Ik merk dat ik het oude vertrouwde ritme van de (werk)week mooi weer te pakken heb. Het is toch altijd een beetje aftasten na een zomerperiode die heel anders ingevuld wordt dan de weken ervoor en erna. Maar op deze maandagmorgen zit ik mooi om 07.30 uur op kantoor om aan dit verhaaltje te beginnen.
Maar niet voordat ik nog even het filmpje dat ik vrijdagavond schoot in Hippolytushoes met een glimlach terugkijk. Daar waar vroeger mijn moeder aan tafel zat voor het eten, en waar inderdaad een groot aquarium stond, was het op deze avond bal met De Esperando’s. Misschien moet ik mij wel schamen maar ik had dit duo bij mijn weten nog nooit in actie gezien. Toch treden ze hier heel vaak in de omgeving op, zo wist Klazien – één der Hippy-kartrekkers – mij te vertellen.
En deze mannen maakten er een mooi feestje van. De zanger vanachter zijn drums en de accordeonist als entertainer die aanpapte met de oudere dames in de zaal en de verbinding zocht met de drinkebroeders om ze de dansvloer op te verleiden. Iets wat later op de avond steeds beter lukte. De verkleedpartijen waren niet van lucht en zelfs de oudste man in de zaal waagde zich hieraan. Net zo gemakkelijk als dat hij zich aan een dansje waagde. En, even onder ons, zo wil ik ook wel 92 worden hoor.
Supervrijwilliger Ab sjouwde zich een breuk met de aan- en aanvoer van bierkratten en achter de barbecue konden ze er maar nauwelijks aan bakken. Ab heb ik trouwens zondagmorgen nog even teruggekeken bij uitzending gemist. Hij werd op het kerkhof gefilmd bij het graf van zijn broer. Hij overleed 25 jaar geleden na een tragisch ongeval op de mistige Pompsterweg.
Het kerkhof heeft tegenwoordig ook mijn warme belangstelling voor de zoektocht naar de bijzondere verhalen die er liggen. Binnenkort moet ik er maar even weer heen voor deel II. Waarbij ik direct mijn complimenten en waardering wil uitspreken aan de vele vrijwilligers die er zorg voor dragen dat de begraafplaats er zo waardig en verzorgd uitziet. Dat doen Ab en zijn kompanen goed inderdaad.
Over het oude vertrouwde ritme gesproken, zaterdagmorgen was ik al weer vroeg uit de veren voor de presentatiedag op het voetbalveld waar al onze voetbalteams door Jannes op de foto werden gezet. Het was leuk om de morgen en begin van de middag met deze…
Naam: Geert Douwe Brugma
Woonplaats: Het allermooiste dorp van Nederland.
Leeftijd: 61 jaar
Burgelijke staat: Al 33 jaar getrouwd met Heidi.
Beroep: Chauffeur autotransport bij Koopman Noordhorn, alle dagen spelen met autootjes houdt je jong.
Hobby’s: Niet echt…. genieten van alles wat er op mijn pad komt in mijn vrije tijd.
Lievelingsgerecht: “Culinair hoogstandje’ bij Eetcafé J&A, ieder die mij goed kent weet wat het is.
Mooiste film ooit gezien: Niet een film maar Serie Peaky Blinders.
Mooiste sportmoment ooit: KNVB Beker 2014/15 Groningen – Zwolle in de Kuip, machtige reis er naar toe in de auto en het feest in het Rotterdamse.
Mooiste boek ooit gelezen: Mocro maffia en Judas.
Kijkt het liefst naar: Zonsopkomst ‘s morgens vanuit de vrachtwagen en de zonsondergang bij Chocogo op Bonaire.
Beste popsong aller tijden: Niet specifiek één maar You never walk alone en Het het nog nooit zo donker west en natuurlijk Sandstorm van Darude.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Heb je even??
Mooiste plekjes van het Hogeland: Schaphalsterzijl en Noordpolderzijl
Favoriet vakantieland: Bonaire
Mooiste stad: Onz Grunn
Favoriete auto: Een betaalbare, in dit geval mijn rode VW T-Roc.
Waar heb je spijt van: Nergens van
Wat zou je ooit nog willen doen: Een rondreis maken met een camper.
Droomvrouw/man: Hou ik lekker voor mijzelf.
Waar mogen ze je ‘s nachts wakker voor maken: Vrienden als ze serieus hulp nodig hebben.
Hoogtepunt in het leven: De geboorte van onze beide jongens Remon en Melvin.
Dieptepunt uit het leven: Het plotselinge verlies van mijn beste kameraad John.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Hans Colijn, deze man brengt zoveel mooi geluid met zijn instrumenten en stem, dat hij niet echt “zijn manager” nodig heeft.
Wat wil je verder nog kwijt: Leef je leven en pluk de dag!!…
Als boswachter ruim ik regelmatig afval op dat mensen in de natuur achterlaten. Zonde, want het hoort hier niet. Maar soms blijkt zelfs in weggegooide rommel nog leven te schuilen: kleine bewoners die een grote rol spelen in het ecosysteem. Pissebedden zijn echte opruimers. Ze helpen de natuur door dode bladeren en hout af te breken, zodat de grond vruchtbaar blijft.
Ik vond een krat met Duits bier (leeg). Ik tilde ‘m op en bracht het naar mijn auto. Eenmaal terug bij de werkschuur wilde ik het weggegooien. Bij het optillen uit mijn kofferbak zag ik ineens allemaal beweging. Tientallen pissebedden wisten niet wat ze overkwam.
Tot een half uur geleden zaten ze veilig tussen de blaadjes onder een dak van bierflessen. Van het ene op het andere moment wordt je dak meegenomen en zit je in een donkere auto. Uit elk kiertje van de kofferbak kwamen pissebedden.
Een kleine reddingsactie
Ik heb ze stuk voor stuk verwijderd en bij de werkschuur in de struiken gezet. Sommige mensen vinden pissebedden vaak maar vieze en een beetje enge beestjes. Terwijl ze dat helemaal niet zijn!
Schoonmakers van de natuur
Ze zijn juist heel schoon. Het zijn echte opruimers. Ze helpen de natuur door dode bladeren en hout af te breken, zodat de grond vruchtbaar blijft. Daarnaast eten ze ook dode dieren en voedselresten. Hun poep zit vol voedingsstoffen zoals stikstof en fosfor. Die stoffen komen na afscheiding in de bodem terecht, wat weer voeding voor planten is.
Kleine pantserdiertjes
Pissebedden zijn trouwens geen insecten, maar schaaldieren. Net zoals krabben en kreeften. Ze hebben veertien poten die uit verschillende delen bestaan. Het lijfje van een pissebed is eigenlijk een soort mini-pantser. Hun hele lichaam is bedekt met een hard laagje van chitine dat hen beschermt tegen uitdroging en vijanden.
Het lijf bestaat uit drie delen: de kop met twee voelsprieten en kleine oogjes, het borststuk van zeven segmenten elk met een paar pootjes en een achterlijf met de organen en soms kleine plaatjes waarmee ze water kunnen opnemen. Aan de onderkant van hun achterlijf zitten kleine ‘kieuwtjes’ waarmee ze ademen. Vroeger waren pissebedden zeedieren, in de loop van de tijd zijn ze geëvolueerd tot landdieren. De kieuwen zijn gebleven. Bijzondere beestjes dus!
Terug aan het werk
Ik hoop in elk geval dat ik alle pissebedden heb verwijderd, zodat ze hun goede werk gauw weer voort kunnen zetten.…
Ergens tussen Cinigiano en Montalcino, achterin een gehuurde Renault Captur die zich door de heuvels slingerde, las ik de gastcolumn van m’n oom die ik tegenkwam op Facebook. Na een heerlijke wijnproeverij reden we weer terug naar het huisje waar we verbleven.
Op die terugrit moest ik ineens weer aan de vraag van Bert denken. Of ik niet ook eens een stukje voor hem wilde schrijven. Hij had het in zijn appje over schrijverstalent in de familie, en of ik dat misschien ook zou beheersen. Wat hij daar precies mee bedoelde, weet ik nog steeds niet.
Ja zeggen op zo’n vraag stelt eigenlijk niks voor. Normaal zou ik het niet doen, maar waarom ook niet? Ik heb genoeg dingen besloten en meegemaakt in 2026 die ik niet had verwacht, dan kan dit er ook nog wel bij.
Zo heb ik medio april besloten om te stoppen met voetbal, na zo’n twintig jaar. Al een paar jaar verdween het plezier langzaam. Een moeilijk besluit, maar wel de beste keuze voor mij persoonlijk. De zaterdagen voelen tot nu toe nog wat onwennig, maar spijt heb ik zeker niet. Een van mijn laatste kunststukjes binnen de lijnen was het breken van mijn pols. Goede afsluiter.
De week nadat ik mijn pols brak, begon ik ook nog eens aan een nieuwe baan. Mooie timing. Na wat ziekenhuisbezoekjes en een operatie had ik de eerste weken bij mijn nieuwe werk toch een beetje anders voorgesteld. Gelukkig voor mij hadden ze ervaring met voetballers en blessures. Ik ben er ontzettend blij mee, heb het enorm naar mijn zin en de weken vliegen voorbij. Mocht je toevallig nog op zoek zijn naar een leuke en leerzame plek om bijvoorbeeld je heftruckcertificaat te halen… google dan eens op HOC Opleiding en Training. Een beetje sluikreclame voor mijn werk mag wel, om het goed te maken na al die ziekenhuisbezoekjes.
Begin dit jaar ben ik gaan meekijken bij de oefenavonden van het brandweerkorps in Middelstum. Super interessant en uitdagend. Bij het meelopen merkte ik de saamhorigheid binnen de brandweer, en het klaarstaan voor andere mensen is wat me ook aantrok. Daarom besloot ik voor de zomer het sollicitatietraject in te gaan, en in november start ik met mijn opleiding tot brandweerman. Heel veel zin in om hieraan te beginnen.
De rode draad van dit jaar is toch wel ons huis op Doord, waar Julia en ik al meer dan…
Naam: Derkje Koning
Adres, Woonplaats: Middelstum
Leeftijd: Volgens mijn jongens stok-oud 😉.
Burgerlijke staat: Getrouwd met Johan en moeder van Lars en Tim.
Beroep: 30 jaar ben ik werkzaam in de babybranche. Ik werk bij Santing.nl in Stadskanaal waar ik in de verkoop sta en deels de inkoop en styling mag doen.
Hobby’s: Shoppen, afspreken met vrienden en shoppen en had ik al shoppen gezegd?
Lievelingsgerecht: Pasta
Mooiste film ooit gezien: Grease
Mooiste sportmoment ooit: Valentino Rossi zien racen op het TT circuit in Assen.
Mooiste boek ooit gelezen: Ben niet echt een boekenwurm.
Kijkt het liefst naar: De binnenkant van mijn ogen.
Beste popsong aller tijden: Anita Meyer – Why tell me why
Mooiste/succesvolste versiertruc: Poeh.. even graven dat is 34 jaar geleden dat ik Johan tegen het lijf liep.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Middelstum
Favoriet vakantieland: Ameland. En als de zon maar schijnt mag ik heel graag in Nederland op vakantie gaan.
Mooiste stad: Uiteraard Groningen
Favoriete auto: VW Golf
Waar heb je spijt van: Vooralsnog nergens spijt van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Naar Ibiza gaan.
Droomvrouw/man: Dat is al meer dan 34 jaar Johan.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Helemaal nergens voor. 😉
Hoogtepunt uit het leven: Dat ik er nog ben. En zo cliché, de geboorte van onze jongens Lars en Tim.
Dieptepunt uit het leven: In korte tijd onze vriend en mijn ouders verliezen.
Volgende vluggertjesgast en waarom: De volgende gast mogen jullie 1x raden. 😉
Wat wil je verder nog kwijt: Het leven is kort en kwetsbaar. Heb lief en stel niet uit!…
Johan, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Ja, wat kun je zoal in het kort over jezelf vertellen? Johan Reinders is de naam, 49 jaar en ik ben sinds 2019 de eigenaar van Reinders tegel- en timmerwerk in Loppersum. Getrouwd met Hanneke en samen zijn we de trotse ouders van drie dochters.
Ik ben geboren in Winschoten maar nog voor mijn eerste jaar verhuisde het gezin Reinders, ik heb nog een broer en een zuster, reeds naar Loppersum. Toen Hanneke en ik gingen samenwonen, hebben we nog een poosje in Stedum gewoond maar inmiddels wonen we al weer lange tijd in Loppersum. En sinds 2021 is dat aan het Wijmerspad in hetzelfde huis als waar ik opgegroeid ben. Het bevalt ons hier prima.
In je jonge jaren al gedacht dat je het tegelwerk in zou gaan?
Niet helemaal want na de lagere school ging ik naar de LTS in Delfzijl waar ik voor de timmerrichting koos. Vervolgens ging ik, na mijn diploma te hebben gehaald, naar de SSPB in Hoogezand, waarbij SSPB staat voor Stichting Samenwerkingsverband Praktijk Bouw waar ik wekelijks vier dagen werken combineerde met één dag school. In de praktijk kennis opdoen, dat werkte voor mij het beste.
Eerst heb je bij meerdere werkgevers de fijne kneepjes van het vak op mogen doen?
Qua werkgevers valt het best mee. Tijdens de opleiding werkte ik voor Jurriens, een groot bouwbedrijf dat opdrachten door het hele land had. Ik was vervolgens negentien jaar toen ik bij aannemersbedrijf Roorda & Veldman in Ten Post aan de slag kon. Mooie herinneringen komen boven, zittend aan de keukentafel op vrijdagmiddadg met gekookte eieren, kaas, worst en een dikke pot bier.
Daar heb ik vervolgens de fijne kneepjes van het vak geleerd. En dat niet alleen op timmergebied maar zeker ook qua tegelwerk. We werkten veel voor woningbouwstichtingen maar kwamen ook wel bij particulieren thuis en ik heb in die tijd de nodige badkamerverbouwingen uitgevoerd en nieuwe badkamers aangelegd.
Maar we zaten ook wel in oude panden hoor, bijvoorbeeld voor restauratiewerkzaamheden. Veel variatie dus en dat maakte het werken voor Roorda & Veldman ook zo leuk. Ik kreeg er de nodige verantwoordelijkheid en ging vaak alleen op pad.
Je komt uit een ondernemersgezin toch?
Dat mag je gerust stellen. Geert Jan Reinders, hij is inmiddels bijna 75 jaar, kennen veel mensen uit de regio vast wel als eigenaar van Aristo Promotions. Maar…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Jurrien Smit. Roepnaam boven de stad Groningen Jur en elders in de provincie Jurrie. Ik ben op 18 mei 1961 geboren in de stad Groningen, in de Oosterparkwijk. Mijn vader was vroeger eerst vrachtwagenchauffeur en werd later buschauffeur. Mijn moeder werkte bij een drogisterij. Ik heb nog een jongere zus, zij woont in Meerstad.
Ik heb tot mijn twintigste in de Oosterpark gewoond, verhuisde toen naar de Adriaan Pauwstraat, keerde op mijn 23e terug naar de Oosterparkwijk om vervolgens op 25-jarige leeftijd naar Winsum te verhuizen. Daar wonen we inmiddels al veertig jaar met veel plezier in de Dahliastraat, zo’n beetje aan de bosrand. We hoeven daar niet zo nodig meer weg.
Wat is uw burgerlijke staat?
Eind volgend jaar ben ik veertig jaar getrouwd met de oorspronkelijk ook uit de Oosterparkwijk afkomstige Quirien Mennenga. Ik ken haar al vanaf mijn vijftiende. We zaten bij elkaar op school maar ik kwam haar ook wel in het jongerencentrum tegen. Op den duur sloeg de vonk tussen ons over.
Ik 1990 werd Caithlin geboren. Haar hersenen waren niet volledig ontwikkeld en na tien dagen kwam ze al te overlijden. Twee jaar later diende Shawna zich aan. Zij woont ook in Winsum en geeft daar op het Hogeland College les in biologie, schei- en wiskunde. In 1995 kregen we nog een dochter. Helaas overkwam Saroya hetzelfde als Caithlin en zij mocht slechts vier maanden oud worden. Het overlijden van onze dochters waren destijds zeer ingrijpende gebeurtenissen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ging ik in Groningen naar de MAVO. Ik had geen flauw idee wat te worden en deed ook helemaal niets voor school. In de tussentijd heb ik nog twee jaar op de LEAO gezeten maar dat was het ook niet en ik ging terug naar de MAVO. Ik bleef regelmatig zitten en heb pas op mijn negentiende mijn diploma gehaald.
Vervolgens was ik wel de eerste die een baan had. Ik kon namelijk op kantoor terecht bij de Technische Unie waar ik achter de computer allerlei orders moest verwerken. Ook dat was niet echt mijn ding en ik was blij dat mijn contract na een half jaar niet verlengd werd.
Vervolgens kon ik gelukkig terecht bij Bakker Schoonmaakbedrijf. Ik voetbalde destijds bij de Oosterparkers en kende twee kinderen van de eigenaar die mij inseinden dat ze bij…
Ooit kreeg ik de opmerking van iemand dat wanneer ik op zoek was naar verhalen vanuit het dorp, dat ik dan op het kerkhof moest zijn want daar liggen vele verhalen. Een opmerking die mij aan het denken zette en die ik vrijdag jl. uitprobeerde. Natuurlijk had ik er van te voren al enigszins over nagedacht. En dus ging ik eerst naar het graf van mijn ouders.
Toen mijn moeder begraven werd, was er vanaf haar plek nog een mooi en vrij uitzicht op Westerwijtwerd. Dat vond ik destijds wel heel toepasselijk want daar werd tussen 1955 en 1979 het gezinsleven gesticht en wij met zijn zessen geboren. De kruidenierszaak kwam er tot bloei maar werd in 1975 abrupt gesloten door de ziekte van mijn moeder. Daar alleen kan ik hele verhalen over vertellen maar dat heb ik eerder al eens gedaan.
Zo staand voor het graf, denk ik nog even terug aan het jaar 2009. De jaar van de ommekeer qua gezondheid van mijn ouders. Ik werkte nog bij Vast Banket, de ringweg rond het dorp was net open en ik hoorde het geloei van een ambulance. Niet veel later was daar het telefoontje dat pa hierin lag. Het was me het jaartje wel voor hem. Eerst een hartaanval, toen een herseninfarct en daarna nog een maagbloeding. En dat allemaal binnen een half jaar.
Aan het eind van het jaar viel moeders ook nog eens al koppeltjesduikend van de kerktrap af. Niet lang daarna waren daar bij haar de eerste verschijnselen van dementie. Ik heb altijd gedacht dat moeders het langer op aarde vol zou houden dan pa maar dat was een verkeerde inschatting. In november 2016 blies ze haar laatste adem uit. En dat is alweer bijna tien jaar geleden. Om 13.10 uur vertrok ik uit haar kamer en om 13.50 ging ze heen.
Pa zou het nog tot 2024 volhouden maar toen was de koek helemaal op. De laatste keer dat ik hem zag, had hij niet de kracht om zijn bakje met vla leeg te lepelen. Daar heb ik hem mee geholpen en de dag erop togen de vrouw en ik naar Limburg voor een weekje Arcen. Op zondag reden we halsoverkop terug naar huis maar we waren te laat, hij was al heengegaan.
Wat rest zijn een grote liggende grafsteen en heel veel herinneringen. Ook aan de mensen die om hen heen liggen. Aan Grietje…
Naam: Bart Flikkema
Adres, Woonplaats: Winsum
Leeftijd: 52
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap
Beroep: Site Manager
Hobby’s: Bootje varen, klussen in en rondom het huis, biljarten.
Lievelingsgerecht: Gehaktbal met aardappels en spruitjes.
Mooiste film ooit gezien: The Green Mile. Maar val vaak in slaap tijdens films.
Mooiste sportmoment ooit: Zoon Koen die met een vrije trap een pracht van een doelpunt maakte. En het beklimmen van de Alp d’Heuz (zit een heel verhaal aan vast)
Mooiste boek ooit gelezen: Diverse boeken (lees vaak alleen op vakanties) maar boeken over waargebeurde verhalen zoals de Heineken-ontvoering, of over ingenieur Lely en de inpoldering van de Flevopolder genieten mijn voorkeur.
Kijkt het liefst naar: Clarksons Farm en Gold Rush en mooie dingen als dat bedoeld wordt!
Beste popsong aller tijden: Ik hou van bijna alle soorten muziek en heb niet echt één nummer die eruit springt.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Zullen we samen op vakantie?
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het dijkje tussen Schouwerzijl en Schaphalterzijl.
Favoriet vakantieland: Ameland
Mooiste stad: Groningen blijft me altijd verassen met nieuwe plekken en gebouwen.
Favoriete auto: Een Rivian vind ik toch wel een hele praktische auto en echt van deze tijd. Jammer dat hij niet in Nederland verkrijgbaar is.
Waar heb je spijt van: Ik heb niet ergens echt spijt van. Soms lopen zaken zoals ze lopen…..
Wat zou je ooit nog willen doen: Blijven staan met waterskiën.
Droomvrouw/man: Helene Fischer
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet maar als iemand echt nood heeft, kan je me bellen. (Zit wel opstartmomentje in dan….)
Hoogtepunt uit het leven: Heel klassiek, de geboorte van mijn kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Verlies van dierbaren en berichten over nare ziektes bij familie, vrienden en kennissen en collega’s.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Ik zou graag Jan Holwerda voor willen dragen. Ben heel benieuwd naar zijn 25 antwoorden en hij heeft een prachtig hoveniersbedrijf in Winsum.
Wat wil je verder nog kwijt: Doe de dingen die je wil doen en leef je leven.…
Toen ik een gaatje in de Club van 60 van mijn website zag ontstaan en de vluggertjesbijdrage van Sharon Schoonveld las, wist ik direct wie de volgende kandidaat zou moeten zijn. Want wie heeft er hier in onze contreien nu een eigen pretecho-praktijk aan huis? Niemand toch? Maar Sharon dus wel met Baby in Beeld – pretecho-praktijk in Bedum.
Zoals ze het zelf zo mooi in een van de vluggertjesvragen aangaf: ‘In mijn praktijk maak ik 2D-echo’s, geslachtsbepalingen en 3D/4D echo’s. Mijn echo’s zijn niet-medisch en puur bedoeld voor ouders om even lekker te genieten van hun kindje. Verder maak ik ook buikbeeldjes, wat een leuke afwisseling is!’
Wat die buikbeeldjes nu precies inhouden, dat lezen we weer op haar website www.baby-in-beeld.nl. Daar leest u ook precies het onderscheid tussen de 2D, 3D/4D foto’s inclusief de bijbehorende prijzen: https://www.baby-in-beeld.nl/prijzen. De buikbeeldjes – een tastbare herinnering aan de zwangerschap – zijn uitsluitend beschikbaar voor die klanten die al een ‘baby in beeld’ hebben gehad.
Sharon is zelf de trotse moeder van vier kinderen en gevestigd aan de Stationsweg 17 in Bedum. Over haar praktijk vertelt ze het volgende: ‘Sinds januari 2025 is mijn droom werkelijkheid geworden: ik ben mijn eigen pretecho-praktijk aan huis gestart, waar ik aanstaande ouders een onvergetelijke ervaring bied tijdens hun zwangerschap. In mijn sfeervolle praktijkruimte in de tuin verwelkom ik zwangere vrouwen en hun partners om hun kindje al vóór de geboorte te bewonderen. Het blijft magisch om het kloppend hartje te zien of het gezichtje te ontdekken via een 2D-, 3D- of 4D-pretecho. Voor mij is het een eer om deel uit te maken van zo’n waardevol moment.
Bij Baby in Beeld staan warmte en gezelligheid voorop. In een ontspannen en huiselijke setting kunnen jullie kennismaken met jullie baby. Ook broertjes en zusjes zijn van harte welkom. Voor hen is er een speelhoek aanwezig, zodat ook zij op een leuke manier kunnen meegenieten van de echo. Na een geslachtsbepalingecho kunnen jullie bij mij terecht voor leuke gender reveal-artikelen. Het assortiment wisselt regelmatig. Ook zijn er cadeaubonnen voor een pretecho verkrijgbaar: een origineel en persoonlijk cadeau voor een babyshower of kraamfeest!’
‘Ben je nieuwsgierig naar hoe je baby eruitziet, of wil je samen met je partner of andere dierbaren alvast een eerste echte kennismaking? Dan kun je bij Baby in Beeld terecht voor een 2D-, 3D- of 4D-pretecho of een geslachtsbepaling!’
Benieuwd naar haar vluggertjesbijdrage?…
In mijn werk als thuishulp bij een aanvullende mantelzorgorganisatie kom ik bij mensen die om uiteenlopende redenen extra hulp kunnen gebruiken in de thuissituatie. De invulling is afgestemd op de zorgvraag zolang het niet gaat om medische taken (dat stukje is in de zorgzame handen van de Thuiszorg). Waardevol om te mogen doen. De financiering is nog wel eens wat geregel vanuit de aanvullende zorgverzekering, WMO-PGB of Wlz, soms ook particulier.
Een enkele keer komt het voor dat een cliënt al woont in een zorginstelling. Zo kom ik al enkele jaren wekelijks bij een cliënt in een zorginstelling in Drenthe. Ze heeft geen familie of vrienden/kennissen die haar komen bezoeken, geen eigen netwerkje. Een leven lang alleen geweest met veel tegenslagen en tegenwerking. In de zorginstelling heeft ze geen aansluiting met de andere bewoners, het wisselende personeel heeft het veelal te druk voor persoonlijke aandacht. Met haar ga ik dan een middag op pad, de rolstoel mee in de auto, waar we heengaan en wat we gaan doen is dan aan haar.
Op het moment dat deze gastcolumn verschijnt is het precies een jaar geleden dat ik met haar een bijzonder weekend mocht beleven. Of dat er op enig moment nog een keer van zal komen is de vraag. Mijn gedachten gaan nog even terug naar die mooie dagen in september 2025 …
Na diverse voorbereidende gesprekken kwam er groen licht, er kon een vakantie worden geboekt voor een cliënt. Al enige tijd bezoek ik haar wekelijks, ik mocht haar nu ook gaan begeleiden op deze trip. Voor deze cliënt ook wel wat een spannend vooruitzicht, ze was door omstandigheden dertig jaar niet in de gelegenheid geweest om een meerdaagse reis te maken Een mooie roze koffer werd voor dit doel aangeschaft.
De grote passie van cliënt, edelstenen en de heilzame werking daarvan, was uitgangspunt voor de reisbestemming. In Drenthe hebben we samen al regelmatig enkele mooie winkels bezocht met edelstenen, maar in de Brabantse plaats Udenhout zou een grote winkel zijn die op het verlanglijstje stond om te bezoeken. Een comfortabel hotel werd gevonden en geboekt voor 2 nachten, we konden samen 3 dagen op reis.
Op 5, 6 en 7 september was het zover, even het zorgsysteem in de instelling achter je laten. Op woensdagen schijnt de zon vaak voor ons, en deze drie dagen verliepen ook onder zomerse omstandigheden. Een passende tussenstop onderweg was dan ook Strand…
Naam: Damian Niemeijer
Adres, woonplaats: Witte de Withstraat in Bedum
Leeftijd: 29 jaar
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap
Beroep: In het dagelijks leven ben ik werkvoorbereider in de installatietechniek. Daarnaast ben ik samen met mijn zwager Carlos eigenaar van Feestfabriek Groningen, waarmee we alles verhuren en verzorgen om van ieder feest een compleet feestje te maken.
Hobby’s: Bezig zijn met Feestfabriek Groningen, het bedrijf dat ik samen met mijn zwager Carlos run. Het begon als een geintje toen we zelf geen degelijke partytent voor een normale prijs konden vinden. Inmiddels verhuren we naast tenten ook meubilair, verlichting, verwarming, biertappen en nog veel meer.
In het weekend zijn we vaak in onze opslag te vinden om alles schoon te maken, nieuwe ideeën uit te werken en de spullen weer netjes klaar te zetten. Het lijkt op werken, maar eigenlijk is het vooral een behoorlijk uit de hand gelopen hobby!
Lievelingsgerecht: Met een goed broodje shoarma kun je mij altijd gelukkig maken.
Mooiste film ooit gezien: Fast Five. Snelle auto’s, veel actie en lekker weinig ingewikkeld gedoe.
Mooiste sportmoment ooit: FC Groningen tegen Fiorentina in 2007. Als klein kind was ik daar enorm van onder de indruk.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik heb niet echt een favoriet boek. Het duurt me vaak te lang en er zitten zo veel pagina’s in, haha. Een goede biografie kan ik op zijn tijd wel waarderen, uiteraard in etappes.
Kijkt het liefst naar: Vandaag Inside. Lekker nuchter en direct, zonder al te veel poespas.
Beste popsong aller tijden: Roller Coaster van Danny Vera.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Mijn vrouw Chamée versieren via Ping op de BlackBerry. We zijn sinds 2012 samen, dus dat lijkt me geen gek resultaat!
Mooiste plekjes van het Hogeland: Iedere locatie waar we met Feestfabriek Groningen een mooi feest mogen verzorgen natuurlijk!
Favoriet vakantieland: Dat moeten we denk ik nog ontdekken. Ieder land heeft zijn charme, maar het mooiste blijft toch thuiskomen in Nederland.
Mooiste stad: Groningen. Er gaat niets boven Groningen!
Favoriete auto: Een Audi RS Q8.
Waar heb je spijt van: Nergens van. Alles wat ik heb meegemaakt, heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Wat zou je ooit nog willen doen: Samen met mijn vrouw, onze golden retriever Bella en straks ons kindje nog heel veel bijzondere en mooie herinneringen maken.
Droomvrouw/man: Mijn vrouw Chamée. Er is geen andere vrouw die het al zo lang met mij volhoudt!
Waar mogen ze…
Jonny, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Hier tegenover je in Lewenborg zit een echte stadjer. Ik ben 57 jaar geleden geboren in de Oosterpoort en 29 jaar geleden hier in het Kluisgat komen wonen en dat bevalt nog steeds prima.
Ik woon hier al weer jarenlang samen met Marjolein. Mijn beide zoons van 26 en 29 jaar zijn ook in de stad blijven wonen Als ik mijzelf in enige zinnen qua karakter mag typeren dan zie ik mijzelf als een sociaal persoon die altijd bereid is om anderen te helpen.
Vroeger altijd schilder cq. glaszetter willen worden?
Nee, ik had aanvankelijk een ander beroep in gedachten. Ik heb namelijk een opleiding tot automonteur gevolgd omdat ik altijd interesse in auto’s en motoren heb gehad. Mijn vader had vroeger een binnenvaartschip en we waren vaak aan het sleutelen en reviseren met de motors .
Maar na mijn militaire dienstperiode was daar de vacature bij een glasgroothandelsbedrijf waarnaar ik succesvol solliciteerde. Zo kwam ik dus in eerste instantie in de glashandel terecht, het ging en gaat mij er goed naar de zin.
Inmiddels breng je al bijna 40 jaar werkervaring met je mee?
Ik heb voordat ik bij Cor Pettinga in dienst kwam, zo’n vier a vijf werkgevers gehad. Allemaal in de glashandel en allemaal in Groningen. Ik heb nooit een dag thuisgezeten. In de glaswereld kent iedereen elkaar en wanneer je goed werk aflevert dan bouw je vanzelf een goede naam op, ook buiten je eigen regio.
Zo heb ik bijvoorbeeld elf jaar lang voor een 24/7 glasservice bedrijf gewerkt en daar leer je prima zelfstandig te functioneren want je moet alle voorkomende werkzaamheden zelf regelen en inplannen. Daar bleek dat dit mij goed af ging.
Waarvan vele jaren bij Pettinga?
In 2009 heb ik de overstap naar Cor Pettinga Glas- en Schilderwerken in Winsum gemaakt. Zij waren toen bezig met een groot project en hadden nieuwe mensen nodig en ik was toe aan een nieuwe uitdaging. Dat paste dus precies. Gaandeweg bleek dat ik een heel goede klik had met de tien jaar oudere Cor.
Na verloop van een aantal jaren ging het er wel eens over of ik het bedrijf over wilde nemen. We bespraken onderling van alles en hij nam mij ook met veel beslissingen mee en qua werkzaamheden nam ik steeds meer van hem over. Dat maakte het voor hem ook allemaal wat makkelijker…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Jan Andries Vos. Ik ben op 26 februari 1962 geboren in Uithuizen. Mijn ouders hadden een eigen elektronicazaak en verkochten onder andere radio’s en televisies. Moeder hielp mee in de winkel en mijn vader deed ook installatiewerk. Later heeft hij tot zijn pensionering bij de firma Jansen gewerkt. Ik heb nog een twee jaar jongere zus die ook in Uithuizen woont.
Uithuizen is ook het dorp waar ik mijn hele leven gewoond heb. Tussentijds heb ik wel 2,5 jaar de marine gediend op de onderzeeër Hare Majesteit “Dolfijn”. Ik ben geboren aan de Hoofdstraat Oost en na een jaar verhuisden we naar Hoofdstraat West waar ik op nummer 22, 24 en 90 gewoond heb. Sinds 1990 wonen Gezina en ik met veel plezier aan de Spoorstraat in Uithuizen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in september 1990 getrouwd met de oorspronkelijk uit Middelstum afkomstige Gezina Vonk. Ik heb haar leren kennen in 538 waar we beiden regelmatig te vinden waren. Toen ik haar weer een keer zag lopen, zei ik tegen mijn kameraad Peter de Boer: ‘dat wordt mijn vriendin!’. En dat gebeurde dus ook.
We hebben samen twee dochters gekregen. In 1994 werd Sanne geboren. Zij woont met haar vriend Thom in Winsum en heeft in Meerstad een eigen mondhygiënepraktijk. In 1999 kwam Silke op de wereld. Zij heeft nog vier jaar op Bonaire in het ziekenhuis gewerkt en werkt nu bij de ambulancedienst in Groningen. Zij heeft het huis van mijn ouders gekocht en woont aan de Hoofdstraat West in Uithuizen. We zijn maar wat trots op onze dochters en hoe ze terechtgekomen zijn.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de Engersmaschool ging ik naar de MAVO in Uithuizen. Ik had geen flauw idee wat te worden en ging op mijn zestiende naar de HAVO in Warffum waar ik na twee jaar afscheid nam zonder diploma. Na de dienstkeuring werd ik goedgekeurd voor de marine. Ik kwam eerst voor mijn nummer op in Den Helder en had het als hofmeester bij de Onderzeedienst dermate naar de zin dat ik als KVV-er bijtekende.
Wat mij betreft had ik dat nog enige jaren langer volgehouden maar ik werd op den duur overtallig en zwaaide na 2,5 jaar af. Als hofmeester was ik de hulp van de kok in de keuken en ik bediende de onderofficieren. Na deze tijd…
Het is een doodgewone zaterdag. De hele dag dreigen de wolken al met hoosbuien en een vileine kou. Van alle dagen deze week, moet het één dag, één avond droog blijven. De avond waarop we naar de meest prestigieuze voorstelling van het noorden gaan. De voorstelling die wat goed te maken heeft, de voorstelling die zich afspeelt in één van de mooiste gemeenten van onze provincie: het Oldambt.
Zummerbühne it is!
De rit richting Winschoten is altijd een feestje voor de zintuigen. Ik heb jarenlang in Oldambt gewerkt en heb mijn hart verpand aan de mensen en de streek. Ik zei altijd: “ik ga naar het oosten, ik rijd de zon tegemoet!”. Het zijn die majestueuze wolkenpartijen, de languitgestrekte graanvelden, de eerlijke mensen en pompeuze landhuizen in een omgeving waarin men gewoon al goed genoeg vindt.
De rode driehoek, zoals de omgeving rondom de dorpen Finnerwol, Beerte en Schanze (Finsterwolde, Beerta en Bad Nieuweschans) in de volksmond genoemd wordt, is al jarenlang het decor voor een klassenstrijd die in 1929 hoogtij vierde. Het was een tijd waarin de rijke herenboeren zich hoog verheven voelden boven de arbeiders, maar de arbeiders terugsloegen en zich verenigden om zo de langste landarbeidersstaking ooit in te gaan.
Vanavond zijn meer dan 1000 bezoekers van heinde en verre afgekomen op “De Graanrepubliek”, gebaseerd op het boek van Frank Westerman, wellicht niet wetende dat de gevolgen van deze klassenstrijd nog steeds voelbaar zijn op het platteland. Het leed dat zich afspeelde in arbeidersgezinnen en het keurslijf waarin de herenboeren zich moesten wringen hebben geleid tot generatietrauma, waarin eigenschappen als trots, vechtlust en bescheidenheid, maar ook opgedrongen beschaafdheid en dominantie soms niet worden (h)erkend vanuit afkomst of achtergrond.
We worden meegenomen in het verhaal waarin koppigheid en trots leiden tot armoede en verdriet en hoogmoed komt voor de val. Met een ploegende akkerbouwer en zich samenpakkende donkere wolken als achtergrond zien we in de gebaande paden van het graanveld en op de drie podia hoe arbeider Ludo het opneemt tegen herenboer Barkhof en zijn gezin.
Er is telkens overal actie waardoor er geen tijd is om je aandacht te laten verslappen. We worden meegenomen in het leven, letterlijk hoger verheven, op de herenboerderij en we voelen de armoede en onmacht in de lager gesitueerde arbeiderswoning midden in het gouden graanveld dat symbool staat voor de omgeving waarin de strijd zich afspeelde.
We zien een opbloeiende, edoch verboden…