Naam: Bas Groeneveld
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 37
Burgerlijke staat: Gehuwd
Beroep: Werkzaam op de logistieke afdeling van het Ommelander Ziekenhuis Groningen.
Hobby’s: Zaalvoetbal en padel (te weinig tijd voor helaas).
Lievelingsgerecht: Ik ben gelukkig geen moeilijke eter. Bloemkool met een eigengemaakte gehaktbal gaat er altijd wel in.
Mooiste film ooit gezien: Ik kijk heel weinig films. Laat staan dat ik dan ook nog de titel onthoud.
Mooiste sportmoment ooit: Ik hoop dat er nog vele mogen komen. De goal van Bergkamp tegen Argentinië in 1998 was wel een mooi moment.
Mooiste boek ooit gelezen: Tijdens vakanties wil ik nog wel eens een voetbalgericht boek lezen.
Kijkt het liefst naar: “Onze Club” op RTV Drenthe volg ik eigenlijk altijd. Daarnaast wat voetbalwedstrijdjes en af en toe een serie.
Beste popsong aller tijden: Ik heb echt een hele brede smaak. Maar met metal of rap heb ik niks.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Heb ik niet, veel te nuchter / lui voor.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Die zijn er genoeg. Toen ik nog actief was op de racefiets kwam ik langs veel mooie plekjes.
Favoriet vakantieland: Ik heb extreem last van vliegangst, dus dat wordt niet wat.
Mooiste stad: Rome (laatste keer dat ik vloog) en in Nederland: Maastricht.
Favoriete auto: Ik ben een tegenpool van mijn broer qua auto’s. De Ford Focus waarin ik momenteel rijd, daar ben ik zeer tevreden over.
Waar heb je spijt van: Niks. Soms hadden dingen wel anders gekund.
Wat zou je ooit nog willen doen: Niet ooit: nu genieten van het leven en leuke dingen doen.
Droomvrouw/man: Inge
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Met die kleine erbij mag je mij nu ’s nachts wel lekker laten liggen.
Hoogtepunt uit het leven: De geboorte van onze zoon Olivier.
Dieptepunt uit het leven: Het verlies van mensen om mij heen.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Inge Groeneveld. Naast dat ze mijn vrouw is, staat ze midden in het leven en heeft ze ook altijd wel wat te vertellen…
Wat wil je verder nog kwijt: Bedankt voor het meedoen aan deze leuke rubriek!…
Jaap, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Voor je zit een op en top Middelstummer die hier al zijn hele leven woont. Ik ben 71 jaar en heb een geregistreerd partnerschap met Petra Klinkhamer. Gezamenlijk hebben we zes kinderen en zeven kleinkinderen. De jongste telg is twee jaar en woont in Amerika.
Ik ben belastingambtenaar geweest en heb al met al 47,5 jaar bij de Belastingdienst in Groningen gewerkt. Op 1 januari 2019 ben ik met pensioen gegaan en dat bood ruimte voor nieuwe activiteiten. Ik ben al vanaf mijn jonge jaren diverse soorten vrijwilligerswerk gaan doen en heb reeds voor de officiële oprichting aangegeven wel coördinator van het Dorpsloket te willen worden omdat een voorziening waarin mensen elkaar helpen en steunen nog ontbrak in Middelstum.
Het Dorpsloket is onderdeel van de nieuwe dorpscoöperatie Dorpskracht Middelstum e.o.?
Dat klopt inderdaad en Dorpskracht is eind 2024 ontstaan uit de fusie tussen Dorpscoöperatie MiddelSoam en de Stichting Dorpsbelangen Middelstum. Beide organisaties hadden natuurlijk altijd al een gezamenlijke doelstelling en missie en dat was het behartigen van de belangen van alle inwoners uit ons dorp. Door de bundeling, ook van de vrijwilligers, is Dorpskracht Middelstum hiertoe nog beter in staat. Het was dan ook logische stap.
Dorpskracht Middelstum stuurt de nodige werkgroepen aan?
Misschien is het leuk om de huidige bestuursleden nog even te benoemen. De voorzitter is Yke Toepoel, Christa Oosterhoff vervult de rol van secretaris en zit namens het Dorpsloket in het bestuur, Jan van der Kooi is penningmeester, Gerry Hazekamp algemeen bestuurslid en dat geldt ook voor Julia Toonen die zich ook bezighoudt met pr-werkzaamheden.
Gezamenlijk stuurt dit vijfkoppig bestuur in totaal twaalf werkgroepen aan. Die werkgroepen opereren zelfstandig maar meerdere hebben wel een coördinator die weer in verbinding staat met het bestuur. Ik ben bijvoorbeeld het aanspreekpunt namens het loket. Het gaat te ver om alle werkgroepen bij langs te gaan maar neem gerust het linkje op naar de website voor aanvullende informatie: https://dorpskrachtmiddelstum.nl/werkgroepen//.
Jij bent één van de zeven kartrekkers van het dorpsloket?
Toen er in 2018 een enquête rondging door het dorp over een soort van dorpsvisie voor de toekomst waarin het ook ging over de opzet van een dorpsloket, heb ik mij dus direct als mogelijke coördinator opgegeven. Niet veel later is door de vele positieve reacties Dorpsloket MiddelSoam opgericht, tegenwoordig onderdeel van Dorpskracht Middelstum. Ons logo van toen, met daarop afgebeeld poppetjes…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Jacob Freerk Kamst, zo luidt mijn volledige naam. Ik ben benoemd naar meerdere voorvaderen uit ons voorgeslacht die van oorsprong, zover de geschiedenis zich laat uitpluizen, veenstekers in Giethoorn waren. Zelf ben ik op twee juli 1954 geboren in Groningen. Als jongste van drie kinderen. Mijn vier en acht jaar oudere zussen wonen in Groningen en in Emmen.
Ik ben afkomstig uit een schippersgezin. Mijn ouders voeren met hun schip door heel Nederland, België, Frankrijk en Duitsland. Later werd mijn vader jachthavenmeester in Oostmahorn. In mijn jonge jaren was ik daar waar zij ook waren totdat ik op 8-jarige leeftijd naar school moest.
Ik heb hiervoor eerst van mijn achtste tot mijn tiende bij een kostgezin in Eelderwolde gewoond en daarna twee jaar bij een gezin in Groningen, zij woonden aan het Hoornse Diep. Daarna kochten mijn ouders aan de Lelystraat in Groningen een eigen huis. Omdat ze vaak weg waren, was ik op mijn twaalfde al vrij zelfstandig want we moesten met ons drieën zelf de huishouding doen.
Op mijn zestiende verhuisde ik mee naar Oostmahorn om vervolgens in 1974 terug te verhuizen naar Groningen. Daar heb ik al met al zo’n 34 jaar gewoond, op een korte onderbreking in Emmen na. Onder andere in de Zwanestraat maar ook in de wijken De Hunze en De Held. In 2008 zijn we in Winsum gaan wonen. Tot 2019 in De Brake en nu genieten we in de Regnerus Praediniusstraat van ons mooi uitzicht op het gezellige centrum.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben na 14 jaar ‘hokken’ in 2010 hertrouwd met de oorspronkelijk ook uit de stad Groningen afkomstige Gerda Kooistra. Ik heb haar in één van de Kamst-drogisterijen leren kennen, zij werkte er namelijk ook. Tijdens een vakantie in Italië heb ik haar in 2009 meegenomen naar Venetië voor een huwelijksaanzoek en ze zei gelukkig volmondig ja. Zelf heb ik drie zoons en Gerda heeft een dochter. We hebben gezamenlijk negen kleinkinderen, in leeftijd variërend van drie tot achttien jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Als schipperszoon hoefde je pas vanaf je achtste naar school maar het hield ook in dat ik pas op mijn veertiende de lagere school inruilde voor de MAVO. Ik heb zowel op de MAVO in Groningen als in Dokkum gezeten en was achttien jaar toen ik mijn diploma behaalde. Ik was in die tijd ook…
Hoeveel wedstrijden van FC Groningen zou ik in mijn ruim 54 levensjaren live gezien hebben, oefenwedstrijden tegen amateurclubs niet meegerekend? Dat was de hamvraag aan mijzelf afgelopen weekend. Een stuk of tien, vermoed ik. Daar zaten opmerkelijke wedstrijden én pareltje bij en zaterdag jl. kwam er weer een bijzondere editie bij.
Soms twijfel ik zelfs een beetje of ik er daadwerkelijk bij geweest ben of dat mijn fantasievolle brein het zelf verzonnen heeft, zo wazig zijn de herinneringen. De Europese wedstrijd FC Groningen – Rot Weis Erfurt uit 1991 bijvoorbeeld, de ploeg uit het voormalige Oost-Duitsland. Einduitslag een teleurstellende 0-1. En wat te denken van de legendarische oefenwedstrijd tegen FC Barcelona, einduitslag 5-5, ook daar was ik volgens mij bij.
Van andere wedstrijden weet ik het wel zeker. De eerste nederlaag in de Euroborg tegen FC Den Haag bijvoorbeeld, die met dikke cijfers verloren ging. Ik maakte er mijn debuut, werd als zondebok aangewezen en hoefde voorlopig niet terug te komen. Ik herinner mij ook magere 1-0 overwinningen tegen Willem II en Sparta (vanuit de skybox van Klimaatgroep Holland).
Maar ook een wedstrijd tegen Roda JC met buurman Richard waarbij we ons verwonderen over de gazelledraf van supertalent Zivkovic. Wat is er van hem terechtgekomen eigenlijk? Drie keer zelfs bezocht ik een wedstrijd tegen Ajax. De tweede was op een woensdagmiddag en ik had eigenlijk op school moeten zitten. Dat leverde mij zelfs een strafcorvee op in mijn tijd op de HAVO. Daarbij verloor Ajax ook nog eens en dat zinde mij zeker destijds niet.
Ajax verloor altijd overigens wanneer ik kwam te kijken. De laatste keer met buurman Jan Jaap bijvoorbeeld, volgens mij was dat nog net voor die vermaledijde coronatijd. En ook de allereerste keer in een bekerwedstrijd in het magische Oosterpark op een woensdagavond in 1983 met de gebroeders Koeman waar ik met broer Wiebrand en ik vermoed Wessel en Ronnie heen mocht. Al denk ik nu al schrijvende dat dit ook een wedstrijd tegen PSV kan zijn geweest. De einduitslag weet ik wel zeker, het werd een glorieuze 3-0 overwinning.
Dik 43 jaar later was daar een nieuwe ontmoeting met de groenwitten, dit keer aan de zijde van mijn oudste broer zijn oudste zoon. Paul heeft met Kennisinstituut Gemeenten een eigen skybox bij de FC en die had hij deze avond ter beschikking gesteld aan de man die zijn andere onderneming Knis Klus tot grote hoogtes…
‘Met wie wil je vandaag praten?’ Dat is de vraag die Jan Lijnema mij bij binnenkomst stelt. Mooi dat ik die keuzevrijheid heb natuurlijk maar het maakt mij eigenlijk niet zoveel uit met wie ik die halfjaarscheck bij Bosch Car Service Schipper in Roodeschool doe als ik maar voorzien word van verse input en nieuwtjes. ‘Dan haal ik Marten wel even op want die gaat binnenkort trouwen….’
Trouwdag
Dat is inderdaad groot nieuws natuurlijk waarmee ik verder kan. ‘Heb je nog tips?’, zo vraagt Marten bij binnenkomst. Ik kom niet veel verder dan er gewoon maar voor te gaan en te genieten van de dag. Dat moet zeker lukken want deze heuglijke mijlpaal wordt op 25 september a.s. op de prachtige locatie Breedenborg nabij Warffum gevierd.
En laat de toekomstig mevrouw Lijnema net toevallig aanwezig zijn omdat ze bij springt op de administratie binnen het bedrijf. Annemarijn blijkt uit het goede hout gesneden want ze werkt ook op kantoor bij Bouwbedrijf Doornbos in Roodeschool en is daarbij net begonnen met een administratieve functie bij de Volkskredietbank in Appingedam.
Een echte ‘Annemistratie’ dus, zo grapt Marten nog maar even tijdens mijn kennismaking met haar. Gelukkig weerhoudt die opmerking haar niet om na een relatie van vier jaar in het huwelijksbootje te stappen. Een woonplek is al gevonden want ze wonen pal naast het bedrijf. Korte lijntjes inderdaad.
Nog meer heuglijk nieuws
Een prima begin van dit gesprek derhalve en eerder had Jan mij al verheugd met de mededeling dat het eindelijk gelukt is om een nieuwe monteur voor in de werkplaats te vinden. Een oud-Middelstummer ook nog en daarbij iemand die oorspronkelijk eigenaar en oprichter van Autobedrijf Schipper met ‘Opa Kees’ aan mag spreken. Nu word ik natuurlijk wel heel nieuwsgierig maar eigenlijk had ik het moeten weten natuurlijk.
Want de 22-jarige Tim Niemeijer woonde vlakbij mij in de buurt in Middelstum en heeft in Bedum en Middelstum inmiddels al 4,5 jaar monteurervaring opgedaan. Bijna een ‘ouwe rot’ in het vak dus en na dik een maand in Roodeschool kan reeds gesteld worden dat Usquerder Tim prima in het team past. Een team dat staat en er volop tegenaan kan al wordt een stagiair met kennis van zaken en eentje die aan wil pakken nog steeds altijd met open armen ontvangen.
‘De nieuwe samenstelling geeft mij de gelegenheid om vanuit de garage de werkplaats aan te sturen. Daarvoor is hier een…
Naam: Mariska Burema
Adres, Woonplaats: Uithuizermeeden
Leeftijd: 28
Burgerlijke staat: Vrijgezel
Beroep: Vakspecialist Brandweerzorg Industrie & Zeehavens bij de Brandweer Groningen. Ofwel, als een soort accountmanager ben ik verantwoordelijk voor de grotere industriegebieden zoals Eemshaven en Delfzijl, waarbij ik meer verbinding creëer tussen bedrijven en brandweer.
Hobby’s: Mijn website www.eemshavenonline.nl. Met mijn passie voor de Eemshaven breng ik met Eemshavenonline het laatste nieuws vanuit de haven. Daarnaast in de zomer vaak op het water te vinden en met de RIB de zee op.
Lievelingsgerecht: Pasta bolognese en kipsaté (kan niet kiezen).
Mooiste film ooit gezien: De “golden oldie” Grease, onder andere vanwege de muziek.
Mooiste sportmoment ooit: Eigenlijk kijk ik bijna nooit sport, maar het moment dat Jutta Leerdam bij de Olympische Spelen goud won, vond zelfs ik wel indrukwekkend.
Mooiste boek ooit gelezen: Nooit meer vliegen
Kijkt het liefst naar: Chicago Fire (of andere leuke series).
Beste popsong aller tijden: You’re the One That I Want – Grease
Mooiste/succesvolste versiertruc: Nog niet ontdekt.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Uiteraard de Eemshaven.
Favoriet vakantieland: Oostenrijk
Mooiste stad: Ben meer iemand van het platteland, mij maak je niet blij met een grote stad.
Favoriete auto: Mijn eigen VW Golf.
Waar heb je spijt van: Geen spijt, maar vooral geleerd dat je niet moet meegaan in de negativiteit van anderen.
Wat zou je ooit nog willen doen: Het Noorderlicht zien.
Droomvrouw/man: Nog niet gevonden.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Een speciaal schip in de Eemshaven.
Hoogtepunt uit het leven: Verhuizen naar het huis waarvan mijn opa en oma altijd hoopten dat ik er ooit zou gaan wonen wanneer zij er niet meer zouden zijn.
Dieptepunt uit het leven: Het verlies van mijn lieve hondje Malou.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn toekomstige buurvrouw Inge heeft mij genomineerd. Daarom geef ik het vluggertje door aan mijn straks ex-buurtgenoot Hilde Kuiling-Walters, omdat ik zo graag in mijn oude buurtje heb gewoond.
Wat wil je verder nog kwijt: Het klinkt cliché maar: geniet van het leven. Zelfs van de kleine dingen.…
Als ik heel eerlijk ben, heb ik niks met Valentijnsdag. Ik vind het maar commercieel gedoe. Maar ik hou wel van de liefde! En met de lente in aantocht, kan je daar in het dierenrijk enorm van meegenieten.
Prachtkleed
Eén van de meest spectaculaire liefdesbetuigingen is als je het aan mij vraagt van de fuut. De fuut is een watervogel die je in Nederland ziet op meren, plassen, grote vijvers en soms brede sloten. In de winter zijn ze vaalbruin en wit met zwarte kopveren. In de zomer zien ze er een stuk opvallender uit: een witgemaskerde kop met bruinrode krans overlopend in zwart, zwarte kopveren en felrode ogen.
En dat ze er opvallend uitzien in hun zomerkleed is niet zonder reden. Ze moeten er natuurlijk goed uitzien om een partner te vinden voor het nieuwe broedseizoen. En dan kan je maar beter je beste veertje voorzetten.
Rituelen
Vanaf het vroege voorjaar (maart-april, soms eind februari als het een zachte winter is) gaan futen op zoek naar een partner. Wanneer er een geschikte kandidaat in het vizier is, naderen ze elkaar voorzichtig. De twee futen zwemmen langzaam naar elkaar toe en kijken elkaar recht aan. Ze draaien soms om elkaar heen om af te tasten.
Dan duiken ze tegelijkertijd onder water. Een soort synchroonzwemmen. Even later komen ze weer boven, vaak met plantjes in hun snavel. Ze zwemmen recht op elkaar af met de borst vooruit en nek omhoog en bieden elkaar hun plantjes aan, terwijl ze zich oprichten. Ze raken hierbij met hun snavels elkaar bijna aan. Hierna bewegen ze hun kop heen en weer en schudden ermee. Een soort rituele dans.
Liefdesgebaar
De plantjes zijn overigens niet om op te eten. Biologen denken dat dit twee betekenissen heeft: een liefdesgebaar en een praktische test: ik kan goed materialen verzamelen voor de bouw van ons nest.
Verkeringstijd
Na de dans blijven de twee futen vaak nog een tijdje samen rondzwemmen, elkaar achterna zitten en opnieuw baltsgedrag vertonen. Je kunt het zien als hun kennismakingsperiode. Pas als ze duidelijk een paar vormen, starten ze met bouwen van hun nest.
Dit kan enkele dagen tot soms een paar weken na de eerste dans zijn. Dit is afhankelijk van het weer, hoe geschikt de plek is en of er genoeg waterplanten beschikbaar zijn. Het nest lijkt op een groot, nat vlotje. Ze leggen meestal 3-5 eieren en beide ouders broeden om de…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Arentinus Elibertus Wieringa, roepnaam Arie. Een hele mond vol inderdaad, ik dacht vroeger dat ik vier namen had. Ik ben vernoemd naar mijn tante en oma en geboren op 2 maart 1946 op Ter Laan 20 in de gemeente Bedum. Maar ons postadres was Middelstum. In dat dorp gingen we naar school en naar de kerk. Ik ben net tachtig jaar geworden en dat hebben we in de CazemierBoerderij in Tolbert gevierd.
Ik was de middelste van zes kinderen, vijf jongens en een meisje, waarvan de helft reeds overleden is. Mijn oudste broer heeft maar één dag geleefd. Broer Johan woont tegenwoordig in Ten Boer en ik heb nog een broer in Canada wonen. Mijn ouders waren boer en ze hadden de boerderij van hun ouders overgenomen.
In 1936 is die boerderij, vlakbij Onderdendendam, afgebrand en ze hebben hem toen een kilometer verderop weer opgebouwd in verband met de ontsluiting. Door de gezondheidstoestand van mijn zus en moeder en omdat er geen stroom en water was, zijn we in 1959 naar de Johan Lewestraat in Middelstum verhuisd. Ik ben vervolgens in 1967 teruggekeerd naar Ter Laan 20 en daar zijn ook de kinderen geboren.
In 1972 gingen we op Ter Laan 10 wonen, aan de overkant van het Boterdiep tegenover de DOMO. Daar ben ik ook met het loonbedrijf verder gegaan. In 1984 kochten we het terrein aan de overkant waar nu nog steeds het huidige bedrijf zit. Vroeger was daar steenfabriek ‘De Nijverheid’ gevestigd. Zelf zijn we in 1994 aan de Wroetende Mol gaan wonen. Daar hebben we een huis gebouwd waar ons kantoor bij inzat. Na zeven jaar volgde in 2001 de laatste verhuizing. We wonen inmiddels al weer 25 jaar met veel plezier aan De Zwaan in Bedum.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 28 december 1967 getrouwd met Annie Marie Winter. Zij woonde op Ter Laan 18, op de boerderij in de buurt. In 1961 was er brand bij hen en ik ben er toen op de brommer naar toe gereden om te melden dat ons voorhuis van de boerderij leegstond en daar heeft de familie Winter toen bijna 2 jaar gewoond voordat de nieuwe boerderij klaar was. Ik ben wat dat betreft altijd iemand geweest die niet denkt in problemen maar in oplossingen. Liefde op het eerste gezicht was het misschien niet…
Naam: Albert Niemeijer
Adres, Woonplaats: Wij wonen al 25 jaar met veel plezier aan de Roterij in Bedum.
Leeftijd: Hoop dit jaar 50 te worden.
Burgerlijke staat: Was afgelopen maart 23 jaar getrouwd met Deborah. Samen hebben we een dochter Tess van 20 jaar.
Beroep: Logistiek medewerker bij Roba Metals in Delfzijl.
Hobby’s: Voetbal, ik ben 23 jaar leider van het 1e elftal geweest en sinds afgelopen jaar zit ik in het bestuur. Nog een hobby is op zaterdagavond een biertje drinken met vrienden.
Lievelingsgerecht: Italiaans vind ik heerlijk maar de plaatselijke Chinees komt ook wel in de buurt.
Mooiste film ooit gezien: The Fugitive en alle afleveringen van The A-team.
Mooiste sportmoment ooit: Kampioen worden met SV Bedum in 2018.
Mooiste boek ooit gelezen: Heineken ontvoering
Kijkt het liefst naar: Gezellige en blije mensen.
Beste popsong aller tijden: Ik vind veel muziek leuk van de jaren 80 tot hardstyle maar heb niet echt een favoriet.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Heb ik niet echt. Ik heb mijn vrouw versierd op krukken toen ik mijn been had gebroken en ik wel zonodig naar Fame moest dus dat zegt genoeg…..
Mooiste plekjes van het Hogeland: Als ik de torens van Bedum maar zie dan is alles mooi.
Favoriet vakantieland: Gardameer in Italie en Tenerife.
Mooiste stad: Boedapest vond ik heel mooi, nog mooier dan Rome.
Favoriete auto: Ik heb helemaal niks met auto’s. Ik weet nog net hoe ik moet tanken al is dat ook wel eens verkeerd gegaan.
Waar heb je spijt van: Ik heb niet zo snel spijt, alleen vind ik het jammer achteraf dat ik na mijn zware knieblessure niet fanatiek genoeg getraind heb zodat ik weer kon voetballen.
Wat zou je ooit nog willen doen: Naar Amerika gaan als we 25 jaar getrouwd zijn. Alleen wordt zolang vliegen nog wel een dingetje.
Droomvrouw/man: Bestaan deze???
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor noodgevallen mag je me altijd wakker maken maar je moet wel van goeie huize komen om mij wakker te krijgen.
Hoogtepunt uit het leven: Uiteraard de geboorte van onze dochter 20 jaar geleden.
Dieptepunt uit het leven: In 2003 hebben wij een doodgeboren kindje gekregen en eigelijk was 2025 een groot dieptepunt. Mijn moeder overleed op 69-jarige leeftijd in april en mijn vader overleed op 74-jarige leeftijd in september en tot overmaat van ramp werd mijn vrouw ook nog ernstig ziek. Gelukkig is dat van…
De slaap is er weer eens eerder mee gestopt dan ik wil. Op welke zij ik ook ga liggen, hij gaat er niet weer aan beginnen. Dus stap ik uit bed en met Pipo langoor in mijn kielzog plof ik in de kamer ‘op bankje’.
Pipo zit rechtop naast mij. Haar blik staart door het venster strak op het water achter ons huis. Mijn ogen volgen de ogen van de hond. In de eerste zonnestralen van deze paasmorgen zie ik iets bewegen op het water. Het zijn twee baltsende futen.
Het lijkt alsof de ene fuut met zijn kop de kop van de ander in wil slaan. Alsof ze een privéoorlogje aan het uitvechten zijn. Niets is minder waar. Baltsen is de liefdesdans der futen. Een ongekend liefdesballet op het water. Haast ingestudeerde dansbewegingen met het schudden van de koppen, kopje onder duiken en in ‘pas a deux’ borst aan borst hoog uit het water komen. De futen hebben het meisje versieren verheven tot kunst.
Zo is het, denk ik, als ik dit schitterende schouwspel bewonder en tegelijk op teletekst lees dat Trump op X een oproep doet aan Iran om de schepen voorbij Hormuz te laten; ’Open die verdomde straat jullie gestoorde idioten.’ Leer van de futen. ‘Make love not war’ gaan mijn gedachten verder over deze gek geworden wereld.
Make love not war. In deze tijden van oorlog zou je willen – tegen beter weten in – dat dit internationaal gevleugelde motto navolging zou krijgen. Ik vraag me ineens af wie ‘Make love not war’ heeft bedacht. Net als ik blijkt eigenlijk niemand te weten wie de bedenker is. Alleen de Amerikaanse protestzanger Rod McKuen weet het zeker: het wereldberoemde zinnetje komt uit zijn blonde hoofd.
McKuen kun je kennen van het nummer ‘Soldiers who want to be heroes’ (Rod Mckuen Soldiers Who Want To Be Heroes (1971)). Een aanklacht tegen de Vietnamoorlog. ‘Soldaten die een held willen zijn: bijna nul, maar er zijn miljoenen soldaten die gewoon burger willen zijn’. De meest gezongen zin uit het nummer, dat in 1963 al werd geschreven maar pas in 1971 een hit werd. Een nummer waarin de zinloosheid van een oorlog wordt beschreven.
Je kunt maar beter de liefde bedrijven dan oorlogjes met elkaar uitvechten. Maar wij mensen zijn er kennelijk niet zo goed in om de vrede te bewaren. Ik moet denken aan een jongen en een…
Op piemeltjepasendinsdagmorgen is het even voor achten wanneer ik ietwat weemoedig aan dit verhaal begin. Ik heb net de prachtige nieuwe column van Erik Hulsegge gelezen die ik morgen met veel plezier zal plaatsen. Het is en blijft een begenadigd verhalenschrijver die binnenkort ook nog eens in de buurt komt wonen. Vast een upgrade voor de streek.
Zelf kijk ik terug op rustige Paasdagen. Vrijdagavond nog even naar de Hippolytushal geweest voor de streekderby Middelstum – Zandeweer. Nee man, geen voetbalpot, maar een ouderwetse biljartavond tussen twee dorpen die dichtbij elkaar in de buurt liggen en een bloeiende biljartvereniging kennen en die samen de liefde voor de keu en drie ballen delen. Het deed mij enigszins denken aan die voetbalwedstrijden van vroeger waarbij er nog geen competitie gespeeld werd maar de dorps-eer voorop stond.
Aanvankelijk leek het een walkover te worden voor de Milnsommers die een 8-2 voorsprong namen. Groot was dan ook de verbazing toen ik zaterdag aan de stamtafel in de kantine hoorde dat de tweestrijd in een 13-15 overwinning voor Zandeweer was geëindigd. Dat moet ongetwijfeld de invloed geweest zijn van de drie Middelstummer gastspelers die de gelederen van Zandeweer kwamen versterken.
Zondag was daar uiteraard de wandeling met de wandelclub. En wel voor het eerst weer in zijn oorspronkelijke bezetting, we waren met zijn vieren dus. In een opwelling werd gekozen voor een gedeelte van het Huizinger Ommetje. Door de weilanden en over het bruggetje dat ons aan de andere kant van de Huizingermaar bracht. In net zo’n opwelling vervolgens een bezoek gebracht aan het kerkhofje even buiten het dorpje.
En daar schuift dan bij het voorbijgaan de dorpsgeschiedenis aan je voorbij. Ik kreeg eens te horen dat wanneer ik op zoek ben naar verhalen, dat ik dan met pen en papier naar het kerkhof moet gaan. Ik zit er inderdaad wel eens aan te denken wanneer ik een enkele keer het graf van mijn ouders bezoek. Je komt dan langs de graven van de dorpsinwoners van weleer en vaak duurt het maar even en ook de anekdotes over die mensen komen weer boven drijven.
Voor Tweede Paasdag had ik een bijzondere missie in gedachten. De vrouw had zich een fiets met elektrische ondersteuning aangeschaft en daar moet ik eigenlijk nog helemaal niets van hebben. Het liefst voer ik mijn ochtendritten op haar eerdere fiets door, zonder ondersteuning inderdaad, waarbij ik dan wanneer ik uiteindelijk thuis…
Naam: Inge Bos
Adres, Woonplaats: Hefswal, Uithuizermeeden
Leeftijd: 24
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Teeltadviseur akkerbouw bij HLB / De Groen Vlieg en help ook af een toe thuis mee op het akkerbouwbedrijf.
Hobby’s: Skiën, tennis en heel af en toe ben ik nog wel eens in de turnzaal te vinden… Daarnaast gezellig borrelen en feestjes met de vriendinnen/vrienden.
Lievelingsgerecht: De Italiaanse keuken vind ik heerlijk, maar mijn lievelingsgerecht is toch echt het stoofvlees van mijn moeder 🙂.
Mooiste film ooit gezien: Geen idee, ik ben meer van de series.
Mooiste sportmoment ooit: Toen Sanne Wevers olympisch goud won op de balk en de afgelopen Olympische Winterspelen in Milaan waar ik op de tribune zat.
Mooiste boek ooit gelezen: Weet ik zo niet.
Kijkt het liefst naar: Schaatsen
Beste popsong aller tijden: Sun to me – Zach Bryan
Mooiste/succesvolste versiertruc: Geeeen idee.
Mooiste plekjes van Het Hogeland: Zonsopkomst /zonsondergang in de Emmapolder.
Favoriet vakantieland: Oostenrijk en Ierland.
Mooiste stad: Groningen
Favoriete auto: BMW
Waar heb je spijt van: Soms zeg ik dingen voor ik nadenk….
Wat zou je ooit nog willen doen: Rondtrekken door Amerika en dan specifiek de country- / akkerbouwgebieden!
Droomman: Heb ik nog niet gevonden.
Waar mogen ze je ‘s nachts voor wakker maken: Bij noodgevallen of voor een bord mini loempia’s met chilisaus.
Hoogtepunt uit het leven: Mijn geboorte.
Dieptepunt uit het leven: Het verlies van dierbaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn toekomstige buurvrouw Mariska Burema.
Wat wil je verder nog kwijt: Kijk verder dan je neus lang is.…
We leven in een wereld waarin alles snel moet. Door, door, door. Alsof stilstaan hetzelfde is als verliezen. Alsof je pas meetelt als je tempo maakt. Maar soms is stilstaan geen achteruitgang. Soms is het overleven.
Ik moest daar de afgelopen jaren vaak aan denken. Vooral als ik kijk naar onze zoon. Er was een moment waarop het gewone pad van een tiener met school, een vast dagritme, hoge verwachtingen, gewoon niet meer ging. Alsof er iets blokkeerde. Niet uit onwil, maar omdat het simpelweg niet meer lukt. En wat doe je dan in een wereld die vooral vooruit kijkt? Dan voelt het al snel alsof je achterloopt.
Maar wat we leerden is dat herstel zich niet laat dwingen. Dat een hoofd en een hart hun eigen tempo hebben. Dat je niet zomaar “even” terugstapt in wat was. En dat dat ook niet hoeft. Want die weg terug… die was lang.
Een zoektocht van een jaar naar de juiste hulp. Naar mensen die ons begrijpen en die zien wat er nodig is. Vier keer een andere casemanager, steeds weer opnieuw beginnen, opnieuw vertellen, opnieuw hopen dat dit dan degene is die blijft. Tot er eindelijk iemand kwam bij wie het klopte. Iemand die er was…. en bleef.
Onderweg vonden we ook een plek waar hij kon landen. ‘Bij Nous’ in Winsum. Een plek waar hij werd opgevangen zoals hij was, zonder oordeel, met ruimte om te zoeken en te zijn. En toen kwam er iets wat misschien niet in een standaard behandelplan past, maar wel precies was wat nodig was: kickboksen.
Niet alleen om sterker te worden, maar om te leren vallen en weer opstaan. Letterlijk en figuurlijk. Om spanning kwijt te raken. Om weer iets van controle en vertrouwen terug te voelen. Geen rechte lijn omhoog. Geen snel herstel. Maar een proces van vier jaar. Vier jaar van kleine stappen, terugvallen, weer doorgaan. Van zoeken, proberen, soms twijfelen. En toch steeds weer een beetje vooruit.
Hij vond zijn weg niet terug op school. Niet zoals het hoort. Maar langzaam, stap voor stap, vond hij wel weer een plek in de wereld. In werk. In ritme. In kleine stukjes vertrouwen die terugkwamen. Dus bij ons geen grote sprongen en geen snelle oplossingen. Maar iets dat misschien nog wel waardevoller is: echte en stabiele groei.
Waarbij hij een weg heeft gevonden in de horeca, waar hij inmiddels een contract heeft. Waar…
Naam: Nigel Bakker
Adres, Woonplaats: Poelsnip, Bedum
Leeftijd: 29 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd, in een relatie.
Beroep: Installateur / zzp-er (www.ronelektro.com).
Hobby’s: Voetballen, dit doe ik al vanaf mijn 5e en speel op het moment in SV Bedum 1. Daarnaast sport ik graag, speel ik padel of breng ik graag tijd door met mijn vrienden.
Lievelingsgerecht: Pasta met Gamba’s in knoflook-roomsaus.
Mooiste film ooit gezien: Catch me if you can.
Mooiste sportmoment ooit: Verloren WK-finale 2010, remontada Barcelona-PSG 2019, FC Groningen bekerfinale 2015.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben niet z’n lezer..
Kijkt het liefst naar: Voetbal en af en toe een goede serie.
Beste popsong aller tijden: In the air tonight – Phil Collins.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Oogcontact maken en een lach.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Phoe, dat zou ik niet weten.
Favoriet vakantieland: Bonaire
Mooiste stad: Milaan
Favoriete auto: Range Rover
Waar heb je spijt van: Spijt is voor later.
Wat zou je ooit nog willen doen: Skydiven.
Droomvrouw/man: Laura van Drie
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet.
Hoogtepunt uit het leven: Kampioenschap SV Bedum 1 in 2018.
Dieptepunt uit het leven: –
Volgende vluggertjesgast en waarom: Stijn Hekstra, omdat hij het vast fijn vindt om dit allemaal in te vullen…..
Wat wil je verder nog kwijt: Was het maar wat vaker mooi weer in Nederland.…
Marieke, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Mijn naam is Marieke Poort, ik ben 45 jaar en ik woon in Siddeburen, de plaats waar ik ook geboren en getogen ben. Trotse moeder van twee dochters van 17 en 11 en een zoon van 15 jaar oud. We zijn een sportief gezin. Alle kids zitten op voetbal, twee bij Siddeburen en eentje bij Be Quick. Ik ben zaterdags dan ook vaak op het voetbalveld te vinden.
Zelf ben ik nu meer van het hardlopen. Ik heb er dan ook al een aantal marathons opzitten. Vroeger voetbalde ik, maar heb mijn voetbalschoenen aan de wilgen gehangen. Naast het hardlopen ga ik twee keer per week voor het werk aan naar de sportschool waar ik met personal trainers aan mijn conditie werk. Sinds september 2022 ben ik werkzaam bij Huitsing & Poort Notariaat en Mediation en sinds februari 2026 ben ik notaris en eigenaar van het kantoor.
Vroeger altijd geweten dat je het notariaat in wilde?
Nee, dat heeft vrij lang geduurd. Door een slechte CITO-toets, ben ik eerst naar de MAVO gegaan. Op de HAVO wist ik ook nog niet zo goed wat te worden. Maar mijn geschiedenisleraar zag het achteraf goed, zij adviseerde mij om rechten te gaan studeren. Dat vak heeft ook wel weer raakvlakken met haar werkgebied destijds. Ik besloot eerst naar het HBO te gaan voor een sociaal juridische opleiding. Een echte stapelaar dus, qua opleidingen.
Voor het notariaat moest eerst flink voor gestudeerd worden?
In het eerste jaar van mijn HBO-opleiding kwam ik er al snel achter dat de juridische vakken beter bij mij pasten dan de sociale vakken. Na mijn propedeuse gehaald te hebben, maakte ik de overstap naar de Rijksuniversiteit Groningen. Daar ging ik zowel Nederlands als Notarieel recht studeren. Twee studies tegelijk inderdaad maar wel studies met overlap en als je dingen doet die je leuk en interessant vindt dan gaat het je vaak makkelijk af.
Ik heb vijf jaar over deze combinatie gedaan en ben eerst afgestudeerd in het Nederlands recht en heb daarna mijn notarieel recht studie afgerond. Mijn stage heb ik bij het toenmalige notariskantoor Van Hoogdalem gelopen. Bij Emmius Notarissen was ik eerst naast mijn studies ook twee dagen in de week aan het werk.
Bij Emmius Notarissen deed je vervolgens de nodige ervaring op?
Al met al heb ik er bijna twintig jaar met plezier gewerkt en…