgen. Bijslapen in bed lonkt maar de agenda en een op het oog drukke werkweek laten dit absoluut niet toe. Gelukkig hebben we een lang Paasweekend voor de boeg voor het bijtanken, daar kan ik mij eigenlijk wel op verheugen. Want het ging er weer om weg de afgelopen dagen.
Het was immers Sunsationweekend twee wat de klok sloeg. Eerst op vrijdag een gezellige avond waarin we terug gingen in de tijd. Lekkere happy hardcore inderdaad, een feest der herkenning. De kleine uurtjes werden in rap tempo bereikt. En dat na eerder al een mooie vooravond in Bedum te hebben beleefd waar er voor de sponsoren van de Tribunestoelen SV Bedum een leuke activiteit georganiseerd werd.
Het middagprogramma op het topsportcentrum in Groningen liet ik voor wat het was maar de gezamenlijke maaltijd in de Bedumer voetbalkantine en de Koffiecorner, samen met de vrienden van paars, met Niiwino Geertsema, Martin Drent en Stefan Bleeker kon ik natuurlijk niet laten lopen. De mannen praatten en discussieerden er lustig op los en voordat ik het wist, moest ik mij nog haasten ook om mij aan te sluiten bij de Berkenlaanclub die elke avond om stipt 21.45 uur – en geen minuut later, aldus Martin – koers zette naar de feesttent.
Een dag later ging ik reeds rond 19.30 uur die kant op. Dit keer geen lange feestavond voor mij in de tent maar eentje in de muntenverkoopwagen. Dan beleef je zo’n festival toch weer van een heel andere kant. Het was een rustige en beheerste bezoekersstroom die we voor onze luikjes kregen. Allemaal vriendelijk en geduldig en zonder een onvertogen woord, werd ons regelmatig nog veel werkplezier toegewenst. Zo ongemanierd is de jeugd van tegenwoordig dus nog niet….
De zaterdag werd lekker op het voetbalveld doorgebracht waar mooie streekderby’s op het programma stonden. Eerst naar Onderdendam waar ons derde tegen hun tweede aantrad. Bij de SVO zijn ze een mooi en strak voetbalveld rijker, inclusief omheining. Deze onverwoestbare edoch kleine club kan…
Naam: Chantal Janssen
Adres, Woonplaats: Op Meij
Leeftijd: 25 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd maar wel in een relatie.
Beroep: Junior Belastingadviseur Agro bij Flynth.
Hobby’s: Ik lees graag en sla een borrel op z’n tijd zeker niet af.
Lievelingsgerecht: Een goede pasta met een lekker glas wijn stelt nooit teleur.
Mooiste film ooit gezien: Misschien cliché maar The Notebook blijft een echte tranentrekker.
Mooiste sportmoment ooit: De dag dat de dames van Corenos kampioen worden.
Mooiste boek ooit gelezen: ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’ van Delia Owens.
Kijkt het liefst naar: De binnenkant van m’n ogen.
Beste popsong aller tijden: Je maakt me met veel muziek blij, maar Taylor Swift of Jan Smit is altijd goed.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is niet echt aan mij besteed.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het Hogeland verveelt nooit; elk plekje heeft z’n charme.
Favoriet vakantieland: Griekenland
Mooiste stad: Groningen natuurlijk.
Favoriete auto: De mensen die mij kennen weten dat er op deze vraag maar één goed antwoord is: een Volkswagen Golf!
Waar heb je spijt van: Gelukkig niets dat direct opkomt.
Wat zou je ooit nog willen doen: Gewoon doorgaan zoals nu, dat bevalt prima.
Droomvrouw/man: Die heb ik al gevonden.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet. Tenzij het écht de moeite waard is.
Hoogtepunt uit het leven: Weekenden Zwarte Cross en lange zaterdagavonden die iets uit de hand lopen.
Dieptepunt uit het leven: Gelukkig nog geen.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Volgens de hiervoor door Anthon benoemde borrelafspraak: onze lieve vriendin Inge Bos. Die heeft vast ook weer genoeg te vertellen!
Wat wil je verder nog kwijt: Na een eerdere nominatie te hebben afgewezen, kon ik er nu niet meer onderuit. Anthon bedankt & Inge veel succes! Binnenkort een borrel om dit heugelijke succes te vieren?…
De merels fluiten. De zon komt op. Het belooft een prachtige dag te worden. Er komen weer blaadjes aan de bomen. Er bloeit ook al het één en ander. De kracht van de natuur is indrukwekkend. Elk jaar die oerkracht die alles weer groen maakt en laat groeien. Half januari lijkt alles zo goed als dood. Maar je weet altijd: de lente komt. Dan ziet alles er weer heel anders uit.
Het is bijna Pasen.
Ik heb jaren in de ouderenzorg gewerkt en in gesprekken met bewoners ging het regelmatig over tradities en gebruiken uit hun jeugd. Dat de kachel niet meer aan ging na Pasen, de voorjaarsschoonmaak was gedaan en men wilde niet opnieuw roet in huis. En de meisjes mochten met Pasen nieuwe kleren aan, met witte sokken. In beide gevallen werd geen rekening met de temperatuur gehouden. Pasen kan in maart of april vallen en in beide gevallen kan het of 15 of 8 graden zijn.
Pasen kun je op twee manieren zien. Gelovigen, zoals ik, herdenken met Pasen de opstanding van Jezus, die op de derde dag na zijn kruisiging tot leven kwam. Dit moment markeert voor ons het geloof dat de dood niet het einde is, maar het begin van een nieuw leven. Anderen vieren Pasen als een echt lentefeest, waarbij paaseieren worden gezien als een symbool voor vruchtbaarheid en nieuw leven.
Hoe je er ook aandacht aan besteedt, het is in beide gevallen een nieuw begin. En in beide situaties staat Pasen ook bol van tradities: het eieren verven, Paasvuur, Paaskaars, Paasontbijt en in Groningen kennen we ook het neuten schaiten oftewel het “riegjen”.
Een nieuw begin.
Willen we dat soms allemaal niet eens? Als we terugkijken denken we, had ik toen maar een andere keuze gemaakt. Dat wil je dan opnieuw doen, de mogelijkheid krijgen om opnieuw een keuze te maken. De werkelijkheid is dat we niet weten wat er was gebeurd als we toen een andere keuze hadden gemaakt. Je kent immers dat vervolg niet. We hebben daar denkbeelden over, maar zeker weten doen we het niet.
Sommigen maken een nieuw begin door te emigreren. Wat hen bond aan Nederland laten ze achter om zich te vestigen in een ander land. Soms met de droom en hoop op een rustiger leven, een ander leven. We zien het in programma’s als “Ik Vertrek” en “Het Roer Om”. We aanschouwen de stroef lopende vergunningen,…
The ladies van de voorjaarsmarkt nodigen u van harte uit:
’28 maart organiseren wij een leuke voorjaarsmarkt! Vanaf 10:00 tot 16:00 uur bent u van harte welkom in Op ‘t Houkje in Middelstum!
Wat kunt u van ons verwachten?
Twinset Fashion: “Op je Paasbest met een leuke en nieuwe collectie”! Modeflitsen vanaf 10:30 uur ✨;
Snoet&Sproet: “Nieuwe handgemaakte voorjaarscollectie van Snoet&Sproet tot maat 140. Bij besteding van €40,- een leuk cadeautje + modeflitsen vanaf 10:30 uur”! 🎁;
Fashion by Juud: “Leuke nieuwe collectie kleding, & modeflitsen vanaf 10:30 uur”! 👗;
Hairstyling by Hester: “Speciale kortingen op skincare- en haarproducten van hairstyling by Hester” 🫧✂️;
Koozaa: “Kom alvast ‘t voorjaar weer ruiken en “insmeren” met Koozaa” 🐣;
Schapenvachten Specialist Schapenvel.nl: “De bèèèèèèste schapenvachten en wollen producten” 🐏;
Elvira_felleryflowers: “De leukste voorjaarsarrangementen en gezelligste woondecoraties scoor je bij Fellery Flowers” 🌷.
Wie komt er gezellig langs ? 🥳.…
Naam: Danny van Timmeren
Adres en woonplaats: Thedemastraat, Bedum
Leeftijd: 39 jaren jong.
Burgerlijke staat: Vriendin / in een relatie.
Beroep: Zzp-er (www.multiplejobs.nl).
Hobby’s: Voetbal, motorcross, snowboarden en varen.
Lievelingsgerecht: Pizza Calzone speciale
Mooiste film ooit gezien: Running scared
Mooiste sportmoment: Ondanks het verlies, de WK-finale in 2010 tussen Nederland en Spanje.
Mooiste boek gelezen: Die is er niet, het is lang geleden dat ik een boek heb gelezen.
Kijkt het liefst naar: Een goeie pot voetbal, verder kijk ik geen tv.
Beste popsong: School van Supertramp.
Mooiste/succesvolste versiertruc: In de ogen aankijken, ogen liegen niet.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik mag graag wandelen in en om het bos van Noorddijk.
Favoriet vakantieland: Ieder jaar gaan we naar Kroatie toe waar wij een caravan hebben staan. Dat is toch wel mijn favoriete land.
Mooiste stad: Groningen natuurlijk.
Favoriete auto: Mijn Renault Master, je kunt er alles in kwijt.
Waar heb je spijt van: Nergens van, het leven is een leerproces.
Wat zou je ooit nog willen doen: Met de auto en een eigen boot naar Griekenland toe om daar veel te varen.
Droomvrouw/man: Ik ben heel blij met mijn vriendin.
Waar mogen ze je ‘s nachts wakker voor maken: Laat mij maar lekker slapen hoor.
Hoogtepunt uit het leven: Dat zijn er gelukkig veel, maar sowieso heel blij met de komst van de kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Die ben ik vergeten.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Nigel Bakker, een fijne kerel en goed in zijn werk!
Wat wil je nog verder kwijt: Geniet van het leven en doe wat je leuk vindt!…
Rob, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Hier voor je in de fraaie kantine van de kartbaan in Ulrum zit Rob Lucassen. Ik ben twintig jaar en zowel geboren en getogen in het Brabantse Cuijk als in de kartsport. Qua opleiding heb ik op MBO4-niveau een retailmanagementopleiding afgerond.
We zijn als familie Lucassen sinds 2017 eigenaar van deze kartbaan en ik ben er vanaf het begin ingerold. Ook mijn vader, (bonus)moeder en jongere broer Tim (18) zijn in het bedrijf werkzaam. Mijn zusje Mila van elf loopt hier ook al regelmatig rond. Het grootste gedeelte van de week ben ik in Ulrum te vinden, we hebben op het terrein een huis gebouwd. Met werkweken van soms een kleine honderd uur geen overbodige luxe. Gelukkig werk ik hier met veel plezier.
Het (kart)racen zit in je bloed?
Ik was twee jaar toen ik voor het eerst in een kart getild werd door mijn vader die zelf ook een fanatiek kartracer was. Hij ging zelf achter op de kart staan om bij te sturen en uiteraard weet ik hier niets meer van. Door flink te oefenen werd ik steeds beter en op mijn zesde reed ik mijn eerste kartwedstrijd. Toen werd ik nog laatste.
Maar inmiddels de nodige titels veroverd?
Daarna ging het letterlijk en figuurlijk snel inderdaad. Op mijn achtste wist ik mijn eerste wedstrijd te winnen en op mijn tiende werd ik voor het eerst Nederlands kampioen in mijn leeftijdsklasse. Uiteraard moest hier veel voor getraind worden, onder andere door mijn rempunt te verleggen, maar het wierp zijn vruchten af. Er is een jaar geweest dat ik van de 24 races 21 wist te winnen. Ik reed in mijn jongere jaren ook wedstrijden in Duitsland en België.
Door de drukke werkweken staat het racen inmiddels op een lager peil. In mei rijd ik een losse race tijdens het EK en ik ben in augustus present op de Jack’s Racing Days op het TT-circuit in Assen. In november doe ik nog met een oude kart mee aan het Classic WK.
In een schakelkart haal ik een snelheid van zo’n 150 km/uur en op Assen rijd ik in een superkart en dan tik ik de 240 km/uur aan. Dat gaat dan net zo snel als de motoren in de Motor GP. Gaaf vind ik dat maar ik ben mij zeker wel bewust van de gevaren. Gelukkig heb ik nog nooit…