Rond de laatste eeuwwisseling had ik zitting in een stembureau. Het werd een lange dag, maar ik zat er met enkele voormalige raadsleden van CDA-huize, die me royaal inwijdden in de geheimen van hun politieke geheugen. Zo word je als historicus van de lokale gemeenschap in één dag veel wijzer over zaken die zelden in de bronnen terechtkomen.
Het relativeerde ook de politieke actualiteit in onze gemeente. Een generatie eerder worstelde men al met krappe begrotingen en uitbreidingsplannen. Ook toen lieten persoonlijke verhoudingen soms te wensen over. De christelijken en de openbaren lagen elkaar niet altijd, maar vanuit bestuurlijke noodzaak zocht men elkaar toch op.
“Ach”, zei de voorzitter van het stembureau, “ARP en PvdA konden wel aardig samen besturen, zo lang de zondagsrust maar werd gerespecteerd.” Hij was wel zo eerlijk toe te geven dat er menig gereformeerde op de zondagen in de buurt van het terrein van Hunsingo, de openbare club, stond te kijken naar de match. De verveling moest toch worden bestreden. Een gedogend leven en laten leven.
Het gesprek kwam vervolgens op de locatie van ons stembureau, lokaal toen nog bekend als het N.A. de Vriesgebouw. Als ARP’er meed je dat vroeger liever, vertelde men. Het was immers het clubgebouw van de socialisten. Dan vergaderde men liever in het eigen Rehoboth om de hoek, inmiddels gesloopt en vervangen door HAT-eenheden.
Van Dam-eenheden, heetten die ooit nog, naar de PvdA-staatssecretaris voor volkshuisvesting in het “eerste” kabinet-Den Uyl. Hoewel het “tweede” er nooit kwam, leidde alleen al het noemen van “ome Joop” bij de CDA-heren nog altijd tot enige opwinding en plaagstootjes in mijn richting. En Pieter Jelles Troelstra keek ondertussen ernstig op ons neer.
Zijn portret hing daar namelijk nog altijd aan de wand, ondanks het verbod op politieke propaganda in en rond een stemlokaal. De hedendaagse generatie sociaaldemocraten weet dat vaak niet meer, maar Troelstra had ooit een bijna aartsvaderlijke status binnen de SDAP en later de PvdA.
Zoals Domela Nieuwenhuis in Friesland voortleefde als “ús ferlosser”, zo was ook Troelstra een van de grote politieke iconen van de beweging. Later verdween Troelstra geleidelijk achter Drees, zoals Drees weer achter Den Uyl verdween. Politiek geheugen heeft een korte horizon: voor elke generatie begint de geschiedenis weer net vóór haar eigen geboorte.
Lokaal had N.A. (Nardus) de Vries een iconische status. Geboren Winsumer, zoon van een bemiddelde wolhandelaar en eigenaar van een vellenbloterij, had hij het jodendom…
Naam: Jitze Medema
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 65 jaar
Burgerlijke staat: Dit jaar 42 jaar gelukkig getrouwd met Renske.
Beroep: Met mijn beroepsopleiding tot medisch analist ben ik sinds 1986 werkzaam in het AZG/UMCG. Sinds 2005 in de functie als kwaliteitsadviseur voor de afdeling Nucleaire Geneeskunde en Radiologie. In deze rol houd ik me dagelijks bezig met kwaliteitsvraagstukken, en inmiddels ben ik als ZZP-er beschikbaar om mijn expertise breder in te zetten.
Hobby’s: Buiten mijn werk om ben ik graag in de tuin bezig. Ik kijk veel naar sport en op vakantie zoek ik de natuur op om te wandelen en te fietsen. Verder ben ik al vele jaren actief als lid van de klaverjascommissie bij SV Bedum.
Lievelingsgerecht: Op het gebied van eten heb ik niet echt één favoriet gerecht, maar een gerecht uit mediterrane keuken vind ik lekker. En dan met name de Italiaanse en Griekse gerechten. Een tagliatelle of kip souvlaki vind ik heerlijk, maar ik kan ook genieten van een zelfgemaakte nasi.
Mooiste film ooit gezien: Schindler’s List van Steven Spielburg. De film laat zien wat de rol in oorlogstijd van mensen kan zijn als je geen slachtoffer of dader bent. Wat kan je doen als omstander is ook een belanrijke vraag in deze tijd.
Mooiste sportmoment ooit: De wereldgoal van Marco van Basten in de EK-finale (2-0 tegen de Sovjet-Unie). Persoonlijk mijn doelpunt als aanvoerder van het tweede elftal CVVB in de kampioenswedstrijd uit tegen RWF in de reserve 1e klasse. Onder de bezielende leiding van Be Dijk en trainer Geert Noeken.
Mooiste boek ooit gelezen: Van nature ben ik geen boekenwurm, maar lees graag (in de vakanties) boeken van de misdaadschrijver Jo Nesbø, de Harry Hole misdaadserie.
Kijkt het liefst naar: Ik ben een liefhebber van Scandinavische series, maar een goede documentaire kan me ook zeker boeien.
Beste popsong aller tijden: Dire Straits; Sultans of Swing
Mooiste/succesvolste versiertruc: Geen idee…volgens mij bestaat deze niet, maar laten merken op wat voor manier dan ook dat je iemand leuk vindt.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Lauwersmeer
Favoriet vakantieland: Griekse eilanden (zoals Kos, Zakynthos en Santorini).
Mooiste stad: Ik hou niet van steden, maar als ik een stad mag noemen dan is het Rome.
Favoriete auto: Wij zijn heel merkvast en rijden altijd in een Ford. Momenteel een Ford Kuga.
Waar heb je spijt van: Soms denk ik wel eens: stel dat ik vroeger voor een heel…
Onlangs leerde ik dankzij de vluggertjesrubriek Tom Rosema wat beter kennen. En zodoende kwam ik erachter dat hij met Toms Fietsen ondernemer is in Bedum. Laatst moest ik met de hond naar de dierenarts en laat die nu net aan de Verbindingsweg naast Toms Fietsen zitten. ‘Een mooi, effectief en compact pand, niets mis mee’, zo bedacht ik mij. Om vervolgens te bedenken dat ik hem ook heel goed voor de Club van 60 zou kunnen benaderen wanneer er weer een plekje vrij zou komen.
En dat is nu dus het geval en dat gaf mij de gelegenheid om even op zijn website te kijken. Daardoor kwam ik erachter dat je niet alleen voor reparatie en onderhoud bij hem terecht kunt maar ook voor de aankoop van voornamelijk elektrische- en racefietsen en mountainbikes van de merken Merida, Victoria en Vyber. ‘Heeft u een fietsenplan van u werk? Wij zijn aangesloten bij Fiscfree dus ook met een fietsenplan kunt u bij ons een nieuwe fiets kopen!’
Daarbij kun je bij hem terecht voor verhuur van (elektrische) fietsen, ook voor langer dan één dag. Maar ook voor reparaties is Toms Fietsen een vertrouwd adres getuige de fraaie slogan: ‘Zolang de fiets door de deur past kunnen wij hem maken!’ ‘Van een band plakken tot elektrische storingen tot groot onderhoud en reinigen van fietsen. Wij doen er alles aan om uw fiets weer goed en schoon op de weg te krijgen en te houden.’
En wat te denken van het onderhoud aan uw fiets? ‘Een onderhoudsbeurt houdt in dat de hele fiets wordt gecontroleerd, bijvoorbeeld de spaakspanning, alle bouten en moeren, ketting/riem gespannen enz.. Ook maken we de fiets altijd schoon als deze voor een beurt komt. In onze moderne werkplaats beschikken wij over de nieuwste apparatuur. Er is veel specialistisch gereedschap aanwezig om zo goed als alle reparaties uit te kunnen voeren. Zo beschikken wij bijvoorbeeld over een ultrasone reiniger.’
Op naar Bedum dus voor alles op fietsgebied! Zie hiervoor ook www.tomsfietsen.nl Contactgegevens: 085-0805236 / info@tomsfietsen.nl. Toms Fietsen is ook te volgen op Facebook en Instragram: https://www.facebook.com/profile.php?id=100089911234221# / https://www.instagram.com/toms_fietsen/. Benieuwd naar Tom zijn vluggertjesbijdrage? Dan even op dit linkje drukken: https://bert-koster.nl/2026/03/11/de-25-vluggertjes-van-tom-rosema/.…
Dames, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Elvira Stoppels is de naam en ik ben 24 jaar. Van oorsprong kom ik uit Spijk maar vorig jaar hebben mijn vriend en ik een huis in Woldendorp gekocht. Naast mijn leuke partner woon ik daar ook nog samen met onze hond. Als bloemiste van Fellery Flowers is tuinieren mijn grootste hobby en dat is natuurlijk een grote pre.’
‘Ik ben Hester de Vries, geboren en getogen in Middelstum en 39 jaar. Trotse moeder van dochter Noa (11) en zoon Jesse (7). Zingen is al van jongs af aan mijn grote hobby en als ik de kans krijg dan doe ik graag mee met muzieksessies zoals die bijvoorbeeld regelmatig op Ewsum georganiseerd worden. Ik ben de kapster van dit gezelschap onder de naam Hairstyling by Hester.’
‘En dan heb je nog Marieke Bos-Vegter voor je zitten. Ik ben 34 jaar, getrouwd en moeder van drie kinderen, waaronder een tweeling, van zes en drie jaar oud. Ik kom oorspronkelijk ook uit Spijk en heb zelfs nog tegenover Elvira gewoond. Sinds zeven jaar wonen we op Fraamklap, daar waar vroeger Job de Winter woonde. Mijn hobby’s zijn naaien en tuinieren en met mijn onderneming Snoet en Sproet verkoop ik onder andere baby- en kinderkleding.
De eerste maanden van Buitengewoon Dichtbij zijn voorbijgevlogen en hoe kijken jullie daarop terug?
De officiële opening was inderdaad op 1 november 2025 en dit was een geweldige dag. Al met al is het ons meegevallen maar omdat dit concept voor ons alle drie nieuw was, betekende het wel veel pionieren, uitproberen qua opstelling en inrichting en uitzoeken wat nu het beste past. We hebben de inrichting regelmatig veranderd maar hebben nu steeds meer het idee dat alles staat.
Het was wat dat betreft ook wel een heel hectische periode waarbij we ook onderling natuurlijk aan elkaar moesten wennen. Gelukkig was de klik er vanaf het begin tussen ons drieën. En dus kunnen we ook onderling ideeën uitwisselen en wordt de zaak regelmatig verfrist en ververst.
Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk gevonden?
De vraag naar de invulling van een groter winkelpand werd in Middelstum vorig jaar uitgezet door de plaatselijke handelsvereniging. Daar reageerden destijds vijf ondernemers op en waren daar de eerste gesprekken. Toen die plannen door omstandigheden niet door konden gaan, zagen we dat dit pand aan de Grachtstraat opnieuw in de verhuur zou komen. En toen ging…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Hilma Posthumus-Veldman. Ik ben op zes oktober 1963 geboren in Zandeweer. Mijn vijf jaar oudere broer Jan is onlangs vanuit het westen teruggekeerd naar het noorden en woont nu in Bedum. Hij is in onze contreien vast wel een bekende naam, onder andere op muziekgebied.
Mijn vader was aanvankelijk kapitein op de kleine vaart waarbij klein staat voor vaarten in Europa zoals richting de Middellandse Zee. Later werkte hij als hoofdportier voor de EGD in de Eemshaven. Mijn moeder runde het huishouden.
Toen ik zeventien was, verhuisden we naar Doodstil. Op mijn 23e ben ik in Uithuizen gaan wonen. Aan de Ulbrandahof hebben mijn man en ik een nieuwbouwwoning laten zetten en daar zijn ook onze jongens geboren. Vervolgens kochten Jan en ik in Zandeweer aan de Veilingweg ons eerste huis alhier. In 2020 zijn aan de Frederiksoord gaan wonen. Qua tuin is het allemaal wat kleiner geworden en dat past ons prima. Daarbij wonen we hier lekker rustig.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1996 getrouwd met de oorspronkelijk uit Hoogkerk afkomstige Jan Posthumus. Dit jaar zijn we dus dertig jaar gehuwd. Ik heb Jan leren kennen in de kroeg in Uithuizen. Samen zijn we de trotse ouders van twee zoons.
Kjell is in 1997 geboren. Hij woont in Groningen maar is hier in het weekend vaak te vinden. Hij werkt als radiodiagnostisch laborant in het Ommelander Ziekenhuis in Scheemda. Jens kwam in 1999 op de wereld. Hij woont sinds kort in Uithuizen en is vertegenwoordiger bij de Kozijnenshop Groningen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Zandeweer, ben ik naar de MAVO in Uithuizen gegaan. Ik denk dat er meer ingezeten had maar ik vond school nu eenmaal niets aan en ben dan ook een keer blijven zitten. Ik wist eigenlijk ook niet goed wat te worden. Na mijn MAVO-diploma te hebben gehaald, ging ik enige dagen per week naar de Streekschool in Groningen waar ik voor de administratieve richting koos, ik moest toch wat.
Volgens mij ging ik in die tijd alleen maar twee a drie dagen per week naar school en werkte ik er niet bij omdat het in die tijd lastig was om aan het werk te komen. Met wat certificaten op zak, meldde ik mij op 19-jarige leeftijd bij het Arbeidsbureau in Uithuizen en kon ik eerst…
De vorige keer dat ik bij Gonnie van Gonnie Smit Hypotheken en Verzekeringen in Bedum langs ging, was men nog druk bezig met de aanpak van de Molenweg. Dat project is inmiddels afgerond en wat is het toch mooi geworden. Een prachtige werkplek derhalve voor Gonnie en Frank die met hun tweeën er zorg voor dragen dat er nog steeds sprake is van een gestage groei van het kantoor.
Broer Frank is sinds oktober vorig jaar fulltime bij de onderneming aan het werk en dit was gezien alle drukte ook hard nodig. En dat in het negende jaar dat Gonnie Smit Hypotheken en Verzekeringen in Bedum en omstreken stevig aan de weg timmert. In het begin nog vanuit huis maar inmiddels al weer vele jaren vanuit het voormalig Rabobank-gebouw in het centrum. Volgend jaar kan dus een mooi tienjarig feestje worden gevierd.
Spanje en nieuwbouwprojecten
Gevraagd naar de nieuwste ontwikkelingen op hypotheekgebied ziet Gonnie wel een nieuwe trend: ‘Ik merk dat steeds meer mensen een woning kopen in Spanje. Dat is de laatste jaren toch wel behoorlijk populair geworden. Zeker bij pensionado’s en bijna-pensionado’s en dat is goed te begrijpen natuurlijk gezien het aangename klimaat, ook op belastinggebied, in het zonnige zuiden.
Sommige klanten vestigen zich hier permanent, anderen gebruiken de woning om te verhuren. Vaak wordt de huidige hypotheek, ervan uitgaande dat er sprake is van een overwaarde, opgehoogd maar het kan ook voorkomen dat men zelf kleiner gaat wonen. Ach ja, als ik nu zo naar buiten kijk dan kan ik dat ook wel enigszins begrijpen.’
Het is inderdaad niet het mooiste weer tijdens onze afspraak wat altijd wel gebruikelijk is wanneer ik bij haar langsga en dus is sprake van een trendbreuk. Gelukkig zit het mooie weer er aan te komen dus dat geeft de burger moed. Wat er ook aan zit te komen zijn enige nieuwbouwprojecten in Bedum en dat is dan weer goed voor de doorstroming in het dorp.
‘En ik heb nog meer goed nieuws te melden want de gemeente Het Hogeland heeft de starterlening verhoogd van €250.000,- naar €350.000,- omdat er maar weinig huizen onder die €250.000 meer te koop worden aangeboden. Deze starterlening is tegen gunstige voorwaarden, de eerste drie jaar hoeft er geen rente en aflossing betaald te worden. Men kan nu wat dieper in de buidel tasten voor de aankoop van een eerste woning wat de kansen voor starters dus…
Naam: Nick Rijzinga
Leeftijd: 35 jaar
Adres, woonplaats: Groningen, Pelsterstraat
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Beroep: Begeleider in de gehandicaptenzorg.
Hobby’s: Voetbal, tennis, fitness en koken.
Lievelingsgerecht: Pizza Margherita
Mooiste film ooit gezien: The Shawshank Redemption
Mooiste sportmoment ooit: De 1-4 overwinning van Ajax op Real Madrid, de 1-5 overwinning van Nederland op Spanje en de 1-2 overwinning van Ajax op Juventus.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben niet echt een lezer.
Kijkt het liefst naar: Series zoals Narcos.
Beste popsong aller tijden: Fix You van Coldplay.
Mooiste, succesvolste versiertruc: Die moet ik nog verzinnen, want ik ben momenteel vrijgezel, haha!
Mooiste plekjes van Het Hogeland: De route wanneer ik van Groningen naar Eenrum fiets. Dan geniet ik altijd van het prachtige landschap.
Favoriete vakantieland: Thailand en Griekenland.
Mooiste stad: Bangkok.
Favoriete auto: Het maakt mij niet zoveel uit, zolang hij maar rijdt.
Waar heb je spijt van: Ik vond het vroeger lastig om keuzes te maken. Daardoor heb ik pas een paar maanden geleden mijn studie afgerond. Ik denk dat ik mijn ouders daar soms best wat stress mee heb bezorgd, haha.
Wat zou je ooit nog willen doen: Poeh, wat niet? Er zijn nog zoveel mooie plekken op de wereld die ik wil ontdekken. Ik ga zeker nog eens terug naar Thailand. Mijn ultieme droomreis is Australië, met als hoogtepunt een bezoek aan Sydney.
Droomvrouw/man: Amber Heard.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Nacho’s!
Hoogtepunt uit het leven: De geboorte van mijn drie lieve neefjes. Daarnaast was mijn reis naar Thailand vorig jaar een absoluut hoogtepunt. Samen met een groep vrienden heb ik daar geweldige avonturen beleefd. Zo heb ik de bekende fietstocht van Co van Kessel door Bangkok gedaan, een indrukwekkende tocht van drie uur door delen van de stad die je anders nooit ziet.
Ook maakte ik samen met Chris Tebbens Torringa een scootertocht van Chiang Mai naar Pai. Een route met maar liefst 762 bochten door de bergen. Met mijn hoogtevrees was dat soms best spannend, maar juist daardoor een onvergetelijke ervaring.
Dieptepunt uit het leven: Het veel te vroege verlies van mijn lieve opa’s en oma’s.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Anton Brontsema. Sinds dit jaar voetbal ik weer bij VV Eenrum en Anton zorgt altijd voor gezelligheid. In de kleedkamer nemen we elkaar regelmatig op een leuke manier in de maling en hij komt vaak met de grappigste acties. Een echte sfeermaker! Daarnaast…
Zou de titel ook voor dit verhaal gelden? Zeker weten! Per zin, wat zelfs per woord, wordt dit verhaal langer. Het kan ook niet met een vluggertje afgedaan worden want er gebeurde weer genoeg de afgelopen weken en het einde van een enerverende periode is nog lang niet in zicht.
De titel heb ik natuurlijk niet zelf bedacht. De naam van de filosoof Aristoteles popt up wanneer ik de zin invoer op Google. Zelf gebruikte ik hem tijdens de vriendenvakantie die ons met en rondom Pinksteren naar het Friese Oudega bracht. Vorig jaar was daar nog ‘zonder wrijving, geen glans’. Dit jaar kon ik de vrouw hiermee om de oren slaan want ik krijg deze wijsheid thuis regelmatig te horen.
Het ging mooi trouwens, in het Friese haagje in een prachtige, waterrijke omgeving. Man, wat werkten de weergoden toch aan alle kanten mee. Twee barbecueavonden, een heerlijk boottochtje, de nodige loop- maar ook renkilometers, sportief vertier en natuurlijk de gezelschap van en met elkaar. Wederom werden blijvende herinneringen geschreven. De accommodatie is voor volgend jaar reeds vastgelegd, dit keer tijdens Hemelvaart. Iets met een mijlpaal want voor de harde kern wordt dit de twintigste keer.
Tussendoor verlieten buurman en buurman het honk om nog even naar Leeuwarden te rijden. Daar was ik getuige van de degradatie van vv Winsum uit de eerste klasse. En dat na 21 jaar. Een puike prestatie natuurlijk waarbij zelfs door een periodetitel geroken werd aan divisievoetbal. Maar binnenkort lonkt de streekderby Winsum – Bedum en vice versa. Een mooier affiche bestaat er toch welhaast niet? Wonden likken derhalve en moedig voorwaarts maar weer.
Het zijn sowieso de weken van de belangrijke wedstrijden. Wat ging het er bijvoorbeeld om weg dit weekend op ons sportpark. Vrijdagavond een gezellige drukte tijdens het 7×7 voetbal tegen sv Bedum, kampioen Noordwolde en onze buurtjes uit Kantens. Die waren vervolgens niet uit onze kantine weg te slaan. En wellicht tot ergernis van onze voorzitter ging ik er op het eind nog even gezellig bijzitten. Lekker meeroup’n en –reren inderderdaad.
Ik kon ze mooi nog even de Theo Wilpstra wisselbokaal laten zien. Zonder zelf 4 boompjes te kaarten, wist ik hem toch binnen te slepen. Die kan van het verlanglijstje af. Met pijn in het hart heb ik de laatste klaverjasavond laten lopen. ‘Duty calls’, moet ik gedacht hebben. Niet dat ik binnen de kalklijnen nog veel in de melk te…
Ik kreeg weer een uitnodiging van Bert om een column te schrijven. Die uitdaging ga ik altijd graag aan. Wat is er leuker dan ergens vrijuit over te mogen schrijven. Je gedachten, gevoelens en meningen aan het papier toevertrouwen. Uit de losse pols lekker wegschrijven. Ja, daar hou ik wel van. En dan in het achterhoofd de periode van publicatie. Ergens begin juni 2026. Niet lang getwijfeld dus. Poeh, niet echt!
Mijn sporthart gaat namelijk enthousiast harder kloppen in deze periode. Voor iemand die van sport houdt, is dit een mooie periode. Bij het voetbal breekt namelijk het einde van de competities aan. Strijd om kampioenschappen en strijd tegen degradatie. Zowel amateurs of betaald voetbal.
Legt u zelf maar de grens. Betaald amateurvoetbal vind ik eigenlijk niks. Bij de amateurs barst de strijd tussen de periodekampioenen los. En dan is er natuurlijk de strijd om de miljoenen genaamd de Championsleague. De rijkste clubs mogen de prijzen verdelen. Tja… PSG.
De UEFA Europa League. Mijn eigen team, SV Bedum 3, verdienstelijk derde in de competitie. Derde klasse. Sssst….. En natuurlijk ook andere sporten. Te beginnen met de Giro d’Italia (Vingegard), voorafgegaan door een aantal mooie wielerklassiekers. Daarna tennis op Roland Garros. Basketbal met de playoffs (Donar net niet). De Tour de France, Formule 1.…. En ga zo maar door. Er breekt een mooie periode aan op sportgebied. Chauvinistisch als ik ben volg ik natuurlijk met buitengewone interesse de voetbalclubs waar ik de trainers (o.a. Jelmer, Roy, Duurt, Bas) of bestuurders (Bert) ken.
Volg ik de Groninger clubs zoals bijvoorbeeld Donar en FC Groningen met meer aandacht. De Nederlandse tennisser hou ik in de gaten (vrij makkelijk want dat aantal is erg geslonken). Bij het wielrennen kijk ik met meer dan gemiddelde belangstelling naar de Nederlandse wielrenners en eigenlijk ook de Nederlandse ploegen. Waar ik dan ook wel weer voor buitenlandse renners ben. Als ze maar winnen. Maar nooit ten koste van een Nederlander. Een mooie periode dus…..
En dan vergeet ik voor juni 2026 het belangrijkste. Het WK-voetbal in Amerika. Jaaaaaaa!!
Een aantal maanden geleden dacht ik nog (en het sluimert nog steeds), we moeten met die Trump aan de macht in Amerika daar helemaal niet heen gaan. Niet meedoen aan het WK. Die man houdt er zulke rare en enge gedachten op na en is in mijn mening een gevaar voor de wereld. We hebben per slot van rekening ook…
Naam: Gurbe Laninga
Adres, Woonplaats: Bedum
Leeftijd: 66 jaar
Burgerlijke staat: Bijna 38 jaar getrouwd met Hetty.
Beroep: In ben (nu weer) docent aan de Hanze bij de opleiding Facility Management. Was in september vroegtijdig met pensioen gegaan maar ze hadden me weer nodig. Mijn mooiste en langste baan (40 jaar); werken met jonge mensen houdt je scherp en is erg dankbaar en leuk werken .
Hobby’s: Veel wandelen met onze honden, de moes(tuin) onderhouden en iets doen voor de maatschappij. Ik ben voorzitter van een VVE in Groningen, tevens energiecoach geweest en heb mij de afgelopen vijf jaren vooral bezig gehouden met de bouw van de nieuwe accommodatie van SVBedum. Veel werk maar prachtig om te doen.
Lievelingsgerecht: Heb vele lievelingsgerechten maar de Groninger poffert is er zeker een van!
Mooiste film ooit gezien: Was zeker niet de mooiste film maar is me wel bijgebleven: de Sound of Music! Gekeken in Zutphen tijdens mijn date met mijn huidige liefde. Dit was op houten stoeltjes en een ellenlange saaie film. Je hebt er wat voor over hè….
Mooiste sportmoment ooit: Mijn zoon Timo heeft ruim 10 jaar in het 1e van CVVB en daarna SV Bedum gespeeld. Hij stond altijd rechtsback. In een wedstrijd uit tegen een Friese club komt hij vanuit die positie het hele veld over, speelt een aantal tegenstanders en de keeper uit en scoort! Prachtig natuurlijk!
Mooiste boek ooit gelezen: Boeken die ik graag leest zijn die van Nicci French en van van Mathijs Deen. Daarnaast verhalen rondom de Wadden. Lees nu een biografie van Anthony Hopkins: ‘We did it ok, kid’.
Kijkt het liefst naar: Deense series, bijvoorbeeld The Killing of The Bridge. Prachtige plots en duistere sferen, heerlijk!
Beste popsong aller tijden: Beste popsong vind ik op dit moment ‘Give peace a change’. Vooral dit tekstgedeelte is voor mij erg actueel: ‘“All we are saying is give peace a chance, Everybody’s talking about!”
Mooiste/succesvolste versiertruc: Niet nodig, het ging vanzelf vanuit beide kanten….
Mooiste plekjes van het Hogeland: Dat is Noordpolderzijl, door de uitzichten en de geweldige luchten. En stil… soms.
Favoriet vakantieland: Onze vakantie bestemming is vaak het meest noordelijke plekje van Nederland, Schiermonnikoog. Ging er als kind altijd kamperen en leerde Hetty daar kennen. Een heerlijk eiland in alle seizoenen. Nu woont onze dochter er en alle kinderen hebben het “ schier” virus…
Mooiste stad: Haarlem is een prachtige, knusse stad maar…
Greetje, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Je hebt in ons voorgesprek gehoord dat ik een geboren en getogen Bedumer ben en ik woon hier al 56 jaar. Getrouwd met Ab Bolt en we zijn de trotse ouders van onze twee nog thuiswonende zoons Sander (24) en Bram (20).
Ab en ik hebben samen ooit een installatiebedrijf gehad en daarnaast werkte en werk ik nog steeds al weer jarenlang voor netbeheerder Enexis. Eerder als strategisch adviseur energietransitie en sinds september vorig jaar ben ik manager projecten en engineering van de noordelijke hoofdspanningsstations. Naast ons gezin en een drukke baan, maak ik ook graag tijd vrij voor vrijwilligerswerk en ik vind het hierbij leuk dat je in dat kader langskomt om aandacht te besteden aan de Lichtweek hier in Bedum.
Ben je al lang voorzitter van de Stichting Lichtweek Bedum?
Eigenlijk al vanaf het begin en dat komt mede door hele mooie jeugdherinneringen aan vroegere lichtweken in Bedum waarbij ik met pa in de auto al die mooie straten bij langs ging en op de kermis genoot van bijvoorbeeld een oliebol. Ik miste deze gezelligheid en heb eerst eens in de buurt gepolst of dit gevoel gedeeld werd.
We hebben het nu over het jaar 2013 en met een viertal dames zijn we eens verder gaan polsen en netwerken, onder andere via Facebook, en dat leidde in 2014 tot de eerste Lichtweek sinds lange tijd. Dat was direct een groot succes want er deden zo’n veertig straten mee. Het smaakte naar meer en na de tweede editie in 2016 besloten we om de Stichting Lichtweek Bedum op te richten waarvan ik de voorzitter werd. En dat ben ik nu nog steeds, maar na 12,5 jaar zou ik wel graag het voorzittersstokje eens over willen dragen.
Gelukkig sta je er niet alleen voor?
Zeker niet, want we zijn nu een vijfkoppig bestuur maar door het ontbreken van een secretaris doe ik deze functie er noodgedwongen nog bij. We hebben in de persoon van Jeroen Reinders gelukkig wel een nieuwe penningmeester gevonden. Jeanette Rozema beheert onze socials en Ginet Walraven is er voor de marketing en de website.
En dan is daar nog algemeen bestuurslid Ciska Postma die sinds kort de gelederen is komen versterken. De dochter van Ginet, Denise, ondersteunt ons met alle zaken die betrekking hebben op de jeugd. Tijdens de Lichtweek zelf maken we dankbaar gebruik van de…
In de supermarkt waar ze ‘Hallo’ in plaats van ‘Moi’ zeggen, is het halverwege de avond rustig. De jeugdige vakkenvullers zijn in de overhand. Met een sleepmandje ben ik ‘op boodschap’ voor moeders. Een kilootje aardappels, drie-voor-vijf euro bakjes fruit, drie stronkjes witlof, de Libelle, gele vla, een speltbrood, kaas, boterhamworst en Konings gehaktballen ‘uut Pekel’ mogen niet ontbreken.
Bij de enige kassa die open is, vlijt een morsige man voor mij zes blikjes bier op de band. De huid van zijn gezicht is rood en pokdalig. Zijn ogen waterig. Het weinige haar valt vet over zijn schedel. Ik schat ‘m iets ouder dan ik. Als hij heel netjes het beurtbalkje achter zijn zes blikjes bier zet, zie ik dat zijn handen licht trillen. Alcoholist, schiet door mijn hoofd.
Voor hem is een klein meisje, een jaar of tien, in een iets te groot en vaal jurkje haar boodschappen aan het afrekenen. Ze overhandigt de kassajuffrouw een tientje en een handvol kleingeld. Als ze uitgeteld is, zegt de kassajuffrouw met lief gezicht tegen het meisje dat ze nog 75 cent tekortkomt.
Het meisje kijkt haar met een hulpeloos gezicht aan. ‘Ik heb niet meer’, zegt ze bijna huilend. De kassajuffrouw weet even geen raad met de situatie. ‘Heb je echt niet meer?’ Ze schudt haar bedroefde hoofd.
Uit mijn broekzak haal ik mijn pasjesportemonnee waar ik denk een briefje van vijf in te bewaren. Ik wil het meisje te hulp schieten. Bij het doorzoeken van de vakjes zie ik uit mijn ooghoek dat de man voor mij uit zijn broekzak een euro heeft getoverd en die aan de kassajuffrouw overhandigt. ’Betoal dij 75 sint hier mor van’.
‘t Wichtje knikt verlegen dankbaar naar hem en spoedt zich de winkel uit. Als hij zelf aan de beurt is, betaalt hij zijn bierblikjes met zijn laatste kleingeld. Hij houdt nog net de 25 cent over van de euro voor het meisje.
Vol bewondering en ontroering staar ik hem na. ‘Wat laif hè’, zegt de kassajuffrouw. Ik kan het alleen maar beamen. Zoveel goedheid van een mens met weinig geld die een klein meisje, wiens ouders ook niks te makken hebben, te hulp schiet. Ik vind het zo mooi dat de ontroering in het loopje naar mijn moeder in het lijf blijft zitten.
Tegelijkertijd bekruipt me een onbevredigd gevoel. Ik wou dat ik het meisje had kunnen helpen. Ik wou die man zijn,…
Naam: Erik de Haan
Leeftijd: 63
Adres, Woonplaats: Marenhof, Eenrum
Burgerlijke staat: Getrouwd
Beroep: Financieel medewerker Kids2B kinderopvang en tevens OR voorzitter.
Hobby”s: Drafsport, voetbal, wielrennen, tennis en lezen.
Lievelingsgerecht: Zalm in bladerdeeg (gemaakt door mijn favoriete vrouw).
Mooiste film ooit gezien: One flew over the cuckoo’s nest met Jack Nickelson.
Mooiste sport moment ooit: Olympische finale volleybal Nederland tegen Italié in 1996 in Atlanta. Een vijf setter en gewonnen.
Mooiste boek ooit gelezen: De Camino van Anya Niewierra.
Kijkt het liefste naar: Rail away
Beste popsong aller tijden: A Forest van the Cure
Mooiste, succesvolste versiertruc: Je voordoen als Wella-vertegenwoordiger terwijl jezelf kaal bent.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Achter de dijk bij Westernieland.
Favoriete vakantieland: Kroatie en Oostenrijk.
Mooiste stad: New York
Favoriete auto: Zolang die maar rijdt en er voldoende bagage meekan voor vakanties.
Waar heb je spijt van: Studiekeuze na de HAVO.
Wat zou je ooit nog willen doen: Xi, Poetin, Trump en Netanyahu de waarheid zeggen in de hoop dat ze zich bedenken hoe het beter kan.
Droomvrouw/man: Naast Janke (echtgenote), Claudia Cardinale. En bij man: Jack Nickelson.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Alleen bij brand.
Hoogtepunt uit het leven: Naast de geboorte van onze kinderen, de rondreis door Amerika die we als gezin ondernomen hebben. Ook de reis naar Cuba afgelopen jaar was een hoogtepunt. Laten die landen op dit moment elkaars tegenpolen zijn, het regime van Trump helpt daar niet bij.
Dieptepunt uit het leven: De laatste fase van mijn moeder’s leven, door Alzheimer is haar laatste wens ontnomen op een menswaardig bestaan. Dit heb ik helaas niet kunnen voorkomen.
Volgende vluggertjes gast en waarom: Nick Rijzinga, hij is na een aantal jaren voetballen in de stad weer teruggekomen bij vv Eenrum. Altijd positief en altijd aanwezig maar niet altijd op waarde geschat door diverse trainers.
Wat wil je verder nog kwijt: Dat een ieder zich mag beseffen dat het leven op het Hogeland zeer aangenaam is. Er is genoeg vertier, ruimte en rust. Niet op alle plekken binnen Europa kunnen ze hetzelfde zeggen.…
In februari hebben we heel plotseling afscheid genomen van mijn schoonvader… Nou ja, afscheid… we werden er gewoon ineens mee geconfronteerd… Een werkelijkheid die we niet aan zagen komen. Als ik er rationeel over nadenk vind ik dit voor hem een mooi heen gaan, vredig in zijn slaap, ogenschijnlijk ontspannen. Eventuele angst en pijn is hem bespaard gebleven. Voor ons was het wel fijn geweest als we er een klein beetje op voorbereid waren, maar we hebben het niet voor het zeggen!
Wat een verschil met het afscheid van mijn schoonmoeder, zij was al jaren dementerend en heeft de laatste jaren geleefd terwijl het leek of ze er al lang niet meer was. Wat gunden we haar de rust! Wat een verschil…
Ik hoop pas op de helft van m’n leven te zijn, want ik heb het geluk dat ik van het leven kan genieten, het glas is altijd half vol (of helemaal vol…))! Lekker huis, leuke baan, de liefste man en kinderen, gezond, allerlei plannen en ga zo maar door. We genieten er ook bewust van want we weten ook dat er maar ‘iets’ hoeft te gebeuren en het leven ziet er anders uit.
Hebben we nu nog alles voor het kiezen, het kan zomaar gebeuren dat dat niet meer zo is, dat een ander de keuze voor je moet maken, of dat het simpelweg niet (meer) haalbaar is zelf te kiezen. Of dat je er niet voor mág kiezen….
Ondanks dat ik zeer positief in het leven sta, wil ik dit stuk toch gebruiken om stil te staan bij mensen die zelf geen keuzes meer kunnen of mogen maken, die het leven al een tijdje niet meer aankunnen, waarbij het leven letterlijk pijn doet, maar die er niet mee kunnen stoppen. Hoe kan het toch dat er alles aan gedaan wordt om je zo lang mogelijk in leven te houden? Zelfs wanneer je dat zelf niet meer wilt, terwijl het je bijna onmogelijk wordt gemaakt om hulp te krijgen om je leven menswaardig af te sluiten… Om afscheid te nemen…
Natuurlijk is het heel verdrietig, voor jezelf en je geliefden, maar zou je niet wat gemakkelijker voor je afscheid mogen kunnen kiezen? Blijkbaar heerst daar een taboe… Ik vind het zo ontzettend pijnlijk mensen te zien lijden, opgesloten in een lichaam wat pijn doet. Mensen die een keuze willen maken, maar daar óf jaren op moeten wachten, óf…
Ik zie mij nog daar staan in de kantine van vv Winsum op een mooie zomeravond eind juni 2022 met een prachtig uitzicht op het Reitdiepdal om even later in gesprek te gaan met Ineke Bonder en Marianne Wieringa. Beide dames spraken enthousiast en vol passie over de eerste editie van ‘Het Hogeland loopt voor Geluk’ dat er aan zat te komen. Eerder gooide corona roet in het eten bij de beoogde voorganger van dit evenement maar nu moest het toch echt gebeuren. https://bert-koster.nl/2022/07/05/ineke-bonder-en-marianne-wieringa-over-het-hogeland-loopt-voor-geluk/.
Ik zag het destijds al helemaal voor mij. Honderden deelnemers die een ronde van 800 meter rondom het sportcomplex lopen om daarmee zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de Maarten van der Weijden Foundation waarmee kankeronderzoek gefinancierd wordt. Met langs het parcours een mooi podium met daarop optredens van enige regionale bands en dj’s om de sfeer nog verder te verhogen.
Het evenement nam toen nog twaalf uur in beslag en het laatste uur zou het parcours verlicht worden door kaarsenzakken. Dat moet een heel indrukwekkend gezicht geweest zijn. Ook een kinderloop was toen al onderdeel van een prachtige dag waarop met trots en veel plezier werd teruggeblikt.
En niet alleen om het geweldige bedrag van €42.190,- wat ingezameld werd. Een prachtig bedrag inderdaad voor zo’n eerste editie maar ook de saamhorigheid droop er vanaf. En dat begon al in de maanden en weken ervoor door allerlei activiteiten te organiseren zoals ‘kaarsenzakken beschilderen’ in Eetcafé J&A.
De tweede editie
Twee jaar later mocht ik weer in Winsum langskomen, in aanloop naar de tweede editie. Dit keer bij Ineke thuis en naast Marianne schoven ook Carla van Dalen en Carla Veldhuis aan waarbij misschien wel de vier grootste kartrekkers van het evenement bijeen verzameld waren. Ieder met hun eigen persoonlijke drijfveren om ook van deze tweede editie een geweldig succes te maken en ook ieder met haar eigen takenpakket: https://bert-koster.nl/2024/06/19/ineke-carla-carla-en-marianne-over-de-tweede-editie-van-het-hogeland-loopt-voor-geluk/.
En dat van een goede taakverdeling was ook hard nodig want de tweede editie van ‘Het Hogeland loopt voor Geluk’ duurde dit keer geen 12 maar 24 uur, verdeeld over twee dagen dus. Immers, ‘met kanker heb je ook 24 uur per dag te dealen!’ Het aantal artiesten dat langskwam verdubbelde zowat, met onder andere Wia Buze en plaatselijk favoriet Alje van Bolhuis als gevestigde namen. Het parcours was hetzelfde en ook de indrukwekkende ‘stille lichtjes’ ceremonie inclusief een persoonlijk verhaal over wat kanker…