Het idee was zo mooi. Of ik op een vrijdagmorgen niet een keer langs kon komen om kennis te maken met de leden van de o zo belangrijke accommodatieploeg die er zorg voor dragen dat het sportcomplex er altijd tip top verzorgd uitziet. Maar door gezondheid- en vakantieperikelen van enige leden van de harde kern bleef het erbij. Gelukkig is daar altijd nog bestuurslid Ewald Veenstra die het hele accommodatiegebeuren in zijn portefeuille heeft zitten en gaarne bereid was om de loftrompet uit te steken voor deze ‘stille krachten achter de schermen’ en hun werkzaamheden.
Ewald Veenstra
En dat is natuurlijk ook een mooie manier om wat meer over Ewald zelf te weten te komen, de man die op meerdere fronten actief is binnen de club. ‘Ik ben 57 jaar geleden geboren in Uithuizermeeden en de liefde bracht mij in 1993 naar Winsum. Mijn partner is namelijk Ingrid van der Veen, de dochter van de bekende voetballer Klaas die de eerste betaalde voetballer in onze provincie was. Ingrid en ik zijn de trotse ouders van dochter Vera (23) die net in Groningen is gaan wonen en zoon Thijs (21) die nog gezellig thuis woont.
Ik ben samen met twee kompanen als bouwkundig ingenieur mede-eigenaar van drie bedrijven: Tandem Vormgeving en Tandem Schade in Loppersum en Martini Architectuur in Groningen. Met zijn drieën sturen we zo’n vijftien personeelsleden aan. Met Tandem Vormgeving zijn we al enige jaren één van de drie hoofdsponsoren van het eerste elftal.
Zelf voetbal ik sinds 2014 in een van de 45+-teams binnen onze vereniging na eerder jarenlang voor De Heracliden gevoetbald te hebben. Een hoogvlieger ben ik nooit geweest, mede door het nodige blessureleed. Maar ik beleef nog steeds veel plezier in het spelletje. Daarbij ben ik in 2012 voor het eerst in het bestuur gekomen, toen nog voor vv Hunsingo. In die hoedanigheid was ik betrokken bij de fusie, iets wat binnen mijn Hunsingo-schoonfamilie toch wel een gevoelige snaar raakte.
Ik ben trots dat ik vanuit mijn werk mee mocht helpen met het ontwerp en de realisatie van het nieuwe clubgebouw. Door gezondheidsperikelen ben ik in 2018 gestopt binnen het bestuur maar in 2023 werd ik voor een adviesrol gevraagd om het toenmalige bestuur te ondersteunen en in 2024 ben ik opnieuw toegetreden en houd ik mij onder andere, samen met Jeroen Roze, bezig met de aansturing van de vrijwilligers van de accommodatieploeg en de…
Wanneer ik met kantinecoördinator Bianca Sloots bel, kom ik er al vrij snel achter met een hele bezige bij te maken te hebben. Dat uit zich allereerst in haar baan als medewerker van het kabinet van de commissaris van de Koning René Paas, waarvoor ze minimaal drie dagen in de week werkt om zijn taken te verlichten.
Bianca is geboren in Almelo, op haar twaalfde richting Baflo verhuisd om vervolgens aan het eind van haar tienerjaren in Winsum neer te strijken. De plaats waar ze na haar studiejaren in Groningen met haar man Bart opnieuw ging wonen aan het begin van deze eeuw.
‘We zijn de trotse ouders van zoon Jari (17) en dochter Lilian (19). Door de voetbalcarrière van Jari, die het afgelopen seizoen op jonge leeftijd in het eerste elftal van vv Winsum debuteerde, zijn we bij de club betrokken geraakt. We gingen vroeger altijd zowel bij de thuis- als bij uitwedstrijden kijken en ik ben jarenlang kledingwasvrouw geweest. Nog steeds ben ik elke zaterdagmiddag langs de lijn te vinden om naar het elftal waarin hij speelt te kijken, dat is naast het varen in onze boot en een seizoenskaart bij FC Groningen een grote hobby.’
Kantinecoördinator
En die ontspanning kan ze goed gebruiken want de rol van kantinecoördinator vergt, wanneer je hem goed in wilt vullen, het nodige van je tijd. ‘Zeker de laatste weken met bijvoorbeeld de organisatie van de KNVB-bekerfinales waren zeer intensief. Ik denk dat ik toen wel zo’n twaalf uur per week met het kantinegebeuren bezig was. Eigenlijk was dat veel te gek en dat heb ik dan ook aangegeven bij het bestuur, dat gaan we volgend seizoen anders aanpakken.’
Toch ervaart ze veel voldoening van haar functie waarmee ze twee seizoenen geleden is begonnen. ‘Want je doet het niet alleen. Nu de vakantieperiode is aangebroken, kan ik mij mooi bezighouden met het opstellen van de barroosters. Daarbij maak ik dankbaar gebruik van de diensten van 45 vaste barmedewerkers die één keer per vijf weken een shift draaien van drie uur achter elkaar en daarbij zijn er zo’n 10 flexibele krachten die regelmatig een keer bijspringen. De rest van het ‘kantinepersoneel’ wordt geworven vanuit de seniorenelftallen en de ouders van de jeugdspelers. Al die vrijwilligers moeten op donderdagavond, zaterdag en tijdens eventueel ingeplande inhaalwedstrijden op dins- en woensdagen worden ingepland.
Dat vergt qua planning ook inzicht in de wedstrijdschema’s van de senioren maar…
Naam: Erwin Hollaar
Adres, Woonplaats: Opgegroeid in Leusden en Amersfoort, sinds 2002 woonachtig in Winsum.
Leeftijd: 54 jaar
Burgerlijke staat: Geregistreerd partnerschap met Lianne.
Beroep: Motorinstructeur & touringcarchauffeur.
Hobby’s: Klussen, tuinieren (maar niet te vaak), kamperen, met de motor naar het buitenland en toeren met onze schoolbus.
Lievelingsgerecht: Lastig kiezen, ik ga voor zowel de rijst met kippenragout als de jachtschotel.
Mooiste film ooit gezien: Ik heb geen specifieke film die ik mooier vind dan de rest, ik scroll altijd gewoon door het Netflix aanbod. De laatste die ik zag was Ome Cor. Dat vond ik een wat gekke film, maar wel leuk om naar te kijken.
Mooiste sportmoment ooit: Hoewel ik echt hélemaal níks met voetbal heb, toch het EK van ’88.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik lees nooit boeken, komt vast door die verplichte boekenlijst van de middelbare school…..
Kijkt het liefst naar: M’n vrouw
Beste popsong aller tijden: Echt géén idee, er zijn zó veel leuke nummers…
Mooiste/succesvolste versiertruc: Ik heb mijn vrouw versierd in de lesauto, al was het eigenlijk andersom.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Dat hangt van de activiteit af: uitwaaien op Noordpolderzijl, op de motor over de Garnwerderweg of lopend door het oude centrum van Winsum.
Favoriet vakantieland: Frankrijk! Dat voelt echt als m’n tweede thuisland.
Mooiste stad: Ik heb eigenlijk geen voorkeur, maar we gaan over 2 weken voor 4 dagen met de touringcar naar Berlijn en ik heb begrepen dat het een prachtige stad is dus daar kijk ik wel enorm naar uit.
Favoriete auto: Volvo
Waar heb je spijt van: Spijt? Daar heb je niks aan! Dat levert alleen maar negatieve energie op.
Wat zou je ooit nog willen doen: Met een camper door Europa trekken.
Droomvrouw/man: Lianne natuurlijk!
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Nou, ik slaap wel heel graag hoor, maar vroeg op om op vakantie te gaan is wel een goede reden.
Hoogtepunt uit het leven: Ons gezin.
Dieptepunt uit het leven: Gelukkig nog geen dieptepunten ervaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Harm Jan Bos omdat het mijn klus- en motormaat is.
Wat wil je verder nog kwijt: Mag ik hier reclame maken voor onze coole schoolbus? Ja? Dan bij deze: Opweg in het Hogeland brengt jou met je familie of bedrijf naar de mooiste en leukste plekjes in het Hogeland: www.opweginhethogeland.nl.…
Ooit heb ik Tim Boerema eerder mogen interviewen. Dat was in 2021 en toen was hij net als hoofdtrainer bij JO-12 begonnen na eerder al assistent-trainer bij JO-13 te zijn geweest. Tim is een kind van de club die op zijn vierde al lid werd van Viboa en de afgelopen jaren tussen het eerste en het tweede elftal van vv Winsum pendelde. Dat deed hem besluiten om voor dit seizoen voor SIOS te kiezen om daar voor een plek in het eerste te gaan. De zaterdagochtend kan hierdoor mooi vrij gepland worden voor de bezoeken aan het Winsumer sportpark.
Cyprus
Ik bel met Tim tijdens zijn vakantie op Cyprus waar hij met zijn vriendin, met wie hij in Winsum samenwoont, lekker bij kan tanken na een hectische periode op werkgebied. ‘Na mijn ALO-opleiding ben ik eerst als gymdocent aan de slag gegaan maar dat was het toch niet helemaal voor mij. En dus besloot ik te solliciteren bij de ALDI waar ik net sinds een maandje of drie in het distributiecentrum in Groningen werk in het transport en logistiek gebeuren. Wel een omslag inderdaad maar voor nu bevalt het mij heel goed.’
Vlak voor de zomerbreak sloot Tim ook een mooie en leerzame periode af bij FC Groningen. ‘Vanuit een opleidingsexperience bij vv Winsum werd ik door ‘De trots van het Noorden’ uitgenodigd om de vooropleidingtrainingen van de jongste jeugdteams op mij te nemen. Willem Strijland was mijn aanspreekpunt en op het sportcomplex zie je ook mannen als een Peter Hoekstra en Sander van Gessel rondlopen. Het is leuk en leerzaam om te zien hoe zij de trainingen uitzetten en waar ze op letten. Die bagage kan ik nu mooi meenemen naar mijn nieuwe functie als Hoofd Jeugdopleiding Onderbouw.’
Jeugdtrainer
Het zal voor Tim in zijn nieuwe rol wel wennen worden om niet meer aldoor op het veld te staan om trainingen te verzorgen zoals hij dat in de afgelopen jaren deed voor de jeugd van JO-12 tot en met JO-17. ‘Dat zal ik zeker missen en ik sluit niet uit dat ik dit in de toekomst weer op ga pakken maar voor nu is dit in combinatie met mijn nieuwe functie bij de ALDI en mijn sportieve uitdagingen bij SIOS het beste. De afgelopen jaren was het continu haasten geblazen op de zaterdag en ik hoop hier nu wat meer structuur en rust in te krijgen.
Maar je zult…
‘Waar liep jij nu heen?’ Een terechte vraag natuurlijk van voormalig secretaris Wendy die mij tijdens een thuiswedstrijd van het eerste naar het vijandige doel zag lopen en vervolgens snel weer terug. Wel buiten de omheining uiteraard. Toen ik uitlegde dat ik op zoek was naar de locatie van mijn reclamebord bij de club en hem vanaf die plek kon spotten was zij tevreden met de uitleg.
Sponsor geworden
De omstanders begonnen echter over een betere zichtlocatie en waarom ik geen dubbel bord genomen had. Mijn gevatheid liet mij op dat moment helaas in de steek, anders had ik op kunnen merken dat mijn bord net zo groot is als die van de plaatselijke notaris, om maar een dwarsstraat te noemen.
Maar ik pak nu mooi hier mijn extra pr-momentje hoor. Want de introductie van mijn onderneming in de nieuwsbrief voor de thuiswedstrijd tegen Surhuisterveen was zo mooi dat ik hem jullie niet wil onthouden. Complimenten derhalve voor de commerciële commissie!
‘Deze keer zetten we Bert Koster in het zonnetje. Bert is internetcolumnist en tekstschrijver uit Middelstum, bekend om zijn herkenbare en vaak humoristische kijk op het dagelijks leven. Zijn columns raken, laten glimlachen en zetten soms even aan het denken.’
Sponsoravond met Bas Nijhuis
Poeh hé, zo zou ik mijzelf natuurlijk nooit neer durven te zetten. Alleen al om zo’n introductie word je sponsor bij vv Winsum! En het leverde nog veel meer moois op. Zo was ik in februari getuige van de komst van Bas Nijhuis en zijn aangever Eddy van der Ley naar jullie fraai complex tijdens de sponsor- en Vrienden van vv Winsum-avond van de club.
Wat een gezellige avond was dat. Eerst lekker dikkedakken tijdens de winterbarbecue in een informeel samenzijn en daarna de heerlijke verhalen van deze scheidsrechter die ook regelmatig aanschuift bij de mannen van Vandaag Inside. Ook het scheidsrechterskorps was uitgenodigd en vader en zoon Post lieten zich tijdens de veelvuldige interactie met het publiek nadrukkelijk gelden. Waarom de term ‘Geile Geert’ zo maar opeens door de zaal galmde, weet ik niet meer maar het was wel een van de mooie verhalen die bleef hangen.
En die mij direct weer te binnen schoot toen ik de man in kwestie die term direct weer hoorde noemen tijdens de afsluitende slot- en sponsordag. Ook daarvoor was ik persoonlijk uitgenodigd. Echt, het is een aanrader hoor om sponsor te worden van vv Winsum want je…
Henk kwam uit Groningen en dat hoorde je. Zijn collega’s vonden het prachtig en grinnikten vaak als Henk aan het woord was of keken elkaar wat lachend aan als hij vertelde over zijn winkel in de binnenstad van Groningen. Dit maakte Henk wat onzeker en hij ging twijfelen aan zijn capaciteiten en deskundigheid. Dat voelde niet goed, en dat is eigenlijk nog wat zwak uitgedrukt.
Als hij weer eens in de trein zat van Groningen naar Rotterdam voor een landelijk overleg was Zwolle een belangrijk punt voor hem: “Zal ik hier uitstappen en teruggaan naar Groningen om niet de hele dag de grapjes en plaagstoten over mijn Groninger dialect aan te horen?”, vroeg hij zich dan vaak af. Maar dat deed hij niet. Henk was heel plichtsgetrouw en op zijn eigen werk waar iedereen met een dialect sprak, voelde hij zich meer dan thuis.
Henk was al meer dan 12,5 jaar een geliefde bedrijfsleider van een grote landelijke keten die sportartikelen verkocht. Hij werkte op een vestiging in de stad Groningen en woonde samen met zijn gezin in de gemeente Eemsdelta. Daar voelde hij zich thuis, in zijn omgeving maakte niemand grapjes en flauwe opmerkingen over zijn dialect. Niet omdat de mensen daar allemaal perfect en volmaakt waren, maar omdat iedereen daar elkaars taal sprak en elkaar verstond.
Vaak moest hij dan denken aan een liedje van zijn favoriete zanger Daniel Loheus die dan zingt: “Gien mense kek joe an op de klank van joen woordn. Standverschil is uut de mode doar schöt geen mense wat met op. Bovendien is doar geen tied veur, we hebben wel wat anders an de kop. (Ten Oosten van de Iessel)
“Zeg nog eens wat in het Gronings Henk.”, vroeg een collega lachend toen ze nog een kop koffie dronken want de meeting, zo noemden zijn collega’s dit overleg, was nog niet begonnen. De andere collega’s lachten wat mee. Henk deed alsof hij niets hoorde en keek naar een ander tafeltje waar een paar collega’s gingen zitten waar hij zich meer op zijn gemak bij voelde. Maar het droevige gevoel dat hij in de trein al had, werd nog een beetje erger.
Natuurlijk wist ook Henk dat het allemaal grappig bedoeld was. Maar toch ging hij vreselijk twijfelen aan zichzelf. Soms balde hij zijn handen onder de tafel tot vuisten en had hij de neiging om zijn grootste pester een stomp voor zijn bek…
Naam: Erik Dijkema
Adres, Woonplaats: Huizingerweg, in het mooie Westeremden.
Leeftijd:40
Burgerlijke staat: Getrouwd met Irene en we hebben twee zoons: Jens en Jurre.
Beroep: Chauffeur
Hobby’s: Ik mag graag naar de schietclub gaan (niet dat het geweer uit de kast komt hoor). Plus een beetje auto wassen en zorgen dat ie weer gereed staat voor de nieuwe week. Verder thuis beetje bezig zijn met de jongens.
Lievelingsgerecht: Witlof ham/kaas
Mooiste film ooit gezien: Ik ben niet echt een filmkijker, maar als ik dan moet kiezen dan ga ik voor Bud Spencer en Terence Hill films.
Mooiste sportmoment ooit: Een mooiste transportmoment heb ik wel, dat was een rondje Noord-Zweden/Noorwegen.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik denk, net als mijn voorganger Niels Middelkoop, ‘De schippers van de Kameleon’ maar dat was meer omdat het moest op school.
Kijkt het liefst naar: Kan wel genieten als ik mijn vrachtwagen zie staan.
Beste popsong aller tijden: Henk Wijngaard – Ik zie de wereld.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Uhhhhh, nou dan zou je Irene moeten vragen. Maar denk iets met een Messengerberichtje op Facebook en nu zijn we al 11 jaar verder en bijna 7 jaar getrouwd!
Mooiste plekjes van het Hogeland: Westeremden natuurlijk maar hou verder van de rust en ruimte van het Hogeland/platteland.
Favoriet vakantieland: Zijn een keer naar Mallorca en Rhodos geweest en binnenkort gaan we op Cran Canaria kijken.
Mooiste stad: Ik hou eigenlijk niet echt van steden.
Favoriete auto: Was altijd wel erg VW Golf fan. Maar we hebben nu een Volvo xc90, dat is echt een beest.
Waar heb je spijt van: Spijt niet, meer dat ik denk dat had misschien beter gekund of ik zie het als een leermoment.
Wat zou je ooit nog willen doen: Als de kinderen wat ouder zijn weer echt internationaal transport doen. Dan samen met Irene dubbel bemande ritten rijden.
Droomvrouw/man: Mijn Ireen natuurlijk.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Uh, het liefst slaap ik gewoon door, maar als iemand mijn hulp nodig heeft, geen probleem!
Hoogtepunt uit het leven: Geboorte van onze zoons Jens en Jurre. En het behalen van mijn ondernemersdiploma. Daar heb ik even voor moeten studeren maar met goede hulp heb ik dat ook gered.
Dieptepunt uit het leven: Het verliezen van dierbaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Gijs Wiltjer, die heeft ook vaak een goede kijk op dingen.
Wat wil je verder nog kwijt: Niels Middelkoop, dit…
Diemer, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Ik ben Diemer Bosma, gehuwd, 58 jaar geleden in Slochteren geboren, opgegroeid in Winsum en tegenwoordig woonachtig in Sauwerd. Ik ben internetondernemer, fotograaf, verhalenverteller en bovenal liefhebber van het Groningse landschap.
Je bent van oorsprong een ondernemer pur sang?
Niet helemaal maar het zat er al wel vroeg in. Ik ben namelijk via diverse tijdelijke banen in de offshore beland en daarna zo’n 10 jaar werkzaam geweest als Noordzeevisser. Mijn kompaan en ik hadden een oud schip, de regelgeving veranderde voortdurend en er kwamen veel kosten aan.
Voor mij een reden om er in 2005 mee te stoppen. Daarna ben ik het internet opgegaan en ik bleek er aanleg voor te hebben. Als autodidact leerde ik mijzelf websites bouwen. We zijn dik twintig jaar verder en ik ben nu volledig gefocust op een E-commerce bedrijf met diverse webshop’s waarvan ijzerwarenwebshop.nl de grootste is met duizenden artikelen.
Ik heb hiervoor een eigen loods in Groningen en beheer al met al, met een team bestaande uit zes personen waarmee ik nauw samenwerk, negen websites. De orders komen 24/7 binnen en ik ben dan ook veel aan het in- en verpakken. Dat ondernemersbloed zit er gewoon in: kansen zien, uitproberen en er vol voor gaan.
Hoe doe je dat eigenlijk fulltime van het leven genieten?
Op LinkedIn staat inderdaad dat ik ondernemer en fulltime levensgenieter ben. Dat is een bewuste keuze geweest. Ik ben namelijk op mijn veertigste bijna verdronken. Ondanks dat ik een goede zwemmer ben, werd een sterke stroming mij bijna fataal. Het is dat een surfer mij toevallig zag, anders was ik er niet meer geweest. Waar ik voor die tijd dikke auto’s en veel geld verdienen belangrijk vond, werd dat daarna heel anders. Het klinkt misschien gek maar ik ben blij dat het mij destijds overkomen is want ik leef nu veel bewuster!
En dat doe ik door mijn zakelijke activiteiten zo in te richten dat er ruimte ontstaat voor passie. Daarbij heb ik het geluk dat ik weinig slaap nodig heb. Ik ben altijd al rond 05.00 uur wakker en blijf dan niet liggen. Dankzij een heel fijn en kundig team kan ik de dag zo indelen dat er balans is. ’s Ochtends de nodige zaken regelen en in de middag als er tijd is op pad met de camera zonder strakke planning.
Dat doe ik vaak niet alleen…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Desiree van Randen – Meijer. Ik ben op twee december 1961 geboren op een boerderij aan de Electraweg in Oldehove. Mijn ouders waren beiden actief in het bedrijf en ik hielp mee waar het kon. Op zestienjarige leeftijd was ik het eerste meisje dat haar trekkerrijbewijs haalde. Ik heb nog een jongere broer van zestig jaar. Hij heeft de boerderij overgenomen en is hierdoor de vierde generatie Meijer die deze boerderij in Oldehove in eigendom heeft.
Op mijn elfde verhuisden we naar Ens. Dat vond ik maar niets en ik heb nog gevraagd of ik niet bij mijn oma kon blijven wonen maar daar wilden mijn ouders natuurlijk niet aan. In het nabijgelegen Bant ben ik op den duur gaan samenwonen en op mijn 32e verhuisden Schelte en ik naar een grote boerderij in Saaksum waar genoeg ruimte was voor onze paarden. In 2020 zijn we naar Kloosterburen verhuisd. Ik dacht dat ik Saaksum vreselijk zou gaan missen maar dat viel uiteindelijk mee. We wonen hier geweldig en doen volop mee met activiteiten in het dorp.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1989, na zes jaar samenwonen, getrouwd met de oorspronkelijk uit Kollumerzwaag afkomstige Schelte van Randen. Ik heb hem leren kennen op een carnavalsfeest in Emmeloord, het was direct raak. Dat was overigens ook de laatste keer dat hij met mij mee geweest is naar carnaval want hij moet er niets van hebben.
We hebben drie kinderen gekregen. Wietse werd in 1991 geboren en woont samen met Maj-Britt in Groningen. Drie jaar later diende de tweeling zich aan. Anne woont samen met Gio in Leens en Nieke woont samen met Pieter in Ulrum. We zijn de trotse opa en oma van vier kleinkinderen waar we veel op passen. Twee jongens en twee meisjes, de oudste is zeven en de jongste twee. Hun namen zijn Mart, Milou, Tessa en Sem.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik heb tot en met groep zeven op de lagere school in Oldehove gezeten, het laatste lagere schooljaar was in Ens. Ik wist al op mijn derde dat ik juf wilde worden. Ik was namelijk altijd aan het ‘schooltje spelen’ en mijn kamer lag vol met schriften. Na de lagere school ben ik eerst twee jaar naar de HAVO gegaan om vervolgens te switchen naar de MAVO waar ik mijn diploma…
De eindeloos lange Piet liep mee naar de stoep en zwaaide ons uit. Maar niet voordat hij tips had gegeven waar je lekker kon eten. Hij riep nog iets na over de route; niet over dat ene bruggetje, door dat tunneltje bij het station kon wel. Vaderlijke zorg.
We logeren een nacht bij Piet en Willy in Assen, deelnemers aan Vrienden op de Fiets. Twee vriendelijke zeventigers met een tijdloos grenen interieur waar je je thuis voelde op het moment dat je over de drempel stapte. Piet had gewerkt als timmerman, Willy zorgde voor het huishouden. Ze lieten doorschemeren eenvoudig te hebben geleefd, ‘nooit een auto gehad’, maar ze hadden toch maar mooi gereisd, de fiets ging mee in de vliegmachine naar Engeland.
We droomden die nacht tussen het kraakheldere linnen van Willy. Het eten in het centrum was goed geweest, toen we terugkwamen brandde er nog licht beneden, we zeiden welterusten tegen elkaar, Piet en Willy keken voetbal op tv.
Als slaapmuts wilden wij ook kijken op onze kijkbuis boven. Stickertjes met handgeschreven pijltjes op het apparaat. Maar ‘m aankrijgen, ho maar. In de pyjama ging ik naar beneden, op zoek naar Piet. Piet mee naar boven, hij gaf een tik op de zijkant van het toestel. Voilà: beeld. Vitesse kwam net op 1-0.
We sliepen als rozen. Tussen handgeschreven briefjes van Willy, met punaises in de wand. Over dat het er vooral om gaat vandaag de dag te plukken. Te genieten van kleine dingen.
De volgende ochtend een voedzaam ontbijt, met eiwitten, volgens de richtlijnen van Vrienden op de Fiets. In het keukentje bij het raam, met uitzicht op de royale tuin, de tuin die wat te groot werd zo vertelden ze, terwijl Piet en Willy de puzzel in de krant oplosten, hun dagelijks ritueel.
Tijd om afscheid te nemen, we betaalden contant. Piet gaf daar de voorkeur aan, ‘de banken hebben te veel macht.’
Woordjes van dank, een handdruk. Dag Piet, dag Willy.…
Het is eindelijk weer zo’n maandagochtend wanneer ik even voor achten ouderwets aan een verhaaltje begin. Zo vanzelfsprekend is dat de afgelopen maanden niet meer en hoeft het de komende weken ook nog niet te worden. Niets mis mee, bedenk ik mij. Een teken dat er ook op andere manieren genoeg input binnenkomt of dat de wekelijkse bijdrage op een andere manier kan worden ingevuld.
Maar vandaag is het dus weer ouderwets terugblikken en vooruitkijken geblazen wat deze maand allemaal gaat brengen. We zitten inmiddels weer in het oude vertrouwde ritme. Afgelopen weekend was hier een mooi voorbeeld van. Op vrijdagavond 45+ voetbal in Middelstum. We deden tegen de oud-eerste elftal spelers uit Bedum en omstreken lang goed mee en namen zelfs brutaal met 1-0 de leiding. Helaas konden we de overwinning niet over de streep trekken en verloren we met 1-3.
Tegen Stedum was het precies andersom. We kwamen met 0-1 achter maar wonnen uiteindelijk met 4-1. En toen zat de avond er qua voetbal al weer op want we zitten slechts in een poultje van drie dus elke avond maar twee tegenstanders. Gelukkig ging dat niet ten koste van de gezellige derde helft die uiteindelijk tot na twaalf uur duurde.
Ook de zaterdag stond ouderwets in het teken van voetbal. Het vlaggenschip deed Baffelt aan maar de uitslag tegen de promovendus was niet wat we er van te voren van verwacht en gehoopt hadden want ‘we’ gingen met 4-1 de bietenbrug op. Met 4 punten uit 4 wedstrijden is dat toch een beetje een teleurstellende seizoenstart. Maar zaterdag wacht al weer een mooie streekderby tegen Corenos die zich vast ook een betere start van het seizoen voorgesteld hadden.
Ook het klaverjasseizoen binnen de VV is weer van start gegaan maar door de verjaardag van de vrouw, nog hartelijk dank voor alle felicitaties, en het nodige familiebezoek moest ik de eerste avond aan mij voorbij laten gaan. Gelukkig kon ik zondagavond met mijn kaartvrienden de schade inhalen en daar wacht ons een spannende eindstrijd dit jaar want we liggen dichtbij elkaar.
Een dag eerder beleefden we op burendag reeds een ouderwetse straatbarbecue met elkaar in de Berkenlaan. En zo vanzelfsprekend is ook dat niet meer de laatste jaren. Ieder seniorlid dat aanwezig kon zijn, was er en we genoten met elkaar van het Zuidhof-vlees en aanverwante versnaperingen. Ook hier was het al ver na middennacht dat de die-hard plakkers…
Naam: Laurens Stiekema
Adres, Woonplaats: Geboren en getogen in Kloosterburen, sinds 1983 woonachtig in Winsum.
Leeftijd: 66 jaar
Burgerlijke staat: Gehuwd met Gerrie Stiekema.
Beroep: Sinds maart vervroegd met pensioen. Daarvoor 40 jaar technisch specialist groen bij de gemeente Groningen.
Hobby’s: Wandelen, fietsen en nog een beetje hardlopen. Kortom, genieten van het Hogeland.
Lievelingsgerecht: Pizza
Mooiste film ooit gezien: Alle James Bond-films.
Mooiste sportmoment ooit: Bekerwinst FC Groningen en voor mijzelf mijn pr tijdens de marathon van Hamburg.
Mooiste boek ooit gelezen: Voor lezen heb ik helaas geen geduld.
Kijkt het liefst naar: Voor- en najaarsklassiekers bij het wielrennen.
Beste popsong aller tijden: Meatloaf – Paradise by the dasboardlight
Mooiste/succesvolste versiertruc: Te lang geleden, geen actieve herinneringen meer dus….
Mooiste plekjes van het Hogeland: De Boog in Winsum tijdens kerst die dan door vrijwilligers in een mooie kerstsfeer is omgetoverd.
Favoriet vakantieland: Duitsland, dat heb ik de laatste jaren ontdekt. Waar je ook bent, er is altijd een mooi stadje in de buurt.
Mooiste stad: Berlijn, kort na de val van de muur zijn we er op huwelijksreis geweest en ik heb er in 2010 de marathon gelopen. Deze stad is voor een ieder een aanrader.
Favoriete auto: Heb geen voorkeur voor een auto. Ik rij nu in een VW maar dat kan zo weer anders zijn.
Waar heb je spijt van: Heb nergens echt spijt van, het leven bestaat uit keuzes maken. Soms vallen deze wel eens wat minder uit.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een reis maken naar Bali.
Droomvrouw/man: Nog steeds mijn vrouw Gerrie.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Een kop koffie bij Discus Profauna in Winsum of Uithuizen.
Hoogtepunt uit het leven: Het is een cliché, maar eerst de geboorte van mijn dochter en zoon. Maar nu zeker de geboorte van mijn 3 kleinzoons en het zien opgroeien van deze toppers.
Dieptepunt uit het leven: Natuurlijk het verlies van dierbaren, maar ook diegene die wat verder van me afstaan, maar wel veel indruk hebben achter gelaten.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Erik Werkman, de affiche-expert van Winsum. En anders zijn vrouw Kina!
Wat wil je verder nog kwijt: Geniet van het leven!…
Achttien jaar was Luc Kuiper toen bij hem het ondernemersvuur begon te branden. Hij was destijds uit eten met zijn ouders, ook al van die ondernemende types, toen het verhaal op de kerstpakketten voor het personeel van Groenvoorziening A.J. v/d Werf B.V. kwam. Luc had naast zijn studie Ondernemerschap en Retailmanagement en het werken bij de plaatselijke PLUS nog wel wat tijd over en bood aan om dit te gaan verzorgen, waarbij hij een kleine provisie afdwong.
Na een bezoek aan de plaatselijke slager volgde de bakker die zich verbaasd afvroeg waar hij zoveel suikerbroden voor nodig dacht te hebben. Na Luc’s uitleg kwam daar direct een order voor nog eens 30 pakketten bij. ‘Dat ging direct al mooi inderdaad’ en dus schreef hij zich enige dagen later reeds in bij de Kamer van Koophandel. De naam was bij het etentje al geboren. De onderneming moest, zeer toepasselijk, Lucse Pakketten gaan heten!
Luc runt Lucse Pakketten samen met Jesse Terra. ‘Jesse doet eigenlijk alles achter de schermen: hij zorgt voor de inkoop van de producten, het inpakken van de pakketten en het logistieke proces. Een zeer belangrijke factor dus!’
Zoon Matz
Toen Luc met zijn Lucse Pakketten begon, liep hij al stage bij Problicity in Groningen. Het online- en offline marketingbureau waar hij na zijn stage zo’n acht jaar bleef werken. Hij kijkt hierbij terug op een hele mooie werktijd waarin hij een geweldige tijd heeft gehad en prachtige kansen kreeg om zich als mens én ondernemer verder te ontwikkelen. Maar omdat hij keuzes moest maken, namen ze eerder dit jaar afscheid van elkaar.
Toen Luc 22 jaar was, werd Bedum ingeruild voor Groningen en inmiddels woont hij vanaf november 2023 alweer enige jaren samen met zijn partner Ruth. Eerst was daar in augustus 2024 de intrede van hond Bowy en in oktober 2025 maakte de geboorte van hun zoon Matz het gezinsgeluk compleet.
‘Toen Matz zich aandiende en ik graag de nodige tijd aan zijn eerste levensmaanden wilde besteden, maakte ik de keus om van tevoren wat kleinere afnemers te benaderen met de opmerking dat ik even een jaartje over zou slaan. Wat als averechts effect sorteerde dat er juist voor grotere partijen meer tijd vrij kwam. Het concept van het samenwerken met lokale ondernemers en de pakketten in laten pakken bij sociale ontwikkelplekken slaat duidelijk aan.’
Dit jaar krijgt de onderneming er een nieuwe dimensie bij. Waar grotere…
In een provincie opgegroeid met het adagium ‘het was niks, het is niks en het wordt niks’ voedden mijn ouders me op met het besef dat het best wel wat kon worden. De Toekomst was echter al lang gesloten en stond daar als een ruïne. Als kinderen speelden we toch stiekem in deze verboden toekomst tussen de resten van het verleden. Mijn ouders hebben het nooit geweten dat we op deze gevaarlijke plek, de oude strokartonfabriek, ons vertier zochten.
Voor hen lagen de kansen en de sleutel voor een goede toekomst bij het ABN. Het algemeen beschaafd Nederlands spreken. Zo werd er tegen de kinderen de gehele lagere schoolperiode Nederlands gesproken en werden we in de puberjaren met een tienertoerkaart op pad het land ‘ingetreind’. Vele leeftijdgenoten zullen dit herkennen.
Buiten de provinciegrenzen kwam ik er al snel achter dat deze vooroordelen over Groningen sterk en diepgeworteld waren. Tegen mij konden ze dat wel zeggen, want zonder de typische Groningse tongval kon ik toch echt geen authentieke Groningse zijn. Niets is minder waar, het Groningse bloed stroomt al eeuwen door onze familielijn.
Wel ben ik een a-typische Groningse, althans, zo heb ik mezelf maar bestempeld. Want van kleins af aan vind ik het schitterend hier. Het staren naar de punt aan de horizon, een stadje waar je uit kon gaan zonder sluitingstijd, de uitjes naar de Grote Stad en alle andere sentimentele retoriek. Het klopt gewoon in Grunn’n. En dat was vóór de ‘Er gaat niets boven Groningen’ campagne. Het was alles en het kon nog meer worden.
Mijn arbeidzame leven begon in Friesland. En daar zag ik wat een andere volksaard kan bewerkstelligen. Hier was en is men trots op het land en liet dat aan iedereen weten. De productie in het werk lag er hoog en ik leerde dat het beter is te falen, dan niet te beginnen. Dus het werd altijd wat in Fryslân, zoals ik de provincie ook begon te noemen.
Lang heb ik nagedacht waar dat verschil in mentaliteit (we zitten nu in de jaren ’90) aan te wijten is. Mijn niet onderbouwde conclusie ligt in de hiërarchische structuren. Fryslân heeft geen dominerende grote stad, maar 12 steden. Geen grootschalige landbouw met heersende herenboeren, maar veeteelt die van oorsprong kleinschaliger is. Of deze uiteenzetting klopt laat ik graag aan de historici over.
Tijdens een korte vakantie in Noordwest Duitsland zag ik hoe hun, en later…
Afgelopen zondag 27 september jl. werd in Stedum voor de 16e keer, wederom onder uitstekende omstandigheden, de Stemer WielrenTocht (SWT) georganiseerd door de Wielervereniging Oet Steem.
Met het oog op het WK Wielrennen dat in 2034 alle Groninger gemeenten zal aandoen kandideert Stedum zich hiermee alvast als een wielergek dorp dat, om de woorden van WK-organisator Thijs Rondhuis te spreken, graag mede-eigenaar van het WK wordt. Ook tijdens deze 16e versie van de enige Ommelander klassieker die start en eindigt in Stedum was het enthousiasme, zowel tijdens maar zeker ook na afloop, groot.
Het lijkt daarom nauwelijks denkbaar dat Stedum als dorp met een eigen wielervereniging, vele overige actieve (sport)verenigingen, een bruisend dorpsleven met jaarlijks vele evenementen en gelegen in het epicentrum van het aardbevingsgebied niet in het parcours van 2034 wordt opgenomen.
Zowel Oet Stemers als deelnemers uit de regio van het wielergekke Stedum lieten zich van hun beste kant zien tijdens het altijd gezellige afsluitend event op de wieleragenda van Wielervereniging Oet Steem.
Traditioneel getrouw werd tijdens de eerste ronde, met voorfietsers, gezamenlijk het Ommeland van Stedum verkend. Via Westeremden, Garsthuizen, Oldenzijl en Oosternieland werd met de wind in de rug, via het nog niet voor iedereen bekende Kolhol, koers gezet naar Spijk, Losdorp, Godlinze en Leermens om vervolgens via Wirdum en Winneweer terug te keren naar Stedum. 45 km genieten van al het moois waar in 2034 ook 500 miljoen mensen met bewondering naar zullen gaan kijken. Mooier wordt het niet!
Na een korte pauze met koffie, thee en appelgebak met slagroom in de Vlasschuur in Stedum was het mogelijk om een snelle of ‘trage’ ronde te fietsen. Het wedstrijdelement is in de tweede ronde bij de snelle ronde altijd belangrijk. Wielerkampioen van Stedum is natuurlijk een prijs die je zeker op je conto wilt hebben.
Dit jaar een primeur. Anne Gengler wist in een spannende eindsprint voor het eerst beslag te leggen op deze eretitel en mag zich tot 26 september 2027, als de 17e editie van SWT is, de snelste wielrenner van Stedum noemen. Gezien haar snelheid, wedstrijdinstelling en talent wellicht ook een outsider voor het podium in 2034 bij de vrouwen?
Onder het genot van een hapje en drankje was het nog lang gezellig in het enthousiaste en wielergekke Stedum. Volgend jaar wordt Thijs Rondhuis dan zeker ook uitnodigd om alvast een deel van het parcours voor het WK van 2034 te verkennen en…