Naam: Erwin Hollaar
Adres, Woonplaats: Opgegroeid in Leusden en Amersfoort, sinds 2002 woonachtig in Winsum.
Leeftijd: 54 jaar
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap met Lianne.
Beroep: Motorinstructeur & touringcarchauffeur.
Hobby’s: Klussen, tuinieren (maar niet te vaak), kamperen, met de motor naar het buitenland en toeren met onze schoolbus.
Lievelingsgerecht: Lastig kiezen, ik ga voor zowel de rijst met kippenragout als de jachtschotel.
Mooiste film ooit gezien: Ik heb geen specifieke film die ik mooier vind dan de rest, ik scroll altijd gewoon door het Netflix aanbod. De laatste die ik zag was Ome Cor. Dat vond ik een wat gekke film, maar wel leuk om naar te kijken.
Mooiste sportmoment ooit: Hoewel ik echt hélemaal níks met voetbal heb, toch het EK van ’88.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik lees nooit boeken, komt vast door die verplichte boekenlijst van de middelbare school…..
Kijkt het liefst naar: M’n vrouw
Beste popsong aller tijden: Echt géén idee, er zijn zó veel leuke nummers…
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik heb mijn vrouw versierd in de lesauto, al was het eigenlijk andersom.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Dat hangt van de activiteit af: uitwaaien op Noordpolderzijl, op de motor over de Garnwerderweg of lopend door het oude centrum van Winsum.
Favoriet vakantieland: Frankrijk! Dat voelt echt als m’n tweede thuisland.
Mooiste stad: Ik heb eigenlijk geen voorkeur, maar we gaan over 2 weken voor 4 dagen met de touringcar naar Berlijn en ik heb begrepen dat het een prachtige stad is dus daar kijk ik wel enorm naar uit.
Favoriete auto: Volvo
Waar heb je spijt van: Spijt? Daar heb je niks aan! Dat levert alleen maar negatieve energie op.
Wat zou je ooit nog willen doen: Met een camper door Europa trekken.
Droomvrouw/man: Lianne natuurlijk!
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Nou, ik slaap wel heel graag hoor, maar vroeg op om op vakantie te gaan is wel een goede reden.
Hoogtepunt uit het leven: Ons gezin.
Dieptepunt uit het leven: Gelukkig nog geen dieptepunten ervaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Harm Jan Bos omdat het mijn klus- en motormaat is.
Wat wil je verder nog kwijt: Mag ik hier reclame maken voor onze coole schoolbus? Ja? Dan bij deze: Opweg in het Hogeland brengt jou met je familie of bedrijf naar de mooiste en leukste plekjes in het Hogeland: www.opweginhethogeland.nl.…
Ooit heb ik Tim Boerema eerder mogen interviewen. Dat was in 2021 en toen was hij net als hoofdtrainer bij JO-12 begonnen na eerder al assistent-trainer bij JO-13 te zijn geweest. Tim is een kind van de club die op zijn vierde al lid werd van Viboa en de afgelopen jaren tussen het eerste en het tweede elftal van vv Winsum pendelde. Dat deed hem besluiten om voor dit seizoen voor SIOS te kiezen om daar voor een plek in het eerste te gaan. De zaterdagochtend kan hierdoor mooi vrij gepland worden voor de bezoeken aan het Winsumer sportpark.
Cyprus
Ik bel met Tim tijdens zijn vakantie op Cyprus waar hij met zijn vriendin, met wie hij in Winsum samenwoont, lekker bij kan tanken na een hectische periode op werkgebied. ‘Na mijn ALO-opleiding ben ik eerst als gymdocent aan de slag gegaan maar dat was het toch niet helemaal voor mij. En dus besloot ik te solliciteren bij de ALDI waar ik net sinds een maandje of drie in het distributiecentrum in Groningen werk in het transport en logistiek gebeuren. Wel een omslag inderdaad maar voor nu bevalt het mij heel goed.’
Vlak voor de zomerbreak sloot Tim ook een mooie en leerzame periode af bij FC Groningen. ‘Vanuit een opleidingsexperience bij vv Winsum werd ik door ‘De trots van het Noorden’ uitgenodigd om de vooropleidingtrainingen van de jongste jeugdteams op mij te nemen. Willem Strijland was mijn aanspreekpunt en op het sportcomplex zie je ook mannen als een Peter Hoekstra en Sander van Gessel rondlopen. Het is leuk en leerzaam om te zien hoe zij de trainingen uitzetten en waar ze op letten. Die bagage kan ik nu mooi meenemen naar mijn nieuwe functie als Hoofd Jeugdopleiding Onderbouw.’
Jeugdtrainer
Het zal voor Tim in zijn nieuwe rol wel wennen worden om niet meer aldoor op het veld te staan om trainingen te verzorgen zoals hij dat in de afgelopen jaren deed voor de jeugd van JO-12 tot en met JO-17. ‘Dat zal ik zeker missen en ik sluit niet uit dat ik dit in de toekomst weer op ga pakken maar voor nu is dit in combinatie met mijn nieuwe functie bij de ALDI en mijn sportieve uitdagingen bij SIOS het beste. De afgelopen jaren was het continu haasten geblazen op de zaterdag en ik hoop hier nu wat meer structuur en rust in te krijgen.
Maar je zult…
‘Waar liep jij nu heen?’ Een terechte vraag natuurlijk van voormalig secretaris Wendy die mij tijdens een thuiswedstrijd van het eerste naar het vijandige doel zag lopen en vervolgens snel weer terug. Wel buiten de omheining uiteraard. Toen ik uitlegde dat ik op zoek was naar de locatie van mijn reclamebord bij de club en hem vanaf die plek kon spotten was zij tevreden met de uitleg.
Sponsor geworden
De omstanders begonnen echter over een betere zichtlocatie en waarom ik geen dubbel bord genomen had. Mijn gevatheid liet mij op dat moment helaas in de steek, anders had ik op kunnen merken dat mijn bord net zo groot is als die van de plaatselijke notaris, om maar een dwarsstraat te noemen.
Maar ik pak nu mooi hier mijn extra pr-momentje hoor. Want de introductie van mijn onderneming in de nieuwsbrief voor de thuiswedstrijd tegen Surhuisterveen was zo mooi dat ik hem jullie niet wil onthouden. Complimenten derhalve voor de commerciële commissie!
‘Deze keer zetten we Bert Koster in het zonnetje. Bert is internetcolumnist en tekstschrijver uit Middelstum, bekend om zijn herkenbare en vaak humoristische kijk op het dagelijks leven. Zijn columns raken, laten glimlachen en zetten soms even aan het denken.’
Sponsoravond met Bas Nijhuis
Poeh hé, zo zou ik mijzelf natuurlijk nooit neer durven te zetten. Alleen al om zo’n introductie word je sponsor bij vv Winsum! En het leverde nog veel meer moois op. Zo was ik in februari getuige van de komst van Bas Nijhuis en zijn aangever Eddy van der Ley naar jullie fraai complex tijdens de sponsor- en Vrienden van vv Winsum-avond van de club.
Wat een gezellige avond was dat. Eerst lekker dikkedakken tijdens de winterbarbecue in een informeel samenzijn en daarna de heerlijke verhalen van deze scheidsrechter die ook regelmatig aanschuift bij de mannen van Vandaag Inside. Ook het scheidsrechterskorps was uitgenodigd en vader en zoon Post lieten zich tijdens de veelvuldige interactie met het publiek nadrukkelijk gelden. Waarom de term ‘Geile Geert’ zo maar opeens door de zaal galmde, weet ik niet meer maar het was wel een van de mooie verhalen die bleef hangen.
En die mij direct weer te binnen schoot toen ik de man in kwestie die term direct weer hoorde noemen tijdens de afsluitende slot- en sponsordag. Ook daarvoor was ik persoonlijk uitgenodigd. Echt, het is een aanrader hoor om sponsor te worden van vv Winsum want je…
Henk kwam uit Groningen en dat hoorde je. Zijn collega’s vonden het prachtig en grinnikten vaak als Henk aan het woord was of keken elkaar wat lachend aan als hij vertelde over zijn winkel in de binnenstad van Groningen. Dit maakte Henk wat onzeker en hij ging twijfelen aan zijn capaciteiten en deskundigheid. Dat voelde niet goed, en dat is eigenlijk nog wat zwak uitgedrukt.
Als hij weer eens in de trein zat van Groningen naar Rotterdam voor een landelijk overleg was Zwolle een belangrijk punt voor hem: “Zal ik hier uitstappen en teruggaan naar Groningen om niet de hele dag de grapjes en plaagstoten over mijn Groninger dialect aan te horen?”, vroeg hij zich dan vaak af. Maar dat deed hij niet. Henk was heel plichtsgetrouw en op zijn eigen werk waar iedereen met een dialect sprak, voelde hij zich meer dan thuis.
Henk was al meer dan 12,5 jaar een geliefde bedrijfsleider van een grote landelijke keten die sportartikelen verkocht. Hij werkte op een vestiging in de stad Groningen en woonde samen met zijn gezin in de gemeente Eemsdelta. Daar voelde hij zich thuis, in zijn omgeving maakte niemand grapjes en flauwe opmerkingen over zijn dialect. Niet omdat de mensen daar allemaal perfect en volmaakt waren, maar omdat iedereen daar elkaars taal sprak en elkaar verstond.
Vaak moest hij dan denken aan een liedje van zijn favoriete zanger Daniel Loheus die dan zingt: “Gien mense kek joe an op de klank van joen woordn. Standverschil is uut de mode doar schöt geen mense wat met op. Bovendien is doar geen tied veur, we hebben wel wat anders an de kop. (Ten Oosten van de Iessel)
“Zeg nog eens wat in het Gronings Henk.”, vroeg een collega lachend toen ze nog een kop koffie dronken want de meeting, zo noemden zijn collega’s dit overleg, was nog niet begonnen. De andere collega’s lachten wat mee. Henk deed alsof hij niets hoorde en keek naar een ander tafeltje waar een paar collega’s gingen zitten waar hij zich meer op zijn gemak bij voelde. Maar het droevige gevoel dat hij in de trein al had, werd nog een beetje erger.
Natuurlijk wist ook Henk dat het allemaal grappig bedoeld was. Maar toch ging hij vreselijk twijfelen aan zichzelf. Soms balde hij zijn handen onder de tafel tot vuisten en had hij de neiging om zijn grootste pester een stomp voor zijn bek…
Naam: Erik Dijkema
Adres, Woonplaats: Huizingerweg, in het mooie Westeremden.
Leeftijd:40
Burgerlijke staat: Getrouwd met Irene en we hebben twee zoons: Jens en Jurre.
Beroep: Chauffeur
Hobby’s: Ik mag graag naar de schietclub gaan (niet dat het geweer uit de kast komt hoor). Plus een beetje auto wassen en zorgen dat ie weer gereed staat voor de nieuwe week. Verder thuis beetje bezig zijn met de jongens.
Lievelingsgerecht: Witlof ham/kaas
Mooiste film ooit gezien: Ik ben niet echt een filmkijker, maar als ik dan moet kiezen dan ga ik voor Bud Spencer en Terence Hill films.
Mooiste sportmoment ooit: Een mooiste transportmoment heb ik wel, dat was een rondje Noord-Zweden/Noorwegen.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik denk, net als mijn voorganger Niels Middelkoop, ‘De schippers van de Kameleon’ maar dat was meer omdat het moest op school.
Kijkt het liefst naar: Kan wel genieten als ik mijn vrachtwagen zie staan.
Beste popsong aller tijden: Henk Wijngaard – Ik zie de wereld.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Uhhhhh, nou dan zou je Irene moeten vragen. Maar denk iets met een Messengerberichtje op Facebook en nu zijn we al 11 jaar verder en bijna 7 jaar getrouwd!
Mooiste plekjes van het Hogeland: Westeremden natuurlijk maar hou verder van de rust en ruimte van het Hogeland/platteland.
Favoriet vakantieland: Zijn een keer naar Mallorca en Rhodos geweest en binnenkort gaan we op Cran Canaria kijken.
Mooiste stad: Ik hou eigenlijk niet echt van steden.
Favoriete auto: Was altijd wel erg VW Golf fan. Maar we hebben nu een Volvo xc90, dat is echt een beest.
Waar heb je spijt van: Spijt niet, meer dat ik denk dat had misschien beter gekund of ik zie het als een leermoment.
Wat zou je ooit nog willen doen: Als de kinderen wat ouder zijn weer echt internationaal transport doen. Dan samen met Irene dubbel bemande ritten rijden.
Droomvrouw/man: Mijn Ireen natuurlijk.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Uh, het liefst slaap ik gewoon door, maar als iemand mijn hulp nodig heeft, geen probleem!
Hoogtepunt uit het leven: Geboorte van onze zoons Jens en Jurre. En het behalen van mijn ondernemersdiploma. Daar heb ik even voor moeten studeren maar met goede hulp heb ik dat ook gered.
Dieptepunt uit het leven: Het verliezen van dierbaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Gijs Wiltjer, die heeft ook vaak een goede kijk op dingen.
Wat wil je verder nog kwijt: Niels Middelkoop, dit…
Diemer, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Ik ben Diemer Bosma, gehuwd, 58 jaar geleden in Slochteren geboren, opgegroeid in Winsum en tegenwoordig woonachtig in Sauwerd. Ik ben internetondernemer, fotograaf, verhalenverteller en bovenal liefhebber van het Groningse landschap.
Je bent van oorsprong een ondernemer pur sang?
Niet helemaal maar het zat er al wel vroeg in. Ik ben namelijk via diverse tijdelijke banen in de offshore beland en daarna zo’n 10 jaar werkzaam geweest als Noordzeevisser. Mijn kompaan en ik hadden een oud schip, de regelgeving veranderde voortdurend en er kwamen veel kosten aan.
Voor mij een reden om er in 2005 mee te stoppen. Daarna ben ik het internet opgegaan en ik bleek er aanleg voor te hebben. Als autodidact leerde ik mijzelf websites bouwen. We zijn dik twintig jaar verder en ik ben nu volledig gefocust op een E-commerce bedrijf met diverse webshop’s waarvan ijzerwarenwebshop.nl de grootste is met duizenden artikelen.
Ik heb hiervoor een eigen loods in Groningen en beheer al met al, met een team bestaande uit zes personen waarmee ik nauw samenwerk, negen websites. De orders komen 24/7 binnen en ik ben dan ook veel aan het in- en verpakken. Dat ondernemersbloed zit er gewoon in: kansen zien, uitproberen en er vol voor gaan.
Hoe doe je dat eigenlijk fulltime van het leven genieten?
Op LinkedIn staat inderdaad dat ik ondernemer en fulltime levensgenieter ben. Dat is een bewuste keuze geweest. Ik ben namelijk op mijn veertigste bijna verdronken. Ondanks dat ik een goede zwemmer ben, werd een sterke stroming mij bijna fataal. Het is dat een surfer mij toevallig zag, anders was ik er niet meer geweest. Waar ik voor die tijd dikke auto’s en veel geld verdienen belangrijk vond, werd dat daarna heel anders. Het klinkt misschien gek maar ik ben blij dat het mij destijds overkomen is want ik leef nu veel bewuster!
En dat doe ik door mijn zakelijke activiteiten zo in te richten dat er ruimte ontstaat voor passie. Daarbij heb ik het geluk dat ik weinig slaap nodig heb. Ik ben altijd al rond 05.00 uur wakker en blijf dan niet liggen. Dankzij een heel fijn en kundig team kan ik de dag zo indelen dat er balans is. ’s Ochtends de nodige zaken regelen en in de middag als er tijd is op pad met de camera zonder strakke planning.
Dat doe ik vaak niet alleen…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Desiree van Randen – Meijer. Ik ben op twee december 1961 geboren op een boerderij aan de Electraweg in Oldehove. Mijn ouders waren beiden actief in het bedrijf en ik hielp mee waar het kon. Op zestienjarige leeftijd was ik het eerste meisje dat haar trekkerrijbewijs haalde. Ik heb nog een jongere broer van zestig jaar. Hij heeft de boerderij overgenomen en is hierdoor de vierde generatie Meijer die deze boerderij in Oldehove in eigendom heeft.
Op mijn elfde verhuisden we naar Ens. Dat vond ik maar niets en ik heb nog gevraagd of ik niet bij mijn oma kon blijven wonen maar daar wilden mijn ouders natuurlijk niet aan. In het nabijgelegen Bant ben ik op den duur gaan samenwonen en op mijn 32e verhuisden Schelte en ik naar een grote boerderij in Saaksum waar genoeg ruimte was voor onze paarden. In 2020 zijn we naar Kloosterburen verhuisd. Ik dacht dat ik Saaksum vreselijk zou gaan missen maar dat viel uiteindelijk mee. We wonen hier geweldig en doen volop mee met activiteiten in het dorp.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1989, na zes jaar samenwonen, getrouwd met de oorspronkelijk uit Kollumerzwaag afkomstige Schelte van Randen. Ik heb hem leren kennen op een carnavalsfeest in Emmeloord, het was direct raak. Dat was overigens ook de laatste keer dat hij met mij mee geweest is naar carnaval want hij moet er niets van hebben.
We hebben drie kinderen gekregen. Wietse werd in 1991 geboren en woont samen met Maj-Britt in Groningen. Drie jaar later diende de tweeling zich aan. Anne woont samen met Gio in Leens en Nieke woont samen met Pieter in Ulrum. We zijn de trotse opa en oma van vier kleinkinderen waar we veel op passen. Twee jongens en twee meisjes, de oudste is zeven en de jongste twee. Hun namen zijn Mart, Milou, Tessa en Sem.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik heb tot en met groep zeven op de lagere school in Oldehove gezeten, het laatste lagere schooljaar was in Ens. Ik wist al op mijn derde dat ik juf wilde worden. Ik was namelijk altijd aan het ‘schooltje spelen’ en mijn kamer lag vol met schriften. Na de lagere school ben ik eerst twee jaar naar de HAVO gegaan om vervolgens te switchen naar de MAVO waar ik mijn diploma…
De eindeloos lange Piet liep mee naar de stoep en zwaaide ons uit. Maar niet voordat hij tips had gegeven waar je lekker kon eten. Hij riep nog iets na over de route; niet over dat ene bruggetje, door dat tunneltje bij het station kon wel. Vaderlijke zorg.
We logeren een nacht bij Piet en Willy in Assen, deelnemers aan Vrienden op de Fiets. Twee vriendelijke zeventigers met een tijdloos grenen interieur waar je je thuis voelde op het moment dat je over de drempel stapte. Piet had gewerkt als timmerman, Willy zorgde voor het huishouden. Ze lieten doorschemeren eenvoudig te hebben geleefd, ‘nooit een auto gehad’, maar ze hadden toch maar mooi gereisd, de fiets ging mee in de vliegmachine naar Engeland.
We droomden die nacht tussen het kraakheldere linnen van Willy. Het eten in het centrum was goed geweest, toen we terugkwamen brandde er nog licht beneden, we zeiden welterusten tegen elkaar, Piet en Willy keken voetbal op tv.
Als slaapmuts wilden wij ook kijken op onze kijkbuis boven. Stickertjes met handgeschreven pijltjes op het apparaat. Maar ‘m aankrijgen, ho maar. In de pyjama ging ik naar beneden, op zoek naar Piet. Piet mee naar boven, hij gaf een tik op de zijkant van het toestel. Voilà: beeld. Vitesse kwam net op 1-0.
We sliepen als rozen. Tussen handgeschreven briefjes van Willy, met punaises in de wand. Over dat het er vooral om gaat vandaag de dag te plukken. Te genieten van kleine dingen.
De volgende ochtend een voedzaam ontbijt, met eiwitten, volgens de richtlijnen van Vrienden op de Fiets. In het keukentje bij het raam, met uitzicht op de royale tuin, de tuin die wat te groot werd zo vertelden ze, terwijl Piet en Willy de puzzel in de krant oplosten, hun dagelijks ritueel.
Tijd om afscheid te nemen, we betaalden contant. Piet gaf daar de voorkeur aan, ‘de banken hebben te veel macht.’
Woordjes van dank, een handdruk. Dag Piet, dag Willy.…
Het is eindelijk weer zo’n maandagochtend wanneer ik even voor achten ouderwets aan een verhaaltje begin. Zo vanzelfsprekend is dat de afgelopen maanden niet meer en hoeft het de komende weken ook nog niet te worden. Niets mis mee, bedenk ik mij. Een teken dat er ook op andere manieren genoeg input binnenkomt of dat de wekelijkse bijdrage op een andere manier kan worden ingevuld.
Maar vandaag is het dus weer ouderwets terugblikken en vooruitkijken geblazen wat deze maand allemaal gaat brengen. We zitten inmiddels weer in het oude vertrouwde ritme. Afgelopen weekend was hier een mooi voorbeeld van. Op vrijdagavond 45+ voetbal in Middelstum. We deden tegen de oud-eerste elftal spelers uit Bedum en omstreken lang goed mee en namen zelfs brutaal met 1-0 de leiding. Helaas konden we de overwinning niet over de streep trekken en verloren we met 1-3.
Tegen Stedum was het precies andersom. We kwamen met 0-1 achter maar wonnen uiteindelijk met 4-1. En toen zat de avond er qua voetbal al weer op want we zitten slechts in een poultje van drie dus elke avond maar twee tegenstanders. Gelukkig ging dat niet ten koste van de gezellige derde helft die uiteindelijk tot na twaalf uur duurde.
Ook de zaterdag stond ouderwets in het teken van voetbal. Het vlaggenschip deed Baffelt aan maar de uitslag tegen de promovendus was niet wat we er van te voren van verwacht en gehoopt hadden want ‘we’ gingen met 4-1 de bietenbrug op. Met 4 punten uit 4 wedstrijden is dat toch een beetje een teleurstellende seizoenstart. Maar zaterdag wacht al weer een mooie streekderby tegen Corenos die zich vast ook een betere start van het seizoen voorgesteld hadden.
Ook het klaverjasseizoen binnen de VV is weer van start gegaan maar door de verjaardag van de vrouw, nog hartelijk dank voor alle felicitaties, en het nodige familiebezoek moest ik de eerste avond aan mij voorbij laten gaan. Gelukkig kon ik zondagavond met mijn kaartvrienden de schade inhalen en daar wacht ons een spannende eindstrijd dit jaar want we liggen dichtbij elkaar.
Een dag eerder beleefden we op burendag reeds een ouderwetse straatbarbecue met elkaar in de Berkenlaan. En zo vanzelfsprekend is ook dat niet meer de laatste jaren. Ieder seniorlid dat aanwezig kon zijn, was er en we genoten met elkaar van het Zuidhof-vlees en aanverwante versnaperingen. Ook hier was het al ver na middennacht dat de die-hard plakkers…
Naam: Laurens Stiekema
Adres, Woonplaats: Geboren en getogen in Kloosterburen, sinds 1983 woonachtig in Winsum.
Leeftijd: 66 jaar
Burgerlijke staat: Gehuwd met Gerrie Stiekema.
Beroep: Sinds maart vervroegd met pensioen. Daarvoor 40 jaar technisch specialist groen bij de gemeente Groningen.
Hobby’s: Wandelen, fietsen en nog een beetje hardlopen. Kortom, genieten van het Hogeland.
Lievelingsgerecht: Pizza
Mooiste film ooit gezien: Alle James Bond-films.
Mooiste sportmoment ooit: Bekerwinst FC Groningen en voor mijzelf mijn pr tijdens de marathon van Hamburg.
Mooiste boek ooit gelezen: Voor lezen heb ik helaas geen geduld.
Kijkt het liefst naar: Voor- en najaarsklassiekers bij het wielrennen.
Beste popsong aller tijden: Meatloaf – Paradise by the dasboardlight
Mooiste/succesvolste versiertruc: Te lang geleden, geen actieve herinneringen meer dus….
Mooiste plekjes van het Hogeland: De Boog in Winsum tijdens kerst die dan door vrijwilligers in een mooie kerstsfeer is omgetoverd.
Favoriet vakantieland: Duitsland, dat heb ik de laatste jaren ontdekt. Waar je ook bent, er is altijd een mooi stadje in de buurt.
Mooiste stad: Berlijn, kort na de val van de muur zijn we er op huwelijksreis geweest en ik heb er in 2010 de marathon gelopen. Deze stad is voor een ieder een aanrader.
Favoriete auto: Heb geen voorkeur voor een auto. Ik rij nu in een VW maar dat kan zo weer anders zijn.
Waar heb je spijt van: Heb nergens echt spijt van, het leven bestaat uit keuzes maken. Soms vallen deze wel eens wat minder uit.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een reis maken naar Bali.
Droomvrouw/man: Nog steeds mijn vrouw Gerrie.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Een kop koffie bij Discus Profauna in Winsum of Uithuizen.
Hoogtepunt uit het leven: Het is een cliché, maar eerst de geboorte van mijn dochter en zoon. Maar nu zeker de geboorte van mijn 3 kleinzoons en het zien opgroeien van deze toppers.
Dieptepunt uit het leven: Natuurlijk het verlies van dierbaren, maar ook diegene die wat verder van me afstaan, maar wel veel indruk hebben achter gelaten.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Erik Werkman, de affiche-expert van Winsum. En anders zijn vrouw Kina!
Wat wil je verder nog kwijt: Geniet van het leven!…
Achttien jaar was Luc Kuiper toen bij hem het ondernemersvuur begon te branden. Hij was destijds uit eten met zijn ouders, ook al van die ondernemende types, toen het verhaal op de kerstpakketten voor het personeel van Groenvoorziening A.J. v/d Werf B.V. kwam. Luc had naast zijn studie Ondernemerschap en Retailmanagement en het werken bij de plaatselijke PLUS nog wel wat tijd over en bood aan om dit te gaan verzorgen, waarbij hij een kleine provisie afdwong.
Na een bezoek aan de plaatselijke slager volgde de bakker die zich verbaasd afvroeg waar hij zoveel suikerbroden voor nodig dacht te hebben. Na Luc’s uitleg kwam daar direct een order voor nog eens 30 pakketten bij. ‘Dat ging direct al mooi inderdaad’ en dus schreef hij zich enige dagen later reeds in bij de Kamer van Koophandel. De naam was bij het etentje al geboren. De onderneming moest, zeer toepasselijk, Lucse Pakketten gaan heten!
Luc runt Lucse Pakketten samen met Jesse Terra. ‘Jesse doet eigenlijk alles achter de schermen: hij zorgt voor de inkoop van de producten, het inpakken van de pakketten en het logistieke proces. Een zeer belangrijke factor dus!’
Zoon Matz
Toen Luc met zijn Lucse Pakketten begon, liep hij al stage bij Problicity in Groningen. Het online- en offline marketingbureau waar hij na zijn stage zo’n acht jaar bleef werken. Hij kijkt hierbij terug op een hele mooie werktijd waarin hij een geweldige tijd heeft gehad en prachtige kansen kreeg om zich als mens én ondernemer verder te ontwikkelen. Maar omdat hij keuzes moest maken, namen ze eerder dit jaar afscheid van elkaar.
Toen Luc 22 jaar was, werd Bedum ingeruild voor Groningen en inmiddels woont hij vanaf november 2023 alweer enige jaren samen met zijn partner Ruth. Eerst was daar in augustus 2024 de intrede van hond Bowy en in oktober 2025 maakte de geboorte van hun zoon Matz het gezinsgeluk compleet.
‘Toen Matz zich aandiende en ik graag de nodige tijd aan zijn eerste levensmaanden wilde besteden, maakte ik de keus om van tevoren wat kleinere afnemers te benaderen met de opmerking dat ik even een jaartje over zou slaan. Wat als averechts effect sorteerde dat er juist voor grotere partijen meer tijd vrij kwam. Het concept van het samenwerken met lokale ondernemers en de pakketten in laten pakken bij sociale ontwikkelplekken slaat duidelijk aan.’
Dit jaar krijgt de onderneming er een nieuwe dimensie bij. Waar grotere…
In een provincie opgegroeid met het adagium ‘het was niks, het is niks en het wordt niks’ voedden mijn ouders me op met het besef dat het best wel wat kon worden. De Toekomst was echter al lang gesloten en stond daar als een ruïne. Als kinderen speelden we toch stiekem in deze verboden toekomst tussen de resten van het verleden. Mijn ouders hebben het nooit geweten dat we op deze gevaarlijke plek, de oude strokartonfabriek, ons vertier zochten.
Voor hen lagen de kansen en de sleutel voor een goede toekomst bij het ABN. Het algemeen beschaafd Nederlands spreken. Zo werd er tegen de kinderen de gehele lagere schoolperiode Nederlands gesproken en werden we in de puberjaren met een tienertoerkaart op pad het land ‘ingetreind’. Vele leeftijdgenoten zullen dit herkennen.
Buiten de provinciegrenzen kwam ik er al snel achter dat deze vooroordelen over Groningen sterk en diepgeworteld waren. Tegen mij konden ze dat wel zeggen, want zonder de typische Groningse tongval kon ik toch echt geen authentieke Groningse zijn. Niets is minder waar, het Groningse bloed stroomt al eeuwen door onze familielijn.
Wel ben ik een a-typische Groningse, althans, zo heb ik mezelf maar bestempeld. Want van kleins af aan vind ik het schitterend hier. Het staren naar de punt aan de horizon, een stadje waar je uit kon gaan zonder sluitingstijd, de uitjes naar de Grote Stad en alle andere sentimentele retoriek. Het klopt gewoon in Grunn’n. En dat was vóór de ‘Er gaat niets boven Groningen’ campagne. Het was alles en het kon nog meer worden.
Mijn arbeidzame leven begon in Friesland. En daar zag ik wat een andere volksaard kan bewerkstelligen. Hier was en is men trots op het land en liet dat aan iedereen weten. De productie in het werk lag er hoog en ik leerde dat het beter is te falen, dan niet te beginnen. Dus het werd altijd wat in Fryslân, zoals ik de provincie ook begon te noemen.
Lang heb ik nagedacht waar dat verschil in mentaliteit (we zitten nu in de jaren ’90) aan te wijten is. Mijn niet onderbouwde conclusie ligt in de hiërarchische structuren. Fryslân heeft geen dominerende grote stad, maar 12 steden. Geen grootschalige landbouw met heersende herenboeren, maar veeteelt die van oorsprong kleinschaliger is. Of deze uiteenzetting klopt laat ik graag aan de historici over.
Tijdens een korte vakantie in Noordwest Duitsland zag ik hoe hun, en later…
Afgelopen zondag 27 september jl. werd in Stedum voor de 16e keer, wederom onder uitstekende omstandigheden, de Stemer WielrenTocht (SWT) georganiseerd door de Wielervereniging Oet Steem.
Met het oog op het WK Wielrennen dat in 2034 alle Groninger gemeenten zal aandoen kandideert Stedum zich hiermee alvast als een wielergek dorp dat, om de woorden van WK-organisator Thijs Rondhuis te spreken, graag mede-eigenaar van het WK wordt. Ook tijdens deze 16e versie van de enige Ommelander klassieker die start en eindigt in Stedum was het enthousiasme, zowel tijdens maar zeker ook na afloop, groot.
Het lijkt daarom nauwelijks denkbaar dat Stedum als dorp met een eigen wielervereniging, vele overige actieve (sport)verenigingen, een bruisend dorpsleven met jaarlijks vele evenementen en gelegen in het epicentrum van het aardbevingsgebied niet in het parcours van 2034 wordt opgenomen.
Zowel Oet Stemers als deelnemers uit de regio van het wielergekke Stedum lieten zich van hun beste kant zien tijdens het altijd gezellige afsluitend event op de wieleragenda van Wielervereniging Oet Steem.
Traditioneel getrouw werd tijdens de eerste ronde, met voorfietsers, gezamenlijk het Ommeland van Stedum verkend. Via Westeremden, Garsthuizen, Oldenzijl en Oosternieland werd met de wind in de rug, via het nog niet voor iedereen bekende Kolhol, koers gezet naar Spijk, Losdorp, Godlinze en Leermens om vervolgens via Wirdum en Winneweer terug te keren naar Stedum. 45 km genieten van al het moois waar in 2034 ook 500 miljoen mensen met bewondering naar zullen gaan kijken. Mooier wordt het niet!
Na een korte pauze met koffie, thee en appelgebak met slagroom in de Vlasschuur in Stedum was het mogelijk om een snelle of ‘trage’ ronde te fietsen. Het wedstrijdelement is in de tweede ronde bij de snelle ronde altijd belangrijk. Wielerkampioen van Stedum is natuurlijk een prijs die je zeker op je conto wilt hebben.
Dit jaar een primeur. Anne Gengler wist in een spannende eindsprint voor het eerst beslag te leggen op deze eretitel en mag zich tot 26 september 2027, als de 17e editie van SWT is, de snelste wielrenner van Stedum noemen. Gezien haar snelheid, wedstrijdinstelling en talent wellicht ook een outsider voor het podium in 2034 bij de vrouwen?
Onder het genot van een hapje en drankje was het nog lang gezellig in het enthousiaste en wielergekke Stedum. Volgend jaar wordt Thijs Rondhuis dan zeker ook uitnodigd om alvast een deel van het parcours voor het WK van 2034 te verkennen en…
Naam: Niels Middelkoop
Adres, Woonplaats: Geboren en getogen in Uithuizermeeden, nu al 4 jaar wonende aan de Colpende te Middelstum.
Leeftijd: 34
Burgerlijke staat: Afgelopen week alweer 1 jaar getrouwd.
Beroep: Internationaal chauffeur.
Hobby’s: Poetsen, zowel m’n personenauto als de vrachtwagen, een biertje drinken in het weekend met vrienden. En ik heb ook zeker plezier in mijn werk in combinatie met de werkgever zelf, misschien dat ik dat ook wel als hobby kan zien.
Lievelingsgerecht: Chili con carne, maar halfsmoor een Hasretje naar binnen klappen is ook goud.
Mooiste film ooit gezien: De serie Band of Brothers.
Mooiste sportmoment ooit: Deze moet ik je helaas schuldig blijven.
Mooiste boek ooit gelezen: De gehele reeks van ‘De schippers van de Kameleon’ uitgelezen vroeger. Daarna weinig boeken meer in handen gehad.
Kijkt het liefst naar: Mooie (vracht)auto’s en mensen die plezier hebben, geeft me ook energie.
Beste popsong aller tijden: Bruce Springsteen – Out in the street
Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is al even geleden, volhouden heb ik wel eens begrepen, haha.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Het hele gebied van Hornhuizen tot de Eemshaven, het poldergebied onder de dijk langs met bijbehorende boerderijen.
Favoriet vakantieland: Net terug uit Canada, daar kan weinig tegenop. Noorwegen er gelijk na trouwens.
Mooiste stad: Groningen
Favoriete auto: Volvo 850 T5-R
Waar heb je spijt van: Denk niet dat ik per se ergens spijt van heb, al had ik misschien wel iets meer kunnen sparen in mijn eerste werkzame jaren. Maar daar tegenover staan ook weer onvergetelijke momenten.
Wat zou je ooit nog willen doen: Mijn Volvo 850 en Alfa Romeo 75 laten opknappen tot nieuwstaat, iets met sparen…
Droomvrouw/man: Dora uiteraard.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Als iemand mijn hulp nodig denkt te hebben, laat me voor de rest maar slapen.
Hoogtepunt uit het leven: Het kopen van ons eerste koophuis.
Dieptepunt uit het leven: Het te vroeg overlijden van enkele dierbaren, is toch iets wat me bij blijft.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Erik Dijkema, die wil ook graag wat over zichzelf vertellen.
Wat wil je verder nog kwijt: Leef je eigen leven, maar denk ook een beetje om een ander!…
Wrister, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Wrister Kuiling is de naam, 42 jaar en ik ben gehuwd met Hilde. Ik kom van oorsprong uit Uithuizen waar ik eerst tot mijn achttiende gewoond heb en na een jaartje Middelstum terugkeerde tot mijn dertigste. Hilde komt van oorsprong uit Bad Nieuweschans en woonde toen ik haar via het werk leerde kennen in Scheemda.
We zijn in 2016 aan de Lange Drift in Uithuizermeeden gaan wonen en dat bevalt ons prima. Daar leven we samen met onze twee Welsh Corgi Cardigans waar we veel plezier aan beleven. Omdat Hilde drie dagen werkt en ik twee dagen thuiswerk, kunnen we de honden mooi zelf alle dagen uitlaten.
Ooit wilde je kok worden toch?
Eigenlijk wilde ik net als mijn broers bij Defensie aan de slag maar mijn vader hamerde erop dat ik toch maar vooral een diploma moest halen. Ik hielp vroeger mijn moeder vaak mee tijdens het koken en dat vond ik leuk om te doen. Zij is veel te jong overleden, ik was zelf nog maar vijftien, en toen bleef ik thuis vaak samen alleen met mijn vader over en was ik er om te koken.
Ik heb mijn diploma als zelfstandig werkend kok inderdaad gehaald maar van het werken bij Defensie is niets terechtgekomen. Ik werkte in grote keukens voor verzorgingstehuizen en daar kwam door een fusie uiteindelijk een eind aan.
Maar inmiddels heb je je naast de fotografie ook in de cijfertjes bekwaamd?
Ik kwam inderdaad bij Essent Kabelcom terecht in de tijd dat internetten via de kabel een vlucht nam. Zij fuseerden met @Home en aan mij onder andere de taak om beide administraties te combineren en samen te voegen en dat ging mij vrij makkelijk af. Ik ben op administratief gebied een echte autodidact en solliciteerde succesvol naar een baan op de afdeling facturatie.
Essent werd Ziggo en daarna Ziggo Vodafone en ik groeide mee met de organisatie. Daarna heb ik 4,5 jaar op de afdeling facturatie gewerkt voor RDI en sinds kort doe ik de debiteuren-crediteurenadministratie voor Embrace The Human Cloud, gevestigd aan het Sontplein in Groningen. Daar maak ik vier dagen van negen uur.
Hoe en wanneer kwam de fotografie op je pad?
Dit werd eigenlijk vanaf 2019 serieuzer. Eerder had ik al wel een fotocamera maar hier deed ik weinig mee. Tijdens een weekendje weg met ons tweeën nam ik de camera…