Wellicht is het (n)iemand opgevallen. Mijn vorige column voor/op de goed gelezen site van Bert werd al na enige uren weer verwijderd. Dit gebeurde (volkomen terecht) op verzoek van mijn werkgever.
Ik had als onderwerp gekozen voor het bezoek van een niet nader te noemen koning van een niet nader te noemen land vanwege de officiële opening van een nieuw (werk)pand. Afgezien van de melding wat voor geweldig bezoek het was geweest, had ik (inderdaad) iets teveel “inside information” gebruik in mijn geschrift. Ik begrijp achteraf dat dit zou kunnen leiden tot lastige situaties. Niet dat ik zo’n situatie zelf zou kunnen benoemen overigens.
Ik maakte in mijn geschrift melding van het feit dat de niet nader te noemen koning van een niet nader te noemen land na zijn bezoek doorreisde naar een niet nader te noemen dorp die gebukt gaat onder aardbevingsproblematiek. Ik maakte daar de kanttekening dat het dorp misschien helemaal niet zat te wachten op dit bezoek, omdat het per saldo niet veel verbetering oplevert. Want er waren al 5 eerdere bezoeken geweest. Allemaal even vruchteloos.
De reeds eerder genoemde vertelde bij een 7e bezoek aan een andere niet nader te noemen dorp, dat ook gebukt gaat onder aardbevingsproblematiek, dat zijn aanwezigheid op zijn minst veel publiciteit oplevert. Dat mede daardoor de situatie onder de aandacht blijft van verantwoordelijke politici in Den Haag. Maar dat zou toch een vanzelfsprekendheid moeten zijn na al die jaren van “angst en beven”?
Was het maar waar dat door de bezoeken “recht werd gedaan aan de Groningers”. Dat er wat eerlijkheid zou komen in de afhandeling van schademeldingen, dat er geen onderlinge conflicten zouden ontstaan door ongelijke behandelingen, dat de in het leven geroepen instanties zich opstelden als behulpzaam, begripvol en ondersteunend en zich niet toonden als de “vijand”.
Maar hier gaat het nu niet over.
Zoals iedereen (??) wel zal weten moeten ambtenaren een geheimhoudingsverklaring ondertekenen. Je kunt je afvragen (in de traditionele zin en rol van een ambtenaar) waarom dit nodig is, want wat kun je allemaal beleven of meemaken en dus doorvertellen aan derden als je voornamelijk ligt te slapen of naar buiten aan het staren bent. In mijn geval is dat uiteraard niet aan de orde.
Achteraf begrijp ik ook heel goed waarom mijn baan even op het spel heeft gestaan. Echt? Jazeker, want ik heb getekend om geen zaken naar buiten te brengen die geacht worden…
Ludy en Wim, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Ludy Bultena is de naam, 67 jaar, geboren in Baflo en sinds 1985 in Bedum wonend. Voor mijn pensionering was ik werkzaam als leraar aan het Noorderpoortcollege en tegenwoordig ben ik nog actiever in het vrijwilligerswerk als voorheen. Dat vind ik leuk werk, zeker door mijn brede interesse in allerlei zaken. Ik ben sowieso sportminded en zeker richting de wielren-, schaats- en skeelersport.’
‘En ik ben Wim Heemstra, 75 jaar, geboren in Garmerwolde en sinds 1974 in Bedum wonend. Ik was vroeger onderwijzer en heb jarenlang voor de klas gestaan op de Togtemaarschool in Bedum. Ook ik heb een sportieve en vrijwilligerswerkachtergrond. Zo ben ik jarenlang (bestuurlijk) actief geweest in de voetballerij en later ging ik richting de triatlons en marathons. Ik ben op vrijwilligerswerk nog actief voor de Historische Verening en SV Bedum. En net als Ludy bestuurslid inderdaad van de wielerronde.’
Hoelang zijn jullie al bestuursleden van de Stichting Wielerronde Bedum?
Ludy: ‘Eind jaren tachtig ben ik al een jaartje of vier voorzitter geweest. Daar ben ik destijds mee gestopt doordat ik landelijk bestuurslid werd van de KNSB, een tijdrovend gebeuren. Twee jaar geleden ben ik opnieuw in het bestuur gestapt. Eerst als algemeen lid want ik wilde geen voorzitter én geen secretaris worden. Sinds vorig jaar ben ik penningmeester.’
Wim: ‘Het zal zo’n vier jaar geleden geweest zijn toen Bé Huizing mij benaderde voor de rol van secretaris. Ik heb toen eerst bedankt maar wel aangegeven dat mochten ze nu echt niemand anders kunnen vinden….. Afijn, later stond Bé weer op de stoep en nu ben ik onderdeel van een vierkoppig bestuur. Over het algemeen heel leuk werk maar af en toe ervaren we ook wel wat hobbels op de weg hoor.’
Zelf ook echte fietsfanaten?
Ludy: ‘Ik heb vroeger wel op recreatief niveau gefietst maar als fiets- en motorfanaat kan ik mij al jarenlang uitleven als motorbegeleider (motard) van allerlei wielerkoersen waarbij ik mede zorgdraag voor de veiligheid van de renners. Hiertoe behoren ook grote evenementen zoals de Amstel Gold Race, Olympia’s Ronde door Nederland en het NK. Daarnaast ben ik speaker bij de KNWU en heb daardoor veel contacten in het wielerwereldje.’
Wim: ‘Ik ben van oorsprong echt een voetbaldier maar door de drie halve triatlons die ik voltooid heb ook wel bekend met het wielrennen. Later koos ik voor het hardlopen, ik ben…
Naam: Dave Jurna
Adres, woonplaats: Kerkuil, Bedum
Leeftijd: 39 jaar
Burgerlijke staat: Getrouwd
Beroep: Eigenaar van Schoonmaakservice Dave (www.schoonmaakservicedave.nl).
Hobby’s: Ik ga graag naar de sportschool. Daarnaast volg ik het voetbal op de voet. Zelf speel ik niet meer, maar ik kijk graag bij mijn zoons. Van één van hen ben ik ook jeugdtrainer.
Lievelingsgerecht: De saté van mijn lieve vrouw Stephanie.
Mooiste film ooit gezien: Poeh, lastig. Dan kies ik toch voor de Rocky-reeks met Sylvester Stallone.
Mooiste sportmoment ooit: De goal van Dennis Bergkamp in de laatste minuut van de kwartfinale van het WK 1998 tegen Argentinië. Die vergeet ik nooit meer.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik lees vooral biografieën. Dan kies ik voor het boek van Zlatan Ibrahimović.
Kijkt het liefst naar: Series als Yellowstone, 1923, 1883, Tulsa King, Gold Rush en Friends.
Beste popsong aller tijden: Ik heb niet één specifieke favoriet, maar luister graag naar artiesten als The Teskey Brothers, Chris Stapleton en Jude Haden.
Mooiste/succesvolste versiertruc: “How you doin’?” (Joey Tribbiani uit de serie Friends). Nee hoor, gekheid. Ik zou het eigenlijk niet weten.
Mooiste plekjes van Het Hogeland: Met mijn bedrijf kom ik door heel Het Hogeland. In de buurt van Noordpolderzijl stop ik altijd graag even. Heerlijk, die rust.
Favoriet vakantieland: Portugal, met name de Algarve.
Mooiste stad: Groningen natuurlijk!
Favoriete auto: Mazda.
Waar heb je spijt van: Niet echt spijt, maar er zijn altijd momenten waarop je later denkt dat je dingen misschien anders had kunnen doen.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een rondreis door Amerika mkaen, vooral door de staten Wyoming, Montana, Idaho en Texas.
Droomvrouw/man: Die heb ik al: mijn eigen vrouw.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor een broodje kip-kerrie van Broodje Oetchie uit Groningen. Die zijn echt heerlijk!
Hoogtepunt uit het leven: De geboorte van mijn kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Wanneer dierbaren ziek worden of komen te overlijden.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Danny van Timmeren, eigenaar van Multiple Jobs. Danny is een goede, hardwerkende kerel en verdient deze uitverkiezing zeker.
Wat wil je verder nog kwijt: De wereld verandert om ons heen en dat is niet altijd positief. Je ziet oorlogen en ook veel mensen die overlijden. Of het nu je dierbaren zijn of niet: geniet van de mooie dingen om ons heen. Geniet van familie, van je omgeving en van de kleine dingen in het leven. En…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Tjebbo Willem Oldenburger, roepnaam Theo. Ik ben op 23 juni 1956 geboren in het ziekenhuis van Winschoten en opgegroeid in Oude Pekela. Als enige jongen in een gezin met vier kinderen waarvan mijn tweelingzus helaas al overleden is. Mijn jongere zussen wonen in Heiligerlee en Winschoten.
Mijn vader was chef drukker op de Union-kartonfabriek en had daarbij een kleine verzekering-/assurantiekantoor. Ook werd hij later eigenaar van een kapperszaak. Een druk bestaan inderdaad, hij was dan ook niet vaak thuis. Moeder regelde het huishouden en zorgde er hierbij gelukkig voor dat ook ik vroeg zelfstandig werd want ik moest net als mijn zussen meehelpen. Daar had ik profijt van toen ik al op jonge leeftijd het huis verliet.
Ik ben vooral in mijn jongere jaren regelmatig verhuisd en heb in Oude Pekela, Veendam, Meeden, Nieuweschans en Veelerveen gewoond alvorens in 2004 in Nieuwe Pekela te gaan wonen, aan de Champ Clark. Ik woon hier heel plezierig, mede dankzij de mantelzorg die ik van dichtbij mag ontvangen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Na gehuwd te zijn geweest, ben ik nu al weer 33 jaar gescheiden. Ik vind het prima zo en kan doen en laten wat ik zelf wil.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Oude Pekela, ging ik in dezelfde plaats naar de MAVO. Daarna volgde in Winschoten de HAVO en ik was achttien jaar toen ik mijn diploma haalde en echt moest kiezen welke kant ik op wilde. Het was destijds of de sociale of de pedagogische academie en ik koos voor de laatste optie in Winschoten. Ik behaalde ook mijn hoofdakte en was op mijn 22e klaar met de studie.
Het was eind jaren zeventig heel lastig om aan de bak te komen en ik schreef in die tijd zo’n 175 sollicitatiebrieven. Een enkele keer werd ik opgeroepen voor een gesprek maar zonder succes. Ik besloot mij aan te melden als invalkracht bij de Benelux- en Europaschool in Oude Pekela en dat sorteerde op den duur effect. Zeker omdat ik mijn hoofdakte had en daardoor ook directeursverantwoordelijk mocht dragen en vergaderingen kon voorzitten.
Toch lukte het niet om een baan in het onderwijs te krijgen en uiteindelijk kwam de consulent van het arbeidsbureau met een andere loopbaansuggestie. Ik kon namelijk voor een periode van twee jaar als ambtenaar aan de slag in Nieuweschans. Voor…
Het is tegen mijn routine in wanneer ik op de vrijdagmiddag aan dit verhaal begin. Liever had ik op dit moment andere websitetaken uitgevoerd, ware het niet dat internet er al enige uurtjes uitligt. Daar kan ik mij om opvreten, zeker als er in mijn ogen urgente zaken zijn die wat mij betreft zo snel mogelijk moeten worden doorgevoerd.
Dat belooft nog wat wanneer we straks enige dagen verstoken zijn van gas, brandstof en elektriciteit. De overheid waarschuwt niet voor niets dat we allemaal noodpakketten thuis moeten hebben liggen en contact geld op zak om bij een calamiteit enige dagen te kunnen overleven.
Afijn, ik ben vervolgens eerst maar wat aan het hardlopen gegaan in de hoop en verwachting dat internet er dan wel weer zou zijn. Maar helaas…. Het waren wel pittige loopjes overigens want voor het eerst heb ik een rondje Oosterburen / Huizinge in ‘intervalsprintjes’ gedaan. En wel zo dat ik zeven keer flink diep gegaan ben om vervolgens enige minuten in stevige wandelpas bij te komen om mijn ademhaling en hartslag weer op peil te krijgen. Het schijnt goed te zijn voor de vetverbranding en de conditieopbouw, ik ben benieuwd….
En dat op vrijdag de dertiende, de dag doet zijn naam en faam eer aan. Tevens de dag na de twaalfde maart, de dag dat ik mijn leeftijd naar 54 jaar wist te drukken. Best wel een mooie en productieve dag overigens. Een dag waarop ik mij voornam om zoveel mogelijk te reageren op de ongeveer 1.000 felicitaties die via Facebook, Insta, Whattsapp en middels een telefoontje binnenkwamen. Volgens mij is dat aardig gelukt en ik voelde mij als vanouds jarig. Zelfs zonder die dag cadeautjes te krijgen.
Die had ik immers zondag al gekregen en daarbij wacht mij morgen het bezoek aan de Martinikerk voor het Candlelight-concert met nummers van ABBA en Queen. Ik merk dat ik nu niet verder kan met dit verhaal want het is immers nog geen zaterdag maar vrijdag de dertiende. Deze alinea is dan wel weer een mooi bruggetje naar de maandagmorgen want dan kan ik immers hierop terugkijken.
Dat moet dan wel mooi rap gebeuren want om 10.00 uur moet ik in Stedum zijn voor een pensionadointerview. Volgende week mag ik ook weer opdraven bij een lezing van Kantoor Vreugdenhil, altijd gezellig en leuk. Woensdag volgt er letterlijk en figuurlijk een bliksembezoek aan Ulrum. Dat heeft niet alleen met…
Donderdag a.s. mag ook ik even in MOI Middelstum langskomen om te zien wat er zich zoal in de voormalige winkel van Marja afspeelt. Daar leest u volgende week vast we iets over in één van de verhalen op de website. Hierbij alvast het officiële persbericht om het initiatief ’te duiden’.
Vanaf januari dit jaar zijn Djoeke Graswinckel, Laura van Setten (collectief Pruts), Ton Brandsen en Marijke Meems in het kader van het gemeentelijk project ‘Mijn Thuis Mijn Verhaal’ op zoek gegaan naar het verhaal van Middelstum.
Het project
Maar wat is dan “het verhaal van Middelstum”? Wat leeft er allemaal in het dorp? Dat weten de inwoners zelf wel! Alleen weet lang niet iedereen dat allemaal van elkaar.
Daarom bedachten wij: hoe ‘moi’ zou het zijn om al die activiteiten en verhalen bij elkaar te brengen in de winkel van Marja. Dat je daar naar binnen kunt voor een bakkie koffie, het afleveren en etaleren van materiaal én dat je tot slot samen kunt zien en ervaren wat er allemaal “te koop” is in Middelstum. Er is zo ontzettend veel dat je als inwoner lang niet alles weet.
De winkel van Marja
Veel dorpsbewoners zullen zich wel herinneren dat de winkel van Marja een fijne plek was om te komen. Altijd even een praatje, een goed advies en kleine kinderen konden even op het fietsje door de winkel, er was van alles te bestellen, van alles te koop! Het voelt goed om ‘Marja’ weer even haar oude glans terug te kunnen geven. Het zou mooi zijn om dit samen met het hele dorp te doen.
Samen een totaalbeeld creëren van wat er leeft
Inmiddels hebben we alle bij ons bekende verenigingen en organisaties uitgenodigd om hun materiaal en verhaal met ons te delen. Maar bijzondere talenten en nieuwe ideeën voor de toekomst zijn van harte welkom. De komende weken is iedereen op woensdag en donderdag tussen 10.00 en 16.00 uur welkom in de winkel van Marja aan de Grachtstraat in Middelstum.
Er is koffie, een plek voor jongeren, een plek voor kinderen en voor volwassenen en heel veel ruimte om uit te stallen wat je wilt delen met het dorp. Als je iets wilt inbrengen maar je kunt niet op woensdag en donderdag, dan is Marijke Meems de sleutelbewaarder. Bel haar op 0647071917 en maak een afspraak om toch naar binnen te komen.
Inmiddels zijn we de winkel al…
Naam: Martin Meeuwes
Woonplaats: Uithuizermeeden (Meij)
Leeftijd: 24 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Operationeel inkoper bij de gemeente Groningen.
Hobby’s: Of hobby’s het goeie woord is, weet ik niet. Maar in mijn vrije tijd ben ik graag bezig. Als vrijwilliger zet ik mij in als penningmeester bij Stichting Vakantieweek Uithuizermeeden en vrijwilligerscoördinator bij Stichting Beach Event. Dit vind ik erg leuk en haal er veel voldoening uit. Het organiseren van activiteiten en een administratie bijhouden die op rolletjes loopt, vind ik leuk om te doen.
Hiernaast sport ik en loop ik graag hard, ben ik in de zomer veel op het water te vinden en houd ik van het Bourgondische leven. Lekker eten of borrelen onder het genot van een glaasje bier of lekkere rode wijn met vrienden.
Lievelingsgerecht: Dat ik echt een lievelingsgerecht heb, kan ik niet zeggen. Stamppot, bami, carpaccio, stoofpotje, ik lust eigenlijk bijna alles wel. Waar je me alleen niet zo blij mee maakt, zijn de klassieke aardappel, groente en vlees (ook wel agv genoemd) maaltijden.
Mooiste film ooit gezien: Een antwoord op deze vraag is lastig, ik ben geen fanatiek filmkijker of bingewatcher. Wel is de serie ‘The Night Agent’ een aanrader.
Mooiste sportmoment ooit: Nooit had ik gedacht dat ik de 4-mijl zou gaan lopen, tot vorig jaar! Ik werd gevraagd of ik mee wilde lopen, na wat twijfel heb ik ja gezegd en wonder boven wonder vond ik het ook nog leuk om te doen! Het geeft veel voldoening als de eindstreep in zicht is. Het maakt je hoofd leeg als je aan het rennen bent en geeft daarmee ontspanning.
Mooiste boek ooit gelezen: Er is niet direct één boek die ik het mooiste vind, als ik lees doe ik dit graag uit een (literaire) thriller of uit een boek over de ontwikkeling / gedachtes van mensen en hoe je je manier van denken en leven kunt veranderen.
Kijkt het liefst naar: Tja, op de vraag waar ik het liefst naar kijk heb ik geen antwoord. Maar een Westerschelde vol schepen, het liefst gezien vanaf het water, vind ik toch wel fascinerend. Iedere minuut is anders en daarmee ook uniek.
Beste popsong aller tijden: Lastig om hier een keuze te maken. ‘De keuze is reuze’, is een uitspraak die hier mooi van toepassing is.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Tja, goeie vraag…..
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het Hogeland kent zoveel mooie plekken, ook plekken waarvan…
MIDDELSTUM – Op vrijdag 13 maart vond in het Hippolytushoes in Middelstum een tweede informatieavond plaats over de plannen voor de realisatie van een nieuw dorpshuis. De bijeenkomst trok veel belangstelling van inwoners.
Aanleiding voor het initiatief is de aankoop van het voormalige zalencentrum Vita Nova door de gemeente Eemsdelta in het najaar van 2025. Het gebouw aan de Heerestraat staat al enige tijd leeg en de gemeente wil de locatie herontwikkelen. In overleg met wethouder Annalies Usmany nam het bestuur van de dorpscoöperatie Dorpskracht Middelstum het initiatief om te onderzoeken of op deze plek een nieuw dorpshuis gerealiseerd kan worden.
Om het proces te begeleiden werd Fenna Bolding gevraagd. In samenwerking met de dorpscoöperatie organiseerde zij een brede dorpsraadpleging. Inwoners werden daarbij bevraagd over de behoefte aan een dorpshuis, het mogelijke gebruik ervan en bredere wensen voor de toekomst van het dorp. De resultaten vormen tevens een belangrijke basis voor een nieuwe dorpsvisie.
Tijdens een eerste informatieavond in oktober werden de resultaten van de dorpsraadpleging gepresenteerd. Ook werd toen een werkgroep gevormd die het bestuur van de dorpscoöperatie ondersteunt bij de verdere uitwerking van de plannen. In de maanden daarna vonden gesprekken plaats met verschillende verenigingen en organisaties uit Middelstum over hun wensen voor het gebruik van het nieuwe dorpshuis.
In november presenteerde Specht Architecten vijf mogelijke concepten voor een dorpshuis tijdens een drukbezochte bijeenkomst in het Hippolytushoes. De aanwezigen kregen daarbij uitgebreid de gelegenheid om vragen te stellen en mee te denken over de plannen.
De werkgroep breidde zich daarna verder uit en bezocht zes recent gerealiseerde dorpshuizen elders in de regio. De ervaringen en inzichten uit deze bezoeken, samen met de resultaten van de dorpsenquête, vormden de basis voor het programma van eisen voor het nieuwe gebouw.
In januari werd architect Jochem Koster van bureau Specht geselecteerd om een ontwerp voor het dorpshuis te maken. Op basis van een eerste schetsontwerp kon de werkgroep in februari al meedenken over de verdere uitwerking. Het definitieve schetsontwerp werd op 13 maart aan de inwoners van Middelstum gepresenteerd en werd enthousiast ontvangen door de volle zaal.
Wethouder Annalies Usmany gaf tijdens de bijeenkomst toelichting op de financiële bijdrage van de gemeente, waardoor inmiddels al een belangrijk deel van de financiering is gedekt. De gemeente zal daarnaast zorgen voor de sloop van het huidige Vita Nova-gebouw en het bouwrijp maken van het terrein. De sloop kan naar verwachting eind 2026 plaatsvinden,…
Zet de tv aan, open social media of luister even mee in de rij bij de kassa; binnen een paar seconden word je geraakt door een spervuur aan oordelen. We zijn er dol op. Oordelen over anderen, over situaties, over complete groepen mensen, en dat vaak op basis van bitter weinig informatie.
Als je er bewust op gaat letten, is het bijna vermoeiend hoe gretig we met z’n allen in de oordelenmodus schieten. Het is alsof niemand meer iets wéét, maar iedereen wel een mening klaar heeft.
In de oertijd was dat nog handig. Toen moest je binnen een fractie van een seconde bepalen of iets een tijger was of een struik die ritselde. Ons oerbrein is gebouwd op snelheid, emotie en automatische aannames, alles om te overleven. Maar anno 2026 staan er geen tijgers meer achter elke boom.
De bedreiging van vandaag komt vooral van mediafeeds die volgepropt zijn met ongevraagde meningen. En toch oordelen we nog steeds alsof ons leven ervan afhangt. Het brein wil zekerheid, overzicht, een simpele “goed” of “fout” om de wereld behapbaar te maken. Emotie gaat sneller dan ratio, waardoor we al geoordeeld hebben voordat we überhaupt nadenken. Handig in het oerwoud; rampzalig in de commentssectie.
Het lukt me slecht om mezelf ervoor af te sluiten. Neem een dodelijk ongeluk, een tragische gebeurtenis die al pijnlijk genoeg is. Nog voordat de rook is opgetrokken, verschijnt het online, compleet met beelden, want alles moet tegenwoordig real time geconsumeerd worden. Alsof menselijk leed een soort entertainment is geworden.
Maar dan komen de reacties. Waarom überhaupt reageren op een nieuwsbericht? Wat voegt het toe? En als je al reageert, waarom dan zo voorspelbaar? “Vast te hard gereden.” “Zal wel drank in het spel zijn.” “Twintig jaar? Tja, jeugd van tegenwoordig.” “Vijfentachtig? Veel te oud om nog te rijden.”
Het is fascinerend en irritant tegelijk hoe gemakkelijk mensen hun oordeel op tafel leggen. Ons oerbrein verzint liever een verhaal dan dat het even wacht op feiten. Het maakt niet uit wat er gebeurd is, de meningen staan al klaar, alsof iedereen een persoonlijke morele flitscamera heeft.
Misschien is dat wel het echte probleem. We leven niet meer in een wereld waarin oordelen ons redt, maar we gedragen ons nog steeds alsof dat wel zo is. En het kost energie, onnodig veel energie. Maar stoppen? Ho maar. Oordelen is een nationale reflex geworden. Misschien wordt het tijd voor iets…
Herbert, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Herbert Schouten is de naam en ik ben zestig jaar geleden geboren in Amsterdam. In Amsterdam-West om precies te zijn, dichtbij het Vondelpark. De liefde bracht bij in 1998 naar het hoge noorden en de liefde voor de regio en de mensen heeft mij hier gehouden. Mensen met heerlijke humor, deels onderkoeld en dus vaak scherp, en met een realistische kijk op het leven.
Ik woon sinds 1998 in Schouwerzijl en ben in 2006 nog één keer een huis verderop gaan wonen. Hier geniet ik met mijn partner, werkzaam op de Rijksuniversiteit Groningen, en twee opgroeiende kinderen van 15 en 17 jaar van het prachtige uitzicht wat we op Warfhuizen en de wijde omgeving hebben.
In Amsterdam heb je een commerciële opleiding genoten en ook de eerste werkervaring werd hierin opgedaan?
Ik ben opgegroeid als marketeer en ging in Amsterdam naar de Hogere Economische School. Op mijn 21e kwam ik in de direct marketing terecht. Dat was in de tijd dat alles op computergebied nog in de kinderschoenen stond en daarom heb ik heel veel brieven geschreven en verstuurd maar ik hield mij ook bezig met flyers en folders en andere reclame-uitingen.
Het hele ICT-gebeuren was al wel in opkomst en ik heb daarbinnen een werkswitch gemaakt. In 1986 deed de PC zijn intrede en vier jaar later kwam de laptop opzetten. Ik heb in 1994 een werkswitch gemaakt en reisde in die tijd heel Europa door en hield mij voornamelijk bezig met het hele databasegebeuren en de verkoop van computersystemen.
En dat vaak 24/7 wat maakte dat ik goed verdiende maar op den duur was daar ook de bewustwording dat ik wel heel veel met omzetstijgingen en te behalen targets bezig was maar wat mij betreft veel te weinig mensgericht. En dat ging mij steeds meer tegenstaan.
In 2001 was de tijd rijp om zelfstandig verder te gaan?
In dat jaar startte ik met het geven van zelfontwikkelde cursussen op het gebied van marketing en relatiebeheer. Maar ook met het geven van workshops gericht op het ontwikkelen van managementvaardigheden en leiderschapsontwikkeling.
Ik kon kortom les geven vanuit mijn eigen werk en de daarin opgedane ervaringen én valkuilen. Dit deed ik voor kleine regionale bedrijven maar ook voor grote Europese spelers. Eerst voornamelijk in het zuiden en westen van het land maar ik kreeg gelukkig ook steeds meer opdrachten in het…
Naam: Tom Rosema
Adres, Woonplaats: Riekele Prinsstraat, Bedum
Leeftijd: 37
Burgerlijke staat: Gehuwd
Beroep: Fietsenmaker (www.tomsfietsen.nl)
Hobby’s: Vissen en basketballen.
Lievelingsgerecht: Kipdijfilet
Mooiste film ooit gezien: The hunger games
Mooiste sportmoment ooit: Vroeger kampioen geworden met basketbal.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben geen lezer.
Kijkt het liefst naar: Netflix Series
Beste popsong aller tijden: Dire Straits – Your latest trick
Mooiste/succesvolste versiertruc: Geen actieve herinnering aan.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Lauwersoog
Favoriet vakantieland: Frankrijk
Mooiste stad: Zadar
Favoriete auto: Nissan Skyline
Waar heb je spijt van: Eigenlijk nergens van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een rondreis door Europa maken en op vakantie gaan naar Japan.
Droomvrouw/man: Mijn vrouw.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Om te gaan vissen.
Hoogtepunt uit het leven: De geboortes van onze kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Het verliezen van familieleden.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Dave Jurna, ik ben erg benieuwd naar zijn verhaal.
Wat wil je verder nog kwijt: Dank Ciska voor de uitnodiging en succes Dave met invullen!…
Het is een heerlijk zonnige maandagmorgen wanneer ik aan dit verhaaltje begin. Echt zo’n maandag die uitnodigt voor nog een mooi rondje met de hond over Toornwerd alvorens ik voor pensionado’s voor het eerst Nieuwe Pekela voor dit onderdeel aandoe. Weer een mooie mijlpaal wat dat betreft en het is voor mij lang geleden dat ik dit gedeelte van de provincie voor de website aandeed.
Het valt echter nog niet mee om aan dit verhaaltje te beginnen. Want zeer tegen haar gewoonte, vraagt poes Baby om aandacht door over het toetsenbord te lopen. Hond Siepie wordt daardoor jaloers en schurkt met haar blauwe plastic bot tegen mij aan, dezelfde als die ze gisteren achter Miranda neerlegde waarna die er over struikelde met een giga blauwe plek tot gevolg, en dat maakt het lastig werken. Dat lukt uiteindelijk wanneer Baby druk met Zhiva bezig is om haar schoon te likken, een prachtig tafereeltje.
Zo’n mooie maandagmorgen is natuurlijk ook een ideaal moment om nog even terug te blikken op de afgelopen weken. Want zo geraakte ik vorig weekend maar zo verzeild op de plek waar ik vroeger zoveel stapuurtjes doorgebracht heb. Want in hun eigen thuishonk aan de G.A.-straat organiseerde Concordia een heuse pubquiz ter verhoging van de clubkas en verzachting van de kosten voor de Wereld Muziek Concours in Kerkrade.
Overbuurman Martin wilde wel mee. Eigenlijk was het een impuls want we hadden ons niet opgegeven maar sloten na de eerste ronde voor de gezelligheid aan bij de biljarters en werden direct meegezogen met het enthousiasme in de zaal waar zo’n twintig teams fanatiek streden om de eeuwige eer.
Het was onverwacht gezellig en het werd onverwacht laat. Zou dit hem in het gebouw zitten?, bedacht ik mij op zondagmorgen toen ik met een enigszins wattig hoofd wakker werd. Want uit mijn verhaal van twee weken geleden bleek ook wel dat ik er heel veel kleine nachtuurtjes heb doorgebracht. Misschien weerhield dat mij wel om er afgelopen weekend weer heen te gaan, toen er een feestje georganiseerd werd door een dertigjarige dorpsgenoot.
Mijn partner vond het ook maar zozo, dat ik er een heen zou gaan. Want de zondag na de pubquiz had ik weinig te koop en de oogjes veelal gesloten. En dat moest anders, want deze zondag zou ik mijn verjaardag vieren. Ik stribbelde nog wat tegen maar toen ze aangaf dat we ’s nachts mooi om 05.00…
Janco en Rutger, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Als SOOM-voorzitter heb ik vaak het hoogste woord dus ik begin wel even. Janco de Winter is de naam, 52 jaar en een geboren en getogen Meister. In mijn jongere jaren heb ik altijd al gezegd dat ik naar Middelstum zou verhuizen en dat is dankzij mijn vrouw Aalke in 1996 gelukt. Ik ben als stratenmaker werkzaam bij Groenvoorziening Van der Werf in Bedum en in het rijke bezit van twee dochters: Annelies (26) en Marion (22).’
‘En laat Annelies sinds anderhalf jaar nu mijn vriendin zijn. Ik ben dus Janco en Aalke hun schoonzoon. Rutger Bulthuis is de naam, 29 jaar en als afvalbeleidondersteuner werkzaam voor de gemeente Midden-Groningen. Ik woon mijn hele leven al in Bedum en een half jaar geleden hebben Annelies en ik daar aan de Trompstraat een huis gekocht.’
Het gerucht gaat dat jij Janco als voorzitter van SOOM op gaat volgen, Rutger?
Dat klopt helemaal! Waarbij ik wel graag wil benadrukken dat ik op papier voorzitter wordt van de SOOM-Stichting maar dat we het als bestuur met zijn drieën gaan doen en dat we daarbij altijd terug kunnen vallen op het oude Stichtingsbestuur.
Maar voor bijvoorbeeld een vergunningaanvraag of aanspreekpunt heb je een voorzitter nodig en dat mag ik straks zijn. In Bedum heb ik zowel op kerkelijk gebied als bij de plaatselijke voetbalclub al het nodige vrijwilligerswerk gedaan en dat vind ik ook heel leuk om te doen.
Een hele eer natuurlijk als ‘Beemer’ in hart en nieren?
Ik zal je vertellen, Annelies en ik waren bijna in Middelstum komen te wonen want in onze korte zoektocht naar een huis waren we nummer twee met ons bod op een huis aan de Coendersweg. Daarbij woont mijn oma al jarenlang aan de Bosrand in Middelstum en is Annelies dus geboren en getogen in Midddelstum.
Annelies werkt inmiddels al weer enige jaren als zwemjuf in zwembad De Beemden in Bedum en daar heb ik haar leren kennen toen ik daar op een avond een keer ging zwemmen. Toen ik steeds vaker de neiging kreeg om een paar baantjes te trekken, wist ik genoeg. En daar Annelies al jarenlang op de achtergrond meedraait binnen SOOM, zijn de lijntjes kort. Vorig jaar heb ik voor het eerst Koningsdag in Middelstum gevierd en het smaakte naar meer. En met onze voorgangers nog steeds dichtbij in de familie,…
Naam: Sander Spijk
Adres, Woonplaats: Uithuizermeeden
Leeftijd: 26 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Commercieel medewerker / Accountmanager bij Hout Decoratief Noord.
Hobby’s: Volleyballen, sporten, drummen, gitaarspelen, bezig zijn met de oldtimer auto en als het mooi weer is ermee op pad gaan, met vrienden afspreken en gezellig wat drinken, inzetten als vrijwilliger bij de Vakantieweek Uithuizermeeden en Beach Event, genoeg leuke dingen om te doen.
Lievelingsgerecht: Dat kan heel veel zijn: pizza, lasagne of boerenkool.
Mooiste film ooit gezien: 12 Strong (kijkje waard op een regenachtige dag).
Mooiste sportmoment ooit: Vroeger met voetbal wel een aantal keer kampioen geworden, dat blijft je altijd bij!
Mooiste boek ooit gelezen: Mooiste weet ik niet maar Master Your Mindset is wel een aanrader!
Kijkt het liefst naar: Oldtimer auto’s, en als het kan met de geur erbij.
Beste popsong aller tijden: Is bijna geen keuze in te maken, Dire Straits, Fleetwood Mack, Kensington… Er zijn zoveel goeie nummers.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Goeie, snel door naar de volgende vraag (als iemand wat weet houd ik me aanbevolen).
Mooiste plekjes van het Hogeland: Bovenin de Meijstertoren, met mooi weer kijk je zo naar Borkum.
Favoriet vakantieland: Tot nu toe Spanje.
Mooiste stad: Hier is maar één goed antwoord op en dat is natuurlijk Groningen, maar Barcelona is ook heel mooi.
Favoriete auto: Daf YA 126/Nekaf M38A1, maar een Ford Mustang uit 1967 is ook een pareltje.
Waar heb je spijt van: Op Koningsnacht tot 5:00 uur in de kroeg staan en 2 uurtjes later weer aanwezig zijn op de Koningsmarkt. Het was een zware ochtend maar ook een gezellig avond! Doorgaan op karakter noemen ze dat toch 😄.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een huis kopen, is nogal lastig tegenwoordig…
Droomvrouw/man: Hmm… misschien leest ze dit wel 😉.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Bij voorkeur niet en anders moet het wel iets heel leuks zijn of er moet iets aan de hand zijn.
Hoogtepunt uit het leven: De aankoop van mijn oldtimer, iets wat ik als kind al graag wilde.
Dieptepunt uit het leven: Een dierbare om je heen verliezen is altijd een dieptepunt.
Volgende vluggertjesgast en waarom: We blijven nogmaals op het mooie Meij, Martin Meeuwes zet hem op! Ik denk dat iedereen deze jongen wel kent, sowieso van gezicht door zijn jarenlange werk bij de lokale supermarkt en anders wel door het vele vrijwilligerswerk wat hij allemaal doet!…
Silvio Belga en Wilhelm Dijk van Dijk & Belga Bedum komen regelmatig bij klanten over de vloer die ze op prachtige verhalen trakteren. ‘Daar moeten we wat mee doen’, zeiden ze tegen elkaar in de auto na weer bijzondere anekdotes aangehoord te hebben. Zo werd de reeks ‘Klantverhalen’ in januari 2021 geboren.
Voor de eerste bijdrage in het jubileumjaar 2026, stuurde Wilhelm mij naar de 53-jarige Edwin Rittersma. Door het werk van zijn vader moest hij op 8-jarige leeftijd tijdelijk afscheid nemen van Groningen, de provincie waar zowel hij als zijn vrouw Femmichje geboren zijn. Ze leerden elkaar kennen in Hasselt en zeiden toen al tegen elkaar: ‘Als we later oud zijn dan keren we terug naar Groningen.’ Dat gebeurde door omstandigheden echter eerder dan verwacht en na nog enige verhuizingen, werd onlangs Boterdiep ZZ 15 in Bedum hun nieuwe woonplek.
De jonge jaren en de opleidingen
De familie Rittersma verhuisde destijds naar Hasselt omdat vader Jan een baan kreeg bij de gemeentewerken van de gemeente Hasselt. Hij kwam daar in de civiele techniek terecht en Edwin volgde zijn voorbeeld.
‘Ik heb op het MBO voor de weg- en waterbouw gekozen en volgde daarna in Groningen nog een jaar een opleiding landmeetkunde. Een mooi en breed pakket in de civiele richting dat mij prima carrièrekansen bood en ik kon al snel aan de slag bij het zuiveringschap West-Overijssel en werd daarna landmeter voor het waterschap Noordoostpolder.’
We zijn inmiddels 31 jaar verder en Edwin werkt nog steeds bij het waterschap en wel voor Noorderzijlvest, waarvan het hoofdkantoor gevestigd is aan de Stedumermaar in Groningen. ‘Daar ben ik sinds 2012 ‘Adviseur Fysieke Leefomgeving’, zoals dat nu zo mooi heet. Wat de nodige communicatie inhoudt met gemeenten, provincies en projectontwikkelaars om advies te geven en de waterbelangen te behartigen voor de plannen die ze hebben.
Dit kan bijvoorbeeld een overleg zijn met de gemeente Het Hogeland over een nieuwe wijk in Bedum of een uitbreiding van het industrieterrein in het dorp om het maar lekker dichtbij huis te houden. Maar ik praat ook mee over de optie voor een kerncentrale in de Eemshaven waar het Rijk momenteel onderzoek naar doet.’
Een mooie en afwisselende baan waarbij Edwin tevens lezingen verzorgt over zijn werk voor bijvoorbeeld ouderen- en historische verenigingen. Vorig jaar was hij nog te gast bij Kantoor Vreugdenhil voor een lezing in zijn geboortedorp Uithuizermeeden. Hij geeft ook wel gastlessen op…