De nieuwe film over Middelstum met als titel Soam! is klaar. Een paar jaar geleden ontstond het idee bij het bestuur van de dorpscoöperatie ’Dorpskracht Middelstum’ om een nieuwe film over Middelstum te maken, die het unieke karakter van het dorp belicht, waar noaberschap, inzet vrijwilligers, de vele initiatieven & activiteiten en het historische karakter van het dorp worden belicht onder de titel ‘Soam’.
Na een succesvolle fondsenwerving kreeg dorpsgenoot, cineast en documentairemaker Itamar Kool de opdracht om de film te maken. Hierbij een voorproefje: https://vimeo.com/itamarkool/trailersoam?share.
De film is klaar en u wordt van harte uitgenodigd om te komen kijken. Er zijn twee vertoningen:
Vrijdag 27 februari 19.30 uur
Zaterdag 28 februari 15.00 uur
Het programma is als volgt:
-Inloop met koffie vanaf 19.00 uur (27 februari) en 14.30 uur (28 februari);
-Korte inleiding over het aanleiding en het maakproces van de film;
-De vertoning van de film.
Na afloop een gezellig samenzijn het hapje en een drankje. U wordt verzocht om via e-mail secretaris@dorpskrachtmiddelstum.nl te laten weten of we op uw aanwezigheid mogen rekenen, dit in verband met de te verwachten grote belangstelling.
Plaats: Grote zaal van het Hippolytushoes, Hippolytushof 1 in Middelstum…
Laatst zat ik te kijken naar De Vrienden van Amstel Live met een door Ahoy vliegende, letterlijk en figuurlijk, Davina Michelle met haar nummer ‘Titanium’. Wat een heerlijke energie kwam er toen vrij. Later die maand reden we naar het afscheidsconcert van Golden Earring en beleefden we weer een heerlijke muziekavond. Op de heenreis werd op QMusic Charly Lownoise en Mental Theo gedraaid met Wonderful days. Zo’n heerlijke nineties-nummer die mij zo weer terugbrengt naar de jaren negentig en de zero’s….
Ik zie mij dan zo weer op de dansvloer staan in discotheek Moonlight aan de G.A.-straat in Middelstum. Of eerder in jeugdsoos The Rising Sun. Prachtige tijden eigenlijk, als ik er nu zo op terugkijk. Als je me vraagt naar mijn allermooiste uurtjes in mijn jongere jaren, dan moet dat zeker aangestipt worden. Daar, op nog geen honderd meter van het ouderlijk huis, gebeurde het allemaal. Veel meer dan op de dansvloer van 538 en nog veel meer dan in Fame te Beem. Ook van die stappaleizen waar we met regelmaat te vinden waren.
Je keek er naar uit destijds, de weekenden. Na de vaak mentaal zware maandag en de al iets lichtere dinsdag, telde je bij wijze van spreken de uurtjes al weer af. Maar ze waren zwaar hoor, fysiek gezien dan, de dagen tussen donderdag en zondag. Het was op vrijdagavond altijd druk in de G.A.-straat. Aanvankelijk een stuk drukker dan op zaterdag toen iedereen uitvloog naar Uithuizen, Bedum of de stad.
Maar die kleine uurtjes in de vrijdagnacht, waren vaak voor de ware new wave-liefhebbers verplichte kost met een rondje The Cure, In Tua Nua, U2 en Simple Minds. Als het even meezat lekker pogoën op een volle dansvloer met een klapwiekende De Bont vaak in de hoofdrol. We bleven doorgaan tot de lichten aangingen en de vrijdagnacht gedoofd werd.
Zaterdagochtend was het altijd al weer vroeg bal. Want van mijn achttiende tot mijn dertigste was ik jeugdleider en – trainer bij diverse jeugdelftallen van de vv Middelstum. Met thuiswedstrijden om 09.00 uur en tijdens uitwedstrijden vaak rond achten al weer in de auto, kwam er van slapen weinig. ’s Middags speelden we dan zelf een wedstrijdje en het mooiste moment was toch altijd het kratje bier in de kleedkamer na afloop.
En daarna door naar de kantine, Vita Nova, een enkele keer de tafeltennisvereniging en dan wachtte altijd TRS of Moonlight. Tegen twaalven werd het…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Janny de Vries. Ik ben op 17 maart 1962 in Bedum geboren en wel in de Julialaan. Ik heb nog twee oudere zussen van 68 en 70 jaar die allebei ook in Bedum wonen. Ook mijn moeder van bijna 95 woont in Bedum en wel in verzorgingshuis Alegunda. Mijn vader was arbeider en heeft verschillende banen gehad. Mijn moeder runde thuis het huishouden en maakte ook bij andere mensen het huis schoon.
Na Bedum heb ik tien jaar in Delfzijl gewoond en daarna keerde ik terug in Bedum en ging met mijn toenmalige partner in De Haken wonen. Sinds 36 jaar woon ik met veel plezier in de Ommelanderdrift. Het is hier prima uit te houden in deze rustige buurt.
Wat is uw burgerlijke staat?
In mei ben ik 24 jaar getrouwd met de oorspronkelijk uit Zuidwolde afkomstige Hiltjo de Vries die zeven jaar ouder is dan ik. Zijn moeder woonde bij mijn ouders in de straat en we liepen elkaar daardoor regelmatig tegen het lijf. Hiltjo had een zoon die helaas in 2002 door een auto-ongeval om het leven gekomen is. Onze (bonus)zoon mocht slechts 21 jaar worden.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere openbare school in Bedum, ging ik naar de huishoudschool in Middelstum. Ik was zestien jaar toen ik mijn diploma behaalde en wilde graag kraamverzorgster worden. Ik ben nog een jaar naar de INAS in Groningen geweest maar heb deze door omstandigheden niet afgemaakt. Na eerder al vakantiewerk bij de 4=6 in Bedum te hebben gedaan, werd ik toen kassamedewerkster bij supermarkt Fred van der Werff.
Na mijn verhuizing naar Delfzijl heb ik een poosje niet gewerkt maar wel succesvol een pedicureopleiding afgerond. Ik heb vervolgens nog een jaartje of twee, drie diverse klanten in Delfzijl en omgeving thuis behandeld. Vervolgens heb ik ook drie jaar bij de AKZO gewerkt als schoonmaakster in de bedrijfsgebouwen, controlekamers en de kantine.
Ik was 27 jaar toen ik terugkeerde in de detailhandel en ging in Bedum bij De Boer aan de slag als vakkenvuller. De Boer werd later Super de Boer en gaat tegenwoordig dus als Jumbo door het leven. In mei werk ik 37 jaar voor dit bedrijf en ik ben eigenlijk een beetje een ‘manusje van alles geworden’. Zo ben ik caissière, ik werk achter de servicebalie, controleer de zogenaamde ‘zelfscanboodschappen’, spring bij…
Het Trefpunt aan de Bedumerweg 32 in Stedum staat op 26 en 27 februari 2026 in het teken van lego-bouwstenen en lego-bouwwerken. Een evenement waar je lego bouwwerken, maar ook vele treinen en andere legothema’s kunt bewonderen. Je kunt eigen bouwwerken bouwen en met lego en duplo (o.a. diverse treinen) spelen. Ook wordt er (op beperkte schaal) lego verkocht. Op beide dagen is het Trefpunt van 09.30-16.30 omgebouwd tot een waar kijk- en speelparadijs voor liefhebbers van lego en duplo.
De opbrengst komt ten goede aan het team STEDUM MOVES dat op vele manieren geld inzamelt voor KLIMMEN TEGEN MS. Op 25 mei as gaat STEDUM MOVES met 23 deelnemers de MONT VENTOUX in dit kader ook, te voet en op de fiets, beklimmen.
Voor jong en oud dus een bijzonder mooi uitje in de voorjaarsvakantie, waarmee je ook nog eens een bijdrage levert aan het bestrijden van de verschrikkelijke ziekte die MS heet.
…
Het was augustus 1998. De zomervakantie was afgelopen en de laatste tien maanden van mijn schoolcarrière dienden zich aan. Het zou een bijzonder jaar worden. Want als ik het programma goed had gelezen, zou ik de schoolbanken maar bitter weinig zien. Het geleerde moest in praktijk worden gebracht. Petertje moest Peter worden.
Vlak voor de zomervakantie moesten we op school komen en kreeg iedereen te horen waar hij zijn eerste stage zou lopen. Ik had, vond ik zelf, best een mooi lootje getrokken. Hamburg zou het worden. Novotel Hamburg City Süd. Het klonk in ieder geval fantastisch.
Hoewel het internet nog in de kinderschoenen stond, stond bij ons thuis een pc te ronken, voorzien van een 56k6-modem. We noemden deze pc de Katja. Katja Schuurman zat in de reclame voor het computermerk Laser. Ze schreef er zelfs een liedje over… Maar goed.
Ik kon er – ook toen al – informatie mee opzoeken over mijn nieuwe stageplek. Je kunt je voorstellen hoe mijn vingers over het toetsenbord gleden. Ik moest me uiteraard nog wel even voorstellen op mijn stageadres en een afspraak maken om langs te komen. Verdikke. Dat was best spannend.
Uiteindelijk togen we met vier man sterk in de Fiat Tempra richting Hamburg. Gevoelsmatig een wereldreis. Zo vaak waren we immers niet buiten de provinciegrenzen geweest. En vakanties gingen steevast naar de Veluwe. Dan is Hamburg echt een uitstapje van wereldformaat.
Ik ging erheen om te kijken waar ik terecht zou komen. Mijn ouders waren natuurlijk benieuwd waar ik de weg naar verdere volwassenheid zou inslaan. En Eling, m’n broertje, was mee. Hij dacht dat er op iedere straathoek in Duitsland, midden in de zomer, vuurwerk verkocht zou worden.
Navigatie bestond niet. De kaart wel. En de uitdraai van de routeplanner op een diskette. Aardrijkskundig zat het wel snor bij Pa, dus zonder vertraging kwamen we aan bij wat mijn huis zou worden voor de komende zes maanden.
Ik voerde een goed steenkolen-Duits gesprek met de HR-manager van het hotel. Kort en bondig werd uit de doeken gedaan wat de bedoeling was. Ik had het idee dat ik het begreep. Na een heerlijke maaltijd in het restaurant vertrokken we weer huiswaarts. Eling gedesillusioneerd – geen kanonslag gezien of gehoord. Mijn vader navigeerde door de straten van Hamburg. Moeders hielp mee. En ik overdacht de dag. Want als jonkje oet Middelstum was dit een hele stap.
Het werd augustus.…
Naam: William de Weert
Adres, Woonplaats: Uithuizermeeden, Meij
Leeftijd: 22
Burgerlijke staat: Ongehuwd, relatie met Julia.
Beroep: Fiets- en meubelspecialist bij Lietmeijer en Scherer / student Bedrijfskunde deeltijd.
Hobby’s: Phoe, zeer divers! Met de jongens op stap, op avontuur met Julia, F1, wielrennen (indien droog), oldtimer rally’s, vrachtwagens, mijn eigen auto’s, Beach Event Uithuizermeeden, musea, muziek (luisteren, niet spelen) en kennisspellen spelen met familie of vrienden.
Lievelingsgerecht: Schnitzel, zo groot als een deurmat!
Mooiste film ooit gezien: Top Gun: Maverick
Mooiste sportmoment ooit: Gezien? 12 December 2021, 1ste keer Max kampioen. Gedaan? Elfstedentocht fietsen met de jongens. Dit zijn dagen die je je leven lang bij blijven.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik vind lezen leuk, maar tijd gun ik mijzelf niet. Ben al een tijd bezig met Penoze Hugo, waarin het lijkt alsof je naast hem loopt in Amsterdam. Indrukwekkende verhalen.
Kijkt het liefst naar: Humoristische actiefilms, een gedeelde passie met pa.
Beste popsong aller tijden: Thriller, Michael Jackson (‘Hee Hee’)
Mooiste/succesvolste versiertruc: Eerst schoonouders uitkiezen.
Mooiste plekjes van het Hogeland: De lucht achter Oethoezen, gecombineerd met het torentje van Meij.
Favoriet vakantieland: Oostenrijk tot nu toe. Samen met Juul geweest, en daar ben ik nog niet op uitgekeken.
Mooiste stad: Die zijn er veel, maar dan ga ik voor Parijs. In één woord: diversiteit.
Favoriete auto: Dan kies ik toch voor mijn huidige restauratieproject: de Datsun Sports “Roadster” 67,5. Ja inderdaad, google dat maar even!
Waar heb je spijt van: “Vul hier in waar u spijt van hebt.”
Wat zou je ooit nog willen doen: Naar IJsland, daar met een 4-wiel aangedreven auto meerdere weken rijden, samen met Julia.
Droomvrouw/man: Droomvrouw: Julia Lietmeijer, als je dit leest, bel me! Droomman: Gert Smid.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Als er brand is.
Hoogtepunt uit het leven: Aankoop eerste auto: Sunny GTI van 1993 op mijn 15e.
Dieptepunt uit het leven: Mensen verliezen waar je van houdt.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Justin Zuur, jouw beurt zwager. Deze energieke enthousiasteling heeft zeker wat interessante dingen te vertellen over van alles en nog wat. Misschien wel de persoon die zich het snelst binnen de gemeenschap heeft genesteld in het dorp. Succes broeder.
Wat wil je verder nog kwijt: Nee, ik ga niet met fans op de foto en deel geen handtekeningen uit.…
Naam: Evelien Zimmerman-Bronsema
Adres, Woonplaats: Kuifeend in Bedum.
Leeftijd: 46
Burgerlijke staat: Gehuwd, vraag niet hoe lang want dat houdt mijn man Wladi beter bij.
Beroep: Productmanager Medische Technologie in het UMCG.
Hobby’s: Ik vind zoveel dingen leuk in het leven; volleybal, etentjes met vrienden of het gezin, feestjes, wandelen. Zelfs mijn werk valt onder hobby.
Lievelingsgerecht: Ik ben wat dat betreft niet moeilijk en een bodemloze put, ik kan veel eten. Ik kan wel zeggen dat ik van geluk mag spreken dat mijn man heerlijk kan koken en ik dat dus niet altijd hoef te doen.
Mooiste film ooit gezien: Niet echt een favoriet, ik hou wel van filmreeksen zoals Mission Impossible, Transformers. Vooral films met actie, kijken lekker weg.
Mooiste sportmoment ooit: Langs de lijn bij de kinderen op het voetbalveld.
Mooiste boek ooit gelezen: Ook geen uitschieter hier, van romans tot thrillers of biografieën. Momenteel lees ik het boek van Dave Roelvink; ‘van afwezig naar aanwezig’.
Kijkt het liefst naar: De wereld om mij heen, of dat nou op de fiets naar het werk is en de zon schijnt, langs de lijn bij mijn kinderen of naar de zee op vakantie.
Beste popsong aller tijden: Ik merk dat ik niet echt van de mooiste, beste, leukste ben, haha. Thuis luister ik vaak wel reggae, latin of gewoon radio. Buiten de deur is het afhankelijk van met wie ik ben of naar welk feestje ik ga. Heerlijke latin/salsa muziek op feestjes van Wladi zijn familie, back to the ‘80/’90/’00 met vrienden of hossen op Nederlandse muziek met een grote groep.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is wel heel lang geleden, toen was ik 19 en volgens mij heb ik toen niet echt moeite hoeven doen maar dat weet Wladi het beste. Dus versiertrucs heb ik niet.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik word heel blij wanneer ik naar mijn werk fiets en de zon schijnt, dan begint je dag toch fantastisch!
Favoriet vakantieland: Ja, toch wel Curaçao al gaan we daar niet vaak heen, ook omdat ik echt een hekel heb aan vliegen. Verder vind ik het leuk om veel verschillende landen en plekken te zien dus kiezen we elk jaar toch wel weer iets anders uit. Het leuke vind ik dat onze zoons beiden nog steeds mee willen op vakantie, die zijn inmiddels 18 en 22 jaar.
Mooiste stad: In Nederland tot nu toe Alkmaar en Nijmegen. In het…
Teun en Jenny, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Als voorzitter moet je vaak de boel openen toch? Teun Noordegraaf is de naam en ik ben 31 jaar. Geboren in Noordwolde en ik ben via wat omzwervingen in de provincie uiteindelijk in de stad Groningen terechtgekomen. Ik woon daar samen met Bai Ling en ben invalleerkracht op diverse lagere scholen. Hockey is mijn grote hobby en dat geldt ook voor het vrijwilligerswerk wat er bij komt kijken.’
‘En ik ben Jenny Berends, 40 jaar, geboren in Harkstede maar inmiddels al weer twintig jaar in Bedum wonend. Ik ben getrouwd en de trotse moeder van vijf kinderen. Op papier ben ik secretaris van de hockeyclub maar het hele communicatiegebeuren binnen de vereniging en het bestuur heeft mijn aandacht en interesse. Als hockeymoeder ben ik twee jaar geleden voor het eerst met de club in contact gekomen.’
Beiden zelf actief binnen de sport?
Teun: ‘Ik was zes jaar toen ik op hockey ging en die sport beoefen ik dus al 25 jaar, een mooie mijlpaal. Ik ben begonnen in Bedum en heb daarna nog een tijdje in Winsum gehockeyd om vervolgens terug te keren op het oude honk. Vanaf mijn veertiende geef ik ook trainingen en later werd ik gevraagd voor de coachrol. Ik speel nu nog in het veteranenteam van de club en werd enige jaren geleden gevraagd om voorzitter te worden van HC Bedum.’
Jenny: ‘Hoe ik bij de club betrokken ben geraakt dat is een verhaal op zich en daar zal ik later nog wel even op terugkomen bij de anekdotes. Ik heb zelf nooit gehockeyd in elk geval en ben als ouder bij de club betrokken geraakt.’
Wat valt er zoal over HC Bedum te vertellen?
De hockeyclub is in 1984 opgericht. Destijds kwamen er een aantal families in Bedum wonen die het hockeyen in hun eerdere woonplaatsen gewend waren maar die dat hier misten. In Winsum was negen jaar eerder reeds een hockeyvereniging opgericht en daarna volgde Bedum dus.
We hebben aldoor op deze plek gezeten, achterop het sportpark vlakbij de sporthal en de tennisbanen. Wel hebben we twee jaar geleden een nieuw veld gekregen, pas het derde veld sinds onze oprichting. We zijn begonnen op een zandveld, kregen toen een zogenaamde semi-waterveld en moeten nu nog steeds wat wennen aan onze ‘in-fillveld’ maar hoe meer hier gebruik van wordt gemaakt hoe beter het gaat.…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Birgit Maria Flüg. Ik ben op tien november 1961 geboren in het Duitse Bockenem. Dit plaatsje ligt in het Harzgebied, dichtbij Hannover. Ik heb nog een broer die in Duitsland woont. Mijn vader was aanvankelijk metselaar en werd later onder andere bruggenbouwer. Mijn moeder werkte naast het huishouden als boekhouder.
Ik koos al vroeg voor het backpacken en de buitenlandse avonturen brachten mij onder andere naar Griekenland en Engeland. Toen ik zwanger werd, wilden mijn partner (en latere man) en ik de bevalling niet in Engeland laten plaatsvinden. Dus na twee jaar Engeland, waar we op een biologische tuinderij werkten en woonden, kwamen we in de stad Groningen terecht omdat daar op dat moment een woning vrijstond.
Vervolgens kregen we de tip dat er in Stitswerd een huis te huur stond. We zijn hier op de fiets heen gereden en ik was direct verkocht. Dat was in 1986. Nu, veertig jaar later, woon ik nog steeds met veel plezier aan de Akkemaweg. Hier klopt alles voor mij. Het is een heel leuk dorp met veel betrokkenheid zonder dat we elkaar de deur platlopen. Daar houd ik van.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik geef mijn leven momenteel zelfstandig vorm, met veel ruimte voor het koken. Ik ben heel trots op mijn twee zoons die in Beilen en in de buurt van Zwolle wonen. Tom is in 1983 geboren en Jeroen drie jaar later. Ik ben de trotse oma van vier kleinkinderen, in leeftijd variërend van 2 tot 24 jaar. Ondanks de afstand zien we elkaar vaak om bij te praten en van elkaar te genieten. Heerlijk!
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school ging ik naar het gymnasium in Duitsland. Studeren ging me goed af en een universitaire opleiding lag binnen handbereik. Maar ondanks mijn goede cijfers voelde ik me niet echt gezien of begrepen. De vragen die mij bezighielden, bleven onbeantwoord. Kortom, ik voelde mij er niet langer thuis en besloot te gaan backpacken. Dat reizen combineerde ik in Griekenland en Engeland met allerlei baantjes.
Zo werkte ik in het Engelse Kent in een grote boomgaard en deed de ‘apple & hoppicking’. In de wintermaanden heb ik twee seizoenen in een sportwinkel gewerkt. Toen volgde de verhuizing naar Nederland. Na de bevalling wilde mijn toenmalige partner graag de zorg voor de kinderen op zich nemen. Ik…
Dit jaar was alles anders tijdens het trainingskamp van Middelstum 4 op Schier. En toch ook weer ouderwets vertrouwd. Gingen we vorig jaar met het combinatieteam Middelstum 3,5, inclusief de nodige debutanten en met meer dan twintig deelnemers die kant op, dit keer lukte het net om een elftal op de been te krijgen. Maar als altijd gaat het niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit der artiesten.
Toch was veel anders voor mijn eigen persoontje want ik behoor immers niet meer tot de bijzondere spelersselectie van Middelstum 4. En hetzelfde geldt voor Frans. Toch waren we blij met de invitatie die we kregen. Dit jaar behoorde ik ook niet tot de kwartiermakers maar tot de groep van volgers die de half vier boot namen. Tot onze verrassing waren de eerste vier participanten niet in de Tox of het Beuthus te vinden maar gewoon thuis voor de buis.
Want met het aanschouwen van de Olympische Spelen, wordt reeds een eerste groot tijdverdrijf aangestipt. Veel schaatsen en shorttrack dus in combinatie met het nodige Eredivisievoetbal. Zelf had ik het aanvankelijk bijzonder druk met het in mij opnemen van de prachtige toko waarin we dit jaar zaten. It Aude Kolonyhus voelde ouderwets vertrouwd aan maar met een preekstoel, biechtkamer, collectezakken aan de muur en van die prachtig gekleurde glas-in-loodramen waren zoveel meer dimensies toegevoegd dat ik er welhaast zielezeer van kreeg.
‘Bleekneuzen’, kreeg ik als reactie terug toen ik wat sfeerfoto’s de digitale ether inslingerde. Want dat was het Kolonyhus natuurlijk vroeger, een opvangplek voor die kinderen die wel wat aansterking konden gebruiken op energiegebied. Ook voor ons was het aanvankelijk bijtanken geblazen, al kan ik nu reeds verklappen dat er weinig stapplezier aan te pas kwam dit jaar.
Deze editie helaas geen Mense die noodgedwongen verstek moest laten gaan maar er met een profielfoto op die twaalfde lege stoel in Restaurant Duinzicht toch een beetje bij was. Gelukkig wel weer een debutant. Geboren en getogen in Amsterdam, gestudeerd en gewoond in Eindhoven en Maastricht maar door de liefde naar het hoge noorden gesleept, beleefde Lucas dit jaar niet alleen zijn debuut op dit trainingskamp maar deed hij ook voor het eerst Schiermonnikoog aan, daarmee zijn TV-TAS voltooiend.
Na Duinzicht was daar weer het oude vertrouwde Café It Aude Beuthus waar we tot onze verrassing niet veel later de 45+-selectie van onze aartsrivalen vv KRC binnen zagen druppelen. Het was dit…
Naam: Gert Smid
Adres, Woonplaats: Middelstum
Leeftijd: 24, bijna een kwart eeuw.
Burgerlijke staat: Samenwonend
Beroep: ERP-Consultant
Hobby’s: Van alles en nog wat eigenlijk. Biertjes drinken met vrienden, sporten en vooral nieuwe dingen proberen. Iets met ‘twaalf ambachten, dertien ongelukken’.
Lievelingsgerecht: Ik kan altijd heerlijk genieten van goede spareribs, zoals die van Slagerij Zuidhof!
Mooiste film ooit gezien: Oppenheimer
Mooiste sportmoment ooit: Marco benoemde het al: de fiets-Elfstedentocht, maar dan niet op een racefiets. Nee, op een tandem, een leenfiets zonder versnellingen van Lietmeijer Tweewielers en dit jaar op een vouwfiets zonder versnellingen. Een prachtige rit om te fietsen op een mooie dag, in een heel gezellige sfeer.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben niet echt een lezer, maar Can’t Hurt Me van David Goggins vond ik wel een indrukwekkend verhaal. They don’t know me, son!
Kijkt het liefst naar: Spannende sportwedstrijden.
Beste popsong aller tijden: Maneater – Daryl Hall & John Oates
Mooiste/succesvolste versiertruc: Die heb ik niet en heb ik ook niet meer nodig.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Noordpolderzijl, vooral met een dikke laag sneeuw en een luchtbed/slee.
Favoriet vakantieland: Nog maar één keer geweest, maar wel helemaal verliefd geworden op dit prachtige land: Noorwegen.
Mooiste stad: Praag, in het mooie land Tsjechië.
Favoriete auto: Ford Musta…. Grijze Suzuki Swift uit 2008, 5 deurs, 155.xxx kilometer, prachtige auto. Kopen?
Waar heb je spijt van: Het gaat goed, of je leert ervan. Maar die waterleiding raken tijdens het verhuizen was toch wel spijtig.
Wat zou je ooit nog willen doen: Te veel om op te noemen, maar één van de dingen die ik graag nog eens zou willen doen, is samen met mijn vader Route 66 in de VS rijden.
Droomvrouw: Romy Zuidhof – Droomman: De mannen van Café de Hemel en Kroug2018.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Met het nieuws dat de vrachtwagen van de Postcodeloterij voor de deur staat.
Hoogtepunt uit het leven: Dat mijn droomvrouw en ik samen ons eerste huis hebben gekocht.
Dieptepunt uit het leven: Het verliezen van dierbaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: William de Weert, een echte alleskunner: stoffeerder, fietsenmaker, muziekkenner en een ongelooflijk goede danser. Dus ik ben benieuwd wat hij te vertellen heeft!
Wat wil je verder nog kwijt: Ik wil Marco nog even bedanken voor zijn prachtige worden. Much love!…
De 19-jarige Milan Jünemann is inderdaad de oudste zoon van Sebastian en Lizinta en Sebastian kennen we natuurlijk als de eigenaar van Timmerfabriek Oomkens. Milan is absoluut niet iemand die je de hele dagen op kantoor of in een schoolklas moet opsluiten. Een fulltime bouwopleiding op het MBO was dan ook niet aan hem besteed. ‘Ik ben van mening dat je in de praktijk meer leert dan in de schoolbanken, zeker wanneer je opgeleid wordt door vakmensen!’
Maar een gerichte BBL-timmermanopleiding waarbij één dag school gecombineerd wordt met vier dagen werken bij Oomkens maakt dat hij tegenwoordig bruist van de energie en enthousiasme, veel verschillende dingen onderneemt en ’s avonds nooit thuis is.
Kind aan huis
‘Ik was twaalf jaar toen ik al begon te werken binnen het bedrijf. Eerst alleen machines schoonmaken maar later was ik ook drie avonden in de week aan het planken zagen en uiteraard in de schoolvakanties fulltime aan het werk. Ik ben tegenwoordig een beetje de ‘joker’ geworden van het bedrijf want overal inzetbaar. Dat komt ook omdat ik nieuwe kennis snel oppak. Zo ben ik een van de weinigen binnen het bedrijf die weet hoe alle (computergestuurde) machines werken.
Bij ziekte kan ik dus zo ergens invallen. Maar houtskeletbouw-werkzaamheden vind ik het mooiste om te doen. Zeker nu ze mij het framen hebben geleerd waardoor ik binnen de hsb-bouw de afzonderlijke elementen kan maken. Daardoor moet je dus tekeningen leren lezen en dat is ook iets wat ik snel op weet te pikken.’
Aldus de (jonge)man die negentien jaar geleden in Heerenveen werd geboren en sinds vijf jaar zijn draai helemaal in Bedum heeft gevonden. Nog een voordeel van meer werken is dat je ook wat geld omhanden hebt. Bijvoorbeeld om een auto te kopen waardoor je een keer naar Groningen kunt rijden om te chillen.
Maar het liefst brengt hij zijn vrije tijd in Bedum door. Bijpraten met vrienden bijvoorbeeld of naar de sportschool gaan. Of knutselen op het werk, bijvoorbeeld als meubelmaker. Lekker een avondje thuis op de bank voor de buis hangen is echt niet zijn ding:
‘Je zou het nu niet meer zeggen maar ik was vroeger zo’n klein en superdun sprietje. Echter, dat is aan de halters en de eettafel de laatste jaren wel veranderd want mijn moeder kan lekker koken en dus eet ik alles. Gelukkig verbrand ik dat op het werk en in de sportschool wel…
Op een mooie nazomerochtend, rijd ik richting Loppersum voor een afspraak bij de tandarts. Het is zo’n dag dat je voelt dat de herfst in aantocht is, maar dat de zomer zich niet zomaar gewonnen geeft. De zon is in al zijn kracht aanwezig, maar hangt zeer laag boven de landerijen.
Vanaf de Eemshavenweg neem je normaal gesproken de afrit Middelstum/Stedum/Loppersum, maar deze is afgesloten, naar later blijkt door een ongeval. Aangezien ik op de een of andere manier altijd alles net te krap plan, schiet ik enigszins in de stress omdat ik door moet rijden naar Garsthuizen om daar achterlangs bij de plek van bestemming te komen.
Ik rijd het pittoreske dorpje binnen en net als er door mijn hoofd schiet: ’Hallelujah, ik zie geen hand voor ogen’, komt mijn auto met een enorme klap tot stilstand. Het voelt alsof hij ergens bovenop hangt.
Compleet verdwaasd over wat er net gebeurd is, stap ik uit. Een tegenligger is ook gestopt en vraagt vriendelijk of het goed gaat. Op datzelfde moment komt een mevrouw uit een huis naar ons toe gelopen. ‘Laat me raden, jij zag vast niks meer door de laaghangende zon?’
‘Huh, dat klopt, maar hoe weet u dat?’, antwoord ik verbaasd. ‘Nou, gisterochtend gebeurde exact hetzelfde met een andere auto, ik heb toen de gemeente gebeld dat dit niet goed komt’, antwoordt de dame. Enigszins bekomen van de schrik, kijk ik eens beter waar mijn auto bovenop is geknald.
Hij hangt boven op een behoorlijke betonpaal, die daar blijkbaar staat om een wegversmalling aan te geven, maar die dus totaal niet zichtbaar was. Het gaat al door mijn hoofd dat ik de ANWB moet bellen om hem eraf te laten slepen en dat die hele auto vast total loss is, maar besluit om eerst maar eens te kijken of ik hem nog kan starten.
Mijn negentien jaar oude Volvo start zonder tegensputteren. Vanaf het begin af aan noem ik hem al liefkozend ‘De Tank ’ en hij doet vandaag zijn naam weer eer aan. Hij gaat zo achteruit en na een wat schrapend geluid aan de onderkant staat hij achter de betonpaal die door hem geveld is.
Aan de onderkant lijkt alleen wat staal verbogen en er zit een scheur in de bumper. Ik bedank de aanwonende mevrouw en de meneer die in de tegemoetkomende auto zat en zeg dat ik ook contact op zal nemen met…
Naam: Miriam Hazekamp
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 43 jaar
Burgerlijke staat: Getrouwd
Beroep: Leerkracht basisonderwijs
Hobby’s: Leuke dingen doen met familie en vrienden en vooral genieten van het leven!
Lievelingsgerecht: Tapas
Mooiste film ooit gezien: Ik kijk eigenlijk liever naar series, maar op z’n tijd hou ik zeker van een fijne feelgoodfilm.
Mooiste sportmoment ooit: Het ontroert me als mensen keihard hebben getraind en daar uiteindelijk voor worden beloond. Dat soort overwinningen vind ik het mooist om te zien.
Mooiste boek ooit gelezen: De boeken van Freida McFadden. Deze zijn spannend, meeslepend en hebben altijd met een verrassende twist.
Kijkt het liefst naar: Naar alles wat het leven leuker maakt.
Beste popsong aller tijden: Muziek uit de 90’s en 00’s blijf ik geweldig vinden, omdat ik daar hele mooie herinneringen aan heb.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is al 25 jaar geleden… maar volgens mij kom je het verst door gewoon lekker jezelf te zijn.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Op gezellige terrasjes zitten, bijvoorbeeld bij Garnwerd aan Zee of bij De Jongens uit de Buurt. En dan met goed gezelschap.
Favoriet vakantieland: Griekenland. Zon, zee, strand en een fantastisch sfeertje.
Mooiste stad: Groningen, want daar voel ik mij thuis.
Favoriete auto: Een limousine. Mét chauffeur graag.
Waar heb je spijt van: Ik heb nergens spijt van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Heel graag een keer naar New York gaan.
Droomvrouw/man: Die heb ik al 25 jaar naast mij staan.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: De Postcode Loterij mag mij altijd wakker maken met de hoofdprijs.
Hoogtepunt uit het leven: Heel cliché, maar toch echt de geboorte van onze twee kinderen, Niek en Isa, en natuurlijk onze trouwdag.
Dieptepunt uit het leven: We hebben moeilijke momenten gekend, maar die hebben we samen omgezet in positiviteit. Ze hebben ons gevormd en sterker gemaakt.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn vriendin Evelien Bronsema mag dit stokje absoluut overnemen omdat ze een stoere powervrouw is die vast en zeker met leuke antwoorden komt.…
Voor de één is de Bedumer Winterloop een dorpsfeestje. Even eruit, samen bewegen, een kop warme chocolademelk na afloop. Licht in donkere dagen. En dat is het ook. Gelukkig maar. Maar voor anderen heeft deze week een heel andere lading. Je ziet dat en je hóórt dat. En soms voel je het al voordat iemand iets zegt.
Mensen willen praten. Niet altijd uitgebreid. Soms maar één zin. Soms alleen een blik. Het gebeurt het hele jaar door. Mensen bellen aan bij mij thuis en zeggen dan: “Bakker… ik heb een slecht-nieuwsgesprek gehad bij de dokter.” Geen grote aankondiging. Geen drama. Gewoon dat.
En dan is er stilte. En ruimte. En een luisterend oor. Ook in de supermarkt. Tussen de groenteafdeling en de kassa. Dan voel je ineens een hand op je arm. En hoor je: “Mag ik je even iets vertellen?” En dat is goed. Het is bijzonder dat mensen je dat toevertrouwen.
En het laat ook iets zien wat we misschien vaker zouden mogen doen: ‘met elkaar praten over wat moeilijk is’. Over angst. Over onzekerheid. Over alles wat kanker met je doet, niet alleen lichamelijk, maar ook van binnen. Ik hoor vaak dat mensen die midden in een behandeltraject zitten, een beetje worden gemeden. Niet uit onwil. Maar uit verlegenheid.
Omdat we niet weten wat we moeten zeggen. Maar soms is dat juist genoeg: “Ik denk aan je.” “Ik ben in gedachten bij je.” Of heel eerlijk: “Ik weet even niet wat ik moet zeggen.” Dat is geen zwakte. Dat is menselijkheid. En laten we ook de naasten niet vergeten. Partners, kinderen, broers en zussen. Mensen die vaak sterk moeten zijn, terwijl niemand vraagt hoe het met hén gaat.
Afgelopen zaterdag, tijdens de loop, vertelde een mevrouw mij dat haar broer én haar zwager waren overleden aan kanker. Ze zei: “Ik sta hier vandaag anders.” Geen boosheid. Geen verdriet in woorden, maar je voelde het in alles. Een andere deelnemer liep in het bouwbedrijfshirtje van zijn zwager, die kort daarvoor was overleden. Elke meter die hij liep, liep hij voor hem. Extra gemotiveerd. Extra vastberaden. Zo zijn er zóveel verhalen.
Mijn achterneefje van 23, lymfeklierkanker stadium 4 werd er in september j.l. gezegd. 6 chemo’s en zaterdag liep hij mee met de wandeltocht. Een prestatie van formaat! Sterk, vol wilskracht en positiviteit. Zijn verhaal: ‘Gigantisch door de hamer neergemept, maar daar heb ik geen boodschap aan, ik kom…