Eigen columns

Ik merk dat ik het oude vertrouwde ritme van de (werk)week mooi weer te pakken heb. Het is toch altijd een beetje aftasten na een zomerperiode die heel anders ingevuld wordt dan de weken ervoor en erna. Maar op deze maandagmorgen zit ik mooi om 07.30 uur op kantoor om aan dit verhaaltje te beginnen. Maar niet voordat ik nog even het filmpje dat ik vrijdagavond schoot in Hippolytushoes met een glimlach terugkijk. Daar waar vroeger mijn moeder aan tafel zat voor het eten, en waar inderdaad een groot aquarium stond, was het op deze avond bal met De Esperando’s. Misschien moet ik mij wel schamen maar ik had dit duo bij mijn weten nog nooit in actie gezien. Toch treden ze hier heel vaak in de omgeving op, zo wist Klazien – één der Hippy-kartrekkers – mij te vertellen. En deze mannen maakten er een mooi feestje van. De zanger vanachter zijn drums en de accordeonist als entertainer die aanpapte met de oudere dames in de zaal en de verbinding zocht met de drinkebroeders om ze de dansvloer op te verleiden. Iets wat later op de avond steeds beter lukte. De verkleedpartijen waren niet van lucht en zelfs de oudste man in de zaal waagde zich hieraan. Net zo gemakkelijk als dat hij zich aan een dansje waagde. En, even onder ons, zo wil ik ook wel 92 worden hoor. Supervrijwilliger Ab sjouwde zich een breuk met de aan- en aanvoer van bierkratten en achter de barbecue konden ze er maar nauwelijks aan bakken. Ab heb ik trouwens zondagmorgen nog even teruggekeken bij uitzending gemist. Hij werd op het kerkhof gefilmd bij het graf van zijn broer. Hij overleed 25 jaar geleden na een tragisch ongeval op de mistige Pompsterweg. Het kerkhof heeft tegenwoordig ook mijn warme belangstelling voor de zoektocht naar de bijzondere verhalen die er liggen. Binnenkort moet ik er maar even weer heen voor deel II. Waarbij ik direct mijn complimenten en waardering wil uitspreken aan de vele vrijwilligers die er zorg voor dragen dat de begraafplaats er zo waardig en verzorgd uitziet. Dat doen Ab en zijn kompanen goed inderdaad. Over het oude vertrouwde ritme gesproken, zaterdagmorgen was ik al weer vroeg uit de veren voor de presentatiedag op het voetbalveld waar al onze voetbalteams door Jannes op de foto werden gezet. Het was leuk om de morgen en begin van de middag met deze…

Toen ik vanmorgen al op tijd wakker werd, besloot ik om nog even het verhaal over het vakantiegevoel in Winsum van zes jaar geleden terug te lezen. Dat was toen de afsluiting van de eerste 2020-editie. Een bijzondere tijd want dat was immers in het eerste coronajaar waarin Winsum genomineerd werd als één van de vijf mooiste dorpen van Nederland. En wel door een ANWB-uitverkiezing waarbij men het dorp de maandag erna inderdaad verkoos tot het mooiste dorp van Nederland. Dat betekende ook direct een boost voor mijn enthousiast verhaal die vele malen door trotse Winsummers gedeeld werd. Bij mijn weten was deze ANWB-verkiezing eenmalig wat inhoudt dat Winsum voor altijd het mooiste dorp van Nederland blijft. De gevolgen zijn nu nog merkbaar. Want het viel door de drukte niet mee om vanmorgen de rotonde richting Het Aanleg over te komen. Maar hé, ik loop veel te ver vooruit. Of beter, ik fiets veel te ver vooruit en door de vele verhalen heb ik vanmorgen dan ook het besluit moeten nemen om van dit verslag een tweeluik te maken…. Oude koeien en Zotte Kalven Ik was er op de fiets even voor half acht al een beetje bang voor. Dat de tijd tot de afspraak met mijn dorpsgids wellicht wel wat kort zou zijn om alle indrukken in mij op te nemen en te vertalen in de bijbehorende foto’s en verhalen. Dat begint eigenlijk al op de Trekweg tussen Onderdendam en Winsum wanneer ik in het landschap de helft van zo’n hoge schoorsteen ontwaar. Zou hier vroeger een steenfabriek hebben gestaan? Dat zou natuurlijk zo maar kunnen. Ook Plattelandsbrouwerij Het Zotte Kalf is helaas verleden tijd. Op het Speciaalbierfestival Hogeland in Bedum werden afgelopen zaterdag de laatste biertjes getapt. De oude Manage mag qua naam dan wel oud aandoen, maar ik weet dankzij een bezoek met de Open Coffee Club ’t Hogeland dat er binnen veel te doen is ter ontspanning. Inmiddels ben ik inderdaad nieuwbouwwijk Munster ingereden. Er wordt volop gebouwd naast een eerdere nieuwbouwwijk waar Noord-ster Niiwino woont. Het gaat inderdaad hard in de vaart der volkeren. Alhoewel er door de Joodse Begraafplaats ook direct een bezinningsmoment is in dit gebied. Het verbaast mij niks dat het hek op slot is maar door het informatiebord kom ik toch het nodige te weten over de Joodse gemeenschap en hoe het hen vroeger in Winsum allemaal is vergaan. Later in…

Bijna breekt het normale werkritme weer aan met de nodige interviews tot gevolg. Des te meer geniet ik van de laatste twee zoektochten naar het zomergevoel in onze provincie in het algemeen en het hoge noorden in het bijzonder. Die zoektocht bracht mij vanmorgen naar het pittoreske ’t Zandt in de gemeente Eemsdelta. Vroeger het hoofddorp van de voormalige gemeente ’t Zandt en thans een dorp in transitie door alle versterkingsperikelen. En dan ligt er altijd een interne verdeeldheid op de loer. Hopelijk weten de bijna duizend inwoners van het dorp de gemoederen te bedaren want wat mij betreft gloort er volop hoop dat het dorp zich ontwikkelt tot een van de parels van onze contreien…. Oude koeien uit de sloot Alvorens te beginnen eerst maar wat oude koeien uit de sloot halen. Want mijn allereerste herinnering aan ’t Zandt is het bezoek aan de voetbalwedstrijd van ’t Zandt tegen Onderdendam. Ik vermoed dat dit begin jaren tachtig geweest moet zijn toen ik met broer Wiebrand plaats nam op de fraaie tribune om de wedstrijd te aanschouwen. Hij staat er nog steeds, die tribune, maar ook deze is in transitie. Het afbraakproces is begonnen maar wat is het mooi om te constateren dat hij even verderop op Landgoed De Camping zal worden herbouwd. Ik kan mij ook nog wel een fietstochtje vanuit mijn jonge tienerjaren herinneren. Zo rond mijn vijftiende zal daar de nieuwsgierigheid geweest zijn naar wat mijn directe woonomgeving nog meer te bieden had. Of ik er bewust voor gekozen heb om ’t Zandt aan te doen, waag ik te betwijfelen. Maar er maakte mij daar destijds wel een umheimisch gevoel meester. Ik was niet bepaald onder de indruk van dit dorpje. Tijden veranderen gelukkig. Later was daar natuurlijk in Wiemersheerd in Loppersum, waar de raadsvergaderingen van de gemeente Loppersum destijds plaatsvonden, de herinnering aan de brandweermannen die hun loeiende piepers demonstratief voor burgemeester Roodenboog neerlegden op tafel toen bleek dat de sluiting van de brandweerkazerne in ’t Zandt onontkoombaar was. En vervolgens kan ik natuurlijk aan het eind van de zero’s niet om de pyromaan van ’t Zandt heen die het dorp wekenlang in zijn greep hield. Het leger kwam er op den duur aan te pas om het gevoel van veiligheid te vergroten. Groot was de opluchting toen de destijds twintigjarige dorpsgenoot Johnny B. op heterdaad betrapt werd. Hoe zou het hem eigenlijk vergaan zijn? Toentertijd…

Op deze zonnige donderdag stap ik voor zevenen al weer op de fiets om enige gehuchten aan te doen. Om zes jaar zoektochten naar het zomergevoel op en nabij het Hogeland te voltooien, moet je soms wat kunstgrepen hanteren. Onderweg naar allerlei dorpjes, kom ik op de mooiste plekken en gehuchten. Die zijn afzonderlijk maar moeilijk te beschrijven gezien de geringe omvang maar als je ze bij elkaar veegt, lijkt het toch heel wat. En daarbij kan ik op deze manier drie uur lang fietsen door het prachtige Reitdiep-landschap en Middag-Humsterland en dat is helemaal geen straf. Schouwerzijl Om in Schouwerzijl te komen, fiets ik eerst naar Winsum. Vervolgens langs de oude voetbalvelden en dan immer gerade aus. Dan kom je eerst langs B&B Batenburg, de statige boerderij met zijn prachtig rieten dak. Dat is wel even de moeite waard om af te stappen. Bijna had ik ook nog een hele partij eenden in het water op de foto gezet maar dat is eigenlijk zo normaal dat er vroeger al een liedje aan gewijd is. Vervolgens kom ik bij Schaphalsterzijl terecht. De plek waar de Reitdiepveer vertrekt richting Aduarderzijl en dat kost je voor een kwartiertje heerlijk vaargenot over het meanderende Reitdiep slechts €3,- en voor een retourtje €5,-. Ik maak een foto van zowel de zijl als het informatiebord met daarop een prachtige foto van het Reitdiep tijdens zonsondergang. Het maarhuis nabij de zijl staat in de steigers, anders zou ik daar ook een kiekje van genomen hebben. Ik tokkel echter snel door en in de relatieve verte doemt de volgende zijl op in de vorm van Schouwerzijl. Ook een alleraardigst plekje met nog geen honderd inwoners. Toch heb ik er al eens een interview afgenomen en wel met de voorzitter van de Ondernemersvereniging Hogeland West die opgegroeid is in Amsterdam maar inmiddels een ware ambassadeur voor ons gebied is geworden: https://bert-koster.nl/2026/03/12/ovhw-voorzitter-herbert-schouten-viert-in-2026-25-jaar-zelfstandigheid-als-adviseur-en-trainer/. Bij of in de sluis ligt een prachtig maar ook groot schip dat van oorsprong uit Breda afkomstig is en waarvan ik mij afvraag hoe die hier is terechtgekomen. Ook het huisje met de bijzondere toren en het kerkhofje ontsnappen niet aan mijn lens. Voor de rest oogt dit dorpje heerlijk rustig en ik weet inmiddels hoe je het snelst van Schouwerzijl in het gehucht Roodehaan komt…. Roodehaan Fietsend van Warfhuizen naar Saaksum, rijd je eerst door het gehucht Roodehaan. Daar ben je in principe zo…

Mooi op tijd stap ik deze ochtend op de fiets en ik merk dat ik er zin in heb. Of dit door de dorpjes komt die ik vandaag ga bezoeken of het mooie weer en de naderende vakantie, ik weet het niet. Maar het gevoel is goed. Het antwoord welke route te pakken vanochtend, heb ik ook al paraat. De heenweg gaat mooi via Onderdendam en dan fiets ik op de terugweg wel langs de Usquerder bult en Rottum. Zo geschiedde…. Breede Wanneer ik Warffum nader, weet ik al dat ik eerst een zijsprongetje ga maken. Maar niet voordat ik even afstap bij camping Zuiderhorn. Daar lijkt het zo op het oog niet heel druk maar ik doe er wel de nodige informatie op over de vroegere trekvaart. Dit is ook een ideale plek om een kano in het water te gooien en dan peddelen maar. Even na de spoorwegovergang sla ik direct linksaf en geniet van een mooi rustplekje langs het water. Maar van lang rusten is even voor achten natuurlijk geen sprake, de energielevel is nog onveranderd hoog. Eerst maar even mooie foto’s nemen van het kerkje van Breede en ik zorg ervoor dat de schoolbanken van vroeger er bij op komen. Al fietsend maak ik een rondje over de camping en ik zie diverse mensen voor hun tent genieten van de ochtendrust. Op de naastgelegen tennisbanen en in het zwembad is nog niets te doen natuurlijk maar toch hoor ik een duidelijk klateren van water. Dat watergeklater is afkomstig van de fontein die voor de Breedenborg water staat te spuwen. De stenen leeuwen en het wapen op het hek mogen niet ontbreken op de foto die ik maak ter nagedachtenis aan de man die dit fraaie gebouw zo eind negentiger jaren nieuw leven inblies. In Maleisië overleed vorig jaar Jaap Reenders maar hij laat op het Hogeland fraaie staaltjes van zijn bouwkunst na, dat is zeker. Geheimen Het is tijd om Breede achter mij te laten en ik laat het centrum van Warffum ook nog even rechts liggen. Eerst maar eens naar de fraaie buitenkant van het dorp waar je zo’n mooi uitzicht hebt op de dijk, de polders en Rixona. Je komt er door de mooiste steegjes en op die één van die waterrijke plekjes werd vroeger vaartol geheven. Vervolgens rijd ik de straat binnen dat één van de best bewaarde geheimen van het Hogeland herbergt,…

Week 3 alweer van de zoektocht naar het zomergevoel in noord-Groningen. We zijn alweer over de helft. Net na half zeven zit ik op de fiets en de dag ervoor heb ik nog even het verslag van zes jaar terug gelezen. Ik weet nog dat ik toen op die maandag niet al te veel tijd had om rond te lopen want in het begin van de middag moest ik naar de uitvaart van mijn tante Gerda in Onderdendam. Het was in coronatijd en al mijn broers en zussen verschenen, net als ik, zonder aanhang. Condoleren middels fysiek contact mocht niet en ik vermoed dat er destijds slechts zo’n vijftig mensen mochten komen om het afscheid bij te wonen. We hebben het nu over augustus 2020. Zelfs in de zomermaanden, met minder kans op besmettingen, was het toen een bizarre tijd. Molenrij Die hebben we inmiddels gelukkig ver achter ons gelaten maar zeg nooit nooit. Die zorgen heb ik nu niet want ik begin aan een mooi fietstochtje die mij via Baffelt en Wehe eerst naar Molenrij brengt. Vlak voordat ik dit dorpje met een dikke honderd inwoners inrijd, zie ik oud-college Janette op haar erf rondlopen. Even bekruipt mij de impuls om heel hard goedemorgen te blèren, maar dat gaat me net even te ver. Als ik Kor destijds goed begrepen heb, woont de nieuwe voorzitter van vv De Marne naast maatschap Scholtens en aan de eierverkoopbord voor de boerderij vermoed ik dat ik goed zit. Dan moet de broer van Kor daarnaast wonen met zijn kippen en dan volgt Molenrij waar ik het afgelopen jaar twee interviews, met Kasper van KDveilig en de familie Kollumer, af heb mogen nemen namens de Ondernemersvereniging Hogeland-West. Volgens mij kwam ik Kasper eerder deze ochtend al in de auto tegen en de familie Kollumer regelt in de voor hun zeer drukke dagen overdag eerst het horecagebeuren in ’t Schathoes nabij Verhildersum. Ik weet de neiging om een mooi bospaadje rondom het dorp in te slaan te onderdrukken, maar lees wel de eerste van vele informatieborden die mooi iets vertellen over de geschiedenis van het dorp. En zo kom ik van alles te weten over de oorlog, de bedrijvigheid qua winkels en boerderijen, de ontwikkeling van de haven en het ontstaan van de straatnamen. De haven zet ik vervolgens nog even op de foto en hetzelfde geldt voor overnachtingsplek De Horizon. Daar is alles…

Met dik zestig fietskilometers in de benen begin ik even na enen met gemengde gevoelens aan de uitwerking van de zoektocht naar het zomergevoel in Delfzijl. Delfzijl heeft het in zich om een prachtige havenstad te zijn en is dat in vele opzichten ook. Maar toch mist er nog iets en dat is niet alleen het nieuwe centrum van bestuur en cultuur. Maar zou de realisering ervan de stad net dat extra zetje kunnen geven de komende jaren dat het ook leidt tot een bruisend stadscentrum? Dat is wat mij betreft de hamvraag. Vijf jaar geleden was ik hier ook om het zomergevoel te ervaren, toen met de auto. Ik had destijds het idee dat ik lang niet alles meekreeg. Deze ochtend stap ik dan ook al om 07.00 uur op de fiets om een uurtje later via Loppersum, Eenum en Appingedam Delfzijl in te rijden. Opnieuw ervaar ik het gevoel waar nu te beginnen? Ik heb wel wat plekjes in gedachten die ik even op de foto wil zetten. De oude steenfabriek en Delfzichtziekenhuis Jammer vind ik het dat waarvan ik de restanten van een oude steenfabriek maak er nog steeds net zo verpauperd bijstaat als vijf jaar geleden. Daar zou toch meer van te maken moeten zijn? Desnoods laat je de lange schoorsteenpijp staan met daarbij een informatiebord over ons rijk baksteenverleden. Ik bedoel, in Middelstum stond ooit de meest moderne steenfabriek van Europa, zo heb ik mij wel eens laten vertellen. Helaas was die een paar jaar later al failliet. Dit oude gebouw maakt helaas ook een uitgestorven indruk. Dat geldt niet voor de plek waar vroeger het Delfzicht Ziekenhuis stond. Ik prijs mij rijk dat ik in mijn hele leven slechts één dagje in het ziekenhuis door heb moeten brengen en dat was dus in Delfzijl. Eigenlijk ging het slechts om een paar uur. Mijn ouders konden mij ’s middags al weer ophalen. Wel hondsberoerd overigens en bij het verlaten van het ziekenhuis ging ik nog even flink over mijn nek maar hé, mijn oren waren wel een paar buisjes rijker. Maar het ziekenhuis is niet meer. Daarvoor in de plaats gelukkig de nodige nieuwbouw waar snel even een kiekje van genomen wordt. Ik besluit eerst maar even rondom de boorden van het Damsterdiep te blijven en fiets langs het water menig bruggetje op en af. Een mooi stukje Delfzijl, inclusief enige moderne wijken. Niets mis…

Ik ben één keer eerder in Niekerk, Kommer- en Lauwerzijl geweest en ik weet nog precies wanneer. Dat was op Tweede Paasdag in het coronajaar 2020. Ik bracht de jongste naar een schoolvriendje in Zuidhorn en omdat er toch niets beters te doen was, alles was immers dicht, besloot ik op voorspraak van Miranda maar een mooie wandeltocht te maken in die omgeving. Zes jaar later kom ik er weer. Of het nu is om oude herinneringen op te halen of oude koeien uit de sloot, dat waag ik te betwijfelen. Maar toch werd het een aangenaam vertoeven. Niezijl Zes jaar geleden moet mijn mindset behoorlijk negatief geweest zijn. Dat is op zich niet zo verwonderlijk want het waren destijds zorgelijke tijden. Zeker voor ondernemers en deze ondernemer moest lijdzaam toezien dat de helft van zijn hoofdadverteerders de horecadeuren noodgedwongen moesten sluiten. Dat had uiteraard nog veel meer impact op die mensen zelf maar ook ik werd er niet vrolijker van. Ik ben er destijds nog geen vijftien minuten geweest, in Niezijl. Even een foto van de kerk en weg maar weer. Daar is vandaag echter geen sprake van. Ik geniet van de met bloemen versierde bruggetjes in dit waterrijk dorpje met een roemrijke geschiedenis. Vroeger, tot 1600, lag dit dik 400 inwoners tellend plaatsje nog aan de Waddenzee en was het een belangrijke doorgangsroute wanneer men van Groningen naar Leeuwarden of vice versa moest. Ook in de Tachtigjarige Oorlog was het een belangrijk plekje. Overvallen door de Spanjolen maar later als uitvalsplaats dienend voor het Staatse leger. Dat verzin ik natuurlijk niet allemaal zelf maar valt te lezen op het informatiebord nabij het dorpshuis daar waar vroeger een lagere school zat. Ik maak foto’s van de kerk, het dorpshuis en het kleine haventje inclusief een prachtige treurwilg maar ook van Cv60-lid Ben Elsinga van Elsinga Tweewielers. Geweldig toch dat ik zelfs zo ver van huis nog wat reclame mag maken. Het dorpje heeft zelfs een ‘Blik Trommel en Oudheden Museum’ en het bordje boven de deur bevat een geweldige tekst: ‘Mit older wordende minsen is’t net als met museums. Niet de gevel is belangriek maar de schatten der achter.’ Niets mis mee dus, met het rijpen der jaren. En daarbij voel ik mij een kwieke vijftiger. Eentje die het niet kan laten om nog een bruggetje aan zijn looproute toe te voegen die in de verte opdoemt. En dat…

Week twee van de zoektocht naar het zomergevoel in diverse dorpen in de omgeving kan eigenlijk niet mooier beginnen dan in Spijk. Daags na de apotheose in Amerika waar Spanje gelukkig Wereldkampioen Voetbal werd, zijn de oogjes zo rond achten wanneer ik het dorp inrijd nog klein. Maar waarschijnlijk toch groot genoeg om direct maar een heel mooi bruggetje, vast een onderdeel van het prachtig plaatselijk ommetje, op de foto te zetten. Ik weet nog heel goed waarom ik Spijk zes jaar geleden meenam op de route tijdens de eerste dorpenronde. Samen met Garnwerd, Niehove, Middelstum en Winsum was het dorp namelijk opgenomen in de voorselectie als Groninger vertegenwoordigers in de ANWB-uitverkiezing van het ‘Mooiste dorp van Nederland’. Hoe dat afgelopen is, weten we allemaal en daar plukt Winsum zes jaar na dato nog steeds de toeristische vruchten van natuurlijk. Maar wanneer ik de foto van het bruggetje maak, lees ik ook dat het dorp met zijn radiale structuur, waar reeds zes eeuw voor Christus (!) de eerste mensen gingen wonen, een beschermd dorpsgezicht heeft. Een reden te meer dus om het dorp nogmaals aan het begin van een hernieuwde dorpenronde op te nemen. Voetbal Vereniging Poolster Ik parkeer de Ford als vanouds weer bij de plaatselijke voetbalvelden. Daar waar vv Middelstum zich twee competitierondes voor het einde dankzij een eclatante en onverwachte 0-3 overwinning tegen ‘angstgegner’ vv Poolster veilig speelde voor wederom een nieuw seizoen in de vierde klasse. Later meer over deze wedstrijd en ik weet nog dat we het sportcomplex destijds onverwachts snel moesten verlaten door een ongeval bij de vrouw op het werk. Ik kijk nog even in de kantine of de cake, die ik dankzij de door Alje Boer verkochte lootjes won, nog achter de bar ligt maar helaas. Dat was later vanmorgen natuurlijk een mooie binnenkomer geweest bij Abiant maar hopelijk hebben de vrijwilligers die het fraaie sportpark zo mooi onderhouden zich hier destijds tegoed aan gedaan. Niet alleen een geheel nieuw sportcomplex is hier verrezen sinds mijn laatste zomerbezoek zes jaar geleden maar ook een mooi groots kindcentrum. Ook ’t Maar is dus een aanwinst voor het dorp. Ik besluit eerst maar voor een lusje Spijk-Oost te gaan. Of is het toch Spijk-West? Mijn richtinggevoel is als vanouds hopeloos maar toch kom ik al snel bij dorpshuis Spiekhoes uit, gelegen naast ‘Pro Rege’ dat vroeger vast de ontmoetingsplek van gereformeerd Spijk was. Mooi…

Op de fiets naar Uithuizen, zat ik mij te bedenken hoe het er zes jaar geleden aan toe ging. Toen maakte ik veel loopkilometers, vooral door het centrum. Nu geniet ik eerst van de rit ernaar toe. Fietsend over Usquert en via ’t Lage van de Weg is dat allereerst van de statige en grote boerderijen die ik onderweg ontwaar. Als blijvende herinnering aan de welvarende boerenstand van vroeger. Groot was de afstand destijds tussen boer en knecht. Nu wordt de band met de grote landbouwmachines gekoesterd. Bedrijventerrein Edama en de AZC Ik besluit allereerst nog even aan de buitenrand van Uithuizen te blijven. Ook dan kom je de mooiste panden en objecten tegen in een bomenrijke omgeving. Op den duur ben ik maar zo op het bedrijventerrein Edama beland. Daar bevindt zich sinds enige jaren middenadverteerder Noorderlicht Reclame Team. Die zat destijds nog in Uithuizermeeden. Ik besef dat er de afgelopen jaren veel veranderd is in Uithuizen en kom in de uren erna tot de conclusie dat het einde van al de veranderingen en plannen nog lang niet in zicht is. Want na het bedrijventerrein, stuit ik maar zo op allerlei tijdelijke huisvestingen. Van te voren had ik al bedacht dat ik graag even een kijkje bij de tijdelijke AZC zou willen nemen. Ik wist niet goed waar die zit maar rijd er nu toevallig langs. Vanuit Den Haag ligt er het verzoek om deze tijdelijke huisvesting van vele asielzoekers langer open te houden maar vanuit de gemeente wordt hier nog niet happig op gereageerd. Tot mijn verbazing zie ik ook een groot gebouw waarvan ik vermoed dat het een tijdelijke zorginstelling moet zijn gezien enige oudere mensen die ik voor de ramen zie zitten. Later zie ik dat het verzorgingstehuis nabij de Menkemaborg in de steigers staat en dus is bij mij een en een twee. Je zult nog maar even op je oude dag ‘tijdelijk’ moeten verhuizen, dat gaat je vast niet in de koude kleren zitten. Maar gedeelde smart is halve smart want in de directe omgeving staan nog veel meer tijdelijke woonunits. En al die mensen hebben in elk geval het voordeel dat ze na verloop van tijd terug kunnen keren naar hun oude stekkie. En dat kunnen ze vanuit het AZG niet zeggen. Daar is de toekomst als altijd hoogst onzeker. Even dreig ik te verzanden in de gedachte dat het in de wereld…

Wat voor mij de doorslag gegeven heeft om Scheemda op te nemen in het toerschema van 2026 is mij ergens nog een raadsel. Was het misschien het pensionadogesprek over het vrije camperlevengevoel met Janny Ebels aan de boorden van het Oldambtmeer? Of toch ‘Miss Scheemda’, het lekkere meezingnummer van Erwin de Vries? Of het markante De Toekomst-gebouw, ontstaan vanuit een roemrijk strokartonfabriekverleden? Of misschien toch de wetenschap dat mijn sportieve hoogtepunt op voetbalgebied zich in 1997 afspeelde in Scheemda? Eén seizoen speelde ik onder leiding van trainer Gerke Kersaan alle wedstrijden in het eerste elftal van vv Middelstum. Vanuit de onderbond GVB maakten we aan het eind grote kans om kampioen te worden en te promoveren naar de vierde klasse van de KNVB, afdeling Noord. Bijna ging het in de op één na laatste competitiewedstrijd mis tegen Wagenborger Boys maar gelukkig bogen we een 1-3 achterstand om in een 4-3 overwinning. We hoefden op de laatste dag alleen nog maar in Scheemda te winnen tegen CSVH en deden dat dan ook middels een galavoorstelling met 0-8. Luid toeterend in mijn eerste auto – de VW Golf, ook wel Witte Tornado genoemd -, reden we terug naar Middelstum. Prachtige boerderijen Prachtige herinneringen inderdaad maar die vind ik natuurlijk niet terug op het sportpark van SC Scheemda. CSVH is niet meer maar de mooie boerderijen op de weg er naar toe, staan er gelukkig nog steeds. Eerst was ik apart nog even naar evenemententerrein De Toekomst gereden. Daar waar vroeger een strokartonfabriek stond, staan nu de fabriekscontouren er nog steeds en worden hier tegenwoordig op het imposante terrein vlak buiten het dorp grote evenementen georganiseerd. Na het bezoek aan het sportpark, besluit ik mijn Ford in het centrum van het dorp te parkeren. Mijn aandacht wordt direct getrokken door een paar bruggetjes verderop en dat nodigt uit tot een wandeltocht langs het water. Het is even na achten nog rustig natuurlijk, de plaatselijke Jumbo opent zo zijn deuren. Mooi dat het 5.000 inwoners tellend dorp ook over een bakker en een cafetaria beschikt. De zaken liggen gebroederlijk naast elkaar en heerlijke dampen van verse broden en andere lekkernijnen, walmen mij tegemoet. Maar het water lonkt nog meer. Een foto van het Oldambtmeer ontbreekt in dit verhaal, die moet u er maar bij denken. Hetzelfde geldt voor de foto van het Ommelander Ziekenhuis. Daar ben ik op de heenweg wel langsgereden maar de…

Jawel, zes jaar na de introductie de herontdekking van Zoutkamp in de reeks ‘Op zoek naar het zomergevoel in….’. Dit keer geen Wessel die klaarstond met een lekker bakje Amorettokoffie en die zich afvroeg hoe zo’n morgen en nu precies uit zou zien. Nee, dit keer ging ik met de stalen ros die kant op om dit prachtig vissersdorp aan een bezoek te onderwerpen. Ik was al op tijd wakker en kon dus mooi om 06.30 uur die kant op….. De ochtendstond…. En met de nodige elektrische ondersteuning op de wielen, kon het dus gebeuren dat ik al mooi voor achten in Zoutkamp aankwam. Ik had bedacht via Ulrum te gaan want dan kon ik mooi direct camping Robersum meepikken waar de eerste tekenen van leven al te zien waren. Mooi verscholen net buiten de dorpskom, is het hier vast prettig wakker worden. Ik besluit direct maar even alle overnachtingsmogelijkheden op de gevoelige plaat te leggen. En dus schoot ik in de jachthaven een kiekje van volle kades. Op de terugweg had ik mooi zicht op de grootste garnalenverwerker van Europa. Een maand eerder waren buurman en buurman al op de open dag geweest van Heiploeg waar we onze ogen uitkeken. Zo vaak krijg je natuurlijk de kans niet om daar rond te kijken. Op camping ‘t Ol Gat  dit keer geen jeugdveldje vol met lege flesjes maar wel een kanoverhuurplek. En de vorige keer had Bix nog even het lumineuze idee om naar camping de Rousant te rijden. Daar ging ik nu ook direct maar weer heen want wat heb je vanaf daar toch een mooi uitzicht op de haven van Zoutkamp met zijn gekleurde panden. Gelukkig is het dorp weer goed bereikbaar want dat was de afgelopen jaren wel anders. De ondernemers klaagden steen en been over een slechtere bereikbaarheid en dus een verminderde omzet maar inmiddels is bijna al het sluis- en brugwerk wel aangepakt en glimt het vissersdorp hopelijk van trots om het mooie eindresultaat. Ik maakte bovenop de dijk nog snel even wat foto’s van de prachtige waterwegen die in Zoutkamp samenkomen om vervolgens met de fiets nog even de buitenwijken van het dorp mee te pikken. Zeester Dat is op zich ook een aanrader hoor want in menig dorpstuin zie je de attributen zoals een anker of vissersnet die verwijzen naar een visrijk verleden. Maar ook hele leuke informatieborden waar onder andere te lezen…

We zijn de heerlijk drukke en zonnige junimaand ingerold. Wat, hij loopt al bijna weer ten einde. Het is allemaal niet meer bij te houden mensen, stop de tijd. Ik moet de agenda er zelfs bijpakken om te zien en te herdenken wat er in de afgelopen weken allemaal wel niet is gebeurd. Want vaak komen veel gebeurtenissen samen. Dat gebeurde bijvoorbeeld op zaterdag 6 juni. ’s Morgens mooi even met buurman Wim naar de open dag van Heiploeg in Zoutkamp. Want zo vaak krijg je de kans niet om daar binnen te stappen. Daar ik jarenlang bij Vast Banket gewerkt heb, vind ik het leuk om naar de productieprocessen te kijken die uiteindelijk leiden naar de mooi verpakte producten in de supermarkt. Want daar zit vaak een wonder der techniek achter. Dat bleek ook in Zoutkamp waar de garnalen soms wereldreizen naar Marokko maken om gepeld, verpakt en behandeld te worden om vervolgens terug te keren. En het toeval wil dat de vissers en voetballers van Zeester Zoutkamp ’s middags naar Middelstum kwamen om daar een wedstrijd tegen GEO af te werken voor promotie naar de vierde klasse. En die wedstrijd werd na een spannende slotfase door Zeester met 2-1 gewonnen. Wat zou het mooi zijn wanneer ze volgend jaar bij Middelstum in de klasse zouden komen. Proficiat derhalve, het bleef vast nog lang onrustig op het plaatselijke sportpark. ’s Avonds werden alle indrukken nog even versterkt toen we een straat verderop verkleed en al zestig jaar Diederik Lalkens mochten vieren. Het ging er om weg en ook daar was het nog lang onrustig. DJ Sieme had er zin in en zette zijn feest- en dansnummers tot ver in de kleine uurtjes door. Maar of iedereen in de buurt daar nu zo blij mee was…. Afijn, wat ik bijna vergeten was te vermelden, de woensdag ervoor liep ik voor het eerst sinds jaren weer eens de Hippolytusrun. Waar ik die vroeger ongetraind in zo’n drie kwartier liep, moest ik nu getraind en al nog goed mijn best doen om hem binnen het uurtje te voltooien. Ja, je wordt ouder papa inderdaad. Zeker die laatste twee kilometers hakten er stevig in. Maar ik was weer een mooie ervaring rijker en de tijd geeft mij wellicht volgend jaar ruimte tot verbetering. Snel door naar zaterdag de 13e juni. Ook al zo’n mooie en drukke dag. Met ’s middags het Lutjeclubtoernooi in…

Zou de titel ook voor dit verhaal gelden? Zeker weten! Per zin, wat zelfs per woord, wordt dit verhaal langer. Het kan ook niet met een vluggertje afgedaan worden want er gebeurde weer genoeg de afgelopen weken en het einde van een enerverende periode is nog lang niet in zicht. De titel heb ik natuurlijk niet zelf bedacht. De naam van de filosoof Aristoteles popt up wanneer ik de zin invoer op Google. Zelf gebruikte ik hem tijdens de vriendenvakantie die ons met en rondom Pinksteren naar het Friese Oudega bracht. Vorig jaar was daar nog ‘zonder wrijving, geen glans’. Dit jaar kon ik de vrouw hiermee om de oren slaan want ik krijg deze wijsheid thuis regelmatig te horen. Het ging mooi trouwens, in het Friese haagje in een prachtige, waterrijke omgeving. Man, wat werkten de weergoden toch aan alle kanten mee. Twee barbecueavonden, een heerlijk boottochtje, de nodige loop- maar ook renkilometers, sportief vertier en natuurlijk de gezelschap van en met elkaar. Wederom werden blijvende herinneringen geschreven. De accommodatie is voor volgend jaar reeds vastgelegd, dit keer tijdens Hemelvaart. Iets met een mijlpaal want voor de harde kern wordt dit de twintigste keer. Tussendoor verlieten buurman en buurman het honk om nog even naar Leeuwarden te rijden. Daar was ik getuige van de degradatie van vv Winsum uit de eerste klasse. En dat na 21 jaar. Een puike prestatie natuurlijk waarbij zelfs door een periodetitel geroken werd aan divisievoetbal. Maar binnenkort lonkt de streekderby Winsum – Bedum en vice versa. Een mooier affiche bestaat er toch welhaast niet? Wonden likken derhalve en moedig voorwaarts maar weer. Het zijn sowieso de weken van de belangrijke wedstrijden. Wat ging het er bijvoorbeeld om weg dit weekend op ons sportpark. Vrijdagavond een gezellige drukte tijdens het 7×7 voetbal tegen sv Bedum, kampioen Noordwolde en onze buurtjes uit Kantens. Die waren vervolgens niet uit onze kantine weg te slaan. En wellicht tot ergernis van onze voorzitter ging ik er op het eind nog even gezellig bijzitten. Lekker meeroup’n en –reren inderdaad. Ik kon ze mooi nog even de Theo Wilpstra wisselbokaal laten zien. Zonder zelf 4 boompjes te kaarten, wist ik hem toch binnen te slepen. Die kan van het verlanglijstje af. Met pijn in het hart heb ik de laatste klaverjasavond laten lopen. ‘Duty calls’, moet ik gedacht hebben. Niet dat ik binnen de kalklijnen nog veel in de melk te…