Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Feiko Jan Koster, roepnaam Feiko. Ik ben op 3 november 1963 geboren in de Venusstraat in Delfzijl als jongste van vier jongens. Een van mijn broers is al overleden en de andere twee wonen in Loppersum en Holwierde. Mijn moeder was thuis de kapitein en mijn vader op zee.
We zijn als gezin Koster in 1973 naar Holwierde verhuisd. Dat was toen best wel een dingetje en ik wilde destijds graag terug naar Delfzijl verhuizen. In 1988 ben ik in Nieuwolda gaan wonen om vervolgens in 2011 terug te keren in Holwierde en wel aan De Rippert . Dit huis was vroeger van mijn ouders en zij vonden het mooi wanneer een van hun kinderen het huis over zou nemen. Mijn broers hadden geen belangstelling maar ik geniet hier van de rust en het mooie uitzicht richting Delfzijl.
Wat is uw burgerlijke staat?
Mijn vrouw Trea is in 2014 overleden. Enige tijd later gaf een goede vriendin van haar aan, graag met mij verder te willen en dat maakte dat ik na een heel verdrietige periode ook weer verder kon. Ik ken Jenny dus al veel langer en wist wie en hoe ze was. We zijn inmiddels al weer elf jaar bij elkaar en gaan op 5 juni a.s. een geregistreerd partnerschap met elkaar aan.
Met Trea heb ik twee kinderen gekregen. Gertjan moet je kennen want hij woont sinds kort samen met Sabine van Dijken aan de Kerkstraat in Middelstum. Hij is in 1999 geboren en een jaar eerder diende Annegreet zich aan, zij woont in Assen.
Jenny heeft ook twee kinderen. Marijn woont in Groningen en Ilonka in Holwierde. We zijn de trotse opa en oma van twee kleinkinderen van 7 en 5 jaar oud. Ik noemde mijzelf in het begin ‘bonusopa’, maar zij willen dat ik hen opa noem en dat voelt heel goed.
Wat is uw voormalig beroep?
De lagere school heb ik zowel in Delfzijl als in Holwierde doorlopen. Daarna volgde de LTS in Delfzijl waar ik voor de bouwrichting koos. Ik was zestien jaar toen ik mijn diploma haalde en kon direct aan het werk. Bij ons in de buurt werkte een timmerman met een timmerwerkplaats aan huis waar ik tijdens mijn schoolvakanties al vaak meehielp. Via een andere buurman, die zag dat ik wel een handige jongeman was, kwam ik bij bouwbedrijf Hageman en Wieringa terecht.
We hebben het nu over begin jaren tachtig en dat was economisch gezien een slechte tijd. In 1982 raakte ik dan ook mijn baan kwijt. Thuiszitten was niets voor mij en ik heb toen in korte tijd allerlei gekke baantjes gehad. Door de eerder opgedane contacten kon ik vervolgens in 1984 bij de AKZO in Delfzijl aan het werk als onderhoudsman en dat vond ik een hele eer.
Men vond mij daar wel een pienter knaapje en ik kreeg de kans om verder te leren. Ik heb toen vier jaar lang de procestechnische VAPRO-opleiding gedaan met in het vakkenpakket wis-, natuur- en scheikunde. Het lukte mij in die jaren om mijn VAPRO-papieren te halen. Ik vond het leuk om deze vakken te volgen en het ging mij ook makkelijk af. Ik werkte mij vervolgens op tot procesoperator en werd gezien als een ‘boefje’ die veel voor elkaar wist te krijgen.
Daardoor mocht ik ook mee vergaderen tijdens overleggen met het middenkader en door een luisterend oor te bieden aan collega’s kwam ik veel aan de weet. Ik heb dan ook zes jaar in de ondernemersraad gezeten op de sodafabriek. Deze fabriek werd vervolgens overgenomen door Brunnermond maar bleef wel in Delfzijl gevestigd. Het laatste jaar werd het bedrijf vervolgens overgenomen door Tata.
In 2008 werd de productie van soda ingeruild voor die van natriumbicarbonaat wat bijvoorbeeld gebruikt werd voor diervoeders. In 2009 maakte men bekend dat het bedrijf zou worden gesloten. Tijdens de afscheidsborrel in ’t Lokaal in Delfzijl kreeg ik te horen dat ze graag met mij verder wilden om mee te helpen het bedrijf te ontkoppelingen en ik werd ook nog bij andere projecten betrokken.
Daarna werd ik gevraagd om in Oude Pekela mee te helpen met de opbouw van Foxcoal. De nieuwe plant is inderdaad opgeleverd maar heeft vervolgens nooit gedraaid. Ik kon daarna voor een aluminiumfabriek aan het werk maar kwam er na een maand achter dat dit niet mijn ding was. Vervolgens werd ik door het uitzendbureau een half jaar gedetacheerd bij het bedrijf BMT in Farmsum.
Toen ik daar net werkte, werd ik gebeld door RWE waar ze begin 2013 een proceswateroperator zochten. Ik kreeg direct een vast contract aangeboden en na stevige onderhandelingen kwamen we er vervolgens ook qua salaris uit. Aan het proces waar ik aan meewerkte, wordt zeewater omgeturnd tot demiwater wat weer gebruikt wordt voor het maken van stoom die kan worden ingezet om een generator aan te drijven waardoor er elektriciteit kan worden geproduceerd.
Dat was heel leuk werk om te doen maar het draaien van nachtdiensten in een vijfploegensysteem brak mij steeds meer op. Door jobrotation kon ik vervolgens in 2019 dankzij een bevriende relatie bij de technische dienst terecht. Ik, als procesman zijnde, kan hier de technische collega’s prima ondersteunen. We vullen elkaar aan als het ware met onze kennis. Ik regel daar ook de planning en begeleid allerlei klussen en projecten. Dat maakt dat ik nog steeds alle dagen met veel plezier aan het werk ga.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik vermoed dus dat ik het nog wel vol hou tot mijn 67e maar je weet het maar nooit. RWE staat door allerlei nieuwe milieueisen onder druk en hetzelfde geldt voor het stoken van kolen. Ik zeg zelf wel eens gekscherend tegen mijn collega’s dat de datum 3-2-2031 mijn laatste werkdag wordt want dan breekt mijn pensioen aan.
Ik heb er nu al 46 werkjaren opzitten en genoeg meegemaakt. Ik merk dat het wereldje steeds verandert en dat bekenden en collega’s om mij heen wegvallen of stoppen met werken. De komende maanden zal ik sowieso een dag minder gaan werken, er is meer dan het bedrijf en het werk alleen.
Ik denk mij na mijn pensionering niet te gaan vervelen. In en om het huis is altijd wel wat te doen en zowel Jenny als ik zijn beiden motorliefhebbers. We trekken er dan ook regelmatig samen met de motor op uit. Ook zit er hier in Holwierde een clubje motorliefhebbers die samen tripjes maken en ik rijd lekker met ze mee.
Ik knap ook regelmatig oude brommers op. Jenny is vrijwilliger bij het dorpshuis in Holwierde en af en toe ondersteun ik daar ook wel bij. Zo kom ik zeker op dit moment de dagen prima door.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Mijn trouwdag en de geboorte van onze twee lieve kinderen. Ook ben ik hartstikke trots op hoe ze zich ontwikkeld hebben in het leven. Ik ben blij met de komst van Jenny in mijn leven en zeker ook op de geboorte van onze twee kleinkinderen. De kleinkinderen zijn zeker een verrijking van ons leven.
En de dieptepunten?
Het overlijden van Trea op 44-jarige leeftijd aan de gevolgen van borstkanker. Ik ben heel lang haar mantelzorger geweest en we hebben ook samen het afscheid geregeld. Het heeft betrekkelijk lang geduurd voordat ik de kracht weer vond om het leven op te pakken maar met de komst van Jenny is dat gelukkig gelukt.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Een recente anekdote is de motorvakantie van enige weken geleden. Reeds bij Siddeburen barstte er een grote regenbui los en daarbij was ik ook nog eens mijn pasjes en paspoort vergeten mee te nemen. Bij thuiskomst bleken die nog in de Eemshaven te liggen en dus daar eerst maar heen getokkeld. Uiteindelijk hebben we toch nog een leuke vakantie gehad hoor die ons naar Duitsland bracht.
Ik ben vrij serieus in mijn werk en was dus niet blij met een filmpje van een collega van mij waarop een waterspuitende apparaat te zien was die ik nu net helemaal uit elkaar gehaald had en vervolgens weer in elkaar gezet. ‘Er is iets niet goed gegaan’, zo luidde het bericht bij het filmpje en dat zinde mij natuurlijk niet, maar ik kon hem telefonisch niet te pakken krijgen. Later belde hij mij lachend terug met de mededeling dat het een AI-filmpje was en dat het apparaat draaide als een tierelier 😊.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Alles wat ik mij eerder in de kop haalde, heb ik inmiddels ook al gedaan. ‘Later is nu’, wat mij betreft. Ik wil niet achter de rollator nog een rondvaarttocht hoeven te maken en ik hoef ook niet alle landen op de wereld bij langs te gaan. Erop uittrekken met ons tweeën met de cabrio, caravan of op de motor en gezond blijven, dat is voor ons het voornaamste.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van. Je moet wel een beetje geluk hebben in het leven en dat heb ik ook gehad. Ik ben dus best tevreden met hoe het gegaan is.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Geef mijn leven maar een negen. Als ik zie hoe sommige mensen met wie ik op de LTS gezeten heb uiteindelijk terechtgekomen zijn dan heb ik niets te klagen. Ik waardeer heel erg wat ik nu heb en het feit dat ik gezond door het leven ga.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik ben wel nieuwsgierig hoe je bij mij uitgekomen bent voor een pensionadointerview maar daar praat jij mij vast wel over bij. En ik zie vervolgens de uitwerking wel tegemoet.