Bijna zeven jaar is mijn vader liefdevol verzorgd in het Wiemersheerd. Begin 2024 is hij daar overleden. Hij heeft nog wel iets van de nieuwbouwplannen meegekregen maar is dus drie jaar voor de verwachte verhuizing naar het nieuwe pand gestorven. Ik kan mij zijn uitgeleide vanuit Wiemersheerd inclusief de mooie en ontroerende woorden van afscheid nog heel goed herinneren. Dus toen die persoon in kwestie met de vraag kwam of ik nog even aandacht aan de feestweek in Wiemersheerd, en dan in bijzonder aan de vintagemarkt, wilde besteden, was ik direct verkocht. Het is natuurlijk ook wel wat voor de bewoners, het personeel maar zeker ook de inwoners van het dorp Loppersum want het huidige pand heeft maar liefst vijftig jaar standgehouden. Vandaar dat het afscheid niet onopgemerkt zal gebeuren want in Wiemersheerd wordt van 22 tot en met 27 november een feestweek georganiseerd. Een van de hoogtepunten van deze week is de vintagemarkt op dinsdag 24 november. Tijdens deze markt worden overtollige spullen afkomstig uit het zorgcentrum maar ook van de huidige bewoners verkocht. Bij zo’n verhuizing komen immers heel wat spullen vrij. Denk hierbij bijvoorbeeld aan meubels. De vintagemarkt is dus een ideale gelegenheid om overbodige spullen te verkopen. Hieronder nog even een korte opsomming van de diverse activiteiten in Wiemersheerd: Zondag: Een Groninger kerkdienst; Maandag: Ontbijt op bed voor de bewoners; Dinsdag: De vintagemarkt, inclusief Rad van Fortuin. Deze vindt plaats in de oude huiskamer en dankzij de inbreng van vele Lopster ondernemers zijn vele mooie prijzen te winnen. De markt duurt van 13.00 tot 18.00 uur; Woensdag: Een galadiner voor de medewerkers, vrijwilligers, bewoners en hun gasten. Verder zijn er nog vele workshops te volgen en kunnen er diverse spelletjes worden gespeeld. Als blijvende herinnering hebben de huidige bewoners hun handafdruk geplaatst op geschilderde bomen. De foto’s hiervan krijgen een mooie plek in het nieuwe gebouw. Het belooft dus een feestweek te worden met een lach en een traan. Een week vol met nostalgie maar ook reikhalzend uitzien naar de verhuizing richting de nieuwe Wiemersheerd. De organisatie laat weten dat u van harte uitgenodigd bent om een bezoek aan de vintagemarkt te brengen, dinsdag 24 november a.s..…
Het is 21:12 uur als ik de N46 opschiet om naar huis te rijden. Na hectometerpaaltje 27,8 lijkt de wereld op te houden en kan het gas erop. In de verte zie ik een halo van licht opdoemen, en weet ik dat ik bijna thuis ben. De Eemshaven, ooit mijn toevluchtsoord. Vooral na een stageperiode van een half jaar in Oostenrijk verlangde ik naar de weidsheid van het Groninger land en vroeg ik mijn ouders op een zondag om naar de Eemshaven te rijden. We gingen daar als gezin vaak even naartoe. We parkeerden de auto dan langs de dijk, vlak bij een crossterrein en renden de dijk op. We liepen hele stukken over en langs die dijk. Ik herinner me de prachtige vergezichten en dito kleuren. De geur van frisse zeelucht, doorspekt met aardse tonen van slik en het zeevolk. De wind in de haren, het geluid van scholeksters en meeuwen. Het voelde destijds als thuiskomen in vrijheid na een tijd ingesloten te hebben gezeten tussen de bergen.  Nu is mijn thuis vlak naast die Eemshaven en is het allang niet meer de plek waar je voor je lol als gezin even gaat wandelen. Een zaklantaarn is niet meer nodig om er iets te kunnen zien. Waar de bocht in het Spijksterriet naast ons huis ooit als de meest donkere plek in onze omgeving werd aangemerkt is het nu één grote ker(st)mis. Google heeft spotlights op zichzelf gericht en lijkt op die manier wel heel graag zichtbaar te willen zijn voor de rest van de wereld. Alle gebouwen en bijbehorend materieel van de omliggende bedrijven lijken ook te zijn versierd met elektronische opsmuk, aangeschaft bij de Action. Het flikkert nog net niet in een bepaalde cadans, aangegeven door een knopje op het bijgeleverd snoer. Google heeft onderzoek gedaan naar de hoeveelheid licht waarbij het soms ook even in duisternis werd gehuld. Dat was een verademing en gaf rust. Naast deze enorme bak met lichtvervuiling zien we ook gele rook uit de pijp van de Eemscentrale komen, die de mooie, gemêleerde en door Ede bezongen lucht boven Oethoezen meteen een andere lading geeft.  En lieve mensen, als kers op de taart, zal er straks een kerncentrale verrijzen. Als buren van de Eemshaven moeten wij uit de krant vernemen dat er een inspraakavond is geweest, ondanks ons verzoek aan de provincie om ons mee te nemen in de berichtgeving. Het zal…
Het einde van het jaar 2026 nadert met rassé schreden. Over ongeveer zes weken is het al weer kerst. De Top 2000 volgen op televisie vanaf die dagen tot en met Oudejaarsdag is altijd een feestje. De mooiste nummers, die soms met de raarste capriolen worden meegezongen in het Top 2000-café, komen voorbij en maken dat het publiek in beweging komt. Bij sommige zie je zelfs dat een bepaald nummer een gevoelige snaar raakt die de traantjes in beweging brengt. Dat is wat muziek teweeg kan brengen. Geen wonder dat ik zaterdagavond in de Maranathakerk in Bedum te vinden was waar wederom een geslaagde Top2000-dienst plaatsvond. Dik een week eerder was ik bij Jacob en Peter langs geweest en die wisten mij zo te enthousiasmeren dat het mij zelfs lukte om de vrouw te enthousiasmeren om ook mee te gaan. En zo beleefden we samen een genoeglijke avond dankzij een twintigtal popnummers die door een Verbindingsband, het orgel en YouTube in combinatie met inspirerende woorden werden afgespeeld. De verbinding werd nadrukkelijk gezocht en zo zongen we bijvoorbeeld gezamenlijk ‘Ik kan het niet alleen’ van De Dijk en een van mijn favorieten van vroeger ‘Don’t you forget about me’ van The Simple Minds. ‘Don’t Cry’ – oorsponkelijk natuurlijk van Guns N’ Roses  maar nu solo gezongen – kwam ook wel even binnen. En zo zocht en vond ik in Bedum de verbinding waar ik naar op zoek was en waar ook in de lekenpreek van Peter naar werd gerefereerd. Goed, het Top2000-café heb ik niet meer gehaald omdat in Middelstum in voormalig Café Moonlight ook een verbindingsfeestje op de rol stond dankzij de familie Meijer. En dat was ook gezellig, zeker door de herinneringen aan vervlogen vakantietijden. Zo werd het een enerverend weekend waarbij op vrijdagavond na het 7×7 voetbal de klok maar zo een uurtje terugging en dat kwam mijn afsluitingsprotocol uiteindelijk niet ten goede. Maar gezellig was het zeker! Wellicht dat de voetbalshow van Oranje hier ook aan bijdroeg want het aantal goals tegen de Grieken was bijna niet meer bij te houden. Wellicht was het beter geweest dat de wedstrijd tegen Duitsland daarna niet meer gespeeld was maar dit terzijde. De verbinding zoeken, daar gaat het een beetje om in deze novembermaand. Een maand die uiteraard ook weer in het teken staat van de halve marathon van de Eemshaven naar Uithuizermeeden. Vorig jaar liepen we deze ‘beproeving van…
Naam: Rene Houttuin Adres, Woonplaats: Achterweg, Onderdendam Leeftijd: Ik ben van 12-2-1959, 67 jaar dus. Burgerlijke staat: Getrouwd met Liesbeth. Beroep: Ik ben jarenlang medewerker medische hulpmiddelen (Supply Chain OZO/ODBC) binnen het UMCG geweest. Al met al heb ik 44 jaar binnen de organisatie gewerkt maar ik ben sinds februari van dit jaar met pensioen. Hobby’s: Vissen  / de hengelsport. Lievelingsgerecht: Asperges met zalm of ham. Mooiste film ooit gezien: Turks Fruit, ik was toen zestien jaar. Mooiste sportmoment ooit: Het EK voetbal van 1988 in Duitsland. Mooiste boek ooit gelezen: Dan kom ik ook weer bij Turks Fruit uit. Kijkt het liefst naar: Voetbal, FC Groningen is mijn favoriete club. Beste popsong aller tijden: The Eagles met Hotel California. Mooiste/succesvolste versiertruc: Een flesje rosé en een bos bloemen meenemen tijdens onze eerste date in 2003. Het heeft geholpen want we zijn in 2010 getrouwd en nog steeds bij elkaar. Mooiste plekjes van het Hogeland: Aduarderzijl, een heerlijk plekje om rustig te vissen. Favoriet vakantieland: Zweden Mooiste stad: Groningen  Favoriete auto: Ford Escort GIA. Waar heb je spijt van: Nergens van gelukkig. Wat zou je ooit nog willen doen: Met een camper vakantie vieren want dat heb ik nog nooit gedaan. En dan uiteraard naar Zweden rijden om daar in de vrije natuur te staan. Droomvrouw/man: Brigitte Bardot Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor een frikandel speciaal. Hoogtepunt uit het leven: Mijn trouwdag samen met Liesbeth. Dieptepunt uit het leven: Er schiet mij niets te binnen. Volgende vluggertjesgast en waarom: Jack of Wilma Wijkstra, wie maar het liefste wil. Ze zijn mijn buren en Jack is mijn vismaatje op de woensdagen. Wat wil je verder nog kwijt: Alles is wel besproken.…
Voor de tweede keer dit jaar meldde ik mij onlangs bij Timmerfabriek Oomkens om personeelsleden te interviewen. In dit geval gaat het om één persoon maar het is wel een interessante ontmoeting. Want ik heb de 47-jarige Martijn Tjoelker uit Uithuizen wel eens eerder geïnterviewd, toen als eigenaar van Noorderwind Computers en Noorderwind Films. Maar inmiddels heeft hij een bijzondere en leuke carrièreswitch gemaakt! ‘Sinds april van dit jaar ben ik inderdaad coördinator ICT & digitale architectuur bij Timmerfabriek Oomkens in Middelstum geworden waarbij digitale architectuur wel degelijk een bestaande term is ondanks dat je er nog nooit van gehoord hebt. Het staat namelijk voor het automatiseren van processen. Drie vaste dagen in de week ben ik hier op kantoor te vinden en wel van maandag t/m woensdag en op één donderdagochtend in de twee weken. Het was even wennen om weer in loondienst te gaan maar het bevalt zeker. Ik bedoel, met een broodtrommeltje in de kantine zitten dat was er anders nooit niet bij. Vaak at ik een broodje tussen het werk door en dat was het dan. En ik was gewend om zelfstandig beslissingen te nemen maar nu gebeurt dit uiteraard in overleg. De aard van de werkzaamheden Martijn is nog maar een half jaar in dienst maar is inmiddels met de nodige projecten bezig. Naast het onderhoud van het hele ICT-gebeuren is er de afgelopen maanden veel tijd besteed aan de VKBS, het Visueel Kwaliteits, Borging Systeem. Martijn hierover: ‘Boven elke straat in de houtskeletbouw binnen ons bedrijf hangt nu een camera die door de jongens aan de lijn met een hardwareknop kan worden bediend. Hiermee wordt er een foto gemaakt en deze wordt in de database opgeslagen. Handig voor ons maar ook voor de klant. Want mocht er schade geconstateerd worden dan is zo beter uit te zoeken of dit tijdens de productie zelf of toch op transport of bij de klant is ontstaan. Dit gebeurt nu alleen voor de houtskeletbouw maar wie weet bouwen we dit ook uit naar de overige lijnen. Daarnaast ben ik op kantoor bezig met een systeem waarop alle processen vanaf de aanvraag tot de levering van het eindproduct kunnen worden vastgelegd. Denk hierbij ook aan offertes en de communicatie die binnen dit project heeft afgespeeld. Noorderwind Studio Genoeg te doen dus voor Martijn aan de Pompsterweg in Middelstum en ook de overige dagen verveelt hij zich niet. ‘Het was…
Terwijl ik dit schrijf, ben ik net terug van Enlit Europe, een internationale energiebeurs die dit jaar plaatsvond in de stad van Strauss, Sisi en schnitzels. Maar deze week stond Wenen ook in het teken van perspectief. Terwijl politiek Den Haag in crisissfeer verkeerde en verwijten over tafel vlogen, werd in Wenen hoopvol gesproken over innovatie, harmonisatie en vertrouwen in de samenwerking die nodig is om de energietransitie op elk vlak en overal te versnellen. Op Enlit werd nog eens duidelijk hoe groot de opgave is. In Europa én wereldwijd. Want de energietransitie gaat allang niet meer alleen over technologie, klimaatdoelen en beleid. Ze gaat over soevereiniteit, veiligheid en onafhankelijkheid. Over de vraag of Europa grip houdt op zijn energievoorziening én zijn concurrentiepositie. Dat klinkt abstract. Maar het wordt voelbaar voor de ondernemer die wil uitbreiden, maar geen stroomaansluiting krijgt. Voor huishoudens die hun energierekening door hoge en sterk wisselende prijzen nauwelijks nog kunnen betalen. Voor de woonwijk die moet wachten op netcapaciteit. Voor steeds meer regio’s waar het licht urenlang uitvalt. En ga zo maar door. Eurofiel of eurofoob, we hebben Europa nodig om deze uitdagingen aan te pakken. Niet als excuus voor nationale stilstand, maar om schaalbare oplossingen mogelijk te maken. Eén interne markt met samenhangende spelregels, een gelijk speelveld en afspraken die uitvoerbaar zijn. Harmonisatie betekent niet dat alles overal hetzelfde moet. Wel dat we de verschillen die samenwerking, innovatie en investeringen in de weg zitten zo snel mogelijk wegnemen. Dat vraagt ook dat we heel goed nadenken over data-uitwisseling en veiligheid bij het digitaliseren van het energiesysteem en dito infrastructuur. Natuurlijk moeten we het net verzwaren. Maar ons energiesysteem móét slimmer. Digitalisering is noodzakelijk om de beschikbare capaciteit beter te benutten en vraag en aanbod op elkaar af te stemmen. Niet iedere auto hoeft tijdens de avondpiek te laden. Niet ieder apparaat hoeft tegelijk aan. Slim omgaan met energie moet eenvoudig, veilig en aantrekkelijk worden. Er zijn al volop slimme, schaalbare oplossingen om dit technisch mogelijk te maken. Na Enlit bleef echter vooral deze gedachte hangen: energie is de basis van onze welvaart. Die basis moeten we veiligstellen, voor huidige en toekomstige generaties. Dat vraagt in ieder geval om een kabinet dat ten minste vier jaar aanblijft. Dus dames en heren politici, het licht aan en aan de bak!…
Naam: Tonny Poel Adres, Woonplaats: Baflo Leeftijd: 37 Jaar Burgerlijke staat: Ik ben niet getrouwd, ik woon samen met mijn vriendin Willemijn. Zij is de moeder van onze twee kinderen. Beroep: Ik heb een eigen bedrijf in de keukenmontage waar ik hoofdzakelijk servicewerkzaamheden verricht wat ik combineer met werkzaamheden als steenhouwer. Hobby’s: Mijn hobby’s zijn voetballen en voetbaltraining geven aan de jeugd. Daarnaast hou ik er wel van om zo af en toe een muziekoptreden te bezoeken. Lievelingsgerecht: Dat is dan toch echt wel een lekker patatje en een broodje hamburger speciaal. Mooiste film ooit gezien: Er zijn een hoop mooie films die ik gezien heb. Maar als ik moeten kiezen dan ga ik toch voor een serie: Outlander. Mooiste sportmoment ooit: Poeh, dat weet ik zo 1, 2, 3 niet. Doelpunten maken blijft voor mij altijd wel iets speciaals of het nou bij een seniorenelftal is of bij de 35+. Het blijft voor mij altijd mooi. Mooiste boek ooit gelezen: Ik heb ooit in de basisschooltijd een boek gekregen wat mij bij is gebleven en dat is Snuf de hond in oorlogstijd. Anders zou ik het niet weten. Kijkt het liefst naar: Een goeie film of een serie. Beste popsong aller tijden: Man in the mirror van Micheal Jackson. Mooiste/succesvolste versiertruc: Die heb ik niet. Ik denk als je het gesprek aangaat en de juiste vragen kunt stellen dat het vanzelf komt of niet. Mooiste plekjes van het Hogeland: Echt één specifieke plek heb ik niet, er zijn verschillende mooie plekken in het Hogeland. Favoriet vakantieland: Dan kies ik voor de Belgische Ardennen, Mooiste stad: Kan ik niet zo goed beoordelen. Er zijn een hoop mooie steden op de wereld (denk ik) waar ik nog nooit geweest ben. Favoriete auto: Die heb ik niet, een auto zegt mij niks. Het brengt je naar waar je wezen mag. Waar heb je spijt van: Denk niet dat ik ergens spijt van heb of hoef te hebben. Er zijn zeker dingen die ik niet altijd goed doe of heb gedaan. Ik probeer het te zien dat je daar van mag leren om vooruit te komen in het leven. Wat zou je ooit nog willen doen: Ik zou ooit nog wel eens met een ouderwetse stoomtrein door Ierland willen tuffen, heerlijk lijkt me dat. Droomvrouw/man: Mijn vriendin Willemijn natuurlijk. Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Als er geen nood aan…
Naam: Robin van Dijken Adres, Woonplaats: Achterweg, Onderdendam Leeftijd: 34 jaar Burgerlijke staat: Vrijgezel (Ik heb geen vrouw 😅). Beroep: Heftruckchauffeur bij staalbedrijf Mourits in Bedum. Hobby’s: Bier drinken, sleutelen aan mijn auto’s en sinds kort ben ik door buurman besmet met het vissen. Lievelingsgerecht: Dat zijn er meerdere, broodje hamburger speciaal, lasagne en vis. Mooiste film ooit gezien: Smokey and the Bandit. Mooiste sportmoment ooit: Dat was in 2021 toen Max Verstappen wereldkampioen werd. Mooiste boek ooit gelezen: Ik heb geen boeken, want ik heb dyslexie. Kijkt het liefst naar: Formule 1 Beste popsong aller tijden: Ik heb een brede muzieksmaak op Nederlandstalig gebied. Mooiste/succesvolste versiertruc: Op een mooie zomerdag in mijn Pontiac met het dak open, langs terrasjes rijden. Mooiste plekjes van het Hogeland: Onderdendam en Noordpolderzijl. Favoriet vakantieland: Oostenrijk, Kroatië en Italië. Mooiste stad: Grunn. Favoriete auto: Mijn Pontiac en Sjomp, mijn Megarun-auto. Deze is helaas stuk gegaan. Waar heb je spijt van: Nergens van. Wat zou je ooit nog willen doen: Een rondreis door Amerika maken met een camper. Droomvrouw/man: Jutta Leerdam Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Het liefst helemaal niet, maar als het moet voor twee blonde vrouwen. Hoogtepunt uit het leven: Ik hoop dat het nog moet komen, maar op dit moment zijn het de Megarun-vakanties. Dieptepunt uit het leven: Dat mijn Megarun-auto (Sjomp) vorig jaar stuk is gegaan, na 11 jaar trouwe dienst. Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn buurman Rene Houttuin. De man vertelt met een biertje in de hand de mooiste verhalen en hij heeft mij afgelopen zomer aan het vissen gekregen. Wat wil je verder nog kwijt: Al is het leven nog zo zuur, alles smaakt beter uit de frituur!…
Marcel, kun je jezelf in het kort even voorstellen? Ik heb je net in het voorgesprek al het nodige verteld over de rijke geschiedenis van de streek waar ik geboren ben en waar vroeger veel gebeurd is. Stadskanaal, en omstreken, kende perioden van grote rijkdom maar ook van armoede. ‘Veenkolonialen binn’n den wel stiefkoppen’, maar hier liggen ook zoveel kansen en uitdagingen, dat moet zeker ook vermeld worden. Bovenal is Stadskanaal de plaats waar ik 52 jaar geleden geboren ben in het Refaja-ziekenhuis en nooit meer ben vertrokken. Dat zie ik ook niet zo snel gebeuren trouwens. Ik heb een geregistreerd partnerschap met Marieke en samen hebben we een zoon Jordi (9 jaar) en Merel (20) en Maud (17) zijn mijn dochters uit een eerder huwelijk. En vergeet onze hond Bobbi niet, waar ik dagelijks graag vele kilometers mee mag wandelen. Het oorspronkelijk plan was vroeger om het onderwijs in te gaan toch? Om heel eerlijk te zijn, wist ik vroeger niet goed wat te worden. Wel speelden we in onze bungeljaren regelmatig ‘schooltje’ met wat kameraden. De tip om naar de PABO in Emmen te gaan kwam van mijn vader en die heb ik succesvol afgerond. Na vijf jaar op het MBO voor de klas te hebben gestaan, waren daar ook de eerste werkzaamheden voor RTV Noord. Vroeger ooit gedroomd om via radio of televisie bekend te worden? Bekend worden, daar ging en gaat het mij helemaal niet om. Natuurlijk word je herkend op straat, maar dat vind ik helemaal niet erg, vaak gaat dat op een prettige manier. Ik was vroeger vaak bij mijn opa en oma in Blijham op bezoek en hun buurjongen had een cassetterecorder met twee microfoons en wij namen dan zelf het commentaar op wat we gaven bij bijvoorbeeld een voetbalwedstrijd of een TT-motorrace. Dat vond ik destijds al geweldig om te doen en het was ook leuk om jezelf terug te horen. Ik was een jaar of 22, 23 toen ik in café Mingelmous dankzij Roger Dol, de presentator van sportprogramma’s voor de lokale omroep Lok 105.3, voor het eerst in aanraking kwam met de radio. We raakten in gesprek en hij was het die mij vroeg of ik niet met hem voor de lokale omroep een voetbalprogramma wilde presenteren voor de lokale radio. Ondanks het feit dat ik toen ook nog voetbalde in het zaterdagelftal van Stadskanaal, hapte ik toe. Voor het…
Het is maandagmorgen zo rond 07.30 uur wanneer ik de hond uitlaat middels een rondje bos. Gelukkig is het niet heel donker meer. De laatste keer dat ik hier liep, was het bijna zaterdagnacht. Vlak voor het bruggetje moest je door een soort van goudzoekermijn waarvan het verhaal ging dat lang niet alle goudzoekers terugkeerden. Of zoiets, haha…. Het was de jongste bonusdochter die enige weken geleden aangaf dat het de hoogste tijd was voor een gezinsuitje en ze gaf ons op voor de spooktocht door donker Middelstum en omstreken. Met als gevolg dat we zaterdagavond zo rond 21.45 uur vol verwachting neerstreken in Hippolytushoes waar we op kolderieke wijze opgewacht werden door het kappersechtpaar en hun gevolg. De inschrijving was in elk geval gelukt. Niet veel later zwierven we door de donkere gangen van het Hippyhoes. Wij met zijn vijven en drai wichter oet Kannes. El had er vanaf haar ziekbed duidelijk zin in en we waren blij dat we het Middelstumer bos in konden vluchten. Maar of we daar veilig waren? Gelukkig loodste Mense ons in de taxibus van Gerard en zetten we koers naar het pittoreske Huizinge waar de toren al prachtig verlicht was als teken dat dit dorpje zich bij uitstek leent voor een griezelige spooktocht. Een rondje rondom de kerk over het smalle bruggetje was ons deel. Dwars door de schuren van de boerderij van Westing waar Goofy uitgeteld lag tussen de overige spoken en enige kalfjes ons nieuwsgierig aankeken. Ook mooi om een keer een bezoekje te brengen aan het dorpshuis van Huizinge, daar was ik immers nog nooit geweest. Daarbij kwamen we ook langs de halve molen, waarvan menigeen vast het bestaan niet kent. Het was een mooie opstap naar de prachtige finale die ons via Ten Berge eerst naar de parkeerplaats nabij Melkema bracht waar we ons met spoken warm konden dansen bij het kampvuur alvorens ons te wagen aan een rondje rondom De Plaats Melkema. Waar we ons konden vergapen aan alle wapenfeiten waarmee buurman het de afgelopen weken zo druk had. Mooi man. Niet veel later kregen we aan de rand van het dorp een lift aangeboden door taxi De Kam die ons terugbracht naar het Middelstumer bos. Na de laatste stuiptrekkingen langs enige attracties namen we rond twaalven nog even een gezellig afzakkertje bij Aaf en Klazien om bij te komen van de schrik. Man, wat is er een…
Jakob en Peter, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen? ‘Peter Tillema is de naam, 54 jaar, opgegroeid in Loppersum en inmiddels alweer jarenlang in Stedum wonend. Ik ben getrouwd met Brenda en vader van zoon Jasper en dochter Sabine en sinds twee jaar de trotse opa van kleindochter Lynn. Na de MEAO ben in de verzekeringsbranche terechtgekomen. Ik ben zakelijk adviseur in Winschoten maar heb veel klanten hier in de omgeving zitten. Toneelspelen is mijn grootste hobby en dat doe ik bij ONA (Ontspanning Na Arbeid) in Stedum.’ ‘En ik ben Jakob Roorda, 67 jaar, geboren in Zuidwolde, getogen in Ten Post maar inmiddels alweer jarenlang met veel plezier in Bedum wonend. Ik woon samen met Liesbeth die uit een eerdere relatie twee dochters heeft, zelf heb ik drie zoons. Na de MEAO ben ook ik de verzekeringen ingerold en in 2013 voor mijzelf begonnen. Ik ben inmiddels met pensioen maar werk nog wel twee dagen in de week. Als hobby mag ik graag naar sport kijken zoals naar voetbal en hockey. Ik ben dan ook regelmatig op het plaatselijke sportpark te vinden.  Beiden al de nodige jaren als vrijwilliger in de kerk actief? Peter: ‘Ik ben inderdaad al vele jaren actief waaronder drie periodes als ouderling en daarbij ook twee keer voorzitter van de kerkenraad geweest. In 2018 zijn we gefuseerd tot de GTSTP-gemeente bestaande uit de oorspronkelijke kerken van Garmerwolde/Thesinge, Stedum en Ten Post. We zijn een PKN-gemeente. Sinds twee jaar beheren Brenda en ik het kerkgebouw Trefpunt in Stedum en ik ben daarnaast nog preekvoorziener.’ Jakob: ‘Ik ben sinds 2021 voorzitter van de PKN-gemeente in Bedum. Daarvoor was ik jarenlang scriba en ik ben in mijn jongere jaren ook GJV-leider geweest en heb huiscatechese gegeven. Toen ik in 1982 in Bedum kwam wonen, stonden ze na twee maanden al op de stoep met de vraag of ook ik kerkelijk actief wilde worden in het jongerenwerk.’ Jullie hebben elkaar door het verzekeringswerk wat beter leren kennen? De Goudse verzekeringen organiseert al jarenlang een kennisdag in het Spant in Bussum en daar gaan we beiden al jarenlang heen. En dan raak je vanzelf wat aan de babbel en dan blijkt vervolgens dat je hemelsbreed nog geen tien kilometer van elkaar afwoont. We carpoolen al wel bijna vijftien jaar gezamenlijk die kant op en tegenwoordig kunnen we het onderweg dan ook mooi hebben over de voorbereidingen van onze…
Het was eind augustus toen mij plotseling te binnenschoot dat ik het jaarverslag over het afgelopen seizoen nog moest schrijven. Meestal doe ik dat eind juni of in juli, dan zit alles immers nog vers in het snotje. Zou seizoen 2025-2026 een saai seizoen geweest zijn, dat ik dit zomaar vergeten ben? Maar toen ik er eens goed over nadacht, bleek dit natuurlijk helemaal het geval niet te zijn. Want saai en vv Middelstum, dat past immers  niet bij elkaar. Goed, het eerste elftal deed niet mee om de hoofdprijzen maar het team van debuterend hoofdtrainer Jan Pieter Westing speelde zich door een eclatante 0-3 overwinning tegen ‘angstgegner’ Poolster uit in Spijk toch mooi voor de laatste competitieronde veilig met een keurige zevende plaats tot gevolg. Tegen kampioen Lewenborg werd zelfs twee keer gewonnen. Ook hulde voor de technische commissie die met kind van de club Westing een verrassende naam uit de hoge trainershoed, die steeds dunner bezaaid is met trainers, wist te toveren. Het tweede team ontpopt zich steeds meer als een vriendenteam met een ruime bezetting dat zich altijd aardig weet te roeren en telkens bovenin weet mee te draaien. Voor Middelstum 3 was het helemaal een bijzonder seizoen want men draaide vanaf het begin bovenin mee door bijna alles te winnen. Op het eind werd het echter door al die doordeweekse wedstrijden tegen steeds sterker worden tegenstanders steeds spannender maar in de beslissende wedstrijd tegen naaste concurrent vv Winsum wist men op een gezellig vol sportpark onder leiding van commentator DJ Eling met maar liefst 6-0 te winnen waarna het feestgedruis los kon barsten. Dat feestgedruis was helaas voor het vierde niet weggelegd. In een kleinere competitie met slechts acht ploegen werd er bijna niet gewonnen maar de spaarzame goals werden gelukkig wel groots gevierd. Helaas is dit elftal nu ter ziele gegaan. Snel door naar onze zeven keer zeven teams die hun wedstrijden op de vrijdagavond afwerken. Op onze dames stond wederom geen maat want zij wisten zowel de najaars- als voorjaarsreeks winnend af te sluiten. De mannen 45+ volgden in de najaarsreeks hun voorbeeld maar kwamen er in het voorjaar minder aan te pas. En dan natuurlijk onze jeugd want zij hebben de toekomst immers nog aan hun voeten liggen. Waarbij het direct leuk is om te melden dat JO-19 op dezelfde dag als het derde kampioen werd wat het feestgedruis alleen maar verhoogde. Ik…
Vorig jaar schreef ik over de aardbevingsdreun in Zeerijp en over de plannen die ik had voor het mooie erf van de Occo Reintiesheerd en over van alles wat toen gaande was. Nu had ik een persoonlijke dreun in het voorjaar van 2026 te verwerken. Van de plannen voor het boerenerf is niet zo veel terechtgekomen en hopelijk gaan we in 2027 aan de slag met leuke plannen voor het geweldige historische boerenerf. Ik maakte vorig jaar nadat ik dit stuk had geschreven leuke plannen voor een vakantie met mijn lieve vriendin. Een studiegenoot die ik leerde kennen in 1986 op de HBO-V. We maakten toen een geweldige interrailvakantie en vertrokken heerlijk jong (18 en 19 jaar) en onbevangen met onze rugzakken in de zomer van 1987. Je kon alle dagen van de maand reizen met de trein door heel Europa. We gingen voor het maximale. Met de trein door voormalig Joegoslavië, via Griekenland naar Istanbul. Onze ouders hadden blijkbaar het volste vertrouwen…. Geen mobiele telefoon en de communicatie ging via brieven en telefooncellen waarin de één muntjes stond te gooien en de ander probeerde te bellen. Als dit al lukte……. Met je cash op zak in de vorm van travelcheques, dragend op je buik, die je moest omwisselen bij banken. Geen google maps, maar een reisgids en hulp vragen onderweg voor reistijden en waar te overnachten. Het werd voor mij een levensveranderende reis en er ontstond een vriendschap voor het leven. Wat waren we nog naïef. We ontdekten de verschillen van onze leef- en kledingstijl met de bevolkingsgroepen in het toenmalig Joegoslavië. Wat waren we verbolgen als we van top tot teen werden bekeken. We hadden heus kennis van moslimlanden maar wisten niet wat dat precies betekende. We merkten al snel dat de belangstelling die we kregen als jonge blonde meiden met blauwe ogen, korte broek en hemdjes dragend, erg overweldigend was.  We ondervonden dat de wereld die wij normaal vonden voor de moslimgemeenschap echt niet normaal was. We dachten in eerste instantie zo naar Istanbul te reizen. Gelukkig ontmoeten we ook lieve mensen die ons waarschuwden dat het niet verantwoord was om dat samen te doen.  We gingen uiteindelijk met een groep jongens en meiden uit Engeland, Schotland en Zweden. Gelukkig maar, we maakten heel wat mee.  De wereld lag in deze reis aan onze voeten we waren onbevangen en we vonden alles geweldig. Dat wat we bezochten,…
Naam: Werner Huitsing Adres, Woonplaats: Bedum, tegenover het station. Leeftijd: 34 jaar Burgerlijke staat: Vrijgezel, hopelijk komt daar ooit verandering in! 😀 Beroep: Sinds kort bij Wensink – Q-Buzz. Hobby’s: Naar feestjes gaan, sinds kort vissen, Formule 1 kijken en radioprogramma’s maken. Ik heb vier jaar lang een jongerenprogramma gemaakt bij de toenmalige lokale omroep van Haren, Haren FM. Lievelingsgerecht: Een beste portie spareribs waarbij het vlees van het bot afvalt, heerlijk! Mooiste film ooit gezien: Smokey and the Bandit en dan het eerste deel. Mooiste sportmoment ooit: Dat Max Verstappen voor het eerst wereldkampioen werd. Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben geen lezer, het enigste wat ik vroeger fanatiek heb gelezen is de Donald Duck. 😆 Kijkt het liefst naar: Een spannende Formule 1 race, helaas is het de laatste tijd wat minder spannend. Beste popsong aller tijden: Mijn muzieksmaak is heel breed en ik luister vanalles. Dus nee, echt een favoriet heb ik niet. Mooiste/succesvolste versiertruc: Daar moet ik nog achter komen. 😅 Mooiste plekjes van het Hogeland: Bedum en Onderdendam. Favoriet vakantieland: Dat is Kroatië, heerlijk eten en mooi weer en je kunt er heel mooi met een speedboot varen. Mooiste stad: Groningen, met het Forum en de Grote Markt. Favoriete auto: Mijn Mercedes Citan. 🤩 Waar heb je spijt van: Eigenlijk nergens van. Wat zou je ooit nog willen doen: Een reis naar New York maken. Droomvrouw/man: Mijn droomvrouw moet ik nog tegenkomen. Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Ik blijf liever slapen, maar als iemand hulp nodig heeft, mag het altijd! 😄 Hoogtepunt uit het leven: Dat ik op mijzelf woon, het is een mooi plekje en het bevalt mij uitstekend! Verder dat ik ieder jaar mee doe met de Megarun, we beleven de mooiste en gekste dingen. Dieptepunt uit het leven: Afgelopen jaar zat ik nogal met mijzelf in de knoop. Dat was wel een dieptepunt, niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn ouders. Gelukkig is het allemaal weer goed gekomen! Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn beste kameraad Robin van Dijken, we kennen elkaar al zo’n 30 jaar. Ieder weekend ga ik naar hem toe in het mooie Onderdendam. Hij is altijd erg behulpzaam en staat altijd voor mij klaar! Een betere kameraad kan ik mij niet wensen! Wat wil je verder nog kwijt: Ik zag eens een tegeltje en daar stond op: ‘Dag is nooit zo nat, of zun…
Tjarco, kun je jezelf in het kort even voorstellen? Sinds mijn bijdrage aan de vluggertjesrubriek weet je natuurlijk alles al van me. Dat ik mijn hele leven in Bedum woon en hier nooit meer weg wil bijvoorbeeld. Dat ik 49 jaar ben en samenwoon met Laura. Ik werk als schilder bij Groefsema Schilders. De zaak die ooit opgericht is door mijn opa, daarna overgenomen werd door mijn vader en een oom en tegenwoordig runt mijn broer het schildersbedrijf. Daarbij heb ik ook nog een 0-urencontract in de gehandicaptenzorg als groepsbegeleider in de Hamsterborg in Middelstum. Ik mag graag voetballen en reis veel. Welke landen staan de komende half jaar op het programma om te bezoeken? De laatste jaren pak ik vaak die landen mee waar ik nog nooit geweest ben. Voor de komende maanden, van november tot en met maart ongeveer, staan de nodige Afrikaanse landen op het programma. Dit zijn Liberia, Sierra Leone, Guinee, Guinee Bissau, Turkmanistan, Somalië, Djibouti, Tsjaad, Kameroen, Gabon en Equatoriaal Guinee. Elf landen in totaal en vaak blijf ik maximaal een week in een nieuw land hangen. Dan richt ik mij of op een heel mooi gebied, een bijzondere waterval of een mooie stad. Wanneer ik denk dat er echt veel  te zien en te ontdekken valt dan blijf ik langer maar het maximaal aantal weken is dan drie. In Nieuw-Zeeland ben ik bijvoorbeeld al tien keer geweest en in Thailand vijftien keer. De Dominicaanse Republiek is bijvoorbeeld zo’n indrukwekkend mooi land dat je het er met gemak wel drie weken volhoudt. Waar komt die reisliefde eigenlijk vandaan? Toen ik in 2002 afstudeerde als sociaal pedagogisch hulpverlener op het HBO in Groningen, tegenwoordig heet de studie social work en deze studie wordt aan de Hanze gegeven, ben ik direct gaan reizen en dat beviel zo goed dat ik in totaal elf maanden onderweg was. Later ben ik nog een keer zeven maanden op pad geweest. Je ging naar huis om geld te verdienen en dan vertrok je weer. Op den duur krijg je een partner en ga je je settelen en wordt het reizen wel wat minder. Maar Laura gaat de laatste jaren vaak mee op vakantie maar is minder flexibel qua werk. Vaak ga ik alleen naar de landen waar ik nog nooit geweest ben en gaat zij mee naar de meer gangbare vakantielanden. We wisselen het in de wintermaanden vaak wat af. Ik…