Naam: Evelien Zimmerman-Bronsema
Adres, Woonplaats: Kuifeend in Bedum.
Leeftijd: 46
Burgerlijke staat: Gehuwd, vraag niet hoe lang want dat houdt mijn man Wladi beter bij.
Beroep: Productmanager Medische Technologie in het UMCG.
Hobby’s: Ik vind zoveel dingen leuk in het leven; volleybal, etentjes met vrienden of het gezin, feestjes, wandelen. Zelfs mijn werk valt onder hobby.
Lievelingsgerecht: Ik ben wat dat betreft niet moeilijk en een bodemloze put, ik kan veel eten. Ik kan wel zeggen dat ik van geluk mag spreken dat mijn man heerlijk kan koken en ik dat dus niet altijd hoef te doen.
Mooiste film ooit gezien: Niet echt een favoriet, ik hou wel van filmreeksen zoals Mission Impossible, Transformers. Vooral films met actie, kijken lekker weg.
Mooiste sportmoment ooit: Langs de lijn bij de kinderen op het voetbalveld.
Mooiste boek ooit gelezen: Ook geen uitschieter hier, van romans tot thrillers of biografieën. Momenteel lees ik het boek van Dave Roelvink; ‘van afwezig naar aanwezig’.
Kijkt het liefst naar: De wereld om mij heen, of dat nou op de fiets naar het werk is en de zon schijnt, langs de lijn bij mijn kinderen of naar de zee op vakantie.
Beste popsong aller tijden: Ik merk dat ik niet echt van de mooiste, beste, leukste ben, haha. Thuis luister ik vaak wel reggae, latin of gewoon radio. Buiten de deur is het afhankelijk van met wie ik ben of naar welk feestje ik ga. Heerlijke latin/salsa muziek op feestjes van Wladi zijn familie, back to the ‘80/’90/’00 met vrienden of hossen op Nederlandse muziek met een grote groep.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is wel heel lang geleden, toen was ik 19 en volgens mij heb ik toen niet echt moeite hoeven doen maar dat weet Wladi het beste. Dus versiertrucs heb ik niet.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik word heel blij wanneer ik naar mijn werk fiets en de zon schijnt, dan begint je dag toch fantastisch!
Favoriet vakantieland: Ja, toch wel Curaçao al gaan we daar niet vaak heen, ook omdat ik echt een hekel heb aan vliegen. Verder vind ik het leuk om veel verschillende landen en plekken te zien dus kiezen we elk jaar toch wel weer iets anders uit. Het leuke vind ik dat onze zoons beiden nog steeds mee willen op vakantie, die zijn inmiddels 18 en 22 jaar.
Mooiste stad: In Nederland tot nu toe Alkmaar en Nijmegen. In het…
Teun en Jenny, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Als voorzitter moet je vaak de boel openen toch? Teun Noordegraaf is de naam en ik ben 31 jaar. Geboren in Noordwolde en ik ben via wat omzwervingen in de provincie uiteindelijk in de stad Groningen terechtgekomen. Ik woon daar samen met Bai Ling en ben invalleerkracht op diverse lagere scholen. Hockey is mijn grote hobby en dat geldt ook voor het vrijwilligerswerk wat er bij komt kijken.’
‘En ik ben Jenny Berends, 40 jaar, geboren in Harkstede maar inmiddels al weer twintig jaar in Bedum wonend. Ik ben getrouwd en de trotse moeder van vijf kinderen. Op papier ben ik secretaris van de hockeyclub maar het hele communicatiegebeuren binnen de vereniging en het bestuur heeft mijn aandacht en interesse. Als hockeymoeder ben ik twee jaar geleden voor het eerst met de club in contact gekomen.’
Beiden zelf actief binnen de sport?
Teun: ‘Ik was zes jaar toen ik op hockey ging en die sport beoefen ik dus al 25 jaar, een mooie mijlpaal. Ik ben begonnen in Bedum en heb daarna nog een tijdje in Winsum gehockeyd om vervolgens terug te keren op het oude honk. Vanaf mijn veertiende geef ik ook trainingen en later werd ik gevraagd voor de coachrol. Ik speel nu nog in het veteranenteam van de club en werd enige jaren geleden gevraagd om voorzitter te worden van HC Bedum.’
Jenny: ‘Hoe ik bij de club betrokken ben geraakt dat is een verhaal op zich en daar zal ik later nog wel even op terugkomen bij de anekdotes. Ik heb zelf nooit gehockeyd in elk geval en ben als ouder bij de club betrokken geraakt.’
Wat valt er zoal over HC Bedum te vertellen?
De hockeyclub is in 1984 opgericht. Destijds kwamen er een aantal families in Bedum wonen die het hockeyen in hun eerdere woonplaatsen gewend waren maar die dat hier misten. In Winsum was negen jaar eerder reeds een hockeyvereniging opgericht en daarna volgde Bedum dus.
We hebben aldoor op deze plek gezeten, achterop het sportpark vlakbij de sporthal en de tennisbanen. Wel hebben we twee jaar geleden een nieuw veld gekregen, pas het derde veld sinds onze oprichting. We zijn begonnen op een zandveld, kregen toen een zogenaamde semi-waterveld en moeten nu nog steeds wat wennen aan onze ‘in-fillveld’ maar hoe meer hier gebruik van wordt gemaakt hoe beter het gaat.…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Birgit Maria Flüg. Ik ben op tien november 1961 geboren in het Duitse Bockenem. Dit plaatsje ligt in het Harzgebied, dichtbij Hannover. Ik heb nog een broer die in Duitsland woont. Mijn vader was aanvankelijk metselaar en werd later onder andere bruggenbouwer. Mijn moeder werkte naast het huishouden als boekhouder.
Ik koos al vroeg voor het backpacken en de buitenlandse avonturen brachten mij onder andere naar Griekenland en Engeland. Toen ik zwanger werd, wilden mijn partner (en latere man) en ik de bevalling niet in Engeland laten plaatsvinden. Dus na twee jaar Engeland, waar we op een biologische tuinderij werkten en woonden, kwamen we in de stad Groningen terecht omdat daar op dat moment een woning vrijstond.
Vervolgens kregen we de tip dat er in Stitswerd een huis te huur stond. We zijn hier op de fiets heen gereden en ik was direct verkocht. Dat was in 1986. Nu, veertig jaar later, woon ik nog steeds met veel plezier aan de Akkemaweg. Hier klopt alles voor mij. Het is een heel leuk dorp met veel betrokkenheid zonder dat we elkaar de deur platlopen. Daar houd ik van.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik geef mijn leven momenteel zelfstandig vorm, met veel ruimte voor het koken. Ik ben heel trots op mijn twee zoons die in Beilen en in de buurt van Zwolle wonen. Tom is in 1983 geboren en Jeroen drie jaar later. Ik ben de trotse oma van vier kleinkinderen, in leeftijd variërend van 2 tot 24 jaar. Ondanks de afstand zien we elkaar vaak om bij te praten en van elkaar te genieten. Heerlijk!
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school ging ik naar het gymnasium in Duitsland. Studeren ging me goed af en een universitaire opleiding lag binnen handbereik. Maar ondanks mijn goede cijfers voelde ik me niet echt gezien of begrepen. De vragen die mij bezighielden, bleven onbeantwoord. Kortom, ik voelde mij er niet langer thuis en besloot te gaan backpacken. Dat reizen combineerde ik in Griekenland en Engeland met allerlei baantjes.
Zo werkte ik in het Engelse Kent in een grote boomgaard en deed de ‘apple & hoppicking’. In de wintermaanden heb ik twee seizoenen in een sportwinkel gewerkt. Toen volgde de verhuizing naar Nederland. Na de bevalling wilde mijn toenmalige partner graag de zorg voor de kinderen op zich nemen. Ik…
Dit jaar was alles anders tijdens het trainingskamp van Middelstum 4 op Schier. En toch ook weer ouderwets vertrouwd. Gingen we vorig jaar met het combinatieteam Middelstum 3,5, inclusief de nodige debutanten en met meer dan twintig deelnemers die kant op, dit keer lukte het net om een elftal op de been te krijgen. Maar als altijd gaat het niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit der artiesten.
Toch was veel anders voor mijn eigen persoontje want ik behoor immers niet meer tot de bijzondere spelersselectie van Middelstum 4. En hetzelfde geldt voor Frans. Toch waren we blij met de invitatie die we kregen. Dit jaar behoorde ik ook niet tot de kwartiermakers maar tot de groep van volgers die de half vier boot namen. Tot onze verrassing waren de eerste vier participanten niet in de Tox of het Beuthus te vinden maar gewoon thuis voor de buis.
Want met het aanschouwen van de Olympische Spelen, wordt reeds een eerste groot tijdverdrijf aangestipt. Veel schaatsen en shorttrack dus in combinatie met het nodige Eredivisievoetbal. Zelf had ik het aanvankelijk bijzonder druk met het in mij opnemen van de prachtige toko waarin we dit jaar zaten. It Aude Kolonyhus voelde ouderwets vertrouwd aan maar met een preekstoel, biechtkamer, collectezakken aan de muur en van die prachtig gekleurde glas-in-loodramen waren zoveel meer dimensies toegevoegd dat ik er welhaast zielezeer van kreeg.
‘Bleekneuzen’, kreeg ik als reactie terug toen ik wat sfeerfoto’s de digitale ether inslingerde. Want dat was het Kolonyhus natuurlijk vroeger, een opvangplek voor die kinderen die wel wat aansterking konden gebruiken op energiegebied. Ook voor ons was het aanvankelijk bijtanken geblazen, al kan ik nu reeds verklappen dat er weinig stapplezier aan te pas kwam dit jaar.
Deze editie helaas geen Mense die noodgedwongen verstek moest laten gaan maar er met een profielfoto op die twaalfde lege stoel in Restaurant Duinzicht toch een beetje bij was. Gelukkig wel weer een debutant. Geboren en getogen in Amsterdam, gestudeerd en gewoond in Eindhoven en Maastricht maar door de liefde naar het hoge noorden gesleept, beleefde Lucas dit jaar niet alleen zijn debuut op dit trainingskamp maar deed hij ook voor het eerst Schiermonnikoog aan, daarmee zijn TV-TAS voltooiend.
Na Duinzicht was daar weer het oude vertrouwde Café It Aude Beuthus waar we tot onze verrassing niet veel later de 45+-selectie van onze aartsrivalen vv KRC binnen zagen druppelen. Het was dit…
Naam: Gert Smid
Adres, Woonplaats: Middelstum
Leeftijd: 24, bijna een kwart eeuw.
Burgerlijke staat: Samenwonend
Beroep: ERP-Consultant
Hobby’s: Van alles en nog wat eigenlijk. Biertjes drinken met vrienden, sporten en vooral nieuwe dingen proberen. Iets met ‘twaalf ambachten, dertien ongelukken’.
Lievelingsgerecht: Ik kan altijd heerlijk genieten van goede spareribs, zoals die van Slagerij Zuidhof!
Mooiste film ooit gezien: Oppenheimer
Mooiste sportmoment ooit: Marco benoemde het al: de fiets-Elfstedentocht, maar dan niet op een racefiets. Nee, op een tandem, een leenfiets zonder versnellingen van Lietmeijer Tweewielers en dit jaar op een vouwfiets zonder versnellingen. Een prachtige rit om te fietsen op een mooie dag, in een heel gezellige sfeer.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben niet echt een lezer, maar Can’t Hurt Me van David Goggins vond ik wel een indrukwekkend verhaal. They don’t know me, son!
Kijkt het liefst naar: Spannende sportwedstrijden.
Beste popsong aller tijden: Maneater – Daryl Hall & John Oates
Mooiste/succesvolste versiertruc: Die heb ik niet en heb ik ook niet meer nodig.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Noordpolderzijl, vooral met een dikke laag sneeuw en een luchtbed/slee.
Favoriet vakantieland: Nog maar één keer geweest, maar wel helemaal verliefd geworden op dit prachtige land: Noorwegen.
Mooiste stad: Praag, in het mooie land Tsjechië.
Favoriete auto: Ford Musta…. Grijze Suzuki Swift uit 2008, 5 deurs, 155.xxx kilometer, prachtige auto. Kopen?
Waar heb je spijt van: Het gaat goed, of je leert ervan. Maar die waterleiding raken tijdens het verhuizen was toch wel spijtig.
Wat zou je ooit nog willen doen: Te veel om op te noemen, maar één van de dingen die ik graag nog eens zou willen doen, is samen met mijn vader Route 66 in de VS rijden.
Droomvrouw: Romy Zuidhof – Droomman: De mannen van Café de Hemel en Kroug2018.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Met het nieuws dat de vrachtwagen van de Postcodeloterij voor de deur staat.
Hoogtepunt uit het leven: Dat mijn droomvrouw en ik samen ons eerste huis hebben gekocht.
Dieptepunt uit het leven: Het verliezen van dierbaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: William de Weert, een echte alleskunner: stoffeerder, fietsenmaker, muziekkenner en een ongelooflijk goede danser. Dus ik ben benieuwd wat hij te vertellen heeft!
Wat wil je verder nog kwijt: Ik wil Marco nog even bedanken voor zijn prachtige worden. Much love!…
De 19-jarige Milan Jünemann is inderdaad de oudste zoon van Sebastian en Lizinta en Sebastian kennen we natuurlijk als de eigenaar van Timmerfabriek Oomkens. Milan is absoluut niet iemand die je de hele dagen op kantoor of in een schoolklas moet opsluiten. Een fulltime bouwopleiding op het MBO was dan ook niet aan hem besteed. ‘Ik ben van mening dat je in de praktijk meer leert dan in de schoolbanken, zeker wanneer je opgeleid wordt door vakmensen!’
Maar een gerichte BBL-timmermanopleiding waarbij één dag school gecombineerd wordt met vier dagen werken bij Oomkens maakt dat hij tegenwoordig bruist van de energie en enthousiasme, veel verschillende dingen onderneemt en ’s avonds nooit thuis is.
Kind aan huis
‘Ik was twaalf jaar toen ik al begon te werken binnen het bedrijf. Eerst alleen machines schoonmaken maar later was ik ook drie avonden in de week aan het planken zagen en uiteraard in de schoolvakanties fulltime aan het werk. Ik ben tegenwoordig een beetje de ‘joker’ geworden van het bedrijf want overal inzetbaar. Dat komt ook omdat ik nieuwe kennis snel oppak. Zo ben ik een van de weinigen binnen het bedrijf die weet hoe alle (computergestuurde) machines werken.
Bij ziekte kan ik dus zo ergens invallen. Maar houtskeletbouw-werkzaamheden vind ik het mooiste om te doen. Zeker nu ze mij het framen hebben geleerd waardoor ik binnen de hsb-bouw de afzonderlijke elementen kan maken. Daardoor moet je dus tekeningen leren lezen en dat is ook iets wat ik snel op weet te pikken.’
Aldus de (jonge)man die negentien jaar geleden in Heerenveen werd geboren en sinds vijf jaar zijn draai helemaal in Bedum heeft gevonden. Nog een voordeel van meer werken is dat je ook wat geld omhanden hebt. Bijvoorbeeld om een auto te kopen waardoor je een keer naar Groningen kunt rijden om te chillen.
Maar het liefst brengt hij zijn vrije tijd in Bedum door. Bijpraten met vrienden bijvoorbeeld of naar de sportschool gaan. Of knutselen op het werk, bijvoorbeeld als meubelmaker. Lekker een avondje thuis op de bank voor de buis hangen is echt niet zijn ding:
‘Je zou het nu niet meer zeggen maar ik was vroeger zo’n klein en superdun sprietje. Echter, dat is aan de halters en de eettafel de laatste jaren wel veranderd want mijn moeder kan lekker koken en dus eet ik alles. Gelukkig verbrand ik dat op het werk en in de sportschool wel…
Op een mooie nazomerochtend, rijd ik richting Loppersum voor een afspraak bij de tandarts. Het is zo’n dag dat je voelt dat de herfst in aantocht is, maar dat de zomer zich niet zomaar gewonnen geeft. De zon is in al zijn kracht aanwezig, maar hangt zeer laag boven de landerijen.
Vanaf de Eemshavenweg neem je normaal gesproken de afrit Middelstum/Stedum/Loppersum, maar deze is afgesloten, naar later blijkt door een ongeval. Aangezien ik op de een of andere manier altijd alles net te krap plan, schiet ik enigszins in de stress omdat ik door moet rijden naar Garsthuizen om daar achterlangs bij de plek van bestemming te komen.
Ik rijd het pittoreske dorpje binnen en net als er door mijn hoofd schiet: ’Hallelujah, ik zie geen hand voor ogen’, komt mijn auto met een enorme klap tot stilstand. Het voelt alsof hij ergens bovenop hangt.
Compleet verdwaasd over wat er net gebeurd is, stap ik uit. Een tegenligger is ook gestopt en vraagt vriendelijk of het goed gaat. Op datzelfde moment komt een mevrouw uit een huis naar ons toe gelopen. ‘Laat me raden, jij zag vast niks meer door de laaghangende zon?’
‘Huh, dat klopt, maar hoe weet u dat?’, antwoord ik verbaasd. ‘Nou, gisterochtend gebeurde exact hetzelfde met een andere auto, ik heb toen de gemeente gebeld dat dit niet goed komt’, antwoordt de dame. Enigszins bekomen van de schrik, kijk ik eens beter waar mijn auto bovenop is geknald.
Hij hangt boven op een behoorlijke betonpaal, die daar blijkbaar staat om een wegversmalling aan te geven, maar die dus totaal niet zichtbaar was. Het gaat al door mijn hoofd dat ik de ANWB moet bellen om hem eraf te laten slepen en dat die hele auto vast total loss is, maar besluit om eerst maar eens te kijken of ik hem nog kan starten.
Mijn negentien jaar oude Volvo start zonder tegensputteren. Vanaf het begin af aan noem ik hem al liefkozend ‘De Tank ’ en hij doet vandaag zijn naam weer eer aan. Hij gaat zo achteruit en na een wat schrapend geluid aan de onderkant staat hij achter de betonpaal die door hem geveld is.
Aan de onderkant lijkt alleen wat staal verbogen en er zit een scheur in de bumper. Ik bedank de aanwonende mevrouw en de meneer die in de tegemoetkomende auto zat en zeg dat ik ook contact op zal nemen met…
Naam: Miriam Hazekamp
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 43 jaar
Burgerlijke staat: Getrouwd
Beroep: Leerkracht basisonderwijs
Hobby’s: Leuke dingen doen met familie en vrienden en vooral genieten van het leven!
Lievelingsgerecht: Tapas
Mooiste film ooit gezien: Ik kijk eigenlijk liever naar series, maar op z’n tijd hou ik zeker van een fijne feelgoodfilm.
Mooiste sportmoment ooit: Het ontroert me als mensen keihard hebben getraind en daar uiteindelijk voor worden beloond. Dat soort overwinningen vind ik het mooist om te zien.
Mooiste boek ooit gelezen: De boeken van Freida McFadden. Deze zijn spannend, meeslepend en hebben altijd met een verrassende twist.
Kijkt het liefst naar: Naar alles wat het leven leuker maakt.
Beste popsong aller tijden: Muziek uit de 90’s en 00’s blijf ik geweldig vinden, omdat ik daar hele mooie herinneringen aan heb.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is al 25 jaar geleden… maar volgens mij kom je het verst door gewoon lekker jezelf te zijn.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Op gezellige terrasjes zitten, bijvoorbeeld bij Garnwerd aan Zee of bij De Jongens uit de Buurt. En dan met goed gezelschap.
Favoriet vakantieland: Griekenland. Zon, zee, strand en een fantastisch sfeertje.
Mooiste stad: Groningen, want daar voel ik mij thuis.
Favoriete auto: Een limousine. Mét chauffeur graag.
Waar heb je spijt van: Ik heb nergens spijt van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Heel graag een keer naar New York gaan.
Droomvrouw/man: Die heb ik al 25 jaar naast mij staan.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: De Postcode Loterij mag mij altijd wakker maken met de hoofdprijs.
Hoogtepunt uit het leven: Heel cliché, maar toch echt de geboorte van onze twee kinderen, Niek en Isa, en natuurlijk onze trouwdag.
Dieptepunt uit het leven: We hebben moeilijke momenten gekend, maar die hebben we samen omgezet in positiviteit. Ze hebben ons gevormd en sterker gemaakt.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn vriendin Evelien Bronsema mag dit stokje absoluut overnemen omdat ze een stoere powervrouw is die vast en zeker met leuke antwoorden komt.…
Voor de één is de Bedumer Winterloop een dorpsfeestje. Even eruit, samen bewegen, een kop warme chocolademelk na afloop. Licht in donkere dagen. En dat is het ook. Gelukkig maar. Maar voor anderen heeft deze week een heel andere lading. Je ziet dat en je hóórt dat. En soms voel je het al voordat iemand iets zegt.
Mensen willen praten. Niet altijd uitgebreid. Soms maar één zin. Soms alleen een blik. Het gebeurt het hele jaar door. Mensen bellen aan bij mij thuis en zeggen dan: “Bakker… ik heb een slecht-nieuwsgesprek gehad bij de dokter.” Geen grote aankondiging. Geen drama. Gewoon dat.
En dan is er stilte. En ruimte. En een luisterend oor. Ook in de supermarkt. Tussen de groenteafdeling en de kassa. Dan voel je ineens een hand op je arm. En hoor je: “Mag ik je even iets vertellen?” En dat is goed. Het is bijzonder dat mensen je dat toevertrouwen.
En het laat ook iets zien wat we misschien vaker zouden mogen doen: ‘met elkaar praten over wat moeilijk is’. Over angst. Over onzekerheid. Over alles wat kanker met je doet, niet alleen lichamelijk, maar ook van binnen. Ik hoor vaak dat mensen die midden in een behandeltraject zitten, een beetje worden gemeden. Niet uit onwil. Maar uit verlegenheid.
Omdat we niet weten wat we moeten zeggen. Maar soms is dat juist genoeg: “Ik denk aan je.” “Ik ben in gedachten bij je.” Of heel eerlijk: “Ik weet even niet wat ik moet zeggen.” Dat is geen zwakte. Dat is menselijkheid. En laten we ook de naasten niet vergeten. Partners, kinderen, broers en zussen. Mensen die vaak sterk moeten zijn, terwijl niemand vraagt hoe het met hén gaat.
Afgelopen zaterdag, tijdens de loop, vertelde een mevrouw mij dat haar broer én haar zwager waren overleden aan kanker. Ze zei: “Ik sta hier vandaag anders.” Geen boosheid. Geen verdriet in woorden, maar je voelde het in alles. Een andere deelnemer liep in het bouwbedrijfshirtje van zijn zwager, die kort daarvoor was overleden. Elke meter die hij liep, liep hij voor hem. Extra gemotiveerd. Extra vastberaden. Zo zijn er zóveel verhalen.
Mijn achterneefje van 23, lymfeklierkanker stadium 4 werd er in september j.l. gezegd. 6 chemo’s en zaterdag liep hij mee met de wandeltocht. Een prestatie van formaat! Sterk, vol wilskracht en positiviteit. Zijn verhaal: ‘Gigantisch door de hamer neergemept, maar daar heb ik geen boodschap aan, ik kom…
De onrust in mijn lijf wordt met het wikken en wegen groter en groter. In mijn hoofd springen de hersenen van het ene op het andere been. En in rap tempo. De ene gedachte overspoelt de andere, waarna de eerste terugkomt in een nog grotere hersengolf.
Het is maandagmorgen even na tienen. Het hele weekend was al een rollercoaster aan hersenspinsels en nu stuwen de gedachten het bloed in de aderen. De ringtone van mijn mobieltje slaat een bres in de maalstroom van gevoelens. Het is mijn broer. Het gesprek duurt dik twee minuten.
Met mijn laatste woorden ‘Ja, komt goud’ op zijn ‘Komt goud’ verdwijnt de twijfel en keert rust en zekerheid terug in mijn hoofd en lijf. We gaan het gewoon doen. Ik kruip achter mijn laptop, schrijf in één ruk een brief en even na half twaalf stuur ik een mail met motivatiebrief en bod naar de makelaar.
Even na enen mist Mien een telefoontje van de makelaar omdat ze in een belangrijke bespreking zit. We denken omdat het telefoontje zo snel komt dat we het niet zijn geworden. Hoop doet leven. Om tien over half twee belt de makelaar andermaal naar Mientje en niet naar mij omdat hij mijn nummer niet heeft. Deze keer kan ze wel opnemen. Het hoge woord komt eruit. ‘Het is van jullie…’
In een tijdsbestek van 3,5 uur zijn Mien en ik plotseling de eigenaar van een nieuw huis. Euforie en verbazing tegelijk. Appjes vliegen in recordtempo richting familie. Wij zijn zomaar de nieuwe bewoners van de Toornwerderweg in Toornwerd. Wij hebben ons droomhuis gevonden. En dat terwijl we in eerste instantie niet eens meer terecht konden op de kijkdagen, zoveel belangstelling was er. Dankzij een afmelding vanwege de griep mochten we alsnog naar de bezichtiging. Het moest kennelijk zo zijn.
Het statige huis heeft sfeer, karakter, ruimte, vergezichten en meer dan 150 jaar geschiedenis en staat in Toornwerd, maar zij zeggen op Doord. Voor wie het niet kent; Doord ligt op het Hogeland onder de rook van Middelstum aan de boorden van het Boterdiep, op schootsafstand borg Ewsum en naar het noorden Kantens.
Toornwerd is een pittoresk schilderachtig wierdedorpje. Nou ja, half wierdedorpje dan, want de wierde is in de 19e eeuw deels afgegraven om de arme Drentse zandgrond te bevruchten. Met een stuk of wat huizen en minder dan een handvol boerderijen heeft het slechts drie straatjes: Toornwerderweg, W.…
Maaike, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Na opgegroeid te zijn in Amersfoort en Zoetermeer, ben ik op mijn elfde naar Winsum verhuisd omdat mijn ouders hier destijds de C1000 overnamen. Dat is inmiddels 27 jaar geleden. Tegenwoordig woon ik in De Brake in Winsum en mijn studententijd heb ik in Groningen doorgebracht.
Mijn partner Jeroen en ik zijn de trotse ouders van drie dochters: Marlou (8), Phileine (6) en Josefien (2). Ik ben inmiddels al weer tien jaar de trotse eigenaar van Orthopedagogische Begeleiding Bij Maaike. Voor jou een mooie gelegenheid om nogmaals een interview over de praktijk te maken. Qua hobby’s mag ik graag lezen, bordspelletjes spelen met de kinderen, legpuzzels maken en naar Terschelling gaan.
Vroeger altijd al orthopedagoog willen worden?
Dat niet precies maar ik wilde wel graag met kinderen werken. Werken op een kinderdagverblijf was vroeger mijn droombaan. Dat heb ik ook drie jaar gedaan in Assen tijdens mijn studietijd. Op de Rijksuniversiteit Groningen heb ik uiteindelijk de opleiding Orthopedagogiek afgerond in 2011.
Kun je nog even in het kort uitleggen wat een orthopedagoog precies doet?
Mij is ook wel eens de vraag gesteld of men voor likdoorns en blaren bij mij terecht kan maar daarvoor moet je toch echt bij een orthopeed zijn. Prima dus om nog een keer uit te leggen wat ik nu precies doe. In het kort komt het er op neer dat ik kinderen begeleid die ergens in vastlopen.
Dat kan thuis zijn maar ook op school. Binnen de driehoek kind-ouders-school/leraren proberen we gezamenlijk tot een oplossing te komen. Daarvoor moet ik eerst uitzoeken hoe het brein van het kind werkt en waar de problematiek precies vandaan komt. Vervolgens probeer ik oplossingen aan te dragen waardoor de schoolprestaties verbeteren of oplossingen waardoor het kind thuis ook weer lekker in zijn of haar vel komt te zitten.
Wie kunnen zoal bij jou terecht?
Dat kunnen boze of verdrietige kinderen zijn maar ook kinderen met faalangst of concentratieproblemen kunnen prima bij mij terecht. Vaak gaat het om kinderen tussen de acht en achttien jaar oud omdat ik het belangrijk vind dat kinderen mij zelf kunnen vertellen wat ze dwars zit. Door gesprekken te voeren, spelletjes met ze te spelen en door ze tekeningen te laten maken, probeer ik achter de oorzaak van de problemen te komen.
Hoeveel behandelingen zijn doorgaans nodig om kinderen te helpen?
Het gaat altijd om maatwerk,…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Wiebe de Vries is ook mijn volledige naam. Ik ben op zestien oktober 1963 geboren in Kruisweg als één na jongste van vijf kinderen. Mijn broer is helaas al overleden. Mijn zussen wonen in Hoogkerk, Kruisweg en Uithuizen. Mijn vader was vroeger fabrieksarbeider bij aardappelverwerker Rixona in Warffum. Mijn moeder runde het huishouden en maakte in Kloosterburen de scholen schoon.
Ik ben op jonge leeftijd in Kruisweg nog een keer verhuisd om vervolgens eerst aan een avontuurlijk leven te beginnen die mij al op 15-jarige leeftijd naar Terschelling bracht. Mijn diensttijd heb ik in Ossendrecht, Hilversum en Zuidlaren doorgebracht en in de tussentijd woonde ik weer thuis.
Ik huurde mijn eerste huis in Kloosterburen maar was in die tijd vaak bij mijn vriendin Jeike in het Friese Burum te vinden. Na getrouwd te zijn hebben we eerst tijdelijk in Zoutkamp gewoond waarna we in 1989 in Hornhuizen onze gezamenlijke eerste huis kochten. Vervolgens keerden we na vijf jaar terug naar Zoutkamp waar we twee keer een huis gebouwd hebben aan de Snik.
Helaas ging er bij de bouw van het tweede huis heel veel verkeerd en mede daardoor is het zowel in letterlijke als figuurlijke zin nooit ons huis geworden. We hebben toen vijf jaar in het huis gewoond bij de proefboerderij in Kollumerwaard dat destijds leeg stond. Maar Zoutkamp bleef trekken en drie jaar geleden hebben we dit huis aan de S.H. Woldringstraat gehuurd. Helemaal rustig zijn we nog niet want we zouden graag aan de rand van dit mooie dorp willen wonen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik heb Jeike van Wieren in 1982 leren kennen op het befaamde Veronica-schip dat in dat jaar in Zoutkamp kwam te liggen en tijdelijk omgebouwd werd tot discotheek. We kwamen elkaar daar regelmatig tegen en dat leidde op den duur tot vervolgenafspraakjes en een relatie. We zijn in 1987 getrouwd.
In 1997 werd onze zoon Thomas Dylan geboren. Hij woont met zijn vriendin Margriet in Oldehove en in 2024 werd zoon Owen Dylan geboren. Dat maakt ons inderdaad de trotse grootouders van een kleinzoon.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Kruisweg, ging ik naar de landbouwschool in Winsum. Dat was niet mijn eigen wens want ik wilde graag scheepskok of gymleraar worden. En zo stond ik maar zo koeien te scheren en ik leerde allerlei verschillende soorten gras kennen, voor…
Het is een koude vrijdagmiddag wanneer ik aan dit verhaal begin die ik maandagmorgen zal afmaken. Ik ben net terug van het rondje met het hondje waarbij ik ook nog even een flinke smak maakte op een ijzelglad stukje weggedeelte. Waarom niet gewoon een andere route gekozen, bedenk ik mij nu. Maar gelukkig heb ik er geen rare kneuzingen of botbreuken aan overgehouden.
Ik grijp dit verhaal aan om nog even terug te blikken op mooie herinneringen opgedaan in de afgelopen weken. Nog steeds zingt het nummer ‘Hold me now’ van Golden Earring mij door het hoofd. Ik zie ons zo weer in een Ahoy staan wanneer dit nummer, gezongen door George Kooijmans, boven het hoofdpodium geprojecteerd wordt en iedereen het refrein hard meezingt.
Hij had de plannen voor de afscheidsconcerten zelf in 2019 gesmeed. Maar toen kwam corona en daarna de diagnose van de vreselijke ALS-ziekte waaraan Kooijmans vorig jaar overleed. Hij kon er dus zelf niet meer bij zijn maar was vast tevreden geweest over de uitvoering van het concert samen met zoveel goede artiesten van naam die maar wat graag mee wilden doen om 60 jaar pophistorie luister bij te zetten.
Een dag eerder had ik ook al een mooie avond mogen beleven. Op Ewsum nam Notaris Huitsing afscheid van het notariswezen en werd gevierd dat zijn opvolger Marieke Poort in het ambt was benoemd. Het werd, op een ijskoude dag, een prachtig feest. Mede dankzij Everts Partycatering, de vrolijke klanken van de band The Outtakes en een mooi optreden van ‘special guest’ TikTok Tammo die de zaal binnen de kortste keren aan de polonaise kreeg. Daar kan men bij Notariskantoor Huiting & Poort nog lang met veel plezier op terugkijken.
Afgelopen weekend bracht bij naar het Versplein in Bedum waar ik zaterdagmorgen aan mocht schuiven aan het ontbijt dat georganiseerd werd door de organisatie van de Bedumer Winterloop. Wat was het ’s morgens rond half negen al weer gezellig druk in de feesttent waar ik mij een en ander goed liet smaken.
Uiteraard aan bekende gezichten geen gebrek en uiteraard had Klaes er weer zin om er een geweldige dag van te maken. Een dag die eindigde met de bekendmaking van de opbrengt. Opnieuw werd er meer dan een ton ingezameld voor research naar de bestrijding van deze rotziekte. Wat weer een geweldig resultaat waarbij opgetekend moet worden dat de Loop ook voor een enorme verbinding…
Jan, Anky en Jens, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Zal ik als senior van dit gezelschap het bal openen? Jan Lietmeijer is de naam, ik heb altijd in Uithuizen gewoond en ben 61 jaar. Getrouwd met de Brabantse Anky die ik dit jaar precies 40 jaar geleden leerde kennen tijdens een vakantie nabij Parijs. Qua hobby’s vind ik racefietsen en schaatsen leuk. En gezien de lange werkweken in onze eigen zaak ben ik blij dat werken ook een hobby van mij is.’
‘En ik ben de trotse Brabantse waar Jan het over had. Anky Dekkers is de naam, 56 jaar en geboren in Eindhoven. Ik heb tot mijn twintigste in Brabant gewoond en ben toen naar Uithuizen verhuisd. We zijn de trotse ouders van zoon Jens (26) en dochter Julia (23). Ik mag graag gitaar spelen, wandelen, naar het theater gaan en er samen met Jan met de camper opuit trekken.’
‘En ik ben de zoon waar mijn moeder het over had. Jens Lietmeijer is de naam, sinds vrijdag 26 jaar en ik woon mijn hele leven al in Uithuizen. Ik heb een relatie met de uit Warffum afkomstige Denise Raat. Wanneer het mij uitkomt ga ik graag squashen, hardlopen of wielrennen qua sportieve bezigheden en ik mag graag lezen en op stap gaan met mijn vrienden. Sinds twee jaar werk ik mee in het bedrijf.’
Wanneer zag Lietmeijer Tweewielers het levenslicht Jan?
Voorheen zat hier de fietsenzaak van Johan Bos. Er is een familieverband want zijn vader en mijn opa waren broers. Ik heb hem zo rond 1997 benaderd en aangegeven dat mocht hij de zaak op termijn kwijt willen, of hij dan aan mij wilde denken.
Zelf ben ik mijn werkcarrière begonnen bij Roelf Rustema in Middelstum en vervolgens werkte ik dertien jaar als servicemonteur bij Hamminga Bouw- en Tuinmarkt BV. Ik ben altijd van het ‘sleutelen en prutsen’ geweest en was ook altijd degene die thuis de fietsen maakte. Die reparaties vond ik het mooiste om te doen.
Toen Johan in 1999 na twee jaar contact met mij opnam, ben ik direct met Anky naar hem toegegaan en vervolgens waren we er binnen een half uur uit. Johan heeft ons nog twee jaar geholpen en ook mijn vader verrichtte, zeker in het begin, heel veel hand- en spandiensten. Het zal je niet verbazen dat ik mij vooral op het repareren van de fietsen richt.…
Nou daar zijn we dan, even in andermans schoenen staan. Al enkele jaren schrijft mijn moeder elk jaar getrouw een column voor Bert, over haar avonturen, haar werk en soms over dingen die wel erg dichtbij komen.
Net zoals mijn moeder werk ik in de zorg, eerst als een soort Assepoester, met mijn schoonmaakkar over de afdeling. Een doekje hier, een gesprekje daar, de veger erdoor en met de dweil erachteraan. Ik was zeventien, had geen idee wat ik wilde gaan doen ‘wanneer ik later groot ben’. Eerst maar aan het werk, ontdekken wat ik leuk vind, wat mijn plekje was en dan…
Tijdens de opleiding tot verpleegkundige kreeg ik de opdracht om te gaan observeren. Lichtelijk in paniek belde ik mijn moeder met de vraag: ‘HOE doe ik dat?’ Haar antwoord stelde mij gerust: ‘observeren doe ik altijd, overal, vaak onbewust. Bijvoorbeeld ik kom bij één van ‘mijn’ mensen binnen, dan luister ik, ik kijk, ik ruik, ik groet en krijg een reactie waar ik weer informatie uit haal. Oftewel ik observeer altijd en overal. En die observatie koppel ik aan mijn opgedane kennis, kunde én mijn gevoel.’
Inmiddels ben ik zes jaar verder, heb al verschillende zorgopleidingen achter de rug en ben bezig met de volgende. Na enkele jaren te hebben gewerkt met mensen met dementie, ‘mijn’ mensen die mij niet meer herkennen na een paar vrije dagen, ben ik in september begonnen op een revalidatiecentrum. Hier herkent men mij wel na een paar vrije dagen, wordt er gevraagd hoe dat ene tentamen ging, hoe de kerstmarkt in Duitsland was en word ik direct op de hoogte gebracht van alle perikelen die zich de afgelopen dagen op de afdeling hebben voorgedaan. Ook deze sterk wisselende groep met mensen, zijn allemaal toch een beetje ‘mijn’ mensen geworden.
Waar ik bij mensen met dementie voornamelijk moest werken op gevoel, met mijn theorie en kennis in mijn achterhoofd is dat op mijn huidige afdeling anders. Eerst mijn theorie en kennis toepassen en daarna pas het gevoel een beetje de ruimte geven. Deze manier van zorgen was in het begin onwennig, ik was natuurlijk ook weinig anders gewend, maar heeft mij ook het inzicht geboden dat ik juist graag met mijn gevoel werk. Het écht leren kennen van mensen, doen wat het best passend is zonder hierbij voorbij te gaan aan afspraken maar toch de ruimte hebben om te doen wat goed…