Ja, daar zit ik weer aan de waterkant, dit keer aan de oceaan in plaats van een binnenlands viswater. Afgezien van vorig jaar plannen we altijd één a twee weken westkust om te kunnen golfsurfen. Zo fijn. Maar waarom vorig jaar dan niet? Om dezelfde reden dat ik geen gastcolumn schreef.
Juli 2025 zijn wij de trotse en dankbare ouders van onze prachtige dochter Beau geworden. Bert was gelukkig zo creatief om het columngat te vullen. Nu heb ik weer de eer en dit blijft spannend. Onze driejarige dochter Maan zei eergisteren trots: “Mama? Ik vind surfen wel spannend, maar ik ga het toch doen!”. En ze deed het, de held. En ik ga weer schrijven.
Meestal gaan mijn columns over een wirwar van ervaringen die ik met liefde deel. Op dit moment ben ik aan het mijmeren waarover nu. Gisteren las ik over Krishnamurti, zijn leer is dat ware vrijheid ontstaat door volledig onbevooroordeelde (zelf)observatie en het loslaten van geconditioneerde denkpatronen en angst. Sorry, wel een hele hap woorden meteen, maar daardoor denk ik aan iets waar ik sinds Beau geboren is meer mee bezig ben.
Dat is meer aandacht geven aan het gezonde deel van mijn ego; die weet wie ik ben, geen erkenning wil en zich niet hoeft te bewijzen. En afscheid nemen van het ongezonde deel van mijn ego; dat denkt mij te beschermen, maar enkel conflicten, stress en onzekerheid creëert. Zoals wanneer de ongezonde ego’s van Elmer en mij zich mengen in discussies waardoor we allebei koste wat kost gelijk willen.
Nu herken ik dit en denk ik; loslaten, waar gaat dit over; “Lief? Je hebt gelijk”. Ook in reacties op sociale media zien we het ongezonde deel dat snel oordeelt, wil winnen, zich beter/minder voelt en gevoelig is voor kritiek. Wees alsjeblieft wat liever of toleranter tegen elkaar. Een goed begin, begint bij jezelf, een goed voorbeeld doet volgen en bovendien voedt onaardig zijn ook jezelf met negativiteit.
Ja, dat ongezonde deel zit je enkel in de weg. Het mooie is dat we volwassen zijn en ons gedrag kunnen sturen dus de oplossing zit in onszelf. Toen mijn zusje deelde dat zij in een Ashram in Zuid-Duitsland ging wonen, reageerde ik met oprecht verdriet, maar ook met ongezond-ego; “Dit kan niet, ze heeft hier haar waardevolle nichtjes, ze moet hier blijven. Wat zoekt ze daar nou, als hier zoveel liefde is?”. Wanneer ik dit…
Naam: Eddy de Noord
Adres, Woonplaats: Baflo
Leeftijd: 43 jaar (geboren 27-08-1982, ik word 44. Hier maak ik geen geheim van.)
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap met Emmy.
Beroep: Stukadoor bij Stukadoorsbedrijf De Terp in Warffum, afgelopen augustus 26 jaar in dienst. Daarnaast brandweerman bij de mooie en gezellige post Baflo.
Hobby’s: De brandweer en zoveel mogelijk tijd doorbrengen met mijn vrouw Emmy en onze kinderen Jolijn en Benthe.
Lievelingsgerecht: De Nachos Toluca van Cantina Mexicana.
Mooiste film ooit gezien: The Green Mile met Tom Hanks.
Mooiste sportmoment ooit: Kampioen worden met het D-elftal van Warffum in het seizoen 1996/1997. We hebben toen geen enkele wedstrijd verloren.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben niet zo’n lezer.
Kijkt het liefst naar: De mooie dingen die nog gaan komen. Het verleden ken ik inmiddels wel.
Beste popsong aller tijden: Ik ben thuis opgegroeid met de muziek van Golden Earring en Dire Straits. Die muziek stond altijd aan. Als ik moet kiezen, ga ik voor Long Blond Animal van Golden Earring en Money for Nothing van Dire Straits.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik hoefde niet te versieren, ze kwamen gewoon naar mij toe.
Mooiste plekjes van Het Hogeland: Noordpolderzijl is toch wel één van de mooiste plekjes van Het Hogeland. Na het eten gaan we soms even uitwaaien en daarna een kop koffie of een ijsje halen bij Tessa.
Favoriet vakantieland: Nederland. We hebben met de caravan al heel veel van ons eigen land gezien. Alleen Zuid-Holland ontbreekt nog. Maar we willen onze kinderen ook wat van de wereld laten zien, dus we zijn net terug van de Vendée aan de westkust van Frankrijk. Ook prachtig.
Mooiste stad: Groningen natuurlijk. Als we terugkomen van vakantie en ik zie d’Olle Grieze weer, dan word ik rustig. Dan denk ik: bijna thuis!
Favoriete auto: BMW. Mijn eerste auto was een BMW en dat is altijd zo gebleven. Sinds kort rij ik een elektrische BMW iX1 en die bevalt uitstekend. (Groeten aan Cees Goris.)
Waar heb je spijt van: Spijt ken ik niet. Ik maak bewuste keuzes en zie onverwachte wendingen altijd als een kans om te groeien.
Wat zou je ooit nog willen doen: Met het gezin naar Lapland, het noorderlicht zien en een tocht maken met een hondenslee.
Droomvrouw/man: Emmy Bolhuis. We zijn inmiddels al ruim 23 jaar samen.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor een lekkere koude Grolsch Radler met een stukje…
Naam: Bas Damminga
Adres, Woonplaats: Wilhelminalaan in Bedum
Leeftijd: 49
Burgerlijke staat: Gescheiden, nu een hele fijne relatie met Karin van der Veen uit Thesinge.
Beroep: Relatiebeheerder Pensioenen bij Quintes (Pensioenadviseurs).
Hobby’s: Na “tig” jaren met heel veel plezier te hebben gevoetbald, richt ik me nu op triatlons (zwemmen – fietsen – hardlopen). Bijzonder leuk om deze activiteiten ook samen met Karin te doen. Daarnaast ben ik ook graag in de eigen (moes)tuin bezig en verbouw dingen die ikzelf heel lekker vind. Denk hierbij aan knoflook, sjalotten, bieten, aardappelen, sperziebonen en blauwe bessen en aardbeien.
Lievelingsgerecht: Kip kerrie met rijst van m’n moeder.
Mooiste film ooit gezien: Shawshank Redemption
Mooiste sportmoment ooit: EK winst van het Nederlands elftal met de fantastische volley van Marco van Basten. Van mezelf; de marathon Berenloop op Terschelling in 2023 waarbij ik na een relatief rustig begin op het einde zoveel over had dat ik kon versnellen. Het inhalen van mensen gaf een gevoel van onoverwinnelijkheid.
Mooiste boek ooit gelezen: Oefff, ik kan zo 1-2-3 geen boek bedenken wat mij als mooiste is bijgebleven. De Zweedse schrijver Stieg Larsson, heeft met enkele van zijn thrillerboeken, bijvoorbeeld de Millenium-triologie, mijn aandacht zeer goed weten te behouden. Ondanks mijn goede voornemens om wat meer te lezen blijft het hier helaas vaak bij.
Kijkt het liefst naar: Mijn sportende kids. Daarom zul je mij dan ook vaak aan de zijlijn op het voetbal- en hockeyveld zien staan. Ik kan enorm genieten van de spelvreugde en het fanatisme van mijn kids.
Beste popsong aller tijden: Imagine van John Lennon
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik weet niet of die er is maar het geven van een compliment, het tonen van oprechte interesse en het geven van een vertrouwd gevoel hebben doorgaans een positieve uitwerking gehad.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Door het regelmatige wielrennen kom ik op mooie plekken in de provincie en zo ook in onze gemeente. Een “rondje Lauwersmeer” vind ik gezien de natuur en rust een heerlijke bezigheid. Soms pak ik Noordpolderzijl ook mee tijdens een fietstocht. Gezien het uitzicht op de Waddenzee kom ik hier ook heel graag.
Favoriet vakantieland: Italië, het is de bedoeling om hier in de toekomst naar toe te gaan.
Mooiste stad: Rome vind ik een hele mooie stad. Met name door de mooie historische gebouwen waarbij je de geschiedenis gewoon “voelt” en de hele fijne gemoedelijke en levendige sfeer.
Favoriete auto: Porsche, vanwege…
In de supermarkt van het dorp is het lekker koel maar zo aan het begin van de avond niet druk. Twee meisjes in Plustenue hebben het lachend over een jongen, die hen kennelijk kan bekoren. Ik zoek de eieren omdat ik als nieuwe inwoner van het naastgelegen dorp de weg in de schappen nog niet weet. ‘Moi Doordman’, hoor ik achter me.
Een vrouw – ik schat haar achter in de zestig – die mij wel kent maar ik haar niet, kijkt me geamuseerd aan. Die had ik nog niet gehoord: Doordman. Een verwijzing naar mijn vroegere beroep als Noordman én naar ons nij stee Toornwerd, in het Gronings Doord.
‘Moi ’zeg ik alsof ik de vrouw ook ken. ‘Bevaalt n beetje op wier?’ ‘Och man, ’t is net n parredies’ is mijn oprechte antwoord. Tegelijk dwalen mijn gedachten af naar ons haim aan de Toornwerderweg. Het doorkijkje naar het torentje, de pas gemaaide weide achter ons huis, de appelboom waarin de appels steeds groter worden en de beestenboel die huist in onze tuin.
Een muis die over het terras zich een weg zoekt naar de rozenstruiken, twee springende knokkende hazen, een niet aflatende roepende koekoek, die plots is vervangen voor een koerende houtduif, onze huisfazant die volgens de buren ook hun huisfazant is, een mol die denkt dat het gazon nodig moet worden omgeploegd en Ruby de familiedoedel die het ook bij ons heel gezellig vindt.
En gister liep pardoes een zwarte kip over het gazon. Het kan trouwens ook een haan zijn geweest. Ik ben geen kipkenner die het uiterlijke verschil kan zien tussen een haan en een kip. Aangezien ik door zijn zwarte uiterlijk en rooie kam meteen de associatie legde met Zwarte Kip-advocaat, houd ik het maar op een kip. En noemde hem Dickie.
Maar die zwarte kip had het grondpikkend met af en toen een parmantig sprintje prima naar de zin in onze tuin. Ik begon me af te vragen van wie die kip zou kunnen zijn en of die al gemist werd. Ik had de hoop dat Dickie zelf haar weg weer terug zou kunnen vinden. Want ik kreeg ineens visioenen dat ik haar zou moeten gaan vangen. En daar vond ik haar toch iets te groot voor.
Ik ging maar eens polsen bij de buren. Die wisten achter het huis van hun avondrust genietend te vertellen dat ie van hun achterburen waren, want…
Op deze zonnige donderdag stap ik voor zevenen al weer op de fiets om enige gehuchten aan te doen. Om zes jaar zoektochten naar het zomergevoel op en nabij het Hogeland te voltooien, moet je soms wat kunstgrepen hanteren.
Onderweg naar allerlei dorpjes, kom ik op de mooiste plekken en gehuchten. Die zijn afzonderlijk maar moeilijk te beschrijven gezien de geringe omvang maar als je ze bij elkaar veegt, lijkt het toch heel wat. En daarbij kan ik op deze manier drie uur lang fietsen door het prachtige Reitdiep-landschap en Middag-Humsterland en dat is helemaal geen straf.
Schouwerzijl
Om in Schouwerzijl te komen, fiets ik eerst naar Winsum. Vervolgens langs de oude voetbalvelden en dan immer gerade aus. Dan kom je eerst langs B&B Batenburg, de statige boerderij met zijn prachtig rieten dak. Dat is wel even de moeite waard om af te stappen. Bijna had ik ook nog een hele partij eenden in het water op de foto gezet maar dat is eigenlijk zo normaal dat er vroeger al een liedje aan gewijd is.
Vervolgens kom ik bij Schaphalsterzijl terecht. De plek waar de Reitdiepveer vertrekt richting Aduarderzijl en dat kost je voor een kwartiertje heerlijk vaargenot over het meanderende Reitdiep slechts €3,- en voor een retourtje €5,-. Ik maak een foto van zowel de zijl als het informatiebord met daarop een prachtige foto van het Reitdiep tijdens zonsondergang. Het maarhuis nabij de zijl staat in de steigers, anders zou ik daar ook een kiekje van genomen hebben.
Ik tokkel echter snel door en in de relatieve verte doemt de volgende zijl op in de vorm van Schouwerzijl. Ook een alleraardigst plekje met nog geen honderd inwoners. Toch heb ik er al eens een interview afgenomen en wel met de voorzitter van de Ondernemersvereniging Hogeland West die opgegroeid is in Amsterdam maar inmiddels een ware ambassadeur voor ons gebied is geworden: https://bert-koster.nl/2026/03/12/ovhw-voorzitter-herbert-schouten-viert-in-2026-25-jaar-zelfstandigheid-als-adviseur-en-trainer/.
Bij of in de sluis ligt een prachtig maar ook groot schip dat van oorsprong uit Breda afkomstig is en waarvan ik mij afvraag hoe die hier is terechtgekomen. Ook het huisje met de bijzondere toren en het kerkhofje ontsnappen niet aan mijn lens. Voor de rest oogt dit dorpje heerlijk rustig en ik weet inmiddels hoe je het snelst van Schouwerzijl in het gehucht Roodehaan komt….
Roodehaan
Fietsend van Warfhuizen naar Saaksum, rijd je eerst door het gehucht Roodehaan. Daar ben je in principe zo…
Mooi op tijd stap ik deze ochtend op de fiets en ik merk dat ik er zin in heb. Of dit door de dorpjes komt die ik vandaag ga bezoeken of het mooie weer en de naderende vakantie, ik weet het niet. Maar het gevoel is goed. Het antwoord welke route te pakken vanochtend, heb ik ook al paraat. De heenweg gaat mooi via Onderdendam en dan fiets ik op de terugweg wel langs de Usquerder bult en Rottum. Zo geschiedde….
Breede
Wanneer ik Warffum nader, weet ik al dat ik eerst een zijsprongetje ga maken. Maar niet voordat ik even afstap bij camping Zuiderhorn. Daar lijkt het zo op het oog niet heel druk maar ik doe er wel de nodige informatie op over de vroegere trekvaart. Dit is ook een ideale plek om een kano in het water te gooien en dan peddelen maar. Even na de spoorwegovergang sla ik direct linksaf en geniet van een mooi rustplekje langs het water.
Maar van lang rusten is even voor achten natuurlijk geen sprake, de energielevel is nog onveranderd hoog. Eerst maar even mooie foto’s nemen van het kerkje van Breede en ik zorg ervoor dat de schoolbanken van vroeger er bij op komen. Al fietsend maak ik een rondje over de camping en ik zie diverse mensen voor hun tent genieten van de ochtendrust. Op de naastgelegen tennisbanen en in het zwembad is nog niets te doen natuurlijk maar toch hoor ik een duidelijk klateren van water.
Dat watergeklater is afkomstig van de fontein die voor de Breedenborg water staat te spuwen. De stenen leeuwen en het wapen op het hek mogen niet ontbreken op de foto die ik maak ter nagedachtenis aan de man die dit fraaie gebouw zo eind negentiger jaren nieuw leven inblies. In Maleisië overleed vorig jaar Jaap Reenders maar hij laat op het Hogeland fraaie staaltjes van zijn bouwkunst na, dat is zeker.
Geheimen
Het is tijd om Breede achter mij te laten en ik laat het centrum van Warffum ook nog even rechts liggen. Eerst maar eens naar de fraaie buitenkant van het dorp waar je zo’n mooi uitzicht hebt op de dijk, de polders en Rixona. Je komt er door de mooiste steegjes en op die één van die waterrijke plekjes werd vroeger vaartol geheven.
Vervolgens rijd ik de straat binnen dat één van de best bewaarde geheimen van het Hogeland herbergt,…
Naam: Cees Goris
Adres, Woonplaats: Ik woon in Baflo recht tegenover een grote gele bestelbus.
Leeftijd: Dat is een in mijn ogen lang bewaard geheim en dat hou ik nog even zo.
Burgerlijke staat: Ik ben getrouwd met Marga.
Beroep: Ik geniet al enige tijd van mijn pensioen. Als je naar mijn werk vraagt, dan kan ik bekennen dat ik het grootste gedeelte van mijn leven politieagent ben geweest.
Hobby’s: Ik heb veel hobby’s. Ik koop goud en zilver, dat ik dan weer een mooi plekje geef. Ik repareer klokken en horloges voor vrienden en kennissen en voor aardige mensen. Ik verzamel horloges. Ik maak graag muziek. Ik fiets graag. Ik knutsel graag zonder te weten aan het einde van de dag wat ik heb gedaan. Etc..
Lievelingsgerecht: Dikke biefstuk bij Loetje.
Mooiste film ooit gezien: Fatal attraction (1985)
Mooiste sportmoment ooit: Toen de Nederlandse oud-schaatser Hilbert van der Duim beweerde dat hij over een vogelpoepje was gevallen.
Mooiste boek ooit gelezen: Het enige boek dat ik ooit heb uitgelezen is een boek van Snuf de hond.
Kijkt het liefst naar: De zaken om mij heen. Mooie mensen, mooie dingen, mooie natuur.
Beste popsong aller tijden: Sandi Shaw met het liedje: Puppet on a string.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Jezelf blijven.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Hier kan ik niets anders dan mijn geboorteplaats Houwerzijl invullen. Ook de omgeving van dat dorpje heeft nog steeds mijn liefde.
Favoriet vakantieland: Indonesië: prachtige natuur, prachtige lieve mensen en een betaalbaar land.
Mooiste stad: Budapest
Favoriete auto: Mijn Mercedes CLE Coupé (sorry Eddy).
Waar heb je spijt van: Dat ik ooit in een BMW ben gestapt en dat ik die toen kocht.
Wat zou je ooit nog willen doen: Vliegles nemen.
Droomvrouw/man: Die zit nu op de bank. Als ik hier een ander antwoord geef, dan moet ik echt van haar gaan dromen…
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Met een zoute haring aan de staart, gekocht bij de haringkraam op het Overwinningsplein te Groningen.
Hoogtepunt uit het leven: Mijn deelname aan het televisieprogramma “Blik op de weg”.
Dieptepunt uit het leven: Iedereen maakt minder leuke dingen mee. Ik ben van de generatie: ‘Nait soez’n mor broez’n’. Of dat altijd goed is, weet ik niet maar ik stop daar wel mijn dieptepunten in.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Eddy de Noord!! Woont bij mij in de straat en is niet op zijn mondje…
Het is hoogzomer en daarmee ook echt vakantietijd. In ons dorp, Zoutkamp, en in de omgeving is dat ook goed te merken. Het is gezellig druk in de haven, op de terrasjes, toeristen weten onze winkels weer te vinden, de campers, auto’s met caravans, fietsers en wandelaars zijn er weer volop. Het geeft echt een zomers gevoel van gezelligheid en vrolijkheid. De zomer, en zo ook gewone vrije dagen, zijn het ultieme moment om te recreëren.
Maar dat lijken we steeds lastiger te vinden. We leven in een tijd waarin de druk om te presteren ongekend hoog is, maar de druk om te ontspannen misschien nog wel groter. “Vroeger” betekende recreëren simpelweg dat je de fiets pakte, een boterham met tevredenheid in een plastic zakje stopte en naar het dichtstbijzijnde bos reed om doelloos naar de bomen te staren.
Vandaag de dag is vrije tijd een serieuze business geworden, een logistieke operatie die strak gepland en minutieus vastgelegd moet worden. Zelfs in onze vrije tijd zijn we dus druk. Alsof we de agenda’s voor onze vrije tijd net zo dichttimmeren als onze werkweken. We racen van de ene recreatieve voorziening naar de andere. De moderne mens gaat niet meer zomaar ‘een stukje wandelen’. Nee, we gaan hiken.
Gewapend met een smartwatch die hypernerveus begint te trillen als onze hartslag niet in de juiste ‘vetverbrandingszone’ zit, en een app die elke stap registreert voor onze volgers op sociale media. Kamperen is ‘glamping’ geworden, waarbij de gemiddelde tent luxer is ingericht dan de eerste studentenkamer van de meesten van ons. Als we met de auto naar Kroatië of Italië gaan, is het tof om er zo snel mogelijk en met zo weinig mogelijk tussenstops te komen. Want de ander deed er veel langer over. En gaan we op vliegvakantie dan het liefst zover mogelijk, Bali, Dubai en de USA klinken immers interessanter dan Portugal of Spanje.
We boeken een mindfullness weekend en raken gestrest als de wifi in de yurt niet werkt. We zoeken de stilte op, mits er binnen een straal van twee kilometer een hippe koffietent met havermelk te vinden is.De ironie van deze moderne recreatie is dat het verdacht veel op werk begint te lijken. Recreëren heeft tegenwoordig doelen, targets en prestatie-elementen. Als we aan het einde van het weekend niet doodmoe zijn van alle geplande ‘leuke dingen’, hebben we het gevoel dat we onze kostbare vrije tijd hebben…
Week 3 alweer van de zoektocht naar het zomergevoel in noord-Groningen. We zijn alweer over de helft. Net na half zeven zit ik op de fiets en de dag ervoor heb ik nog even het verslag van zes jaar terug gelezen. Ik weet nog dat ik toen op die maandag niet al te veel tijd had om rond te lopen want in het begin van de middag moest ik naar de uitvaart van mijn tante Gerda in Onderdendam.
Het was in coronatijd en al mijn broers en zussen verschenen, net als ik, zonder aanhang. Condoleren middels fysiek contact mocht niet en ik vermoed dat er destijds slechts zo’n vijftig mensen mochten komen om het afscheid bij te wonen. We hebben het nu over augustus 2020. Zelfs in de zomermaanden, met minder kans op besmettingen, was het toen een bizarre tijd.
Molenrij
Die hebben we inmiddels gelukkig ver achter ons gelaten maar zeg nooit nooit. Die zorgen heb ik nu niet want ik begin aan een mooi fietstochtje die mij via Baffelt en Wehe eerst naar Molenrij brengt. Vlak voordat ik dit dorpje met een dikke honderd inwoners inrijd, zie ik oud-college Janette op haar erf rondlopen. Even bekruipt mij de impuls om heel hard goedemorgen te blèren, maar dat gaat me net even te ver.
Als ik Kor destijds goed begrepen heb, woont de nieuwe voorzitter van vv De Marne naast maatschap Scholtens en aan de eierverkoopbord voor de boerderij vermoed ik dat ik goed zit. Dan moet de broer van Kor daarnaast wonen met zijn kippen en dan volgt Molenrij waar ik het afgelopen jaar twee interviews, met Kasper van KDveilig en de familie Kollumer, af heb mogen nemen namens de Ondernemersvereniging Hogeland-West. Volgens mij kwam ik Kasper eerder deze ochtend al in de auto tegen en de familie Kollumer regelt in de voor hun zeer drukke dagen overdag eerst het horecagebeuren in ’t Schathoes nabij Verhildersum.
Ik weet de neiging om een mooi bospaadje rondom het dorp in te slaan te onderdrukken, maar lees wel de eerste van vele informatieborden die mooi iets vertellen over de geschiedenis van het dorp. En zo kom ik van alles te weten over de oorlog, de bedrijvigheid qua winkels en boerderijen, de ontwikkeling van de haven en het ontstaan van de straatnamen.
De haven zet ik vervolgens nog even op de foto en hetzelfde geldt voor overnachtingsplek De Horizon. Daar is alles…
Naam: Tjarco Groefsema
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 49
Burgerlijke staat: Samenwonend
Beroep: Schilder bij Schildersbedrijf Groefsema en groepsbegeleider in de gehandicaptenzorg bij de Hamsterborg in Middelstum.
Hobby’s: Reizen en voetballen.
Lievelingsgerecht: Biefstuk
Mooiste film ooit gezien: Onmogelijk om er eentje te kiezen dus vandaar deze films die ik talloze keren heb gezien en geweldig blijf vinden: Pulp Fiction, The Shawshank Redemption en The Hangover.
Mooiste sportmoment ooit: Ik heb een paar jaar geleden een wedstrijd van Boca Juniors mogen bijwonen in La Bombonera. De hele wedstrijd kippenvel.
Mooiste boek ooit gelezen: Komt een vrouw bij de dokter van Kluun.
Kijkt het liefst naar: Een mooie stad of natuurgebied vanuit een helicopter, gyrocopter, paramotor, luchtballon of klein vliegtuigje.
Beste popsong aller tijden: Ook moeilijk om te kiezen. Ik ga voor 3 totaal verschillende: One van Metallica, Into Temptation van Crowded House en Regulate van Warren G.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar ik verbaas me nog regelmatig hoe ik mijn vriendin Laura heb kunnen versieren.
Mooiste plekjes van het Hogeland: De Kamp rondom de Scheve Toren in Bedum, Boterdiep Westzijde in Bedum, het centrum van Onderdendam en Winsum vind ik ook prachtig.
Favoriet vakantieland: Onmogelijk om er 1 te kiezen. Afghanistan vond ik prachtig en indrukwekkend, netzo als Bhutan. De Cook eilanden, de Dominicaanse Republiek en de Malediven hebben prachtige stranden. De cultuur in Papua Nieuw Guinea, Kiribati en Tuvalu is erg bijzonder. Nieuw Zeeland heeft prachtige natuur. Maar Nederland vind ik ook erg mooi.
Mooiste stad: Kaapstad, Rio de Janeiro, Sydney, Baghdad, Deventer en Groningen vind ik erg mooi.
Favoriete auto: Ferrari Testarossa.
Waar heb je spijt van: Ik heb veel geleerd van mijn fouten.
Wat zou je ooit nog willen doen: Ik hoop binnen 5 jaar alle landen in de wereld te hebben bezocht. Ik heb 169 landen bezocht en heb nog 24 landen te gaan.
Droomvrouw/man: Mijn vriendin leest dit ook: dus mijn vriendin Laura.
Waar mogen ze je ’s nachts wakker maken: Noodgevallen
Hoogtepunt uit het leven: het leven op zich vind ik prachtig. Beetje werken, beetje reizen, beetje voetballen, leuke vrienden, leuke familie, leuke vriendin, mooi huis. Gezond. Kon minder.
Dieptepunt uit het leven: Het verliezen van dierbaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Andre Koopman, een positief, sociaal en gezellig persoon. Hij heeft vast wat leuks te vertellen.
Wat wil je verder nog kwijt: Doe waar je blij van wordt…
Het is dinsdag nog voor 07.30 uur wanneer ik aan mijn laatste column voor mijn vakantiebreak begin. Schijnbaar zijn deze zonnige dagen goed voor je energielevel want gisteren was ik ook al op tijd wakker. Doet niets, dan heb je in elk geval nog iets aan die lange zomerdagen. Dagen waarin ik in de deze periode van het jaar als vanouds in de dorpen rondom Middelstum op zoek ga naar het zomergevoel.
Vorige week eindigde ik in Uithuizen, net als RTV Noord dat deed met hun Rondje Zummer. Daarbij werd zelfs Middelstum nog aangedaan. Dat was een mooie aflevering om te volgen. De steppers van Stedum met oud-overbuuf als een van de deelnemers, daarna de wielrenners onder leiding van gastcolumnist Arend en een flink afgetrainde Hovenga, de dikke kloet’n waar Gerard Jansma van het Waterschap mee te dealen had en natuurlijk pure nostalgie in Wietwerd met De Boer, Honderd voor het contragewicht en Anne die zijn dikke spierballen deed rollen.
Het bezoek aan het huiskamercafé was natuurlijk prachtig en nostalgisch. Daar zouden we ooit nog een keer heen maar het blijft er steeds bij. De getoonde foto van Tinus en Eeke was natuurlijk geweldig en hetzelfde gold voor de anekdotes die in Eeke haar bed in de voorkamer plaatsvonden. Prachtig! Daarna nostalgie met Adriaan op Fraamklap en in Middelstum zag ik tal van bekende koppen. Ook vanaf het water is het Hogelandgebied mooi toch?!
Wat mij zelf betreft heb ik niet zoveel nieuws te melden, het gaat zijn gangetje in de komkommermaanden. Straks zal ik de verhalen voor de presentatiegids van SV Bedum na een laatste redigerende check doorsturen naar de redactie en ook qua interviews voor vv Winsum lig ik mooi op koers. Direct na mijn vakantie wacht op het sportpark nog een mooie uitdaging op mij maar daarover meer zo rond eind september. Ik heb zelfs nog tijd voor een pensionado-interview die overigens pas begin september online komt.
We luidden met de Handelsvereniging Middelstum de vakantie in op een prachtige plek en wel bij Theehuis Mendels met uitzicht op de Hippolytustoren. Daar waar gisteren nog de nationale driekleur uithing voor de puike prestaties van het plaatselijke fanfarekorps die het in Kerkrade presteerden om wereldkampioen te worden. Tja, Middelstum herbergt wat talent hoor, vlak dat niet uit.
In Bedum werd onlangs in De Caenerij en aansluitend in Grandcafé Koning onder gezellige omstandigheden nog een kaarttitel gevierd. Die avond eindigde…
Met dik zestig fietskilometers in de benen begin ik even na enen met gemengde gevoelens aan de uitwerking van de zoektocht naar het zomergevoel in Delfzijl. Delfzijl heeft het in zich om een prachtige havenstad te zijn en is dat in vele opzichten ook. Maar toch mist er nog iets en dat is niet alleen het nieuwe centrum van bestuur en cultuur. Maar zou de realisering ervan de stad net dat extra zetje kunnen geven de komende jaren dat het ook leidt tot een bruisend stadscentrum? Dat is wat mij betreft de hamvraag.
Vijf jaar geleden was ik hier ook om het zomergevoel te ervaren, toen met de auto. Ik had destijds het idee dat ik lang niet alles meekreeg. Deze ochtend stap ik dan ook al om 07.00 uur op de fiets om een uurtje later via Loppersum, Eenum en Appingedam Delfzijl in te rijden. Opnieuw ervaar ik het gevoel waar nu te beginnen? Ik heb wel wat plekjes in gedachten die ik even op de foto wil zetten.
De oude steenfabriek en Delfzichtziekenhuis
Jammer vind ik het dat waarvan ik de restanten van een oude steenfabriek maak er nog steeds net zo verpauperd bijstaat als vijf jaar geleden. Daar zou toch meer van te maken moeten zijn? Desnoods laat je de lange schoorsteenpijp staan met daarbij een informatiebord over ons rijk baksteenverleden. Ik bedoel, in Middelstum stond ooit de meest moderne steenfabriek van Europa, zo heb ik mij wel eens laten vertellen. Helaas was die een paar jaar later al failliet. Dit oude gebouw maakt helaas ook een uitgestorven indruk.
Dat geldt niet voor de plek waar vroeger het Delfzicht Ziekenhuis stond. Ik prijs mij rijk dat ik in mijn hele leven slechts één dagje in het ziekenhuis door heb moeten brengen en dat was dus in Delfzijl. Eigenlijk ging het slechts om een paar uur. Mijn ouders konden mij ’s middags al weer ophalen. Wel hondsberoerd overigens en bij het verlaten van het ziekenhuis ging ik nog even flink over mijn nek maar hé, mijn oren waren wel een paar buisjes rijker.
Maar het ziekenhuis is niet meer. Daarvoor in de plaats gelukkig de nodige nieuwbouw waar snel even een kiekje van genomen wordt. Ik besluit eerst maar even rondom de boorden van het Damsterdiep te blijven en fiets langs het water menig bruggetje op en af. Een mooi stukje Delfzijl, inclusief enige moderne wijken. Niets mis…