In een provincie opgegroeid met het adagium ‘het was niks, het is niks en het wordt niks’ voedden mijn ouders me op met het besef dat het best wel wat kon worden. De Toekomst was echter al lang gesloten en stond daar als een ruïne. Als kinderen speelden we toch stiekem in deze verboden toekomst tussen de resten van het verleden. Mijn ouders hebben het nooit geweten dat we op deze gevaarlijke plek, de oude strokartonfabriek, ons vertier zochten. Voor hen lagen de kansen en de sleutel voor een goede toekomst bij het ABN. Het algemeen beschaafd Nederlands spreken. Zo werd er tegen de kinderen de gehele lagere schoolperiode Nederlands gesproken en werden we in de puberjaren met een tienertoerkaart op pad het land ‘ingetreind’. Vele leeftijdgenoten zullen dit herkennen. Buiten de provinciegrenzen kwam ik er al snel achter dat deze vooroordelen over Groningen sterk en diepgeworteld waren. Tegen mij konden ze dat wel zeggen, want zonder de typische Groningse tongval kon ik toch echt geen authentieke Groningse zijn. Niets is minder waar, het Groningse bloed stroomt al eeuwen door onze familielijn. Wel ben ik een a-typische Groningse, althans, zo heb ik mezelf maar bestempeld. Want van kleins af aan vind ik het schitterend hier. Het staren naar de punt aan de horizon, een stadje waar je uit kon gaan zonder sluitingstijd, de uitjes naar de Grote Stad en alle andere sentimentele retoriek. Het klopt gewoon in Grunn’n. En dat was vóór de ‘Er gaat niets boven Groningen’ campagne. Het was alles en het kon nog meer worden. Mijn arbeidzame leven begon in Friesland. En daar zag ik wat een andere volksaard kan bewerkstelligen. Hier was en is men trots op het land en liet dat aan iedereen weten. De productie in het werk lag er hoog en ik leerde dat het beter is te falen, dan niet te beginnen. Dus het werd altijd wat in Fryslân, zoals ik de provincie ook begon te noemen. Lang heb ik nagedacht waar dat verschil in mentaliteit (we zitten nu in de jaren ’90) aan te wijten is. Mijn niet onderbouwde conclusie ligt in de hiërarchische structuren. Fryslân heeft geen dominerende grote stad, maar 12 steden. Geen grootschalige landbouw met heersende herenboeren, maar veeteelt die van oorsprong kleinschaliger is. Of deze uiteenzetting klopt laat ik graag aan de historici over. Tijdens een korte vakantie in Noordwest Duitsland zag ik hoe hun, en later…
Afgelopen zondag 27 september jl. werd in Stedum voor de 16e keer, wederom onder uitstekende omstandigheden, de Stemer WielrenTocht (SWT) georganiseerd door de Wielervereniging Oet Steem. Met het oog op het WK Wielrennen dat in 2034 alle Groninger gemeenten zal aandoen kandideert Stedum zich hiermee alvast als een wielergek dorp dat, om de woorden van WK-organisator Thijs Rondhuis te spreken, graag mede-eigenaar van het WK wordt. Ook tijdens deze 16e versie van de enige Ommelander klassieker die start en eindigt in Stedum was het enthousiasme, zowel tijdens maar zeker ook na afloop, groot. Het lijkt daarom nauwelijks denkbaar dat Stedum als dorp met een eigen wielervereniging, vele overige actieve (sport)verenigingen, een bruisend dorpsleven met jaarlijks vele evenementen en gelegen in het epicentrum van het aardbevingsgebied niet in het parcours van 2034 wordt opgenomen. Zowel Oet Stemers als deelnemers uit de regio van het wielergekke Stedum lieten zich van hun beste kant zien tijdens het altijd gezellige afsluitend event op de wieleragenda van Wielervereniging Oet Steem. Traditioneel getrouw werd tijdens de eerste ronde, met voorfietsers, gezamenlijk het Ommeland van Stedum verkend. Via Westeremden, Garsthuizen, Oldenzijl en Oosternieland werd met de wind in de rug, via het nog niet voor iedereen bekende Kolhol, koers gezet naar Spijk, Losdorp, Godlinze en Leermens om vervolgens via Wirdum en Winneweer terug te keren naar Stedum. 45 km genieten van al het moois waar in 2034 ook 500 miljoen mensen met bewondering naar zullen gaan kijken. Mooier wordt het niet! Na een korte pauze met koffie, thee en appelgebak met slagroom in de Vlasschuur in Stedum was het mogelijk om een snelle of ‘trage’ ronde te fietsen. Het wedstrijdelement is in de tweede ronde bij de snelle ronde altijd belangrijk. Wielerkampioen van Stedum is natuurlijk een prijs die je zeker op je conto wilt hebben. Dit jaar een primeur. Anne Gengler wist in een spannende eindsprint voor het eerst beslag te leggen op deze eretitel en mag zich tot 26 september 2027, als de 17e editie van SWT is, de snelste wielrenner van Stedum noemen. Gezien haar snelheid, wedstrijdinstelling en talent wellicht ook een outsider voor het podium in 2034 bij de vrouwen? Onder het genot van een hapje en drankje was het nog lang gezellig in het enthousiaste en wielergekke Stedum. Volgend jaar wordt Thijs Rondhuis dan zeker ook uitnodigd om alvast een deel van het parcours voor het WK van 2034 te verkennen en…
Naam: Niels Middelkoop Adres, Woonplaats: Geboren en getogen in Uithuizermeeden, nu al 4 jaar wonende aan de Colpende te Middelstum. Leeftijd: 34 Burgerlijke staat: Afgelopen week alweer 1 jaar getrouwd. Beroep: Internationaal chauffeur. Hobby’s: Poetsen, zowel m’n personenauto als de vrachtwagen, een biertje drinken in het weekend met vrienden. En ik heb ook zeker plezier in mijn werk in combinatie met de werkgever zelf, misschien dat ik dat ook wel als hobby kan zien. Lievelingsgerecht: Chili con carne, maar halfsmoor een Hasretje naar binnen klappen is ook goud. Mooiste film ooit gezien: De serie Band of Brothers. Mooiste sportmoment ooit: Deze moet ik je helaas schuldig blijven. Mooiste boek ooit gelezen: De gehele reeks van ‘De schippers van de Kameleon’ uitgelezen vroeger. Daarna weinig boeken meer in handen gehad. Kijkt het liefst naar: Mooie (vracht)auto’s en mensen die plezier hebben, geeft me ook energie. Beste popsong aller tijden: Bruce Springsteen  – Out in the street Mooiste/succesvolste versiertruc: Dat is al even geleden, volhouden heb ik wel eens begrepen, haha. Mooiste plekjes van het Hogeland: Het hele gebied van Hornhuizen tot de Eemshaven, het poldergebied onder de dijk langs met bijbehorende boerderijen. Favoriet vakantieland: Net terug uit Canada, daar kan weinig tegenop. Noorwegen er gelijk na trouwens. Mooiste stad: Groningen Favoriete auto: Volvo 850 T5-R Waar heb je spijt van: Denk niet dat ik per se ergens spijt van heb, al had ik misschien wel iets meer kunnen sparen in mijn eerste werkzame jaren. Maar daar tegenover staan ook weer onvergetelijke momenten. Wat zou je ooit nog willen doen: Mijn Volvo 850 en Alfa Romeo 75 laten opknappen tot nieuwstaat, iets met sparen… Droomvrouw/man: Dora uiteraard. Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Als iemand mijn hulp nodig denkt te hebben, laat me voor de rest maar slapen. Hoogtepunt uit het leven: Het kopen van ons eerste koophuis. Dieptepunt uit het leven: Het te vroeg overlijden van enkele dierbaren, is toch iets wat me bij blijft. Volgende vluggertjesgast en waarom: Erik Dijkema, die wil ook graag wat over zichzelf vertellen. Wat wil je verder nog kwijt: Leef je eigen leven, maar denk ook een beetje om een ander!…
Wrister, kun je jezelf in het kort even voorstellen? Wrister Kuiling is de naam, 42 jaar en ik ben gehuwd met Hilde. Ik kom van oorsprong uit Uithuizen waar ik eerst tot mijn achttiende gewoond heb en na een jaartje Middelstum terugkeerde tot mijn dertigste. Hilde komt van oorsprong uit Bad Nieuweschans en woonde toen ik haar via het werk leerde kennen in Scheemda. We zijn in 2016 aan de Lange Drift in Uithuizermeeden gaan wonen en dat bevalt ons prima. Daar leven we samen met onze twee Welsh Corgi Cardigans waar we veel plezier aan beleven. Omdat Hilde drie dagen werkt en ik twee dagen thuiswerk, kunnen we de honden mooi zelf alle dagen uitlaten. Ooit wilde je kok worden toch? Eigenlijk wilde ik net als mijn broers bij Defensie aan de slag maar mijn vader hamerde erop dat ik toch maar vooral een diploma moest halen. Ik hielp vroeger mijn moeder vaak mee tijdens het koken en dat vond ik leuk om te doen. Zij is veel te jong overleden, ik was zelf nog maar vijftien, en toen bleef ik thuis vaak samen alleen met mijn vader over en was ik er om te koken. Ik heb mijn diploma als zelfstandig werkend kok inderdaad gehaald maar van het werken bij Defensie is niets terechtgekomen. Ik werkte in grote keukens voor verzorgingstehuizen en daar kwam door een fusie uiteindelijk een eind aan. Maar inmiddels heb je je naast de fotografie ook in de cijfertjes bekwaamd? Ik kwam inderdaad bij Essent Kabelcom terecht in de tijd dat internetten via de kabel een vlucht nam. Zij fuseerden met @Home en aan mij onder andere de taak om beide administraties te combineren en samen te voegen en dat ging mij vrij makkelijk af. Ik ben op administratief gebied een echte autodidact en solliciteerde succesvol naar een baan op de afdeling facturatie. Essent werd Ziggo en daarna Ziggo Vodafone en ik groeide mee met de organisatie. Daarna heb ik 4,5 jaar op de afdeling facturatie gewerkt voor RDI en sinds kort doe ik de debiteuren-crediteurenadministratie voor Embrace The Human Cloud, gevestigd aan het Sontplein in Groningen. Daar maak ik vier dagen van negen uur. Hoe en wanneer kwam de fotografie op je pad? Dit werd eigenlijk vanaf 2019 serieuzer. Eerder had ik al wel een fotocamera maar hier deed ik weinig mee. Tijdens een weekendje weg met ons tweeën nam ik de camera…
Trump maakt de meest gekke bokkensprongen om aandacht te krijgen, Poetin is net een kleuter door verkiezingen plaats te laten vinden zonder concurrent, het klimaat vertoont steeds meer gekke strapatzen, het geweld in onder andere Soedan en Myanmar zorgen nog steeds voor dood en verderf en in Duitsland lijkt extreem rechts steeds meer macht te krijgen. En ik? Ik sta taarten te bakken omdat de oudste een kwart eeuw wordt. Ik weet nog dat ik 25 jaar geleden met m’n dikke buik voor de televisie zat terwijl de Twin Towers in New York doorboord werden. Ik heb huilend  naar de beelden van die ellende zitten kijken. Toen manlief thuiskwam vroeg ik hem: “op wat voor wereld zetten wij ons kind?”. Vanaf die dag kijk ik niet meer naar het journaal. Niet om de ogen te sluiten, maar om mezelf te beschermen voor de eindeloze stroom van beelden. Uiteindelijk kregen we 3 prachtige kinderen. Het is toch iets wat in de mens zit, jezelf voortplanten, zelfs als de wereld in de fik staat. Ik weet nog dat ik eens tegen de oudste zei: “je bent niet voor niets op deze wereld gekomen?”, en hij vervolgens zei: dat weegt wel heel zwaar op mijn schouders, mam… Nu wordt hij 25. Voor zijn verjaardag heb ik een fotoboek gemaakt. Vijfentwintig jaren vol mooie momenten. Wat is het een emotionele achtbaan om die foto’s allemaal door te akkeren. We hebben als gezin heel wat doorgemaakt in die jaren op en om de boerderij en het vervult me met trots hoe dat we er als gezin doorgekomen zijn en het goed hebben met elkaar. Want het samen zijn als gezin waarin iedereen anders is vraagt wel het een en ander. Liefde alleen is niet altijd genoeg. Het vraagt om openheid. Om gesprekken voeren met elkaar, ook als het lastig is. Om te reflecteren. Soms gewoon even de hand in eigen boezem steken en sorry zeggen. Samen lachen en plezier maken. Discussies voeren die er ook mogen zijn. En incasseren. Incasseren dat de ander anders in elkaar steekt dan jij en gewoon accepteren dat het zo is. Ik blader door de oude fotoalbums met foto’s die nog met een analoge camera zijn gemaakt. Het was altijd zo spannend om het mapje met foto’s open te maken en te zien of ze gelukt waren. Ik deed dat vaak al in de winkel, bij foto Vazlovsky in Winsum.…
Kunt u zich heel kort even voorstellen? Bernhard Johan Bolhuis, dat is mijn volledige naam. Roepnaam Bert. Ik ben op 14 december 1957 geboren aan de Boerdamsterweg in Middelstum als jongste van vijf kinderen. Mijn oudste zuster woont in Appingedam, we verschillen tien jaar qua leeftijd, en mijn twee broers en nog een zus in Middelstum. Ik kom uit een arbeidersgezin. Mijn vader was vroeger wegenbouwer en kabellegger en mijn moeder runde het huishouden. Ik heb in Middelstum ook nog aan de Kwekerstraat, Vlaslaan en de Coendersweg gewoond. We waren destijds op zoek naar een huis met meer slaapkamers zodat ik een eigen kantoorruimte kon krijgen en die huizen waren in Middelstum schaars. Gezien het werk en schoolgaande kinderen, lag Bedum voor de hand om te gaan wonen en het duurde niet lang voordat we daar in 1996 aan de Ommelanderdrift een huis vonden. Door het hardlopen, kende ik ook al veel mensen in Bedum. We wonen hier inmiddels dertig jaar met veel plezier. Wat is uw burgerlijke staat? Ik ben in 1985 getrouwd met de vijf jaar jongere Annemiek Boer. Zij komt oorspronkelijk uit Rottum maar is in Kantens opgegroeid. We hebben elkaar leren kennen, hoe kan het ook anders, in discotheek 538 in Uithuizen. Daar was het al vrij snel raak tussen ons. We hebben samen twee dochters gekregen. In 1987 is Tessa geboren. Zij woont in Haren, is fysiotherapeute en geeft ook les aan de Hanze. Twee jaar later diende Norma zich aan. Zij woont nu ook weer in Bedum na jarenlang in Ankeveen te hebben gewoond. Norma is verzorgende ig. We zijn de trotse opa en oma van vier kleinkinderen, beide kinderen hebben een zoon en een dochter gekregen, in leeftijd variërend van vier tot negen jaar oud. Wat is uw voormalig beroep? Na de lagere school, ging ik naar de MAVO in Middelstum. Heel vroeger had ik bedacht dat ik graag meester wilde worden, dat leek mij een leuk beroep. Maar na de MAVO volgde de MEAO in Groningen. Daar gingen veel meer jongens uit Middelstum heen zoals Henk Medema, Jan Linstra en Henk Hoeksema. Ik koos voor de commerciële richting en behaalde op negentienjarige leeftijd mijn diploma. Ik wilde niet verder leren maar aan het werk en dat lukte prima toen ik in de zomervakantie een vacature zag. Bij Lijnco in Groningen zochten ze namelijk een calculator. Mijn eerste sollicitatiebrief die ik daarheen stuurde…
De eerste lezing bij Kantoor Vreugdenhil na de zomerbreak vond plaats op de vierde dinsdag in september en ging over de derde dinsdag van die maand, beter bekend als Prinsjesdag. Gastvrouw Yvonne Vreugdenhil mocht een volle zaal toespreken, men had er duidelijk zin in. Allereerst was er een speciaal welkom voor Gerbrand van Elten, als fiscalist aan Kantoor Vreugdenhil verbonden en de opvolger van vaste spreker Dick Anholts, die vanavond zijn debuut maakte. Vader en dochter Raangs en Helma Tanis waren er vorig jaar ook om ons bij te praten over de Cavalerie Ere-escorte tijdens Prinsjesdag maar beloofden de aanwezigen vanavond een heel andere insteek qua presentatie. We gingen er dus eens goed voor zitten. Belastingplannen 2027 Allereerst ging Van Elten in op de door het kabinet gepresenteerde belastingplannen van vorig jaar. ‘Geen flauw idee of ze worden aangenomen en of dit met veel ruzie gepaard gaat, daar ga ik immers niet over.’ Maar hij kon ons wel van alles vertellen over bijvoorbeeld de consequenties van de inkomstenbelasting voor ondernemers. Zo wordt de zelfstandigenaftrek tot bijna 10% van het oorspronkelijke bedrag geëlimineerd en verdwijnt de startersaftrek. Daar mag in 2027 nog €10,- voor worden afgetrokken. ‘Een flauw laag bedrag inderdaad maar dat heeft alles te maken met het feit dat de automatiseringssystemen van de Belastingdienst dit anders niet in één keer kunnen verwerken.’ De vermogensbelasting in Box 3 blijft natuurlijk een heikel punt. Volgend jaar verandert er nog niets maar moet je in de toekomst belasting gaan heffen over fictieve winst of dient deze afgetikt te worden wanneer een huis of aandelen uiteindelijk verkocht worden? En dan is daar nog de afschaffing van de aftrek van zorgkosten voor chronisch zieken maar ‘Nederland zou Nederland niet zijn wanneer daar weer een compensatie voor de ergste gevallen tegenover staat.’ Bij de loonbelasting kwam de werknemersparticipatie aan bod om jong talent aan een bedrijf te binden en ook de youngtimersregeling – oudere exemplaren inzetten als auto van de zaak waarin ook privé mag worden gereden –  kwam langs. De schenk- en erfbelasting vergde ook enige toelichting want het heeft er alle schijn van dat de papieren schenking waarbij de kinderen een vordering krijgen op het vermogen van hun ouders intact blijft. En innoveren loont om de vennootschapsbelasting te verminderen maar dan moet het wel gaan om iets ‘immaterieel actief’, bijvoorbeeld een proces om de duurzaamheid te bevorderen. Voor cijferfetisj natuurlijk gesneden koek, echter…
Naam: Anna Veldhuis Adres, Woonplaats: Winsum Leeftijd: 61 jaar Burgerlijke staat: Gehuwd Beroep: Horecaondernemer Hobby’s: Mijn werk is ook mijn hobby. Daarnaast mag ik graag wandelen. Lievelingsgerecht: Ik ben een echte zoetekauw. Als ik toch wat moet noemen dan is dat naast een oranjekoek rendang met rijst…. Mooiste film ooit gezien: Dat is Sound of Music, de eerste film die ik de bioscoop heb gezien. Mooiste sportmoment ooit: Heerenveen – FC Groningen op 22 september 2024, eindslag 2-1, haha… Mooiste boek ooit gelezen: Al het blauw van de hemel lees ik nu, een heel mooi boek. Kijkt het liefst naar: LA Law Beste popsong aller tijden: Dat moet een nummertje van Tina Turner zijn. Mooiste/succesvolste versiertruc: Gewoon lekker jezelf zijn. Mooiste plekjes van het Hogeland: Op het terras bij Eetcafé J&A. Favoriet vakantieland: Ibiza, heerlijk om op dit eiland te zijn. Mooiste stad: Parijs vind ik een geweldige stad. Favoriete auto: Jeep Waar heb je spijt van: Ik heb nergens spijt van. Als er iets fout ging dan heb ik hier van geleerd. Wat zou je ooit nog willen doen: Het Pieterpad afmaken. Droomvrouw/man: George Cloony  Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Voor snoep en lekker eten. Hoogtepunt uit het leven: Trouwen met Halbo. Dieptepunt uit het leven: Het overlijden van John. Geluk en verdriet ligt soms zo dicht bij elkaar. Volgende vluggertjesgast en waarom: Laurens Stiekema, hij doet heel veel vrijwilligerswerk. Wat wil je verder nog kwijt: Kom gerust eens bij ons langs in Winsum….…
Wanneer ik haar bel, is de 33-jarige Dian Arends net teruggekomen van een dagje Duitsland met een goede vriendin. Met de vakantietijd in zicht, werd er lekker ingekocht bij de Oosterburen. ‘Pluk de dag!’, zo moet ze gedacht hebben. Zeker met in het achterhoofd dat op het werk een rustiger periode is aangebroken. ‘Ik werk als financieel planner op de Hanze en houd mij daar onder andere bezig met het budgetbeheer maar ben ook verantwoordelijk voor de inzet van docenten en de roosters voor de studenten. Een veelzijdige baan inderdaad wat maakt dat ik hier inmiddels al weer zeven jaar met veel plezier werk!’ Oud papier En dat van die roosterplanning maakte haar zo’n tien jaar geleden ook heel geschikt om bij de inzameling van het oud papier te worden ingeschakeld. Een activiteit dat de club geen windeieren legt op financieel gebied. Martin Broekmans moet vast een vooruitziene blik gehad hebben want hij was het die het vrijwilligersvuur bij Dian op deed laaien. ‘En nu, tien jaar na dato, houd ik mij nog steeds bezig met het inplannen van vrijwilligers voor de papierinzameling. Het is allemaal wel wat makkelijker geworden, want we kunnen de leden nu via Sportlink inroosteren. Vroeger deden we elke maand onze inzamelingsronde, nu is dit zes keer per jaar geworden. Per ronde zijn er zo’n 35 vrijwilligers nodig en die gaan dan met ongeveer vier persauto’s en nog wat auto’s met aanhanger rond. Tijdens zo’n ronde verzamelen we heel veel oud papier, wat ons als SV Bedum heel wat extra geld oplevert!’ Als het moet, is Dian niet te beroerd om zelf ook mee te lopen maar meestal is het aantal vrijwilligers dat zich op vrijdagavond verzamelt genoeg en dat past haar prima want naast het veldvoetbal, speelt ze ook nog in de zaal. Padellen, Netflixen en lekker uit eten gaan of een drankje doen met vrienden maakt het hobbyplaatje compleet. Activiteitencommissie Naast het inzamelen van het oud papier is Dian ook één van de drijvende krachten achter de activiteitencommissie van de voetbalclub. ‘Daar zit ik nu zo’n jaartje of zes in. Het grootste feest was het eerste jubileumfeest van SV Bedum. Jaarlijks organiseren we zo’n vijf gezellige middagen/avonden. Denk hierbij aan de seizoensopening en afsluiting, de nieuwjaarsborrel en een themafeest zoals Oktoberfest of carnaval. Verder regelen we af en toe ook een zanger op een drukke zaterdag. We organiseren dit met zijn zevenen en we…
Het is als buitenstaander mooi om te zien hoe een nieuwe generatie opstaat bij SV Bedum. Daarbij spelen drie boezemvrienden een belangrijke rol. Eerst bij Futsal Bedum die in drie jaar tijd tot een bloeiende vereniging is uitgegroeid. En nu hebben Joran Arends, Coen Prins en Job Mol elkaar weer gevonden als mede-kartrekkers bij SV Bedum in hun rollen als voorzitter, secretaris en wedstrijdsecretaris. In dit verhaal staat de net dertig jaar geworden ras-Bedumer Job Mol centraal. De man die in zijn jongere jaren bijvoorbeeld voor Friesland Campina en de Jumbo werkte. In laatstgenoemde winkel zwaait hij nu de scepter over de slijterij. Job hierover: ‘Ik ben iemand die graag met mensen omgaat en geniet van de sociale contacten. Ik ben dan ook op mijn plek in mijn nieuwe job. In de winkel zelf krijg je toch meer vragen als waar een bepaald artikel te vinden is maar nu kan ik de mensen ook adviseren en meedenken over het aan te schaffen drankje.’ Het scheelt hierbij vast dat Job tot de Bourgondiërs behoort met, naast de voetballerij natuurlijk, koken en barbecueën en de gezelligheid opzoeken met vrienden en familie als belangrijkste kenmerken. Job is een echte verbinder die daarnaast ook nog eens dik een kwart eeuw voetbalervaring met zich meeneemt want op 4-jarige leeftijd werd hij al lid van VV Bedum. ‘Bij die club heb ik de hele jeugd doorlopen en ten tijde van de fusie had ik de keus tussen het voetballen in zondag 1 of aansluiten bij SV Bedum 2. Ik koos toen voor de eerste optie maar speel inmiddels als rechtsvoor/spits in SV Bedum 6 en dat bevalt prima. Of ik een razendsnelle rechtsvoor ben? Nou ja, dat snelle is er in de loop der jaren wel wat afgegaan maar het plezier in het spelletje en zeker ook de derde helft is er niet minder op geworden. Ik heb ook lang in de zaal gevoetbald maar daar ben ik nu net mee gestopt.’ Vrijwilligerswerk Het verhaal van Job is niet alleen die van de gezelligheid maar ook het pakken van verantwoordelijkheden. ‘Vroeger in de jeugd werd alles voor je geregeld. Ik vind het leuk én vanzelfsprekend om nu wat voor de club terug te doen. Dat zat er eigenlijk al vrij vroeg in want ik was een jaar of 14 a 15 toen ik als een soort van ‘snuffelstage’ al bardiensten draaide bij VV Bedum. Dat doe…
Belofte maakt schuld en afspraak is afspraak. Zo ben ik, soms met enige dwang, opgevoed en groot geworden. Dus ook dit jaar, zoals afgesproken met Bert, weer een bijdrage Oet Steem. Bert kwam weer vroegtijdig op de lijn en een nieuwe deadline in mijn leven was geboren. De afgelopen maanden heb ik daarom met regelmaat aan Bert gedacht. Meer specifiek: wat zal ik dit jaar de wereld weer eens inslingeren via zijn goed gelezen nieuwskanaal. Stof tot nadenken voor mij …….. In mijn telefoon gelukkig een rijtje met mogelijke onderwerpen die ter inspiratie kunnen dienen. Ik zou iets kunnen schrijven over het toevoegen van leven aan een dag. Dit geïnspireerd door een goede wielervriend Oet Beem die geconfronteerd is met een levensbedreigende ziekte. Het wellicht belangrijker is om leven aan een dag toe te voegen dan vooral gericht te zijn op het toevoegen van dagen aan je leven. Alleen al over de laatste zinsnede zou je natuurlijk al een ‘verhaaltje’ kunnen schrijven, want kun je überhaupt zelf dagen aan je leven toevoegen? Maar dit even daargelaten, de gedachte Oet Beem heeft ook mij wel aan het denken gezet. Wat doe ik eigenlijk met de dagen die mij gegeven zijn? Besteed ik ze wel wijs genoeg? Is het tijd voor een heroverweging? Moet ik andere prioriteiten stellen? Wellicht vaker “Nee” zeggen? Eens een rijtje maken wat eigenlijk echt belangrijk is in mijn leven? Voor mij stof tot nadenken …. Ik zou ook iets kunnen schrijven over de wijze woorden van een oud collega met dezelfde voornaam die afgelopen zondag mooie en inspirerende woorden sprak vanuit zijn Overtuiging. Over wat je in je eigen dorp kunt betekenen, je naaste in de straat of de buurt die wellicht gebaat is bij een bezoekje, een luisterend oor of hulp bij een klusje. Dat ook je daden van belang zijn om te laten zien wat je beweegt en waar je voor staat. Voor mij stof tot nadenken …. Of wellicht zou ik een ‘verhaaltje’ over één van mijn favoriete zangers Stef Bos kunnen schrijven. Een woordkunstenaar die met zijn geheel eigen kenmerkend stemgeluid hele mooie en ontroerende teksten schrijft over o.a. de liefde, het leven en het loslaten van het leven. Zelf vind ik de volgende zin uit zijn breed repertoire bijzonder mooi; “Wij staan op de schouders van onze voorouders, wij zingen met hun stem”. Zo had ik tot voor kort mijn doen, laten…
Naam: Raymond van Houten Adres, Woonplaats: Wilhelminalaan in Bedum. Leeftijd: 51 jaar Burgerlijke staat: Gehuwd Beroep: Chauffeur / planner Hobby’s: Sinds ik niet meer mag voetballen, stop ik veel vrije tijd in mijn vrachtwagen. Dus zal dat mijn hobby wel zijn, haha. Lievelingsgerecht: Aardappels met andijvie en een gehaktbal van moeders (Adie). Mooiste film ooit gezien: Ik ken veel mooie films, er is niet eentje die er uitspringt. Mooiste sportmoment ooit: Goal Dennis Bergkamp tijdens het WK 1998 tegen Argentinië. Mooiste boek ooit gelezen: Ik lees bijna nooit een boek. De laatste was die van Derksen en die vond ik wel leuk. Kijkt het liefst naar: Mooie trucks, auto’s en vrouwen. Beste popsong aller tijden: Ik vind veel muziek leuk maar ga heel goed op Nederlandstalig. Mooiste/succesvolste versiertruc: Geen idee, ging eigenlijk altijd vanzelf. Mooiste plekjes van het Hogeland: Onze achtertuin, haha. Favoriet vakantieland: Zuid-Frankrijk  Mooiste stad: Groningen Favoriete auto: Ford F250 Pick up uit de jaren zeventig. Waar heb je spijt van: Oef…..heb je even? Wat is spijt? Er zijn dingen in het leven gebeurd waarvan je later denkt, dit had niet zo gemoeten. Wat zou je ooit nog willen doen: Een tweede huis in het zuiden van Europa kopen. Droomvrouw/man: Mien Leentje. Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Moeilijk, maar volgens Helena frikandellen! Hoogtepunt uit het leven: Mijn drie kinderen. Dieptepunt uit het leven: Het overlijden van dierbaren (pa en Fred). Volgende vluggertjesgast en waarom: Niels Middelkoop, collega-chauffeur uit Middelstum. Wat wil je verder nog kwijt: One life live it!…
Burgemeester, kunt u zich heel kort even voorstellen? Ik ben 47 jaar geleden geboren in Delfzijl. Getrouwd en trotse vader van een negenjarige dochter. We wonen nu nog tijdelijk in Pieterburen maar we hebben een huis in Winsum gekocht. Deze wordt nu verbouwd dus we moeten nog even geduld hebben voor we hier in kunnen. Na zestien jaar Delfzijl volgden nog enige jaren in Wagenborg. Qua studie was ik een echte stapelaar. Want na de MAVO en HAVO op de Fivelcollege in Delfzijl, ben ik verhuisd naar Leeuwarden waar ik op het HBO Overheidsmanagement en bestuurskunde ging studeren, gevolgd door de studie juridische wetenschappen aan de Rijksuniversiteit Groningen. Die laatste studie combineerde ik met de functie van beleidsmedewerker in het Kabinet van de Commissaris van de Koningin in Groningen. Vanuit die functie kwam ik regelmatig in aanraking met de nodige burgemeesters en ik denk dat daar het eerste zaadje gepland is richting mijn huidige functie. Maar eerst ben ik nog raadslid en wethouder in de gemeente Heerenveen geweest.. U bent via Delfzijl, provincie Groningen, Heerenveen en Twenterand uiteindelijk burgemeester van Het Hogeland geworden. Wat trok u terug naar het noorden? In 2020 kreeg ik inderdaad de kans om burgemeester te worden van Twenterand, een gemeente in Twente in de provincie Overijssel. Ik heb die gemeente vijf jaar met veel plezier en toewijding gediend maar toen kwam de functie van burgemeester van de gemeente Het Hogeland vrij. En zo’n kans dient zich misschien maar één keer per twaalf jaar aan. Het is een gemeente die mij direct erg aantrok en waar ik mij thuis voel. Het kent  veel uitdagingen maar bruist ook van de energie en karakter. Ik ben een echte noordeling, spreek de Groninger taal en mijn familie en vrienden wonen in de provincie. Voor mijn eigen gevoel had ik geen andere keus om te solliciteren naar deze eervolle baan. U bent nu ongeveer een jaar burgemeester. Wat heeft u in dat eerste jaar het meest verrast aan Het Hogeland? Ik ben inderdaad op 1 augustus 2025 als burgemeester geïnstalleerd en nam mij voor om alle 52 dorpen binnen de gemeente binnen een jaar te bezoeken. Dat was mij gelukt wanneer het in januari en februari niet zo slecht weer geweest was, inclusief sneeuw en ijzel. Maar voor de maand september zijn de laatste dorpsbezoeken ingepland. Ik heb onder andere met de inwoners, dorpsbelangenorganisaties en ondernemersverenigingen gepraat en mij verwonderd…
Kunt u zich heel kort even voorstellen? Mijn officiële naam luidt Berendina Lanenga – van der Muil, roepnaam Dini. Ik ben op 13 juni 1942 geboren in Niezijl nabij Grijpskerk. Op mijn derde is ons gezin naar Eenrum verhuisd en daar woon ik nu nog steeds. Mijn vader was aanvankelijk boderijder maar ging later bij Rixona in Warffum werken op het laboratorium. Mijn moeder runde het huishouden. Ik heb nog twee jongere broers. Jan is 82 en woont ook in Eenrum en Henk (71) is in Uden terechtgekomen. Ik heb in mijn jonge jaren in Eenrum in de Molen-, Uilken en Tuinbouwstraat gewoond. Toen ik zwanger werd, woonden we drie jaar in het stationsgebouw. Daarna heb ik nog weer zestien jaar aan de Uilkenstraat gewoond tot 1984. En sinds die tijd wonen we met veel plezier aan De Vennen. Dit huis hebben we destijds gekocht. Wat is uw burgerlijke staat? Jacob Lanenga en ik zijn op 17 juni 1965 getrouwd. Jaap komt oorspronkelijk uit Zuidwolde, veel van zijn familieleden wonen in Bedum. We hebben elkaar leren kennen tijdens danslessen in Café Bulthuis. Daar waren we elke zondagavond van 19.00 tot zo’n 24.00 uur aan het dansen en de mensen kwamen hier vanuit de wijde omgeving naar toe. Jaap en ik raakten al snel aan de praat en we dansten uiteraard regelmatig met elkaar. Al snel werden we een stelletje. We hebben drie kinderen gekregen. In 1965 is Bea geboren. Zij werkte hier oorspronkelijk op het gemeentehuis maar is naar Borger verhuisd. Dick is 59, onderwijzer en woont in Nijkerk nabij Amersfoort. Janita ten slotte is 54 en woont in Leens. Na een jarenlang dienstverband bij Opmaat in Bedum, werkt ze nu voor Stut en Steun in Loppersum. Jaap en ik zijn de trotse opa en oma van zeven kleinkinderen van 21 tot 31 jaar. Zes van de zeven hebben al een partner. Zelf ben ik één van vijf geslachten, ik hoop het nog mee te mogen maken dat mijn kleinkinderen ook weer kinderen krijgen. Zowel de kinderen als de kleinkinderen doen het hartstikke goed. Dat maakt ons een gelukkige familie. Wat is uw voormalig beroep? Na de lagere school ben ik naar de MULO in Eenrum gegaan, beide scholen zaten in hetzelfde gebouw. Eigenlijk wilde ik graag kleuterleidster worden maar daar hadden mijn ouders geen geld voor. Na drie jaar MULO was ik er zat van en ik ging zonder…
Ik keerde vrijdagmiddag jl. terug naar het kerkhof waar de weersomstandigheden dit keer een stuk prettiger waren. Een mooi moment om ook even weer bij het graf van mijn ouders te kijken. Richtte ik mij de vorige keer op de veldjes achter hun graf, dit keer licht de focus op de twee veldjes ervoor en dan valt mij direct al wat op. Het zal ze wellicht goed doen dat ze op het kerkhof vergezeld worden door enige oud-buren van vroeger. En bij de naam van Martinus Hazekamp zal menig lezer die ooit bij Huiskamercafé Tinus en Eke geweest is, direct licht nostalgische gevoelens ontwaren. Ik wel in elk geval. Ik kwam er niet heel vaak maar het leverde altijd markante verhalen op. Hetzij door de gasten die er zaten, hetzij door de sterke verhalen van Tinus. Daarbij was het de traditie dat Eke de verjaardagen van mij en mijn broers en zusters oplepelde en vaak gingen we op Oudejaarsdag die kant op om het jaar uit te luiden. De laatste keer moet in 2009 geweest zijn en de kachel loeide als vanouds in de afgeladen volle huiskamer. Met terugwerkende kracht koester ik de film ‘Stillevens’ die dorpsgenoot Itamar Kool over de familie Hazekamp en het leven in Westerwijtwerd maakte nog meer: https://www.youtube.com/watch?v=K573HzaKDnI. Tegenover het graf van mijn ouders staat een stalen fiets als stille getuige van een tragisch ongeval. Waar de moeder van de melkboer vrijdag a.s. 100 jaar hoopt te worden, eindigde het leven van haar zoon en de immer vrolijke melkboer Tiemen maar zo heel abrupt wat tot een schok in het dorp leidde. Nog even snel een boodschapje wegbrengen werd hem fataal en dompelde een familie, en eigenlijk het hele dorp, in rouw. In allerijl werd de Hoeksteenkerk, die opgekalefaterd zou worden na alle aardbevingschade, opgepoetst om de grote stoet aan mensen die afscheid wilde nemen te herbergen. De oudste dochter schreef een mooi boek over haar vader en het uitstervend beroep van melkboer als geweldig eerbetoon. Ik wilde er destijds eigenlijk helemaal geen verhaal aan wijden maar kreeg in de nacht voor de begrafenis maar zo een ingeving over hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is: https://bert-koster.nl/2015/06/10/fragile/. Dat wordt even later weer bevestigd als ik de namen van twee jongemannen zie staan die ook een link met Westerwijtwerd hebben. Eén verloor de strijd met die vreselijke ziekte en de ander werd gekweld door zijn geest…