Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Marieke Grietje van Zuiden – Berghuis, dat is mijn volledige naam. Roepnaam Mareke. Ik ben op twintig februari 1960 geboren in de Johan Lewestraat in Middelstum. Drie jaar later kreeg ik een doodgeboren broertje en in 1965 werd Albert geboren. Hij woonde in Zweden en is helaas al op 45-jarige leeftijd overleden.
Mijn vader had destijds een eigen aannemersbedrijf waar ook Willem Koopman, Jaap Bolhuis en Andre Poort, voor hij richting de verzekeringen ging, nog hebben gewerkt. Ook mijn moeder was een bezige bij die schoongemaakt heeft bij Bakker Bolt en Groeneveld Accountants. Daarbij verzorgde ze ook presentaties voor Tupperware, zat ze bij de plattelandsvrouwen en ze is jarenlang voorzitter van de EHBO-vereniging geweest.
Na 20 jaar JL-straat, volgden twee jaar in de Brouwerslaan. Vervolgens woonden Henk en ik 22 jaar aan Colpende en in 2004 hebben we de voormalige SNS-bank gekocht aan de Onno van Ewsumlaan waar we in 2005 zijn gaan wonen. Ik heb altijd in Middelstum gewoond inderdaad en het bevalt ons hier prima.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 23 december 1982 getrouwd met de oorspronkelijk uit Warffum afkomstige Henk van Zuiden. We hebben ons feest in Hotel ’t Gemeentehuis in Bedum gevierd, het was een prachtige dag. Ik heb Henk in 1976 in het dorpshuis van Den Andel leren kennen. Wij traden daar op met de ‘Hogelaandster Daansers’ en Henk was er aan het oberen. De sherry smaakte prima en ik had iets te veel op maar toch zijn we sinds die tijd onafscheidelijk. In 1978 volgde de verloving en nog weer vier jaar later zijn we dus getrouwd.
Het lukte aanvankelijk niet om zwanger te raken. Na jarenlang proberen besloten we om voor een adoptiekind te gaan. Het is ons in 1991 gelukt om Bernard, na de nodige rechtszaken weliswaar, te adopteren vanuit Polen. Bernard was bijna drie jaar toen hij bij ons kwam wonen en was anders vast in een kindertehuis terecht gekomen. Hij is net verhuisd naar de BE-weg in Middelstum, werkt als horecamedewerker in Groningen en is onlangs 37 jaar geworden.
En waar ik in 1997 dacht dat ook ik geveld was door de zomergriep, waar heel Middelstum last van had aldus de dokter, bleek ik na een bezoek aan het ziekenhuis en een echo tot ieders grote verbazing zwanger te zijn. Lindsey Lilian is in 1997 geboren en tandartsassistente van beroep…
Het is maandagmorgen 4 mei wanneer ik al weer op tijd achter de PC zit te tikken. Dat heeft niets te maken met het feit dat ik vanavond richting het Concordiaplein mag om de 4 mei herdenking bij te wonen. Of dat ik morgen op 5 mei voorop moet lopen in de polonaise tijdens de bevrijdingsfeesten. Nee, ik was gewoon op tijd wakker en besloot niet langer in bed te blijven liggen woelen.
Precies een jaar geleden, beleefde ik wel een mooi vrij dagje. Wat waren er toen op die maandag de vijfde mei vele leuke activiteiten in het dorp. Een snufje cultuur in het Asingapark, het oorlogsmuseum dat open was, de film over het leven van de gebroeders Gootjes in het Hippyhoes en daar stond ook een mooie feesttent waar Middelstum voor het eerst kennis maakte met de band 80’s Maniacs.
De band die tijdens Koningsdag op het eerder genoemde Concordiaplein wederom stond te schitteren en ons de mooiste klassiekers uit de roemruchte jaren tachtig voorschotelde. Alleen dat was al een garantie voor een geslaagde dag. Een dag dat ons voor het eerst sinds lange tijd naar Loppersum bracht om daar een vleugje van de Koningsmarkt mee te pikken.
Sommige zaken veranderen gelukkig nooit, bedacht ik mij, toen ik bij de voormalige Lopster Kroon een prominente Lopster aan een statafel aan een biertje zag nippen. ‘Koester’, zo schalde het even later over het plein maar ik wist te verleiding te weerstaan om een drankje mee te pakken. Hoe anders was dat vroeger, destijds schoven overbuurman en ik moeiteloos aan, aan die ronde statafel om een biertje mee te drinken.
Nu waren we tijdig bij mijn broer en schoonzus en konden we zelfs nog een vleugje Koninklijke familie meepikken vanuit het prachtig pittoreske Dokkum. Het stadje dat de vrouw en ik enige jaren geleden op Hemelvaartsdag aandeden toen Zhiva er nog maar net was.
Op die manier pakten we op deze gevarieerde Koningsdag dus het beste van meerdere werelden mee. Het was blijkbaar een intensieve dag geweest want ik wilde rond negenen ’s avonds de compilatie van het afscheidsconcert van Golden Earring nog even meepikken maar viel binnen de kortste keren in slaap.
Tja, dat concert inclusief een overnachting in de Zeister bossen was toch echt wel het hoogtepunt van de januarimaand. En ons traditioneel trainingskamp op Schier in het Kolonyhuis was ongetwijfeld het mooiste wat februari te bieden had.…
Naam: Danielle van Bolhuis
Adres, Woonplaats: Winsum
Leeftijd: 44
Burgerlijke staat: Volgens de burgerlijke stand alleenstaand, volgens de wasmand duidelijk niet.
Beroep: Juridisch adviseur bij de kleinste en één van de mooiste gemeenten van Nederland: Schiermonnikoog.
Hobby’s: Wandelen, zwemmen, suppen, lezen, een leuke stad bezoeken, thee of lunch met vrienden.
Lievelingsgerecht: Er is voor mij niet één speciaal gerecht. Waar ik wel heel blij van word zijn stoofpotjes of een goed gevulde salade. Ik word gelukkig van eten dat net zo kleurrijk is als smaakvol.
Mooiste film ooit gezien: De film die me altijd is bijgebleven is The Green Mile. Ik was 17 toen ik hem voor het eerst zag. Het ontroerende verhaal, gebaseerd op een roman van Stephen King, gaat over een cipier die in de dodencel een bijzondere gevangene ontmoet en steeds meer overtuigd raakt van zijn onschuld en goedheid.
Mooiste sportmoment ooit: Mijn mooiste sportmomenten gaan niet over winnen, maar over betekenis. Daarom heb ik veel bewondering voor Maarten van der Weijden, die de Elfstedentocht zwom voor kankeronderzoek of zijn wereldrecord tegen de stroom in zwemmen als eerbetoon aan zijn overleden vriend.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik kan geen keuze maken uit de vele prachtige boeken die ik al heb gelezen. De laatste tijd lees ik wel weer meer kinderboeken. Ik kan iedereen aanraden af en toe een kinderboek te lezen. Neem bijvoorbeeld Lampje of Krekel van Annet Schaap. Het zijn prachtig geschreven sprookjesachtige avonturen waarin ook volwassen thema’s verweven zijn.
Kijkt het liefst: Naar goeie series. The Wire vind ik daar een mooi voorbeeld van. Heel tof aan deze serie zijn de karakters die zich gaandeweg verdiepen en ontwikkelen.
Beste popsong aller tijden: Een tijdloze klassieker is voor mij wel Stairway to Heaven van Led Zeppelin.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Mijn succesvolste versiertruc is waarschijnlijk doen alsof ik er geen heb.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik kan geen favoriete plek aanwijzen. Onze gemeente heeft heel veel mooie plekken.
Favoriet vakantieland: Dan ga ik voor 2: Italië en Zweden. De mediterrane sfeer van Italië spreekt me enorm aan: warm licht, mooie kleuren. Warme dagen, lome avonden, leven dat zich buiten afspeelt en het gevoel dat de tijd even wat langzamer gaat. Zweden heeft mijn hart gestolen door haar prachtige natuur en het kalmere tempo van het dagelijks leven.
Mooiste stad: Ook hier vind ik het weer moeilijk kiezen. Er zijn zoveel prachtige steden. Barcelona is een stad waar…
Alles wordt makkelijker. Sneller eten, eindeloos scrollen, altijd verbonden. Het voelt als vooruitgang – alsof we eindelijk het leven hebben geoptimaliseerd tot iets wat geen moeite meer kost. En precies daar, in die moeiteloosheid, groeit iets dat verrassend veel inzet vraagt om weer kwijt te raken: verslaving!
Niet alleen aan middelen, maar aan patronen. Aan gemak, aan prikkels, aan bevestiging. Nog één filmpje – het laatste deze keer, echt. Nog even checken. Nog sneller, nog eenvoudiger. Het zit niet in wat we doen, maar in hoe vaak we het doen. Breed uitgesmeerd over de dag, diep verankerd in gewoonte. En hoe verslavender het wordt, hoe minder weerbaar we blijken te zijn. Verrassend, voor iets dat zo “vrijwillig” voelt.
Veel van wat we doen, ervaren we als keuze. Dat is ook prettig, dat idee. Ondertussen zijn systemen ingericht om precies het tegenovergestelde te doen: ons zo lang mogelijk laten kijken, klikken en consumeren. Aandacht is geld. Voorspelbaar gedrag is winst. Gemak is het lokaas – en we happen opvallend graag. Het werkt. Misschien iets té goed. Tegelijk groeit de laag van sturing en controle. Keurig verpakt als veiligheid, gezondheid en efficiëntie. Logisch. Maar er zit een bijsluiter bij die we zelden lezen.
Want waar gedrag voorspelbaar wordt, wordt het ook stuurbaar. En wat stuurbaar is, wordt meetbaar. En wat meetbaar is, wordt beoordeeld. Het begint vriendelijk: aanbevelingen, filters, een subtiel duwtje. Maar het schuift op. Naar regels, beperkingen, sancties.
Niet schokkend. Gewoon… stap voor stap. En daar raken verslaving en controle elkaar. Want hoe afhankelijker we worden van gemak en systemen, hoe kleiner de ruimte voelt om ernaast te bewegen. Niet omdat het niet mag – maar omdat het ongemakkelijk wordt. En ongemak, dat hebben we onszelf net zo zorgvuldig afgeleerd. De vraag is dus niet alleen hoeveel controle er ontstaat. De vraag is ook: hoeveel geven we zelf alvast weg, uit pure gewoonte?
Dit is geen oproep tot wantrouwen of verzet. Daar hebben we vast ook een app voor… Maar wel tot iets zeldzamers: bewustzijn. Weerbaarheid zit niet in grootse gebaren. Het zit in kleine verstoringen. Even niet reageren. Even niet volgen. Even kiezen voor iets wat moeite kost – bijna ouderwets.
Niet omdat het moet. Maar omdat het je losmaakt. Van patronen die verdacht veel op verslaving lijken. En van systemen die daar feilloos op meebewegen. Misschien is dat de echte tegenstelling van deze tijd:niet vrijheid versus controle, maar…
Jawel, de eerste adverteerder uit het mooie Bierum op mijn website is een feit. Enige jaren geleden mocht ik voor het onderdeel Klantverhalen van Dijk & Belga namelijk bij Wouter Kok en Annemieke de Jager langskomen. En daar kwam ik van alles te weten over Annemieke haar onderneming BABS van het Noorden waarmee ze zich eind 2020 inschreef bij de Kamer van Koophandel. Waarbij BABS natuurlijk staat voor Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand.
Dat Annemieke het heel leuk vindt om met mensen om te gaan, is glashelder. Daarbij schrijft ze ook graag teksten. En dat combineert ze dus als BABS. In 2020 volgde ze de cursus zelfstandig trouwambtenaar en van het een kwam het ander.
Met als gevolg dat ze inmiddels tientallen speeches voor bruidsparen heeft mogen schrijven en haar rol als BABS bracht haar zelfs al enige keren naar het buitenland waarbij ze bijvoorbeeld Italië aandeed. Ook is ze sinds juni 2023 BABS van de gemeente Groningen geworden.
Op haar fraaie website, www.babsvanhetnoorden.nl, zegt ze het volgende hierover: ‘Jullie bereiden je voor op één van de mooiste dagen van jullie leven: de bruiloft! En wat komt er veel bij kijken, toch? Een belangrijk onderdeel van jullie huwelijk is dan ook de ceremonie, want jullie mogen dan eindelijk JA tegen elkaar zeggen!
Maar geen JA zonder trouwambtenaar natuurlijk. Nou, daar kom ik om de hoek kijken! Zijn jullie op zoek naar een persoonlijke trouwceremonie die écht bij jullie past? Dan willen jullie een trouwambtenaar of ceremoniespreker die jullie liefdesverhaal vertelt, rust brengt en een ontspannen sfeer neerzet.
Een ceremonie die warm en raak is, leuk en grappig, maar vooral liefdevol én waarin jullie herkennen wie jullie samen zijn. Maar misschien ook wel iemand die meedenkt, structuur geeft en ervoor zorgt dat jullie zonder spanning het JA-woord kunnen geven.’
‘Jullie zien genieten, zien lachen en stralen is waar ik het voor doe! Ik vertel jullie liefdesverhaal met een lach. Hoe de ceremonie verloopt, dat bepalen jullie zelf. Alles kan en mag op jullie grote dag! Hebben jullie bijvoorbeeld kinderen die jullie ook graag een rol willen geven tijdens de ceremonie? Heel leuk, ik betrek ze er graag bij! Mijn missie is dan ook om jullie een ceremonie te geven die jullie verdienen! Met een vleugje Groningse nuchterheid geschreven, niet teveel poespas, maar wel met humor!’
Contactgegevens Annemieke: 06-28258703 / info@babsvanhetnoorden.nl
Annemieke is met haar onderneming ook via Facebook (https://www.facebook.com/babsvanhetnoorden)…
Naam: Dian Arends
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 33
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Financieel planner
Hobby’s: Voetballen, zaalvoetballen, drankjes doen/lekker eten met vrienden, 3e helften, padellen, Netflixen en ik heb een kleine Lego-verslaving.
Lievelingsgerecht: Sushi, waar ik mezelf elke zondag op trakteer. Wordt nooit saai.
Mooiste film ooit gezien: Veel te veel gezien om tussen te kiezen. Harry Potter, Jurassic Park, Skyfall, Grease. Dit komt het eerste in me op.
Mooiste sportmoment ooit: Ook weer lastig te kiezen. De winst van de bekerfinale van FC Groningen komt als eerste in me op. Van de busreis tot het duizelig worden van de trillingen bij de goals.. Heeft allemaal veel indruk gemaakt.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst een boek heb gelezen.
Kijkt het liefst naar: Een spannende (Scandinavische) serie of een serie met een mooie sfeer. Ik kijk nu bijvoorbeeld Yellowstone voor de tweede keer. Verder natuurlijk PSV, FC Groningen en F1. En af en toe een foute realityserie voor tussendoor.
Beste popsong aller tijden: Angels – Robbie Williams
Mooiste/succesvolste versiertruc: Zou het niet weten. Gewoon mezelf zijn en lol maken, denk ik.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik kom eigenlijk (op het voetballen na) niet zo ver de gemeente in. De mooiste plek die ik nu kan bedenken is de voetbalkantine van SV Bedum, waar we als vrienden elke zaterdag (van meerdere kanten) samen komen voor de 3e helft.
Favoriet vakantieland: Verenigde Staten. Florida heeft alles, waaronder geweldige attractieparken.
Mooiste stad: New York. Ik ben er in oktober geweest en had niet verwacht dat ik er zo van onder de indruk zou zijn. Kom er zeker snel een keer terug.
Favoriete auto: Auto’s interesseren me dus echt niet. Als het maar stoelverwarming heeft.
Waar heb je spijt van: Nergens. Heb ik ook niks aan.
Wat zou je ooit nog willen doen: Naar Las Vegas met beste vriendin Inge (zoals door Inge al benoemd is) en verder ooit nog een keer op safari.
Droomvrouw/man: Een leuke, gezellige en grappige man die (een beetje) kan voetballen of van voetbal houdt.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Sushi, Old Amsterdam kaas, bitterballen, mergpijpjes en ik kan nog wel even doorgaan. Slaap kun je wel weer inhalen.
Hoogtepunt uit het leven: De surpriseparty voor mijn 30e verjaardag, georganiseerd door de liefste familie en vrienden. Iedereen had iets met panterprint aan en ze hadden…
Marco, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Marco Boshoven is de naam en ik ben 53 jaar geleden geboren in Amersfoort. Echter opgegroeid in Zeeland en ik heb daar kort in Goes gewoond en later in Zierikzee. Daar is bij mij de liefde voor het water en de natuur ontstaan. Ik was vroeger vaak aan het surfen en het zwemmen en was bijna altijd wel buiten te vinden.
Ik wilde vroeger eigenlijk wel piloot worden maar daarvoor ben ik te lang. Ik koos vervolgens voor de sport en ging in Goes naar het CIOS om vervolgens naar de Sportacademie in Zwolle te gaan. Op deze academie werd vervolgens na twee jaar de keuzerichting die ik wilde volgen stop gezet en dat bracht mij naar de stad Groningen. Hier ben ik mij gaan hechten aan de stad en provincie.
Inmiddels woon ik met veel plezier samen met mijn van oorsprong Limburgse vrouw, waarmee ik al bijna dertig jaar samenwoon, in de Reitdiephaven. Vlakbij het water inderdaad, het woont er fantastisch. En, niet onbelangrijk voor dit verhaal, ik ben manager sales & relaties voor het WEC in Lauwersoog waar ik mij bezighoud met de commerciële kant van de organisatie. Met zakelijke evenementen, het aangaan van duurzame relaties met allerlei betrokken partners en het sponsorbeleid.
Wat heb je zoal qua werk voor je komst bij het WEC gedaan?
Het commerciële heeft er, naast het sportieve gedeelte, altijd wel ingezeten. Zo heb ik bijvoorbeeld tijdens mijn studie bij een indoorskischool gewerkt in Groningen waarbij ik de winkel met skimaterialen onder mijn hoede had. Ik heb een tijdje in de automotive gewerkt, onder andere als vertegenwoordiger en vervolgens als productmanager en later als salesmanager voor de BeNeLux. Daarna werd ik bedrijfsleider bij Martini Media in Groningen, voor dit bedrijf heb ik ruim acht jaar gewerkt.
Maar toen kwam er in Pieterburen een hele mooie vacature vrij?
In die tijd werd ik vijftig, haha. Een mooi moment om na te denken over wat ik qua werk de rest van mijn leven wilde gaan doen. Ik had het prima naar de zin bij Martini Media en tevens een goede band met de eigenaar. Voor mijn werk was ik veel in gesprek met fondsenwervers van allerlei goede doelen en toen bedacht ik mij dat het toch wel heel leuk zou zijn om in deze tak te werken.
Veel van die organisaties zitten in de Randstad maar…
Naam: Leonie Krüger – Eissens
Adres, Woonplaats: Winsum
Leeftijd: 35
Burgerlijke staat: Getrouwd met Marc.
Beroep: Fysio-, manueel- en oedeemtherapeute bij Fysio aan ’t Wad en (darm)gezondheid-specialist vanuit mijn eigen bedrijf DarmWijzer.
Hobby’s: Futsal, muziek, samen zijn met vrienden & spelletjes spelen.
Lievelingsgerecht: Meerdere, de kracht zit ‘m in de variatie – daar wordt je lijf veel vrolijker van!
Mooiste film ooit gezien: The Da Vinci code
Mooiste sportmoment ooit: Bij de meeste grote sportmomenten zit ik te huilen, maar de momenten dat sporters boven zichzelf uitstijgen op de Olympische Spelen zijn toch wel heel uniek.
Mooiste boek ooit gelezen: De serie van de Zeven Zussen, ik kon niet stoppen met lezen!
Kijkt het liefst naar: Wie is de Mol?
Beste popsong aller tijden: Ik ben niet zo goed in kiezen zoals je merkt, want ook hier meerdere. Fan van o.a. Adele, Ed Sheeran, Benson Boone & meerdere Nederlandse artiesten.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Die heb ik niet, vooral gewoon jezelf zijn denk ik.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Noordkaap en Noordpolderzijl.
Favoriet vakantieland: Frankrijk
Mooiste stad: Lissabon & Bastia (Corsica).
Favoriete auto: Mini Cooper, en dan lichtblauw met witte strepen…..
Waar heb je spijt van: Kan ik zo niet bedenken, meestal volg ik mijn gevoel en dat heeft geloof ik tot nu toe wel goed uitgepakt.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een rondreis maken door Australië & Nieuw-Zeeland met mijn man en zoon. En zo’n zelfde reis door Canada staat ook nog hoog op het lijstje. En parachutespringen!
Droomvrouw/man: Ik ben heel blij met de mannen in mijn huis.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Op vakantie gaan.
Hoogtepunt uit het leven: Mijn trouwdag met Marc, de huwelijksreis naar Sri Lanka (al was niet alles daar even leuk, maar wel heel leerzaam) en de geboorte van onze zoon.
Dieptepunt uit het leven: Een periode waarin er meerdere tegenslagen waren, zoals o.a. geconfronteerd worden met ziekte en verlies in onze directe omgeving.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Daniëlle van Bolhuis, zij heeft altijd interessante dingen te vertellen!
Wat wil je verder nog kwijt: Zorg goed voor jezelf, weet dat er op gezondheidsgebied niet maar één waarheid is – gedegen (en uitgebreid) onderzoek is hierin erg belangrijk! Neem eens een kijkje op www.darmwijzer.nl, ik help je graag!…
Het is de morgen na Koningsdag wanneer ik aan dit verhaal begin. En dat het gezellig was gisteren, kan ik nu enigszins voelen aan mijn ietwat wat(t)erig aanvoelend hoofd. Waarbij ik mij nog even afvraag waarom ik vannacht van 03.00 tot 04.00 uur wakker lag. Dat ik wakker werd, was nog niet zo verwonderlijk want in de doorgaans rustige Berkenlaan kwam nu wat luidruchtige jeugd langs. Althans, dat vermoed ik. Zij hebben de verjaardag van Willem in elk geval wel tot in de kleine uurtjes gevierd.
Mijn eigen Koningsdagbelevenissen bewaar ik graag nog even tot volgende week. Eerst nog even terug naar nog een weekend eerder. Want waar het er in 2025 in huize Koster ruig aan toe ging qua vakanties, verloopt 2026 wat rustiger. Het kan niet altijd bal zijn natuurlijk. Maar een lang weekend weg met de vrouw, dat gaat er altijd in.
En zo maakten we ons vrijdag 17 april op voor een ritje van 234 kilometer naar het Brabantse Schaijk. Een gemoedelijk dorpje met ruim 7.000 inwoners dat net zo ver van ’s Hertegenbosch ligt, zo’n 25 kilometer, als van het Gelderse Nijmegen. En een dorpje met een eigen Roompotpark en daar kwamen we rond vieren aan om in te checken.
Niet veel later hadden we ons klein edoch knus huisje ingericht en kwamen we tot de conclusie dat we het hier wel uit zouden kunnen houden tot maandagmorgen. Ook onze trouwe viervoeter Zhiva leek zich hier wel op haar gemak te voelen. Niet veel later zetten we het, onder heerlijke weersomstandigheden, op het lopen om vervolgens in het centrum van Schaijk op een buitenterras een burgermaaltijd te verorberen.
Ik ging daarna nog voor een rondje om de kerk met de hond waar de vrouw koers zette naar onze residentie maar onderweg nog een lekker ijsje scoorde. En zo vloog de eerste avond al weer rap voorbij. Het uitslapen lonkte maar bij mij komt hier nooit zo veel van terecht. Echter, om 09.00 uur uit bed is ook niet heel vroeg natuurlijk. Eerst maar even een mooie wandeling maken in de omgeving.
Voor deze dag stond een bezoek aan provinciehoofdstad ’s Hertogenbosch op de planning. Een fraaie stad van ruim 110.000 inwoners en ook nog eens gezegend met drie namen. Want als je Den Bosch zegt dan weet je dat het over dezelfde stad gaat en in carnavaltijd wordt ’s Hertogenbosch drie dagen lang omgedoopt tot…
Samen met vrienden kom ik veel bij sportwedstrijden in Duitsland. Vooral voor voetbal, basketbal en ijshockey. Wat we zien is altijd de enorme trots bij de fans. Ze zijn naast fan ook erg betrokken bij hun stad/dorp in combinatie met de plaatselijke club. Bijna iedereen komt in een jasje, in een shirt of met een sjaal van de club naar de wedstrijden. Prachtig om te zien.
Maar deze trots is er niet alleen bij de fans, deze trots is er vaak ook bij de plaatselijke politiek. Ze helpen en faciliteren de clubs en zien de clubs als marketinginstrument voor hun plaats. Wij komen vaak in Vechta en mensen hebben ons wel eens gevraagd: “Waren jullie ooit naar Vechta gekomen als de plaatselijke basketbalclub Rasta Vechta er niet zou zijn?” Het antwoord is simpel: nee. Daarom zijn ze trots op de club die ook aandacht krijgt van mensen buiten het dorp.
Laten we bij de zaalsporten blijven. Hierboven had ik het over Vechta. Basketbalclub Rasta Vechta speelt op het hoogste niveau in Duitsland, de BBL. De leiding van de BBL heeft besloten dat alle clubs in 2032 alleen nog aan de BBL mogen deelnemen als er minimaal een hal is met een capaciteit van 4.500 fans. Dat betekent dat Vechta iets moet doen, aangezien de huidige capaciteit 3.170 is.
Maar zowel de clubleiding als de gemeente slaan de handen ineen en hebben al aangegeven dat die nieuwe hal er komt. En dat in een plaats met 33.000 inwoners. Los van de eis, wil de club ook groeien en dat kan alleen met een grotere hal. Dat betekent meer inkomsten en dan kun je de concurrentie aan blijven gaan met de andere ploegen die ook naar grotere hallen gaan of reeds over een hal met de vereiste capaciteit beschikken.
Ook in Oldenburg denkt de lokale politiek mee met de plaatselijke basketbalclub EWE Baskets. Toen de Kleine EWE Arena te klein bleek (3.100 plaatsen) werd in 2013 een nieuwe hal opgeleverd, de Grosse EWE Arena, met een capaciteit van 6.000 plaatsen. Later uitgebreid naar 6.200. En dat terwijl de oude hal nog maar 13 jaar in gebruik was. Maar de politiek zag de potentie van de club en kreeg gelijk: elke week is de hal in Oldenburg uitverkocht en er zijn al eerste ideeën om uit te breiden naar 8.000 plaatsen.
Ambities en potentie, twee belangrijke punten waar de politiek in Duitsland vaak…
Dorpscoöperatie ‘Dorpskracht Middelstum’ zet zich in voor een nieuwe dorpsvisie voor 2026-2035, met als titel ‘Samen bouwen aan een bruisend en toekomstbestendig Middelstum’. In deze nieuwe dorpsvisie spreken we ons uit over wat belangrijk is voor de toekomst van Middelstum; wat we nodig hebben om de leefbaarheid te versterken voor nu en voor de toekomst en hoe we dat willen realiseren.
Alle dorpen in de gemeente Eemsdelta beschikken over een bijdrage uit de Nij Begun gelden (maatregel 14). Deze gelden zijn bestemd voor activiteiten en projecten die voortkomen uit dorpsvisies en die bijdragen aan de leefbaarheid, duurzaamheid en sociale samenhang. Het is dus belangrijk dat we als dorp samen bepalen wat voor onze toekomst belangrijk is en dat we dit vastleggen in onze dorpsvisie.
Bij het proces om te komen tot een dorpsvisie worden we als dorpscoöperatie ondersteund door Fenna Bolding. Samen met haar hebben we de afgelopen maanden via een brede dorpsraadpleging ideeën verzameld voor de nieuwe dorpsvisie. Zo organiseerden we een enquête, we voerden gesprekken met organisaties en verenigingen en deden een oproep aan iedereen die ideeën en voorstellen heeft voor de dorpsvisie voor 2026-2035, om deze aan ons kenbaar te maken.
Uit de enquête kwam heel duidelijk naar voren dat er een grote behoefte is aan een dorpshuis in Middelstum. Het bestuur heeft dit onderwerp en de vele andere ideeën, wensen en voorgestelde projecten gebundeld en opgenomen in het concept van de nieuwe dorpsvisie 2026-2035, in de vorm van een 9-puntenprogramma dat op woensdag 22 april jl. is voorgelegd aan het dorp.
Er was ook voor deze avond grote belangstelling vanuit de bewoners van Middelstum. Fenna Bolding presenteerde het 9-puntenplan, waarbij een aantal indieners van plannen de gelegenheid kreeg om de projecten voor de aanwezigen toe te lichten. Uiteindelijk is het conceptontwerp van de nieuwe dorpsvisie door de aanwezigen omarmd en heeft het bestuur volledige instemming gekregen om het definitieve ontwerp van de nieuwe dorpsvisie 2026-2035 verder uit te werken. De verwachting is dat de definitieve versie nog voor de zomer kan worden gepresenteerd.
Yke Toepoel, Voorzitter Dorpscoöperatie’ Dorpskracht Middelstum’
Fenna Bolding, Procesbegeleider…
Naam: Inge Groeneveld
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 33
Burgerlijke staat: Gehuwd
Beroep: Ik heb een duo-functie als teamleider en jurist bij een gerechtsdeurwaarder.
Hobby’s: Door Bas ben ik besmet geraakt met het ‘voetbalvirus’. Tegenwoordig speel ik alleen nog in de zaal met vriendinnen, waar de derde helft een belangrijk onderdeel is. Al pak ik die op zaterdagmiddag ook nog graag mee.. Padellen doe ik graag en in de zomer beachvolleybal. Daarnaast ben ik een spelletjesfanaat en dan met name klaverjassen.
Lievelingsgerecht: Ik ben dol op rood vlees: biefstuk, ossenhaas, chateaubriand, uiteraard met een goed pepersausje, of gewoon een likje kruidenboter. Dit heb ik ook het meest gemist tijdens mijn zwangerschap!
Mooiste film ooit gezien: Dirty Dancing. Heerlijke feelgood film met de gouden zin: “Nobody puts Baby in the corner”.
Mooiste sportmoment ooit: De eerste keer dat Max Verstappen wereldkampioen werd was fenomenaal. Dat is iets makkelijker kiezen dan al die voetbalmomenten.
Mooiste boek ooit gelezen: Na mijn studie is het lezen wat verwaterd, maar ik heb alle Harry Potter boeken meermaals gelezen.
Kijkt het liefst naar: Realityseries: Only Joling is momenteel bij ons thuis favoriet.
Beste popsong aller tijden: Silver Springs van Fleetwood Mac. Ik weet niet of het kwalificeert als popsong, maar voor mij het mooiste nummer ooit.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Met een drankje op in de kroeg heb ik Bas weten te strikken, maar wat ik precies heb gezegd zou ik niet meer weten. We houden het er maar op dat het te lang geleden is…..
Mooiste plekjes van het Hogeland: Op het terras bij “De Jongens uit de Buurt” in Winsum zit ik in de zomer graag met een lekker glaasje wijn.
Favoriet vakantieland: Italië: dat land heeft gewoon een heerlijke sfeer.
Mooiste stad: Rome. Ik ben er een paar keer geweest en het blijft me elke keer weer verbazen. Je stapt letterlijk de oudheid in.
Favoriete auto: Ik heb niet zoveel met auto’s: als ‘ie maar goed rijdt en een beetje sportief is.
Waar heb je spijt van: Ik had achteraf best een half jaartje in het buitenland willen studeren.
Wat zou je ooit nog willen doen: Als ik 40 mag worden met mijn beste vriendin (en tevens de volgende vluggertjesgast) naar Las Vegas.
Droomvrouw/man: Na Bas zijn antwoord kan ik moeilijk iemand anders dan hem aanwijzen, haha.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Gaston van de Postcode Loterij mag op elk tijdstip aanbellen.…
Arjan en Stephan, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Arjan Blokzijl is de naam, ik ben 47 jaar, getrouwd en trotse vader van twee dochters van 18 en 14. Geboren in Veendam maar op mijn vierde naar Bedum verhuisd. Van beroep QHSE-coördinator bij de Elzinga Groep in Uithuizermeeden na eerder lange tijd als operator en teamleider bij Niemeijer en Vast Banket te hebben gewerkt. En naast mijn werk nog druk met de studie hogere veiligheidskunde.’
‘En ik ben Stephan Bolhuis en wanneer dit interview online komt nog net 45. Geboren en getogen in Wehe-den Hoorn en inmiddels al weer zestien jaar in Bedum wonend. Getrouwd en trotse vader van twee zoons van 14 en 11 jaar oud. Ik ben inmiddels alweer zes jaar sporthalbeheerder van De Beemden na eerder negentien jaar barman te zijn geweest in hetzelfde gebouw.’
Wat kunnen jullie over het ontstaan van Bedum Beach vertellen?
Stephan: ‘Aan de bar hoorde ik regelmatig verhalen over eerdere edities van het beachvolleybal in Bedum en daarbij de opmerking dat het mooi zou zijn wanneer dit evenement terug zou keren. Toen ik dat steeds vaker hoorde, hebben we in 2012 de stoute schoenen aangetrokken en met de nodige DIO-vrijwilligers de boel weer opgestart waarbij Ap ten Have, Koert Smit en ik de kartrekkers waren.
Voor ons was het vanzelfsprekend dat het evenement op het Versplein plaats moest gaan vinden, mooi centraal in het dorp. Anders zou het vast alleen een volleybalpubliek trekken wanneer we het bij de sporthal zouden organiseren en we wilden er toen al een dorpsfeest van maken. Waar we van te voren op 25 deelnemende teams gokten, waren dat er gelijk 40. Direct een groot succes dus!’
Het mooie evenement wordt door vele DIO-vrijwilligers gedragen?
Inmiddels bestaat de Bedum Beach-commissie uit zeven kartrekkers maar ook uit zo’n vijftien man barpersoneel, twaalf scheidsrechters bij het jeugdtoernooi en dan heb je nog de op- en afbouwploeg. Gezamenlijk komen we dan uit op zo’n vijftig tot zestig vrijwilligers, bijna allemaal actieve DIO-leden.
De commissie bestaat naast de eerder genoemde namen verder nog uit Ruben Homan, Wilfred Bronsema en Edwin Lap. De meeste vrijwilligers draaien al jaren mee. Vaak zijn die mensen die voor het eerst komen kijken direct verkocht en doen de volgende editie vervolgens mee als vrijwilliger of als actief deelnemer.
Wat staat er 19 en 20 juni allemaal weer op het programma?
Op donderdag wordt door Loonbedrijf…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Frederik Feddema, roepnaam Freek. Ik ben op 21 juni 1963 geboren in Zuidhorn als een na jongste kind van een gezin bestaande uit elf personen. Ik heb zes broers en twee zussen. De meeste wonen in Bedum maar ze zijn ook uitgewaaid naar Beerta, Scheemda, Grijpskerk tot aan Beltrum in de Achterhoek aan toe. Mijn vader was landarbeider en mijn moeder werkte voor diverse huishoudens als schoonmaakster, naast ons eigen drukke huishouden natuurlijk.
Toen ik zes, zeven jaar was verhuisde het gezin Feddema naar Groningen. Ik heb daarna ook in Harkstede gewoond en in Onderdendam. De langste tijd heb ik in Bedum doorgebracht, zo’n twintig jaar. En de laatste zeven jaar hebben Esther en ik met ons gezin in Middelstum en Winneweer gewoond. De versterking in Winneweer aan de buitenkant is afgerond, we kunnen nu gelukkig weer boven de zaak wonen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 16 december 2025 hertrouwd met Esther Goedhart. Iets wat ik na mijn vorig huwelijk van 37 jaar niet meer had verwacht. Ik ben in 2017 gescheiden en ik neem hiervoor de schuld volledig op mij want ik was door mijn drukke baan nooit thuis. Ik heb mijn zoon Ramon, hij is 32 jaar en woont in Groningen, maar nauwelijks groot zien worden.
Esther en ik hadden beiden zoiets van ‘we gaan nooit meer trouwen.’ Toen ik echter een keer met Ramon bij haar in Brouwers ging eten, was daar toch direct een bijzondere chemie tussen ons. Dat gevoel was dus wederzijds en in 2019 hebben we een relatie kregen. Esther heeft twee dochters die ik als mijn eigen dochters beschouw. Senza is twintig en woont in Groningen, zij studeert HBO-V. Robin is veertien jaar en woont nog gezellig bij ons thuis.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ben ik qua opleidingen een echte stapelaar geworden. Ook omdat ik niet goed wist wat te worden. Ik heb op de LEAO, MAVO en HAVO gezeten en zal een jaar of 25 geweest zijn toen ik mijn HBO-opleiding economie afrondde. Al lang voor die tijd werkte ik parttime bij de HEMA. Eerst als afwasser, daarna in het restaurant en via de keuken en de bakkerij, kwam ik uiteindelijk in het magazijn terecht.
Door een reorganisatie werd ik vervolgens met mijn HBO-diploma op zak overgeplaatst naar de Praxis waar ik eerst…
Zo vaak zal er in Kantoor Vreugdenhil geen sprake geweest zijn van een duopresentatie maar woensdag 15 april jl. waren we hier in Uithuizermeeden toch getuige van. Tijdens de derde lezing van het jaar kwamen Piet Glas en zijn vrouw Angela Rijnen langs om ons bij te praten over alles wat er tegenwoordig op de Eikemaheert in Loppersum, de boerderij gelegen vlakbij de spoorwegovergang richting Stedum, gebeurt.
Een internetdate
Hoe ze elkaar hebben gevonden, is al een verhaal op zich. Piet had geen ‘Boer Zoekt Vrouw’ nodig maar reageerde in 2006 op een post van Angela Rijnen op de net gelanceerde datingside Relatieplanet. Angela groeide op in Brabant waar ze verpleegster werd. Later ontpopte ze zich in Amsterdam na aanvullende opleidingen tot een heus medisch wetenschapsjournalist en freelancer. Ze zal toen echt niet verwacht hebben dat ze de hoofdstad enige jaren later in zou ruilen voor Loppersum.
Maar na wat leuke e-mailconversaties en de mededeling van Piet dat hij wel mee wilde lopen met de wandeltocht die Angela met haar vriendin van Uithuizen naar Groningen maakte via het Jacobspad, stapten ze reeds een jaar later in het huwelijksbootje. Inmiddels zijn ze al weer achttien jaar getrouwd en ondernemen ze samen alweer negen jaar. Ook voor een volle zaal was er een aandoenlijke chemie tussen beiden waar te nemen tijdens hun duopresentatie.
Foto’s uit de dertiger jaren
Een presentatie die ons de nodige foto’s liet zien uit de dertiger en veertiger jaren want de oma van Piet was vroeger van het fotograferen. Piet zijn vader, hij werkte aanvankelijk voor de rijvereniging in ’t Zandt, nam de boerderij in 1954 over en hij maakte in 1979 het einde van het herenboeren mee toen de laatste boerenarbeider zijn heil elders zocht.
Gelukkig kwam Piet samen met zijn broer en zus in de maatschap en kon men gezamenlijk verder. Een periode van bloei volgde door land en een andere boerderij over te nemen maar ook door efficiënter te produceren, mede door de ruilverkaveling, en nieuwe machines aan te schaffen.
Zo rond 2000 werd voor het eerst getracht om met de boerenproducten de boer op te gaan. Een SRV-wagen werd omgebouwd en met andere boeren gingen ze de dorpen en markten langs. Dat lukte toen net niet, de tijd was er nog niet rijp voor. Misschien waren boeren ook wel niet de beste verkopers.
Biologisch boeren
Maar toch liet het biologisch boeren Piet niet los…