Naam: Nick Lukassen
Adres, Woonplaats: Winsum
Leeftijd: 27
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap
Beroep: Communicatiemedewerker bij de gemeente Groningen.
Hobby’s: Tennis, padel, skiën en leuke dingen doen met vrienden en familie.
Lievelingsgerecht: Mosselen
Mooiste film ooit gezien: Inception
Mooiste sportmoment ooit: FC Groningen terug naar de Eredivisie.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik moet zeggen dat ik eigenlijk niet echt een lezer ben, ik kijk liever naar een goede film.
Kijkt het liefst naar: Een mooie film en sport.
Beste popsong aller tijden: Don’t Let the Sun Go Down on Me – George Michael & Elton John.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik heb al vrij lang een relatie… dus ik zou niet eens meer weten wat mijn beste versiertruc is, haha.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het centrum van Winsum.
Favoriet vakantieland: Frankrijk en dan specifiek de Provence.
Mooiste stad: Groningen natuurlijk! En op een mooie tweede plek, Napels: heerlijk eten en aardige mensen. En ik was daar met goed gezelschap.
Favoriete auto: BMW M3 Touring
Waar heb je spijt van: Ik heb eigenlijk nergens spijt van, en als ik het wel had dan zou ik daar niet in willen blijven hangen.
Wat zou je ooit nog willen doen: Ik zou heel graag nog een keer een rondreis willen maken door Amerika.
Droomvrouw/man: Uiteraard mijn vriendin Julia.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Een lekker koude Guinness.
Hoogtepunt uit het leven: Ik heb er heel veel: HBO diploma behalen, samenwonen, een huis kopen en alle leuke vakanties die ik in mijn leven heb gehad.
Dieptepunt uit het leven: Heb ik gelukkig (nog) niet meegemaakt.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Jeroen Lukassen. Na Sam en mij is hij aan de beurt en ik denk dat hij dat heel leuk vindt!
Wat wil je verder nog kwijt: Geniet van het leven, doe de dingen die je leuk vindt en waar je plezier uit haalt en neem jezelf niet te serieus!…
Wanneer dit verhaal online komt, zijn de eerste trouwe lezers vast al op vakantie. Ik mag nog even. Nu klinkt dat dramatischer dan dat het daadwerkelijk is hoor. We zijn immers al weer de julimaand ingerold. Een maand waarin nog volop gewerkt wordt want onze vakantie start pas op zondag 2 augustus waarin we eerst twee dagen Zwitserland aan zullen doen en dan doorknallen naar het Italiaanse Toscane.
Maar het is absoluut geen straf om nog even een maandje door te hollen. Deze week is de laatste qua reguliere programma met de vertrouwde interviews en rubrieken maar vanaf volgende week ga ik weer op dorpentoer en daar zie ik ouderwets naar uit. Dat kan mooi gecombineerd worden met de interviews en verhalen voor de presentatiegidsen van SV Bedum en vv Winsum. Hopelijk zijn die werkzaamheden aan het eind van de maand grotendeels afgerond.
De afgelopen weken gebeurde er natuurlijk ook weer het nodige. Allereerst was daar de hittegolf, het was soms niet te harden in huis maar gelukkig bood de tobbe van Tubs uitkomst op weer zo’n mooie avond. ‘De Walrus-club’, zo liet een der vrouwen weten tijdens het maken van een ongekende actiefoto waarin de vier musketiers zich vrolijk lieten fotograferen.
‘Zits al weer te broed’n hou dit te verwaarken in een column Koester?’, vraagt buurman die blijkbaar denkt dat ik dag en nacht met mijn werk bezig ben. Nou valt dat reuze mee maar die vraag wordt nu toch aan dit verhaal toegevoegd. En na de hitte op zaterdag, volgde een gigantisch onweer op zaterdag. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier niet super veel van heb meegekregen want onder leiding van DJ Sieme werd in Westeremden ter ere van veertig jaar Sjoerd en Hanneke de dansvloer veroverd.
Echter, toen we op de fiets terug wilden keren naar huis, kwamen we er pas echt achter hoe het tekeer ging en dat van fietsen geen sprake meer kon zijn. Gelukkig trotseerde Miranda het onweer en tussen alle flitsen door zagen we een van de twee boerderijbranden aan onze rechterkant. Wat een triest gegeven toch dat alles waar je zo hard voor gewerkt hebt maar zo in één donderslag kan verdwijnen.
Sterkte voor de betrokkenen en chapeau voor de vrijwilligers van de brandweer voor hun tomeloze inzet. Menigeen hoorde ik later zeggen dat ze nog nooit zo’n noodweer hadden meegemaakt en dat het onweer echt beangstigend was. Dat nooit meer…
Ik bel Eisse Wiersema van Knis Klus een dag voor zijn verjaardag maar ook op één van de warmste dagen van het jaar tijdens één van de warmste momenten van de dag. Pfff, bedenk ik mij, bouwvakker zijn met dit weer is ook niet alles.
Die mannen gaan altijd als de brandweer, in weer en wind, in voor- en tegenspoed, tijdens sneeuwstormen of hittegolven. Helden zijn het, helden van de bouw. Zonder bouwvakkers geen bouwend Nederland meer. En dus is dit artikel ook maar direct een ode aan deze helden van de bouw in het algemeen en Eisse in het bijzonder!
Warme dagen
‘Niet te druk maken tijdens deze dagen’, dat is het advies van Eisse wanneer ik hem in de auto bel wanneer hij op de Groninger ring rijdt. Daar wordt het bij een afslag steeds drukker. ‘Vast een gevalletje van pech of misschien is het wegdek wel aan het smelten. Je krijgt mij sowieso de pis niet echt meer lauw want ik moet nog een weekje en dan ga ik op vakantie. Daar kijk ik naar uit want ik kan terugkijken op zeer drukke maanden waarbij ik nu net terug kom uit Bedum.’
Wanneer jullie dit lezen dan geniet Eisse dus met zijn gezin van zijn welverdiende vakantie. In de Achterhoek doen ze met hun vijven Groenlo aan en als het aan Eisse ligt mag het dan wel weer net zo warm zijn als nu. ‘Aan het water zal ik mij daar prima vermaken hoor.’
Diverse klussen
‘Wat ik de afgelopen maanden zoal gedaan heb? Een complete opbouw van een kunststof gevelbekleding bijvoorbeeld. Maar ik heb ook veel kunststof kozijnen geplaatst, zolders afgetimmerd, wandjes geplaatst om meer kamers of ruimte te creëren, badkamers aangepakt, dakkapels geplaatst in de hele provincie, een mooie dakgootklus in Scharmer afgerond en in september wacht al weer een grote klus waarbij de voor- en achterkant van een huis worden aangepakt.
Daarbij is daar ook nog een mooie aanvraag voor kunststof kozijnen in Emmen en de buurvrouw die bij mij even verderop in de straat woont, wil graag twee nieuwe toiletten in het huis geplaatst zien en of ik daar voor de vakantie nog even een offerte voor kan maken.’
En dan heb je natuurlijk nog de mooie samenwerkingsverbanden met diverse vakmannen uit andere bouwsectoren. We helpen elkaar waar nodig en je hebt ze leren kennen tijdens het bezoek aan de KIG-skybox van de…
Solist Jannes Drop van Kinderen voor Kinderen zong het al in 1991: ”Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd, ‘k loop de hele dag te zingen en te fluiten.¨ In mijn geval klopt dat dus echt! De gekste liedjes komen voorbij, van ‘Leef´ van André Hazes, ´Mien toentje´ van Ede Staal en ‘10.000 redenen´ (opwekking 733) tot ‘Your man´ van Josh Turner.
Allerlei genres dus en ook lang niet allemaal liedjes die in mijn persoonlijke TOP 2000 staan. Waar komen ze toch vandaan en waarom ‘poppen’ ze zomaar op, op de gekste momenten? Met een vader en moeder die ook liefhebbers zijn van muziek en zingen is dat eigenlijk wel te verklaren, denk ik.
Mijn ouders waren nog maar 21 en 22 jaar toen ik werd geboren, dus hoorde ik van kleins af aan altijd de hits van toen. Toen ik iets ouder werd, zaten we op zaterdag met een bord patatjes op schoot naar Toppop te kijken, met Ad Visser en later Bas Westerweel. De radio stond altijd aan of er werden lp´s gedraaid en volop meegezongen. Ook zaten ze allebei in het Hervormd Kerkkoor, dus ook die muziek werd me met de paplepel ingegoten, evenals de psalmen en gezangen in de kerk.
Ook op school speelde muziek een grote rol. Niet alleen het verplichte ´versje´ wat je elke week moest zingen voor een cijfer op je rapport, maar ook de Groningse liedjes van meester Fré. En dat, met de bijbehorende optredens en plaatopnames, zijn wel hoogtepunten van de lagere schoolperiode. Net als de musicals (ja, we deden er 2!) in klas 6.
Daarbij had ik ook nog een tante die bugel speelde in de fanfare; superleuk om naar die concerten te gaan en om haar te zien lopen op straat tijdens de intocht van Sinterklaas of op Koninginnedag. Dat resulteerde in een eigen ‘Concordia-carrière´; van mijn negende tot ongeveer mijn vijfentwintigste speelde ik eerst bugel en later hoorn. De mooiste jaren waren die van de Promsconcerten in de feesttent, ´van klassiek tot pop´…
Dat ik van jongs af aan met verschillende muziekgenres in aanraking kwam, is duidelijk. Dat muziek daardoor een wezenlijk deel van mijn leven werd, is best logisch. Eigenlijk is er geen muzieksoort wat ik niet kan waarderen, alles heeft wel iets moois, maar niet alles past bij elk moment.
Welke muziek ik opzet, hangt vaak ook van mijn stemming af en andersom…
Dik drie jaar geleden werden Robin Weijenberg en Boukje Miske met In het Zicht Optiek in Uithuizen adverteerder op mijn website en ons uitgebreid interview stamt ook al weer van medio 2023 (https://bert-koster.nl/2023/05/12/robin-en-boukje-over-in-het-zicht-optiek-uithuizen-een-optiek-met-meerwaarde/)
Natuurlijk ziet u in de tussentijd genoeg pr-flitsen langskomen via Facebook en LinkedIn over mooie (zonne)brillen, lenzen, oogmetingen, oogzorg voor jong én oud en kleine reparaties aan monturen maar eigenlijk is het natuurlijk de hoogste tijd voor een update middels deze Nieuwsflits en daardoor kan ook prima het huidige personeelsbestand worden meegenomen:
Maak bijvoorbeeld gerust kennis met Jantine. Zij is tegenwoordig op vrijdag vrij en werkt dinsdag, woensdag en donderdag. Kundig en klantvriendelijk, daar staat en gaat ze voor. En dan is daar natuurlijk Bram die tegenwoordig ook één dag in de week is gaan werken bij Eyescan in Groningen bij de refractie-chirurgie. Hij is bijna klaar als optometrist en heeft dus in de loop der jaren heel veel extra oogkennis opgebouwd.
Anouk is nieuw in de winkel en afkomstig uit Delfzijl. Zij is 28 jaar, moeder van twee prachtige kinderen en getrouwd. Zij begint in september met de optiekopleiding en vult de gaten in. Robin zelf is tegenwoordig anderhalve dag in het UMCG aan het werk om daar de drukte in de oogzorg te verlichten. Maar natuurlijk ook om zijn kennis over de ogen nog verder uit te breiden.
De winkel wordt dus de laatste jaren gerund door bijna dezelfde gezichten maar iedereen is wel mooi bezig om zich te verdiepen qua oogzorg of extra kennis te vergaren en dat geldt natuurlijk zeker ook voor Boukje. Nog meer heuglijk nieuws want Robin en Boukje verwachten in november hun derde kindje. Wat het wordt is nog niet bekend maar Robin merkt al wel gevat op dat ‘de kans dat ons derde kindje brildrager wordt 75% is wegens een lui oog bij zijn vader!’
Tot slot nog even de verheugende constatering dat het winkelpand van In het Zicht Optiek aan de Hoofdstraat West in Uithuizen in september/oktober wordt uitgebreid met een extra oogmeetruimte om de oogzorg nog verder uit te breiden. Men zit daar op alle fronten niet stil inderdaad. Op naar Uithuizen dus voor de beste oogzorg die u zich maar kunt wensen….…
Wouter, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Wouter Korhorn is de naam, 41 jaar, opgegroeid in Kloosterburen en in 2010 in Leens neergestreken. Ik ben in 2012 getrouwd met Diane Wiersum en samen zijn we de trotse ouders van twee dochters: Carlijn (2014) en Florien (2017). Ik werk fulltime als facilitair coördinator op Noorderpoort in Groningen en daarnaast heb ik mij op 1 juli 2025 met Dronevlucht Hogeland ingeschreven bij de Kamer van Koophandel in Groningen.
Vertel eens iets over je werkleven ‘voor en naast de dronevluchten’?
Een echte leerder ben ik nooit geweest maar toch heb ik op 19-jarige leeftijd mijn MBO-diploma Facilitair gehaald om vervolgens in 2003 direct aan het werk te gaan. De kleine twintig jaar daarop ben ik als catering-, bedienings- en facilitair medewerker aan het werk geweest. Onder andere twee periodes bij Willibrord in Kloosterburen en ik heb zelfs nog enige maanden in Den Haag gewerkt voor een Novotel Hotel. De laatste dertien jaar werkte ik als cateringbeheerder voor Beijk Catering.
Ik was zo’n vijf jaar geleden toe aan een nieuwe uitdaging en besloot te solliciteren naar de functie van facilitair medewerker bij Noorderpoort. Dat lukte gelukkig al heb ik in het begin nog wel enige maanden in de catering gewerkt. Maar na intern een leidinggevende-opleiding te hebben gevolgd ben ik nu één van de vier clustercoördinatoren van Noorderpoort en dat bevalt prima!
In 2020 ontdekte je een nieuwe passie?
Dat moet inderdaad zo rond die tijd geweest zijn en ik werd hierbij op de camping aangestoken door mijn zwager en schoonvader die beiden een drone bij zich hadden. Ik heb toen zelf eerst een kleine drone gekocht maar die werd al snel ingeruild voor een grotere. In 2023 heb ik aan het Noorderpoort een opleiding tot dronepiloot gevolgd met drie certificaten tot gevolg waardoor ik dronevluchten mag maken met drones die maximaal vier kilo wegen.
Ik begon die dronevluchten steeds interessanter te vinden en het werkt voor mij ook heel ontspannend. Daarbij leveren dronevluchten ook nog eens prachtige beelden op die ik vervolgens bewerkte tot video’s en foto’s. Ook daarin werd ik steeds handiger.
Wanneer zag Dronevlucht Hogeland vervolgens het levenslicht?
Omdat ik het maken van dronebeelden steeds mooier begon te vinden, ging ik er ook serieuzer naar kijken en in de loop der jaren werd ook het apparatuur steeds uitgebreider en professioneler. Toen de eerste opdrachtgever zich aandiende moest er een…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Hinny van der Ploeg – Strijker. Ik ben op 21 mei 1963 geboren in Glimmen als ‘middelste’ van drie dochters. Mijn vader werkte vroeger als fabrieksmedewerker op melkfabriek De Ommelanden. Mijn moeder runde het huishouden en ging later ook als huishoudelijke hulp aan de slag. Mijn oudste zus is negen jaar ouder dan ik en woont in Zweden en mijn acht jaar jongere zus is in Kruisweg neergestreken.
Toen ik twee jaar was, verhuisden we als gezin naar Hoogkerk en daar heb ik tot 1972 gewoond. Daarna volgde een verhuizing naar Vinkhuizen en in 1981 ben ik gaan samenwonen met Ties in Hornhuizen. Daarna zijn we in 1999 verhuisd naar Kloosterburen waar we ongeveer twintig jaar gewoond hebben. In 2019 zijn we in Lemkesland in Leens neergestreken. Twee jaar geleden zijn we voor het laatst verhuisd en wel naar appartementencomplex Koningstate in Leens en dat bevalt Ties en mij heel goed.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1981 leerde ik in Ulrum via mijn zus de acht jaar oudere Ties van der Ploeg kennen die oorspronkelijk in Leens opgegroeid is. Er ontstonden op een feestje allerlei wilde plannen voor een gezamenlijke motortocht naar de Noordkaap maar uiteindelijk bleven we met zijn vieren over. Het voelde direct goed met Ties en een jaar later zijn we al getrouwd.
Dit huwelijk heeft ons twee dochters geschonken. Rianne is in 1983 geboren. Ze is buschauffeur, en heeft 2 kinderen gekregen. Joyce is 22 jaar en Bryan 19. Rianne is sinds 2022 gehuwd met Edwin van Essen en ze wonen in Kloosterburen.
In 1985 kwam Miranda op de wereld. Zij werkt op de plantenafdeling bij Groenrijk en is getrouwd met Douwe Kosmeier. Ook zij hebben twee kinderen gekregen, Tieshan is 19 en Swen 17. Ze wonen in Ten Post. We zijn bijzonder trots op onze kinderen en kleinkinderen.
Wat is uw voormalig beroep?
Mijn lagere schooltijd heb ik doorgebracht in Hoogkerk en Vinkhuizen. Ik had geen flauw idee wat ik later wilde worden en ging in Vinkhuizen naar de LHNO. Ik verdiende in die tijd ook al wat zakcentjes bij in een kruidenierswinkel en toen ik in het derde jaar zat, wilde ik eigenlijk wel van school af en daar fulltime aan het werk. Maar mijn baas was gelukkig wel zo verstandig dat hij tegen mij zei dat ik eerst maar eens…
Naam: Sam Lukassen
Adres, Woonplaats: Winsum
Leeftijd: 23 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Jeugdhulpverlener
Hobby’s: Voetballen, lezen, gamen, films/series kijken en biertjes drinken met vrienden.
Lievelingsgerecht: Ik kan eigenlijk niet kiezen tussen sushi of een heerlijk AVG…
Mooiste film ooit gezien: Spider man no way home
Mooiste sportmoment ooit: FC Groningen die terug promoveert naar de eredivisie. En mijn eerste ongeslagen kampioenschap met Rood Zwart Baflo.
Mooiste boek ooit gelezen: Brief answers to the big questions van Stephen Hawking.
Kijkt het liefst naar: Voetbal, wielrennen of een goede film.
Beste popsong aller tijden: My blood van Di-rect.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Een goochelaar verklapt nooit zijn trucs….
Mooiste plekjes van het Hogeland: Mooiste plek is uiteraard Baflo. Ik heur hier….
Favoriet vakantieland: Griekenland, mooie cultuur en heerlijk eten.
Mooiste stad: Ik ben ooit in Malaga geweest, wat ik een prachtige stad vond. Maar Malaga legt het toch af tegen Groningen!
Favoriete auto: Ik heb niks met auto’s, dus dan zeg ik maar mijn eerste auto: Chevrolet Kalos.
Waar heb je spijt van: Nergens van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Ik zou ooit graag nog naar Japan willen, de cultuur spreekt mij erg aan.
Droomvrouw/man: Mijn vriendin waar ik hoop nog lang mee samen te zijn.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Een heerlijke gehaktbal uit de voetbalkantine.
Hoogtepunt uit het leven: Samen een huis gekocht met mijn vriendin en de komst van onze twee katten. Maar ook alle vakanties en feestjes.
Dieptepunt uit het leven: Ik heb gelukkig weinig dieptepunten gehad, en kom daarom ook niet zo gauw op 1!
Volgende vluggertjesgast en waarom: Nick Lukassen, mijn broer. Ik denk dat hij wel raad weet met deze vluggertjes!
Wat wil je verder nog kwijt: Als je je kop d’r moar bie holt!…
Dat overkomt mij niet vaak. Dat ik een telefonisch interview heb met iemand die van het werk naar huis fietst. Maar als je het zo druk hebt als Hans Gras dan snap ik dat wel. Ik was nog in de overweging om tegen hem te zeggen dat wanneer hij zijn fietstijd altijd zo gebruikt dat hij dan nog wel een extra (vrijwilligers)klus aan zou kunnen nemen maar iets zei mij dat ik dat maar niet moest doen. Want Hans heeft het razend druk….
Huize Gras
Gelukkig heeft de 51-jarige Hans thuis zijn gezin om hem heen dat net zo besmet is met het Bedrijvenvoetbalvirus als Hans zelf. Dat leidt soms aan de keukentafel tot mooie én goede discussies met zijn evenoude vrouw Ellen, dochter Jasmijn (23) en zoon Tygo (19). Een mooi moment om even weer bij te praten na alle drukte.
‘Ik werk al weer ruim twintig jaar bij de facilitaire dienst van de Hanzehogeschool en heb sinds 2020 een eigen klus- en bouwservice onder mijn eigen naam. Dat leidt vaak tot zesdaagse werkweken en dan heb je ’s avonds het offerte- en het vrijwilligerswerk nog. Want achttien jaar geleden ben ik in het bestuur van het Bedrijvenvoetbal gekomen en inmiddels heb ik het hele facilitaire gebeuren onder mijn hoede plus de aansturing van zo’n zestig vrijwilligers om alles op tijd op te bouwen.’
Na zijn opsomming van al die zaken waar hij zich mee bezighoudt, kom ik tot de conclusie dat zijn mogelijke opvolging nog wel even een dingetje wordt. Gelukkig lopen Julian Walraven en Jesse Terra al een tijdje met hem mee zodat ze hem op termijn mooi op kunnen volgen. Maar wanneer dat zal gaan gebeuren?
‘Ach, na iedere editie is daar de conclusie dat ik er toch maar weer een jaartje aan vastknoop. Want saai wordt het nooit. Elke editie kent zijn eigen uitdagingen en dat leidt soms tot woelige nachten. Zo kreeg ik tijdens mijn vakantie op Curaçao een telefoontje dat de feesttent dit jaar niet op het parkeerterrein kan staan omdat die wordt aangepakt. En dan begint het in mijn hoofd al weer te malen hoe we het dit jaar dan aan moeten gaan vliegen. Daar hebben we inmiddels al de nodige gesprekken met de gemeente over gehad.’
Artiesten
Eén van de onderdelen van zijn takenpakket is het regelen van de artiesten. Ter hoogte van Ellerhuizen komen de mooie verhalen los. Want terwijl…
Het voordeel van zo’n jubileumeditie van het Bedrijvenvoetbal is dat je met de mannen van het eerste uur terug kunt kijken op hoe het allemaal begon. De inmiddels 56-jarige Harke Rutgers is zo iemand. Naast een begenadigd voetballer, die in zijn tien jaar in CVVB 1 de opmars vanuit de vierde klasse C naar de eerste klasse meemaakte, ook iemand die bestuurlijk gewicht in de strijd gooide waardoor het evenement door kon groeien naar waar het nu staat….
Nieuwe baan
Ik bel Harke wanneer hij net met zijn nieuwe baan voor WIJ Groningen is begonnen, na jarenlang voor eerst de Rabobank en later het UWV gewerkt te hebben. Nog steeds in een uitdagende functie in de hulpverlening want hij stuurt die hulpverleners aan die in de oostelijke wijken van Groningen maar ook in Ten Boer hun hulp aanbieden. Maar uiteraard nog wel steeds in Bedum wonend samen met vrouw Anneke en zoon Rowan (20). Dochter Verona (23) woont inmiddels op kamers in de stad.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe Harke bij het Bedrijvenvoetbal verzeild raakte. ‘In het begin van de negentiger jaren heb ik een tijdje samengewerkt met Henk Steenhuis, de voorzitter van het eerste uur. Dat was bij een onderdeel van de firma Adrem waar we gezamenlijk advertenties verkochten. Henk zorgde er persoonlijk voor dat ik de commerciële man werd binnen het bestuur dat verder bijvoorbeeld uit Jaap Heres, Anne Bolhuis en communicatieman Paul Kremer bestond. Zelf was ik aanvankelijk verantwoordelijk voor het sponsorboekje dat uitkwam en uiteraard voor alle sponsorcontacten.’
Steeds groter
Het was in de tijd dat er tegen de oude kantine nog een kleine feesttent gebouwd werd waar destijds vooral Bedumer bands optraden na afloop van het eendaagse gebeuren. In de tijd dat Harke voor de Rabobank werkte, kon hij mooi zijn biljetten- en muntenteller meenemen om aan het eind van de avond de opbrengst te tellen samen met zijn collega-bestuurders. Dit om te checken of het klein budget van een paar honderd gulden wat destijds beschikbaar gesteld werd, niet was overschreden.
‘Dat waren vaak de mooiste uurtjes waarbij het toernooi geëvalueerd werd onder het genot van een borreltje. We zaten in de bestuurskamer te tellen en zagen de bezoekers op de fiets wegrijden, of beter gezegd daartoe een poging ondernemen. Het was ook de tijd waarbij we op zondag tot aan het eind van de middag met ons vijven de restanten van de vuurwerkshow…
“Het gaat best goed”, zeg ik wanneer mij voor de zoveelste keer gevraagd wordt hoe het met me gaat. En dat vat het ook wel een beetje samen. Naar omstandigheden gaat het goed. De omstandigheden heb ik in een eerdere column wel es beschreven. In maart 2023 kreeg ik de diagnose darmkanker. Een tumor in de endeldarm met uitzaaiingen in longen en lever.
De tumor is inmiddels met groot succes verwijderd en de darm is schoon. De uitzaaiingen in de lever zijn tot twee keer toe operatief weggebrand in het UMCG en het leven leek me weer toe te lachen. Tot ergens eind 2025 toen de oncoloog me vertelde dat er uitzaaiingen waren aangetroffen in de buikvlies. Een dikke tegenvaller die behoorlijk rauw op m’n dakkie viel. Daar bovenop nog de koele melding dat genezen geen optie meer was en dat we vanaf nu mijn leven alleen nog maar kunnen verlengen.
Met een prachtig woord: ik ben Palliatief. Leg deze in Wordfeud en je hebt gewonnen. Het leek er echter op dat ik helaas had verloren. Maar niet de strijd. Onder geen beding ga ik roemloos en als een dood vogeltje in huis zitten om op de man met de zaag te wachten. Vol goede moed en met een enorm portie zelfvertrouwen en humor ben ik voor de tweede keer een chemotraject ingegaan begin februari 2026. Deze chemo zou zwaar zijn met bijwerkingen als enorme vermoeidheid, haaruitval en mogelijk diarree.
Na de eerste 4 kuren was er niets aan de hand. Elke dag gewoon lekker aan het werk en de dagelijkse bezigheden gewoon kunnen uitvoeren. Het gaf me zelfs enorm veel energie om aan het werk te zijn in het MZH en op zaterdag met de jonge honden van Fc Leo 1 op stap te gaan langs de Noord Groninger velden.
De collega’s van de beveiliging zijn een ware steun voor me. Ik kan m’n gang gaan op m’n werk en ze laten me gelukkig allemaal in mijn waarde. Ik word nog gewoon als unithoofd behandeld en we hoeven het niet steeds over m’n ziekte te hebben.
Uiteraard leeft het op m’n werk want elke drie weken moest ik een dag aan het infuus voor de chemo. De kuur mocht zelfs mee naar huis. Als een ware St Bernhardhond hing de chemo van woensdag t/m vrijdag om mijn nek zodat deze langzaam mijn lichaam binnen druppelde. Op vrijdag kwam dan…
De maand maart bracht mij onder andere naar Ulrum waar een bezoek aan de kartbaan voor een interview al langere tijd op het verlanglijstje stond. Iemand tipte mij vorig jaar namelijk dat de baan een nieuwe asfaltlaag gekregen had wat de baan nog mooier en sneller maakt. Eerder was de lengte al uitgebreid van 325 naar 400 meter.
Dik een half jaar later maakte ik kennis met Rob Lucassen die het beheer van de baan grotendeels onder zijn hoede heeft. Maar eigenlijk is hier gewoon sprake van een mooi familiebedrijf en daarbij is Rob zelf ook een fanatiek kartracer.
En met de zomervakantie in het verschiet, is het karten in Ulrum op een van de weinige buitenbanen in Nederland natuurlijk een hele mooie uitgaangstip voor zowel jong als oud. Voor zowel mensen die nog nooit in een kart gereden hebben tot ervaren rijders die onderling de strijd met elkaar aan willen gaan.
Dat kan natuurlijk ook via een mooi bedrijfsuitje en daarbij kan zelfs tijdens de Grand Prix van Ulrum bepaald worden wie zich tot snelste karter van het bedrijf of van de vriendengroep mag kronen. Maar ook worden er regelmatig kinderfeestjes gehouden inclusief patat en snacks en een lunch of aansluitende barbecue tijdens bedrijfsuitjes behoort zeker ook tot de mogelijkheden.
De familie Lucassen heeft 26 karts in eigen beheer waarvan er 22 op het terrein zelf aanwezig zijn en op de baan zelf rijden maximaal 18 karts. Dit heeft alles te maken met zowel de veiligheid als het raceplezier zelf. Er is in de afgelopen jaren flink geïnvesteerd in de veiligheid van de coureurs. Door bandenstapels op de juiste plekken, vierpuntgordels in de kart en goede helmen kun je in Ulrum heel veilig karten. En dat is ook wel nodig met topsnelheden van 50 km/uur.
In de meeste gevallen kun je een kart huren voor zo’n twee a drie sessie van 10 minuten maar het is ook mogelijk om je eigen kart mee te nemen naar het circuit. De baan kan zowel links- als rechtsom genomen worden en door een lichtinstallatie kan er ook ’s avonds geracet worden.
Momenteel trekt de kartbaan in Ulrum zo’n 80.000 bezoekers op jaarbasis maar er zijn serieuze plannen om dit uit te breiden naar 120.000 bezoekers. De uitbreiding van de gezellige kantine, omgedoopt tot Central Perk omdat men een groot Friends-fan is, inclusief een mooi buitenterras is hiertoe een eerste aanzet en maakt…
‘Waarom Black Tie Monkey Squad boeken voor feesttenten? Dat vertellen we je graag! Black Tie Monkey Squad, ook wel bekend onder de afkorting BTMS, staat bekend als een van de meest energieke en unieke coverbands van Nederland. Met zes muzikanten van wereldklasse brengen ze een high-energy show die perfect is voor tentfeesten, festivals en bedrijfsfeesten.’
Wie ze al eens op heeft zien treden, weet dat van deze introductie geen woord gelogen is. Alleen al door deze presentatie, wil je graag meer weten over Bedrijvenvoetbal-huisband BTMS. De band die elk jaar het dak van de Bedumer feesttent afblaast en dat dit jaar op zaterdag 4 juli weer gaat doen. En dus leg ik maar wat graag contact met de 37-jarige zangeres Femke Bleeker. Een persoonlijke introductie kan natuurlijk niet uitblijven.
Mondje dicht graag
‘Op jonge leeftijd leefde ik al helemaal voor de muziek en het zingen. Mijn ouders vroegen soms wel eens of ik een tijdje mijn mond wilde houden, wanneer ik weer eens zingend door het huis liep, haha. Maar zij hebben mij altijd gestimuleerd hoor met mijn zangcarrière in bandjes en koortjes. Ik had echter nooit gedacht dat zo’n twintig jaar geleden het startpunt zou worden van een carrière als zangeres van verschillende bands.
Waar BTMS nu precies voor staat? Eigenlijk nergens voor. Het is een grappige naam met een knipoog. Black Tie staat immers voor stropdas en we treden met net zo veel gemak en energie op tijdens een bedrijfsfeest als in de feesttent. We zijn een gezellig clubje muzikanten bij elkaar met onderling een hechte en vriendschappelijke band. Dat moet ook wel wanneer je zo vaak gezamenlijk optreedt.’
De bijzondere band met Bedum
Femke is geboren in het kleine stadje Goor en de liefde bracht haar naar Hengelo. Twents bloed dus en dat geldt ook voor haar mannelijke collega’s in de band. In Twente is ze ook qua werk volop met de muziek bezig want ze geeft al weer zestien jaar met veel plezier muziekles aan de middelbare ROC Twente-school in Almelo. Daarnaast is ze ook nog eens moeder van drie jonge kinderen die 1, 3 en 5 jaar oud zijn.
Én zangeres van BTMS dus, de energieke, onvoorspelbare en eigenwijze coverband waarmee ze jaarlijks zo’n vijftig keer optreedt door heel Nederland. De band bestaat verder uit een drummer, gitarist, bassist, toetsenist en een zanger en de meeste bandleden kennen elkaar al vanuit Femke haar vorige band…
Naam: Wilco Stolwijk
Adres, Woonplaats: Keukenhof in Eext, toch wel het mooiste en gezelligste dorp in het noorden.
Leeftijd: 35 jaar jong
Burgerlijke staat: Alweer 7 jaar gelukkig getrouwd met Marieke.
Beroep: Adviseur veevoeding en mestwetgeving op melkveebedrijven. en daarnaast zit ik nog in een maatschap met mijn ouders, het gaat om een melkveebedrijf in mijn oude woonplaats Bedum.
Hobby’s: Voetbal en sinds we op onze huidige plek wonen ook het klussen.
Lievelingsgerecht: Niet echt een lievelingsgerecht, maar ik zou wel 3 keer per dag warm kunnen eten.
Mooiste film ooit gezien: Heb ik niet. Als ik dan toch iets van tv mag / moet kiezen, zou ik zeggen de serie Prison Break. Als ik tv kijk, is het hoofdzakelijk voetbal en een aanrader is ‘Onze club’ zondags op RTV Drenthe.
Mooiste sportmoment ooit: Het kampioenschap met SV Bedum. Ik woon sinds 2015 in Eext, maar ben tot 2020 bij SV Bedum blijven voetballen. In het kampioensjaar speelden we hoofdzakelijk met echte Bedummers en werden we na een extreem spannende ontknoping kampioen. Het shirt met nummer 6 hangt ingelijst in onze kroeg thuis.
Mooiste boek ooit gelezen: Geen geduld voor een goed boek.
Kijkt het liefst naar: Mooie vrouwen en mooie koeien.
Beste popsong aller tijden: Ultimate Kaos – Casanova
Mooiste/succesvolste versiertruc: Gebruik jij Andrelon? Want je hebt de perfecte krul!
Mooiste plekjes van het Hogeland: De boerderij in Bedum. Niet zozeer omdat de omgeving geweldig mooi is, maar op de boerderij tussen de koeien even werken met de handen en genieten van mooie koeien is heel ontspannend.
Favoriet vakantieland: Italië, maar ik ga met net zoveel plezier naar Ameland. Met de voetbalclub Eext zijn we daar kort geleden geweest. Deze week zijn we twee dagen met onze kids op het eiland en aan het eind van het jaar doe ik ook nog mee met de halve marathon op Ameland.
Mooiste stad: Groningen
Favoriete auto: Ik heb helemaal niks met auto’s, maar als ik dan toch mag kiezen en eens niet weet waar ik met het geld naar toe zou moeten, zou ik een jaartje in een Dodge Ram gaan rijden.
Waar heb je spijt van: Er zijn wel eens dingen gebeurd die ik liever niet had zien gebeuren. Maar zolang ik niks met bewuste opzet fout doe, kan ik overal niet heel erg lang spijt van hebben.
Wat zou je ooit nog willen doen: Auschwitz bezoeken.
Droomvrouw: Marieke, mijn…
Marcel en Renskje, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Marcel Heinstra is de naam en ik ben 34 jaar. Een Eenrummer in hart en nieren en getrouwd met Renskje die ik ongeveer veertien jaar geleden heb leren kennen, met uiteindelijk drie kinderen tot gevolg. Ik ben sinds 2019 eigenaar van onze VOF.’
‘Ik ben Renskje Heinstra – Zijlstra en 37 jaar oud. Marcel had het al over onze drie kinderen waar we erg trots op zijn. Roan is tien, Lieke zeven en Jorn vier. Ik ben een Friezin van oorsprong en komt uit Munnekezijl. In 2022 ben ik mede-eigenaar geworden van Gebroeders Heinstra in Eenrum.’
Hoe zag jullie werkleven er voor de Gebroeders Heinstra uit?
Renskje: ‘Ik wist al vrij vroeg dat ik de verzorging in wilde. Na afronding van mijn MBO-opleiding Verzorgende IG heb ik bij Twaalfhoven en Zonnehuisgroep Noord gewerkt en wel in Zuidhorn en Leens. In coronatijd heb ik nog een kort uitstapje naar de GGD gemaakt waarvoor ik op Kardinge destijds flink aan het vaccineren was. Dat was toen prima te combineren met ons jong gezin.’
‘En ik wilde vroeger aanvankelijk de transportsector in. Maar dat werd mij afgeraden door mijn opa die stelde dat alleen internationale chauffeurs een goed inkomen hadden maar daar stond tegenover dat ze nooit thuis waren. Toen bedacht ik dat ik dan maar planner moest worden maar tijdens mijn eerste vakantiebaantje in restaurant Abrahams Mosterdmuseum wisten de koks mij te overtuigen dat ik een horecaopleiding moest gaan volgen.
Dat heb ik toen gedaan aan het Noorderpoortcollege die ik versneld heb afgerond. Daarna werd ik kok in het Mosterdmuseum en ik ben er zelfs drie jaar bedrijfsleider geweest. Een hele leuke maar zeker ook leerzame tijd waar ik nu nog profijt van heb. Daarna werd ik teamleider bij energiemaatschappij Nuon waar ik zo’n twintig man personeel aanstuurde. Vervolgens kwam ik in de kachelbranche terecht.’
Wanneer zag jullie bedrijf het levenslicht?
Na verloop van tijd voelde ik dat het tijd was om een nieuwe stap in mijn carrière te zetten. Vervolgens nam ik een rigoureus besluit. Ik had al enige maanden over een eigen bedrijf nagedacht en in 2019 was het zover. Ik wist mijn vijf jaar jongere broer ook te enthousiasmeren maar hij hield wel zijn baan in de waterbouw aan. En zo zag in 2019 Gebroeders Heinstra Kachels en Haarden het levenslicht.
(Schoon)Broer Patrick ging op den duur voor…