De merels fluiten. De zon komt op. Het belooft een prachtige dag te worden. Er komen weer blaadjes aan de bomen. Er bloeit ook al het één en ander. De kracht van de natuur is indrukwekkend. Elk jaar die oerkracht die alles weer groen maakt en laat groeien. Half januari lijkt alles zo goed als dood. Maar je weet altijd: de lente komt. Dan ziet alles er weer heel anders uit.
Het is bijna Pasen.
Ik heb jaren in de ouderenzorg gewerkt en in gesprekken met bewoners ging het regelmatig over tradities en gebruiken uit hun jeugd. Dat de kachel niet meer aan ging na Pasen, de voorjaarsschoonmaak was gedaan en men wilde niet opnieuw roet in huis. En de meisjes mochten met Pasen nieuwe kleren aan, met witte sokken. In beide gevallen werd geen rekening met de temperatuur gehouden. Pasen kan in maart of april vallen en in beide gevallen kan het of 15 of 8 graden zijn.
Pasen kun je op twee manieren zien. Gelovigen, zoals ik, herdenken met Pasen de opstanding van Jezus, die op de derde dag na zijn kruisiging tot leven kwam. Dit moment markeert voor ons het geloof dat de dood niet het einde is, maar het begin van een nieuw leven. Anderen vieren Pasen als een echt lentefeest, waarbij paaseieren worden gezien als een symbool voor vruchtbaarheid en nieuw leven.
Hoe je er ook aandacht aan besteedt, het is in beide gevallen een nieuw begin. En in beide situaties staat Pasen ook bol van tradities: het eieren verven, Paasvuur, Paaskaars, Paasontbijt en in Groningen kennen we ook het neuten schaiten oftewel het “riegjen”.
Een nieuw begin.
Willen we dat soms allemaal niet eens? Als we terugkijken denken we, had ik toen maar een andere keuze gemaakt. Dat wil je dan opnieuw doen, de mogelijkheid krijgen om opnieuw een keuze te maken. De werkelijkheid is dat we niet weten wat er was gebeurd als we toen een andere keuze hadden gemaakt. Je kent immers dat vervolg niet. We hebben daar denkbeelden over, maar zeker weten doen we het niet.
Sommigen maken een nieuw begin door te emigreren. Wat hen bond aan Nederland laten ze achter om zich te vestigen in een ander land. Soms met de droom en hoop op een rustiger leven, een ander leven. We zien het in programma’s als “Ik Vertrek” en “Het Roer Om”. We aanschouwen de stroef lopende vergunningen,…
The ladies van de voorjaarsmarkt nodigen u van harte uit:
’28 maart organiseren wij een leuke voorjaarsmarkt! Vanaf 10:00 tot 16:00 uur bent u van harte welkom in Op ‘t Houkje in Middelstum!
Wat kunt u van ons verwachten?
Twinset Fashion: “Op je Paasbest met een leuke en nieuwe collectie”! Modeflitsen vanaf 10:30 uur ✨;
Snoet&Sproet: “Nieuwe handgemaakte voorjaarscollectie van Snoet&Sproet tot maat 140. Bij besteding van €40,- een leuk cadeautje + modeflitsen vanaf 10:30 uur”! 🎁;
Fashion by Juud: “Leuke nieuwe collectie kleding, & modeflitsen vanaf 10:30 uur”! 👗;
Hairstyling by Hester: “Speciale kortingen op skincare- en haarproducten van hairstyling by Hester” 🫧✂️;
Koozaa: “Kom alvast ‘t voorjaar weer ruiken en “insmeren” met Koozaa” 🐣;
Schapenvachten Specialist Schapenvel.nl: “De bèèèèèèste schapenvachten en wollen producten” 🐏;
Elvira_felleryflowers: “De leukste voorjaarsarrangementen en gezelligste woondecoraties scoor je bij Fellery Flowers” 🌷.
Wie komt er gezellig langs ? 🥳.…
Naam: Danny van Timmeren
Adres en woonplaats: Thedemastraat, Bedum
Leeftijd: 39 jaren jong.
Burgerlijke staat: Vriendin / in een relatie.
Beroep: Zzp-er (www.multiplejobs.nl).
Hobby’s: Voetbal, motorcross, snowboarden en varen.
Lievelingsgerecht: Pizza Calzone speciale
Mooiste film ooit gezien: Running scared
Mooiste sportmoment: Ondanks het verlies, de WK-finale in 2010 tussen Nederland en Spanje.
Mooiste boek gelezen: Die is er niet, het is lang geleden dat ik een boek heb gelezen.
Kijkt het liefst naar: Een goeie pot voetbal, verder kijk ik geen tv.
Beste popsong: School van Supertramp.
Mooiste/succesvolste versiertruc: In de ogen aankijken, ogen liegen niet.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik mag graag wandelen in en om het bos van Noorddijk.
Favoriet vakantieland: Ieder jaar gaan we naar Kroatie toe waar wij een caravan hebben staan. Dat is toch wel mijn favoriete land.
Mooiste stad: Groningen natuurlijk.
Favoriete auto: Mijn Renault Master, je kunt er alles in kwijt.
Waar heb je spijt van: Nergens van, het leven is een leerproces.
Wat zou je ooit nog willen doen: Met de auto en een eigen boot naar Griekenland toe om daar veel te varen.
Droomvrouw/man: Ik ben heel blij met mijn vriendin.
Waar mogen ze je ‘s nachts wakker voor maken: Laat mij maar lekker slapen hoor.
Hoogtepunt uit het leven: Dat zijn er gelukkig veel, maar sowieso heel blij met de komst van de kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Die ben ik vergeten.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Nigel Bakker, een fijne kerel en goed in zijn werk!
Wat wil je nog verder kwijt: Geniet van het leven en doe wat je leuk vindt!…
Rob, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Hier voor je in de fraaie kantine van de kartbaan in Ulrum zit Rob Lucassen. Ik ben twintig jaar en zowel geboren en getogen in het Brabantse Cuijk als in de kartsport. Qua opleiding heb ik op MBO4-niveau een retailmanagementopleiding afgerond.
We zijn als familie Lucassen sinds 2017 eigenaar van deze kartbaan en ik ben er vanaf het begin ingerold. Ook mijn vader, (bonus)moeder en jongere broer Tim (18) zijn in het bedrijf werkzaam. Mijn zusje Mila van elf loopt hier ook al regelmatig rond. Het grootste gedeelte van de week ben ik in Ulrum te vinden, we hebben op het terrein een huis gebouwd. Met werkweken van soms een kleine honderd uur geen overbodige luxe. Gelukkig werk ik hier met veel plezier.
Het (kart)racen zit in je bloed?
Ik was twee jaar toen ik voor het eerst in een kart getild werd door mijn vader die zelf ook een fanatiek kartracer was. Hij ging zelf achter op de kart staan om bij te sturen en uiteraard weet ik hier niets meer van. Door flink te oefenen werd ik steeds beter en op mijn zesde reed ik mijn eerste kartwedstrijd. Toen werd ik nog laatste.
Maar inmiddels de nodige titels veroverd?
Daarna ging het letterlijk en figuurlijk snel inderdaad. Op mijn achtste wist ik mijn eerste wedstrijd te winnen en op mijn tiende werd ik voor het eerst Nederlands kampioen in mijn leeftijdsklasse. Uiteraard moest hier veel voor getraind worden, onder andere door mijn rempunt te verleggen, maar het wierp zijn vruchten af. Er is een jaar geweest dat ik van de 24 races 21 wist te winnen. Ik reed in mijn jongere jaren ook wedstrijden in Duitsland en België.
Door de drukke werkweken staat het racen inmiddels op een lager peil. In mei rijd ik een losse race tijdens het EK en ik ben in augustus present op de Jack’s Racing Days op het TT-circuit in Assen. In november doe ik nog met een oude kart mee aan het Classic WK.
In een schakelkart haal ik een snelheid van zo’n 150 km/uur en op Assen rijd ik in een superkart en dan tik ik de 240 km/uur aan. Dat gaat dan net zo snel als de motoren in de Motor GP. Gaaf vind ik dat maar ik ben mij zeker wel bewust van de gevaren. Gelukkig heb ik nog nooit…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Titia Rensina Willemina Boiten, roepnaam Tineke. Ik ben op vier juni 1961 geboren ‘vlakbie de Steemer toor’n’ als jongste van vijf kinderen. Mijn oudste zus Fenny woont in Oudeschip, Jan en Margreeth in Stedum en Bart in Gorredijk.
Mijn vader had vroeger een eigen offsetdrukkerij waarbij moeder hem, naast het huishouden, regelmatig meehielp. Ook was mijn vader vlascommissionair. Tot in België aan toe was hij bezig met de kwaliteitscontroles en de handel in vlas. Ik was nog maar negen toen mijn vader ten gevolgde van een hersenbloeding op 49-jarige leeftijd kwam te overlijden. Mijn moeder is 78 jaar geworden en stierf aan kanker. We hebben haar met ons vijven de laatste drie maanden van haar leven dag en nacht verzorgd en dat was fijn om nog voor haar te mogen doen.
Ik ben dus bijna geboren ‘onder de toren’ in Stedum en verhuisde daarna naar de Hoofdstraat. Vanuit dit groot huis hebben we tijdelijk aan het Vlaspad gewoond in een veel kleiner huis om daarna naar de nieuwbouwhuizen aan de Singel te verhuizen. Van daaruit ging ik met mijn moeder en mijn stiefvader Dirk Zeeuw naar de Borgweg in een Zweedse woning. Vanuit dat huis ben ik getrouwd en we gingen aan de Hilmaarweg wonen en wel van 1983 tot 1999.
Sinds 1999 wonen we met veel plezier in ons eerste koophuis aan de Borgweg. Het is hier lekker rustig en we hebben een goed contact met de buren.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 24 juni 1983 getrouwd met de oorspronkelijk uit Oudeschip afkomstige Jan Bruggeman. Ik heb hem leren kennen op de ‘Lammetjesmaarkt ien Spiek’ op de Jongeren-Appèldag. Oftewel op de jongerendag van de kerk waarbij op Tweede Paasdag na de middagdienst gezamenlijk gegeten werd, gevolgd door een muziekavond. Tijdens die dag bloeiden vaak nieuwe liefdes op. Jan en zijn kameraad hebben mij en een vriendin die dag naar huis gebracht en wij nodigden hen uit voor de feestweek in Stedum. En tijdens de Nacht van Stedum is de vonk tussen ons overgeslagen.
Dit huwelijk heeft ons twee zoons gebracht. In 1986 werd Arjan geboren, hij woont met zijn gezin in Slochteren. In 1990 diende Stefan zich aan die met zijn gezin in Ten Boer is neergestreken. We zijn de trotse grootouders van drie kleinzoons van achttien, zes en vier jaar oud.
Wat is uw…
Kantoor Vreugdenhil in Uithuizermeeden moet voor docent en consulent Bernard Donners aanvoelen als een warm bad. Opnieuw moesten er tijdens zijn lezing op dinsdag 17 maart extra stoelen bijgezet worden om alle bezoekers een plekje te kunnen geven. En dat was vorig jaar tijdens zijn debuut ook al zo.
Het is boeiend om het levensverhaal van Donners kort onder de loep te nemen. Geboren in Limburg, tegenwoordig wonend in Amsterdam, de stad waar hij als docent tevens lesgeeft. Dat doet hij ook in Groningen en daar gaf hij les aan Yvonne Vreugdenhil haar zoon Jasper. Donners heeft zelfs nog een tijdje in Silicon Valley in Amerika gewoond.
Maar deze avond stond hij dus in Uithuizermeeden om over zijn grote hobby en werkgebied te praten: het vergaren van zoveel mogelijk kennis betrekking hebbend op artificial intelligence, oftewel kunstmatige intelligentie. Het wist de zaal direct te boeien met zijn anekdote dat AI om 01.30 uur ’s nachts aangaf dat het de hoogste tijd was om te gaan slapen terwijl Donners nog allerlei dingen met het systeem wilde doen.
Dat deed bij hem de terechte vraag rijzen wie nu de baas is? Dat is overigens een belangrijke les, je bent zelf verantwoordelijk voor wat je via AI naar buiten brengt en je moet daarom zeker zelf ook kennis hebben over de materie. Beter nog is om een expert te worden.
Input uit de zaal
Alvorens aan zijn betoog te beginnen, vroeg Donners de aanwezigen waar ze meer over zouden willen weten. Zaken als de privacywetgeving, identiteitsfraude, AI in de dagelijkse praktijk, de betrouwbaarheid van het systeem, de communicatietoepassingen en de (financiële) risico’s en aansprakelijkheid bij verkeerde adviezen werden hierbij naar voren gebracht.
Allereerst praatte hij ons bij over de AI-geschiedenis. Die vindt zijn oorsprong in de Tweede Wereldoorlog toen het de Engelse wiskundige en computerpionier Alan Turing uiteindelijk lukte om geheime Duitse berichten te kraken door patronen te herkennen. Dat zat hem in de begrippen Heil Hitler en het weerbericht, woorden die in elk gecodeerd bericht terugkwamen.
En dat het in 1997 een schaakcomputer lukte om voor het eerst van een van de beste schakers aller tijden, de Rus Garri Kasparov, te winnen, was ook een doorbraak. Patroonherkenning, wiskunde, statistiek, allemaal belangrijke AI-kenmerken. Tot slot was daar in november 2022 ChatGPT, het programma dat sinds die tijd voor een exponentiële stijging van het aantal gebruikers zorgt. De meeste kiezen voor de gratis versie…
Naam: Anthon den Hartogh
Adres, Woonplaats: Hoofdstraat, Uithuizermeeden
Leeftijd: 24
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Financieel administratief medewerker bij Landjuweel BV, Autobedrijf Den Hartogh BV en als ZZP’er werkzaam voor verschillende bedrijven, Den Hartogh Administratie & Advies. Kortom een afwisselende invulling van de werkweek.
Hobby’s: Vrijwilligerswerk voor een aantal stichtingen/verenigingen waaronder als voorzitter van de Vakantieweek en als secretaris van Beach-Event in Uithuizermeeden. Of je dat hobby’s mag noemen weet ik niet, maar ik haal er veel energie uit. Verder mag ik graag wandelen, met historie bezig zijn, tuinieren en nog wel een aantal dingen.
Lievelingsgerecht: Ik hou van lekker eten, maar heb geen lievelingsgerecht.
Mooiste film ooit gezien: Geen specifieke film, films met een realistisch karakter vind ik leuk.
Mooiste sportmoment ooit: Geen sport voor mij, mooi dat anderen het leuk vinden. Wel zwem ik graag in de zomer ’s ochtends 20 baantjes.
Mooiste boek ooit gelezen: Lastig, ik lees iedere week wel een boek uit, bijna altijd geschiedenis en oorlogsboeken.
Kijkt het liefst naar: Natuur, historische panden, dingen met een verhaal.
Beste popsong aller tijden: Geen voorkeur, ik luister wel graag muziek.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Die heb ik nog niet ontdekt.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Uithuizermeeden, overal waar je de Meijstertoren kunt zien.
Favoriet vakantieland: Nederland, ik ben niet echt een reiziger. Nederland heeft ook veel moois te bieden.
Mooiste stad: Parijs vind ik tot nu toe de mooiste stad.
Favoriete auto: Nissan / Datsun, vooral de Datsun 1600 cabrio die ik een aantal weken geleden kocht. Hier zal ik van de zomer echt van genieten tijdens ritjes door het mooie Groninger land.
Waar heb je spijt van: Iedereen heeft wel eens; dat had ik anders moeten doen… maar niks in het bijzonder.
Wat zou je ooit nog willen doen: Op dit moment heb ik geen wensen, ik ben tevreden.
Droomvrouw/man: Helaas ben ik haar nog niet tegengekomen.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Liever niet, alleen bij nood.
Hoogtepunt uit het leven: Aankoop van mijn huis en het oprichten van mijn eigen bedrijf.
Dieptepunt uit het leven: De ziekte en het overlijden van mijn Opa Den Hartogh die veel voor mij betekend heeft.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Chantal Janssen, ze grapte en solliciteerde er dus naar tijdens een borrel afgelopen week. Succes Chantal!
Wat wil je verder nog kwijt: Doe wat je leuk vindt, dan is het op maandag al vrijdag.…
Het is een ouderwetse maandagmorgen wanneer ik aan dit epistel begin. Na een woelige nacht met weinig slaap, is er momenteel ernstige behoefte om me even weer een nieuwe werkweek in te schrijven. De maandagmorgenblues dreigt om zich heen te grijpen.
Gelukkig was daar vanmorgen al een heerlijk rondje bos met de hond. De lente is officieel weer begonnen en onder een lekker zonnetje hoor ik de vogeltjes fluiten en de ganzen gakken. En dat in de ruis van al die auto’s op de Eemshavenweg ten teken dat ik niet de enige ben die aan een nieuwe werkweek mag beginnen.
Gelukkig ligt op het moment van schrijven de hond boven in de gang op de wacht, waarop eigenlijk? Stiekem ben ik af en toe best wel eens jaloers op haar. De wereld kan letterlijk en figuurlijk in brand staan maar daar krijgt ze helemaal niets van mee. Een poepje en een plasje, de heerlijke brokjes, het pronken met één van haar speeltjes die ze als een rijke schat bewaakt, kortom een hondenpoot is net als een kinderhand snel gevuld.
En dat in een wereld die kraakt in haar voegen en waar we een zoveelste crisis ingaan waarvan maar weer de vraag is wat het ons brengt. Echter, waar wij ons zorgen maken over de alsmaar stijgende prijzen aan de pomp en wat dat voor onze koopkracht betekent, vliegen de bommen de mensen in het Midden-Oosten letterlijk en figuurlijk om de oren. Is het daar ooit wel eens rustig geweest, zo vraag ik mij af. Maar nu dreigt toch wel een heel groot onheil.
Daar moeten we maar aan wennen, zo las ik ergens. Wennen aan de onrust in de wereld. Eerst was daar corona, toen Rusland die de Oekraïne opeiste en nu is daar weer een Irangate. Het houdt niet op, niet vanzelf inderdaad. Vroeger zou ik mijn huidige gemoedstoestand wellicht een after-Sunsationdip genoemd hebben. De leegte na een festiviteit waar je langere tijd naar uitgekeken hebt.
Ik merk dat het de hoogste tijd wordt om weg te schrijven naar mooiere momenten en belevenissen. Anders trek ik de lezers straks nog mee in een alles verzwelgende negativiteit en daar wordt het niet beter van toch? Want op een mij zaterdagmiddag toegestuurde foto bleek toch maar weer hoe gezellig het vrijdag wel niet was in de Middelstummer feesttent.
Waarbij mijn Partners In Crime voor vrolijke pics zorgden en die foto’s toveren…
Wellicht is het (n)iemand opgevallen. Mijn vorige column voor/op de goed gelezen site van Bert werd al na enige uren weer verwijderd. Dit gebeurde (volkomen terecht) op verzoek van mijn werkgever.
Ik had als onderwerp gekozen voor het bezoek van een niet nader te noemen koning van een niet nader te noemen land vanwege de officiële opening van een nieuw (werk)pand. Afgezien van de melding wat voor geweldig bezoek het was geweest, had ik (inderdaad) iets teveel “inside information” gebruik in mijn geschrift. Ik begrijp achteraf dat dit zou kunnen leiden tot lastige situaties. Niet dat ik zo’n situatie zelf zou kunnen benoemen overigens.
Ik maakte in mijn geschrift melding van het feit dat de niet nader te noemen koning van een niet nader te noemen land na zijn bezoek doorreisde naar een niet nader te noemen dorp die gebukt gaat onder aardbevingsproblematiek. Ik maakte daar de kanttekening dat het dorp misschien helemaal niet zat te wachten op dit bezoek, omdat het per saldo niet veel verbetering oplevert. Want er waren al 5 eerdere bezoeken geweest. Allemaal even vruchteloos.
De reeds eerder genoemde vertelde bij een 7e bezoek aan een andere niet nader te noemen dorp, dat ook gebukt gaat onder aardbevingsproblematiek, dat zijn aanwezigheid op zijn minst veel publiciteit oplevert. Dat mede daardoor de situatie onder de aandacht blijft van verantwoordelijke politici in Den Haag. Maar dat zou toch een vanzelfsprekendheid moeten zijn na al die jaren van “angst en beven”?
Was het maar waar dat door de bezoeken “recht werd gedaan aan de Groningers”. Dat er wat eerlijkheid zou komen in de afhandeling van schademeldingen, dat er geen onderlinge conflicten zouden ontstaan door ongelijke behandelingen, dat de in het leven geroepen instanties zich opstelden als behulpzaam, begripvol en ondersteunend en zich niet toonden als de “vijand”.
Maar hier gaat het nu niet over.
Zoals iedereen (??) wel zal weten moeten ambtenaren een geheimhoudingsverklaring ondertekenen. Je kunt je afvragen (in de traditionele zin en rol van een ambtenaar) waarom dit nodig is, want wat kun je allemaal beleven of meemaken en dus doorvertellen aan derden als je voornamelijk ligt te slapen of naar buiten aan het staren bent. In mijn geval is dat uiteraard niet aan de orde.
Achteraf begrijp ik ook heel goed waarom mijn baan even op het spel heeft gestaan. Echt? Jazeker, want ik heb getekend om geen zaken naar buiten te brengen die geacht worden…
Ludy en Wim, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Ludy Bultena is de naam, 67 jaar, geboren in Baflo en sinds 1985 in Bedum wonend. Voor mijn pensionering was ik werkzaam als leraar aan het Noorderpoortcollege en tegenwoordig ben ik nog actiever in het vrijwilligerswerk als voorheen. Dat vind ik leuk werk, zeker door mijn brede interesse in allerlei zaken. Ik ben sowieso sportminded en zeker richting de wielren-, schaats- en skeelersport.’
‘En ik ben Wim Heemstra, 75 jaar, geboren in Garmerwolde en sinds 1974 in Bedum wonend. Ik was vroeger onderwijzer en heb jarenlang voor de klas gestaan op de Togtemaarschool in Bedum. Ook ik heb een sportieve en vrijwilligerswerkachtergrond. Zo ben ik jarenlang (bestuurlijk) actief geweest in de voetballerij en later ging ik richting de triatlons en marathons. Ik ben op vrijwilligerswerk nog actief voor de Historische Verening en SV Bedum. En net als Ludy bestuurslid inderdaad van de wielerronde.’
Hoelang zijn jullie al bestuursleden van de Stichting Wielerronde Bedum?
Ludy: ‘Eind jaren tachtig ben ik al een jaartje of vier voorzitter geweest. Daar ben ik destijds mee gestopt doordat ik landelijk bestuurslid werd van de KNSB, een tijdrovend gebeuren. Twee jaar geleden ben ik opnieuw in het bestuur gestapt. Eerst als algemeen lid want ik wilde geen voorzitter én geen secretaris worden. Sinds vorig jaar ben ik penningmeester.’
Wim: ‘Het zal zo’n vier jaar geleden geweest zijn toen Bé Huizing mij benaderde voor de rol van secretaris. Ik heb toen eerst bedankt maar wel aangegeven dat mochten ze nu echt niemand anders kunnen vinden….. Afijn, later stond Bé weer op de stoep en nu ben ik onderdeel van een vierkoppig bestuur. Over het algemeen heel leuk werk maar af en toe ervaren we ook wel wat hobbels op de weg hoor.’
Zelf ook echte fietsfanaten?
Ludy: ‘Ik heb vroeger wel op recreatief niveau gefietst maar als fiets- en motorfanaat kan ik mij al jarenlang uitleven als motorbegeleider (motard) van allerlei wielerkoersen waarbij ik mede zorgdraag voor de veiligheid van de renners. Hiertoe behoren ook grote evenementen zoals de Amstel Gold Race, Olympia’s Ronde door Nederland en het NK. Daarnaast ben ik speaker bij de KNWU en heb daardoor veel contacten in het wielerwereldje.’
Wim: ‘Ik ben van oorsprong echt een voetbaldier maar door de drie halve triatlons die ik voltooid heb ook wel bekend met het wielrennen. Later koos ik voor het hardlopen, ik ben…
Naam: Dave Jurna
Adres, woonplaats: Kerkuil, Bedum
Leeftijd: 39 jaar
Burgerlijke staat: Getrouwd
Beroep: Eigenaar van Schoonmaakservice Dave (www.schoonmaakservicedave.nl).
Hobby’s: Ik ga graag naar de sportschool. Daarnaast volg ik het voetbal op de voet. Zelf speel ik niet meer, maar ik kijk graag bij mijn zoons. Van één van hen ben ik ook jeugdtrainer.
Lievelingsgerecht: De saté van mijn lieve vrouw Stephanie.
Mooiste film ooit gezien: Poeh, lastig. Dan kies ik toch voor de Rocky-reeks met Sylvester Stallone.
Mooiste sportmoment ooit: De goal van Dennis Bergkamp in de laatste minuut van de kwartfinale van het WK 1998 tegen Argentinië. Die vergeet ik nooit meer.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik lees vooral biografieën. Dan kies ik voor het boek van Zlatan Ibrahimović.
Kijkt het liefst naar: Series als Yellowstone, 1923, 1883, Tulsa King, Gold Rush en Friends.
Beste popsong aller tijden: Ik heb niet één specifieke favoriet, maar luister graag naar artiesten als The Teskey Brothers, Chris Stapleton en Jude Haden.
Mooiste/succesvolste versiertruc: “How you doin’?” (Joey Tribbiani uit de serie Friends). Nee hoor, gekheid. Ik zou het eigenlijk niet weten.
Mooiste plekjes van Het Hogeland: Met mijn bedrijf kom ik door heel Het Hogeland. In de buurt van Noordpolderzijl stop ik altijd graag even. Heerlijk, die rust.
Favoriet vakantieland: Portugal, met name de Algarve.
Mooiste stad: Groningen natuurlijk!
Favoriete auto: Mazda.
Waar heb je spijt van: Niet echt spijt, maar er zijn altijd momenten waarop je later denkt dat je dingen misschien anders had kunnen doen.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een rondreis door Amerika mkaen, vooral door de staten Wyoming, Montana, Idaho en Texas.
Droomvrouw/man: Die heb ik al: mijn eigen vrouw.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor een broodje kip-kerrie van Broodje Oetchie uit Groningen. Die zijn echt heerlijk!
Hoogtepunt uit het leven: De geboorte van mijn kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Wanneer dierbaren ziek worden of komen te overlijden.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Danny van Timmeren, eigenaar van Multiple Jobs. Danny is een goede, hardwerkende kerel en verdient deze uitverkiezing zeker.
Wat wil je verder nog kwijt: De wereld verandert om ons heen en dat is niet altijd positief. Je ziet oorlogen en ook veel mensen die overlijden. Of het nu je dierbaren zijn of niet: geniet van de mooie dingen om ons heen. Geniet van familie, van je omgeving en van de kleine dingen in het leven. En…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Tjebbo Willem Oldenburger, roepnaam Theo. Ik ben op 23 juni 1956 geboren in het ziekenhuis van Winschoten en opgegroeid in Oude Pekela. Als enige jongen in een gezin met vier kinderen waarvan mijn tweelingzus helaas al overleden is. Mijn jongere zussen wonen in Heiligerlee en Winschoten.
Mijn vader was chef drukker op de Union-kartonfabriek en had daarbij een kleine verzekering-/assurantiekantoor. Ook werd hij later eigenaar van een kapperszaak. Een druk bestaan inderdaad, hij was dan ook niet vaak thuis. Moeder regelde het huishouden en zorgde er hierbij gelukkig voor dat ook ik vroeg zelfstandig werd want ik moest net als mijn zussen meehelpen. Daar had ik profijt van toen ik al op jonge leeftijd het huis verliet.
Ik ben vooral in mijn jongere jaren regelmatig verhuisd en heb in Oude Pekela, Veendam, Meeden, Nieuweschans en Veelerveen gewoond alvorens in 2004 in Nieuwe Pekela te gaan wonen, aan de Champ Clark. Ik woon hier heel plezierig, mede dankzij de mantelzorg die ik van dichtbij mag ontvangen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Na gehuwd te zijn geweest, ben ik nu al weer 33 jaar gescheiden. Ik vind het prima zo en kan doen en laten wat ik zelf wil.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Oude Pekela, ging ik in dezelfde plaats naar de MAVO. Daarna volgde in Winschoten de HAVO en ik was achttien jaar toen ik mijn diploma haalde en echt moest kiezen welke kant ik op wilde. Het was destijds of de sociale of de pedagogische academie en ik koos voor de laatste optie in Winschoten. Ik behaalde ook mijn hoofdakte en was op mijn 22e klaar met de studie.
Het was eind jaren zeventig heel lastig om aan de bak te komen en ik schreef in die tijd zo’n 175 sollicitatiebrieven. Een enkele keer werd ik opgeroepen voor een gesprek maar zonder succes. Ik besloot mij aan te melden als invalkracht bij de Benelux- en Europaschool in Oude Pekela en dat sorteerde op den duur effect. Zeker omdat ik mijn hoofdakte had en daardoor ook directeursverantwoordelijk mocht dragen en vergaderingen kon voorzitten.
Toch lukte het niet om een baan in het onderwijs te krijgen en uiteindelijk kwam de consulent van het arbeidsbureau met een andere loopbaansuggestie. Ik kon namelijk voor een periode van twee jaar als ambtenaar aan de slag in Nieuweschans. Voor…
Het is tegen mijn routine in wanneer ik op de vrijdagmiddag aan dit verhaal begin. Liever had ik op dit moment andere websitetaken uitgevoerd, ware het niet dat internet er al enige uurtjes uitligt. Daar kan ik mij om opvreten, zeker als er in mijn ogen urgente zaken zijn die wat mij betreft zo snel mogelijk moeten worden doorgevoerd.
Dat belooft nog wat wanneer we straks enige dagen verstoken zijn van gas, brandstof en elektriciteit. De overheid waarschuwt niet voor niets dat we allemaal noodpakketten thuis moeten hebben liggen en contact geld op zak om bij een calamiteit enige dagen te kunnen overleven.
Afijn, ik ben vervolgens eerst maar wat aan het hardlopen gegaan in de hoop en verwachting dat internet er dan wel weer zou zijn. Maar helaas…. Het waren wel pittige loopjes overigens want voor het eerst heb ik een rondje Oosterburen / Huizinge in ‘intervalsprintjes’ gedaan. En wel zo dat ik zeven keer flink diep gegaan ben om vervolgens enige minuten in stevige wandelpas bij te komen om mijn ademhaling en hartslag weer op peil te krijgen. Het schijnt goed te zijn voor de vetverbranding en de conditieopbouw, ik ben benieuwd….
En dat op vrijdag de dertiende, de dag doet zijn naam en faam eer aan. Tevens de dag na de twaalfde maart, de dag dat ik mijn leeftijd naar 54 jaar wist te drukken. Best wel een mooie en productieve dag overigens. Een dag waarop ik mij voornam om zoveel mogelijk te reageren op de ongeveer 1.000 felicitaties die via Facebook, Insta, Whattsapp en middels een telefoontje binnenkwamen. Volgens mij is dat aardig gelukt en ik voelde mij als vanouds jarig. Zelfs zonder die dag cadeautjes te krijgen.
Die had ik immers zondag al gekregen en daarbij wacht mij morgen het bezoek aan de Martinikerk voor het Candlelight-concert met nummers van ABBA en Queen. Ik merk dat ik nu niet verder kan met dit verhaal want het is immers nog geen zaterdag maar vrijdag de dertiende. Deze alinea is dan wel weer een mooi bruggetje naar de maandagmorgen want dan kan ik immers hierop terugkijken.
Dat moet dan wel mooi rap gebeuren want om 10.00 uur moet ik in Stedum zijn voor een pensionadointerview. Volgende week mag ik ook weer opdraven bij een lezing van Kantoor Vreugdenhil, altijd gezellig en leuk. Woensdag volgt er letterlijk en figuurlijk een bliksembezoek aan Ulrum. Dat heeft niet alleen met…
Donderdag a.s. mag ook ik even in MOI Middelstum langskomen om te zien wat er zich zoal in de voormalige winkel van Marja afspeelt. Daar leest u volgende week vast we iets over in één van de verhalen op de website. Hierbij alvast het officiële persbericht om het initiatief ’te duiden’.
Vanaf januari dit jaar zijn Djoeke Graswinckel, Laura van Setten (collectief Pruts), Ton Brandsen en Marijke Meems in het kader van het gemeentelijk project ‘Mijn Thuis Mijn Verhaal’ op zoek gegaan naar het verhaal van Middelstum.
Het project
Maar wat is dan “het verhaal van Middelstum”? Wat leeft er allemaal in het dorp? Dat weten de inwoners zelf wel! Alleen weet lang niet iedereen dat allemaal van elkaar.
Daarom bedachten wij: hoe ‘moi’ zou het zijn om al die activiteiten en verhalen bij elkaar te brengen in de winkel van Marja. Dat je daar naar binnen kunt voor een bakkie koffie, het afleveren en etaleren van materiaal én dat je tot slot samen kunt zien en ervaren wat er allemaal “te koop” is in Middelstum. Er is zo ontzettend veel dat je als inwoner lang niet alles weet.
De winkel van Marja
Veel dorpsbewoners zullen zich wel herinneren dat de winkel van Marja een fijne plek was om te komen. Altijd even een praatje, een goed advies en kleine kinderen konden even op het fietsje door de winkel, er was van alles te bestellen, van alles te koop! Het voelt goed om ‘Marja’ weer even haar oude glans terug te kunnen geven. Het zou mooi zijn om dit samen met het hele dorp te doen.
Samen een totaalbeeld creëren van wat er leeft
Inmiddels hebben we alle bij ons bekende verenigingen en organisaties uitgenodigd om hun materiaal en verhaal met ons te delen. Maar bijzondere talenten en nieuwe ideeën voor de toekomst zijn van harte welkom. De komende weken is iedereen op woensdag en donderdag tussen 10.00 en 16.00 uur welkom in de winkel van Marja aan de Grachtstraat in Middelstum.
Er is koffie, een plek voor jongeren, een plek voor kinderen en voor volwassenen en heel veel ruimte om uit te stallen wat je wilt delen met het dorp. Als je iets wilt inbrengen maar je kunt niet op woensdag en donderdag, dan is Marijke Meems de sleutelbewaarder. Bel haar op 0647071917 en maak een afspraak om toch naar binnen te komen.
Inmiddels zijn we de winkel al…
Naam: Martin Meeuwes
Woonplaats: Uithuizermeeden (Meij)
Leeftijd: 24 jaar
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Operationeel inkoper bij de gemeente Groningen.
Hobby’s: Of hobby’s het goeie woord is, weet ik niet. Maar in mijn vrije tijd ben ik graag bezig. Als vrijwilliger zet ik mij in als penningmeester bij Stichting Vakantieweek Uithuizermeeden en vrijwilligerscoördinator bij Stichting Beach Event. Dit vind ik erg leuk en haal er veel voldoening uit. Het organiseren van activiteiten en een administratie bijhouden die op rolletjes loopt, vind ik leuk om te doen.
Hiernaast sport ik en loop ik graag hard, ben ik in de zomer veel op het water te vinden en houd ik van het Bourgondische leven. Lekker eten of borrelen onder het genot van een glaasje bier of lekkere rode wijn met vrienden.
Lievelingsgerecht: Dat ik echt een lievelingsgerecht heb, kan ik niet zeggen. Stamppot, bami, carpaccio, stoofpotje, ik lust eigenlijk bijna alles wel. Waar je me alleen niet zo blij mee maakt, zijn de klassieke aardappel, groente en vlees (ook wel agv genoemd) maaltijden.
Mooiste film ooit gezien: Een antwoord op deze vraag is lastig, ik ben geen fanatiek filmkijker of bingewatcher. Wel is de serie ‘The Night Agent’ een aanrader.
Mooiste sportmoment ooit: Nooit had ik gedacht dat ik de 4-mijl zou gaan lopen, tot vorig jaar! Ik werd gevraagd of ik mee wilde lopen, na wat twijfel heb ik ja gezegd en wonder boven wonder vond ik het ook nog leuk om te doen! Het geeft veel voldoening als de eindstreep in zicht is. Het maakt je hoofd leeg als je aan het rennen bent en geeft daarmee ontspanning.
Mooiste boek ooit gelezen: Er is niet direct één boek die ik het mooiste vind, als ik lees doe ik dit graag uit een (literaire) thriller of uit een boek over de ontwikkeling / gedachtes van mensen en hoe je je manier van denken en leven kunt veranderen.
Kijkt het liefst naar: Tja, op de vraag waar ik het liefst naar kijk heb ik geen antwoord. Maar een Westerschelde vol schepen, het liefst gezien vanaf het water, vind ik toch wel fascinerend. Iedere minuut is anders en daarmee ook uniek.
Beste popsong aller tijden: Lastig om hier een keuze te maken. ‘De keuze is reuze’, is een uitspraak die hier mooi van toepassing is.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Tja, goeie vraag…..
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het Hogeland kent zoveel mooie plekken, ook plekken waarvan…