Hoeveel wedstrijden van FC Groningen zou ik in mijn ruim 54 levensjaren live gezien hebben, oefenwedstrijden tegen amateurclubs niet meegerekend? Dat was de hamvraag aan mijzelf afgelopen weekend. Een stuk of tien, vermoed ik. Daar zaten opmerkelijke wedstrijden én pareltje bij en zaterdag jl. kwam er weer een bijzondere editie bij.
Soms twijfel ik zelfs een beetje of ik er daadwerkelijk bij geweest ben of dat mijn fantasievolle brein het zelf verzonnen heeft, zo wazig zijn de herinneringen. De Europese wedstrijd FC Groningen – Rot Weis Erfurt uit 1991 bijvoorbeeld, de ploeg uit het voormalige Oost-Duitsland. Einduitslag een teleurstellende 0-1. En wat te denken van de legendarische oefenwedstrijd tegen FC Barcelona, einduitslag 5-5, ook daar was ik volgens mij bij.
Van andere wedstrijden weet ik het wel zeker. De eerste nederlaag in de Euroborg tegen FC Den Haag bijvoorbeeld, die met dikke cijfers verloren ging. Ik maakte er mijn debuut, werd als zondebok aangewezen en hoefde voorlopig niet terug te komen. Ik herinner mij ook magere 1-0 overwinningen tegen Willem II en Sparta (vanuit de skybox van Klimaatgroep Holland).
Maar ook een wedstrijd tegen Roda JC met buurman Richard waarbij we ons verwonderen over de gazelledraf van supertalent Zivkovic. Wat is er van hem terechtgekomen eigenlijk? Drie keer zelfs bezocht ik een wedstrijd tegen Ajax. De tweede was op een woensdagmiddag en ik had eigenlijk op school moeten zitten. Dat leverde mij zelfs een strafcorvee op in mijn tijd op de HAVO. Daarbij verloor Ajax ook nog eens en dat zinde mij zeker destijds niet.
Ajax verloor altijd overigens wanneer ik kwam te kijken. De laatste keer met buurman Jan Jaap bijvoorbeeld, volgens mij was dat nog net voor die vermaledijde coronatijd. En ook de allereerste keer in een bekerwedstrijd in het magische Oosterpark op een woensdagavond in 1983 met de gebroeders Koeman waar ik met broer Wiebrand en ik vermoed Wessel en Ronnie heen mocht. Al denk ik nu al schrijvende dat dit ook een wedstrijd tegen PSV kan zijn geweest. De einduitslag weet ik wel zeker, het werd een glorieuze 3-0 overwinning.
Dik 43 jaar later was daar een nieuwe ontmoeting met de groenwitten, dit keer aan de zijde van mijn oudste broer zijn oudste zoon. Paul heeft met Kennisinstituut Gemeenten een eigen skybox bij de FC en die had hij deze avond ter beschikking gesteld aan de man die zijn andere onderneming Knis Klus tot grote hoogtes…
Eigen columns
Zo, dat was me het nachtje slaap wel. Alhoewel, slaap…. Volgens mij had ik tot 02.30 nog geen oog dichtgedaan. Eh, wel dichtgedaan natuurlijk maar niet geslapen. Dat moet anders, bedacht ik mij, dus naar beneden voor twee paracetamols en een keelsnoepje. Met als gevolg dat ik rond 06.00 uur badend in het (koorts?)zweet wakker werd….
Na een verkwikkende douche probeer ik rond 08.00 uur dit verhaal op papier te krijgen. Bijslapen in bed lonkt maar de agenda en een op het oog drukke werkweek laten dit absoluut niet toe. Gelukkig hebben we een lang Paasweekend voor de boeg voor het bijtanken, daar kan ik mij eigenlijk wel op verheugen. Want het ging er weer om weg de afgelopen dagen.
Het was immers Sunsationweekend twee wat de klok sloeg. Eerst op vrijdag een gezellige avond waarin we terug gingen in de tijd. Lekkere happy hardcore inderdaad, een feest der herkenning. De kleine uurtjes werden in rap tempo bereikt. En dat na eerder al een mooie vooravond in Bedum te hebben beleefd waar er voor de sponsoren van de Tribunestoelen SV Bedum een leuke activiteit georganiseerd werd.
Het middagprogramma op het topsportcentrum in Groningen liet ik voor wat het was maar de gezamenlijke maaltijd in de Bedumer voetbalkantine en de Koffiecorner, samen met de vrienden van paars, met Niiwino Geertsema, Martin Drent en Stefan Bleeker kon ik natuurlijk niet laten lopen. De mannen praatten en discussieerden er lustig op los en voordat ik het wist, moest ik mij nog haasten ook om mij aan te sluiten bij de Berkenlaanclub die elke avond om stipt 21.45 uur – en geen minuut later, aldus Martin – koers zette naar de feesttent.
Een dag later ging ik reeds rond 19.30 uur die kant op. Dit keer geen lange feestavond voor mij in de tent maar eentje in de muntenverkoopwagen. Dan beleef je zo’n festival toch weer van een heel andere kant. Het was een rustige en beheerste bezoekersstroom die we voor onze luikjes kregen. Allemaal vriendelijk en geduldig en zonder een onvertogen woord, werd ons regelmatig nog veel werkplezier toegewenst. Zo ongemanierd is de jeugd van tegenwoordig dus nog niet….
De zaterdag werd lekker op het voetbalveld doorgebracht waar mooie streekderby’s op het programma stonden. Eerst naar Onderdendam waar ons derde tegen hun tweede aantrad. Bij de SVO zijn ze een mooi en strak voetbalveld rijker, inclusief omheining. Deze onverwoestbare edoch kleine club kan…
Het is tegen mijn routine in wanneer ik op de vrijdagmiddag aan dit verhaal begin. Liever had ik op dit moment andere websitetaken uitgevoerd, ware het niet dat internet er al enige uurtjes uitligt. Daar kan ik mij om opvreten, zeker als er in mijn ogen urgente zaken zijn die wat mij betreft zo snel mogelijk moeten worden doorgevoerd.
Dat belooft nog wat wanneer we straks enige dagen verstoken zijn van gas, brandstof en elektriciteit. De overheid waarschuwt niet voor niets dat we allemaal noodpakketten thuis moeten hebben liggen en contact geld op zak om bij een calamiteit enige dagen te kunnen overleven.
Afijn, ik ben vervolgens eerst maar wat aan het hardlopen gegaan in de hoop en verwachting dat internet er dan wel weer zou zijn. Maar helaas…. Het waren wel pittige loopjes overigens want voor het eerst heb ik een rondje Oosterburen / Huizinge in ‘intervalsprintjes’ gedaan. En wel zo dat ik zeven keer flink diep gegaan ben om vervolgens enige minuten in stevige wandelpas bij te komen om mijn ademhaling en hartslag weer op peil te krijgen. Het schijnt goed te zijn voor de vetverbranding en de conditieopbouw, ik ben benieuwd….
En dat op vrijdag de dertiende, de dag doet zijn naam en faam eer aan. Tevens de dag na de twaalfde maart, de dag dat ik mijn leeftijd naar 54 jaar wist te drukken. Best wel een mooie en productieve dag overigens. Een dag waarop ik mij voornam om zoveel mogelijk te reageren op de ongeveer 1.000 felicitaties die via Facebook, Insta, Whattsapp en middels een telefoontje binnenkwamen. Volgens mij is dat aardig gelukt en ik voelde mij als vanouds jarig. Zelfs zonder die dag cadeautjes te krijgen.
Die had ik immers zondag al gekregen en daarbij wacht mij morgen het bezoek aan de Martinikerk voor het Candlelight-concert met nummers van ABBA en Queen. Ik merk dat ik nu niet verder kan met dit verhaal want het is immers nog geen zaterdag maar vrijdag de dertiende. Deze alinea is dan wel weer een mooi bruggetje naar de maandagmorgen want dan kan ik immers hierop terugkijken.
Dat moet dan wel mooi rap gebeuren want om 10.00 uur moet ik in Stedum zijn voor een pensionadointerview. Volgende week mag ik ook weer opdraven bij een lezing van Kantoor Vreugdenhil, altijd gezellig en leuk. Woensdag volgt er letterlijk en figuurlijk een bliksembezoek aan Ulrum. Dat heeft niet alleen met…
We zijn de maartmaand al weer ingerold wanneer ik aan dit verhaal begin. Als altijd blik ik nog even terug op de afgelopen weken. Mooie herinneringen komen boven. Van een gezamenlijke Winterloop-ontbijt tot het trainingskamp op Schier, evenementen waarover ik reeds uitvoerig geschreven heb. De toneeluitvoering van WAT in Westerwijtwerd was weer ongeëvenaard en hilarisch als altijd. En ook de bijeenkomst bij vv Winsum met Bas Nijhuis leverde kolderieke momenten op.
Momenten ook op te koesteren, dat moge duidelijk zijn. In de tijd dat het leven aan je voorbijraast is het goed om af en toe wat gas terug te nemen. En dat deed ik woensdagmiddag in het Asingapark tijdens het loopje met de hond. Een prachtige en voor de tijd van het jaar uitzonderlijk warme woensdagmiddag en je ziet de sneeuwklokjes als het ware de grond uitschieten.
En dat met de statige Hippolytuskerk op de achtergrond die verlicht werd door verwarmende stralen van de ondergaande zon. Man, wat hebben we koude weken moeten ondergaan. Vol met sneeuw, natte drab en vervaarlijke ijzel. Maar waar hebben we het eigenlijk over. Deze winter stelde immers helemaal niets voor in vergelijking met die van 1963 en 1979 bijvoorbeeld.
Maar toch was ik maar wat blij met het tafereeltje dat woensdagmiddag zelfs mijn poëtisch hart, of wat er voor door moet gaan, opende. Het feit dat de lente zich in al haar hevigheid aandiende, zorgde zelfs voor enige ontroering. De donkerste dagen zijn eerst weer voorbij en we maken ons op voor mooie maanden waarin iedereen wat meer naar buiten gaat en we elkaar dus weer wat vaker tegen zullen komen.
Dit gebeurde bijvoorbeeld op een mooie donderdagavond in het Hippolytushoes. Daar vond namelijk een heuse filmpremière plaats, en wel die van filmer en cineast Itamar Kool. Glimlachend denk ik terug aan een vrijdagmiddag dik een jaar geleden toen we bij hem thuis afspraken om het eens te hebben over al het moois wat zich allemaal in Middelstum afspeelt.
En Itamar maar schrijven. Hij noteerde de ene na de andere telefoonnummer en probeerde verbanden te ontdekken tussen al die vele vrijwilligers die ons dorp telt en de doelen en verenigingen waar ze zich voor inzetten. Misschien rijpten zich in zijn hoofd voorzichtig reeds de eerste beelden, geschoten in onze prachtige omgeving.
Met blij gemoed ging ik vorige week dan ook naar het Hippyhoes in de wetenschap niet teleurgesteld te worden. Ik ken Itamar…
Dit jaar was alles anders tijdens het trainingskamp van Middelstum 4 op Schier. En toch ook weer ouderwets vertrouwd. Gingen we vorig jaar met het combinatieteam Middelstum 3,5, inclusief de nodige debutanten en met meer dan twintig deelnemers die kant op, dit keer lukte het net om een elftal op de been te krijgen. Maar als altijd gaat het niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit der artiesten.
Toch was veel anders voor mijn eigen persoontje want ik behoor immers niet meer tot de bijzondere spelersselectie van Middelstum 4. En hetzelfde geldt voor Frans. Toch waren we blij met de invitatie die we kregen. Dit jaar behoorde ik ook niet tot de kwartiermakers maar tot de groep van volgers die de half vier boot namen. Tot onze verrassing waren de eerste vier participanten niet in de Tox of het Beuthus te vinden maar gewoon thuis voor de buis.
Want met het aanschouwen van de Olympische Spelen, wordt reeds een eerste groot tijdverdrijf aangestipt. Veel schaatsen en shorttrack dus in combinatie met het nodige Eredivisievoetbal. Zelf had ik het aanvankelijk bijzonder druk met het in mij opnemen van de prachtige toko waarin we dit jaar zaten. It Aude Kolonyhus voelde ouderwets vertrouwd aan maar met een preekstoel, biechtkamer, collectezakken aan de muur en van die prachtig gekleurde glas-in-loodramen waren zoveel meer dimensies toegevoegd dat ik er welhaast zielezeer van kreeg.
‘Bleekneuzen’, kreeg ik als reactie terug toen ik wat sfeerfoto’s de digitale ether inslingerde. Want dat was het Kolonyhus natuurlijk vroeger, een opvangplek voor die kinderen die wel wat aansterking konden gebruiken op energiegebied. Ook voor ons was het aanvankelijk bijtanken geblazen, al kan ik nu reeds verklappen dat er weinig stapplezier aan te pas kwam dit jaar.
Deze editie helaas geen Mense die noodgedwongen verstek moest laten gaan maar er met een profielfoto op die twaalfde lege stoel in Restaurant Duinzicht toch een beetje bij was. Gelukkig wel weer een debutant. Geboren en getogen in Amsterdam, gestudeerd en gewoond in Eindhoven en Maastricht maar door de liefde naar het hoge noorden gesleept, beleefde Lucas dit jaar niet alleen zijn debuut op dit trainingskamp maar deed hij ook voor het eerst Schiermonnikoog aan, daarmee zijn TV-TAS voltooiend.
Na Duinzicht was daar weer het oude vertrouwde Café It Aude Beuthus waar we tot onze verrassing niet veel later de 45+-selectie van onze aartsrivalen vv KRC binnen zagen druppelen. Het was dit…
Ik weet niet eens meer waarheen we op weg waren. Maar in de auto zei de vrouw tegen mij dat ze gezien had dat Golden Earring dik een jaar later in Ahoy te Rotterdam nog een aantal afscheidsconcerten zou gaan geven. Of eigenlijk was het er toen nog maar één. Aansluitend op de Vrienden van Amstel Live en met medewerking van een groot aantal artiesten die eerder in januari al tijdens dit spektakel te zien waren.
Twee jaar geleden waren we al eens bij een avond van VVAL geweest en het smaakte naar meer. En dit was de kans op een ander soort weerzien, misschien nog wel mooier ook. Helemaal vanwege dit unieke karakter natuurlijk.
Want ik heb wel iets met deze legendarische rockband die vijftig, misschien wel zestig jaar, Nederlandse popgeschiedenis vertegenwoordigt. Ze traden immers maar liefst twaalf keer in Middelstum op tijdens Sunsation. Vooral die keer dat Anouk ook mee kwam, zal ik nooit meer vergeten. Wat was het ongekend druk in de tent. Warm ook en de zweetdruppels vlogen je van bovenaf om de oren.
Maar ook de videoclip van het legendarische nummer ‘When the lady smiles’ maakte indruk. Volgens mij geregisseerd door Dick Maas, destijds zeer bekend van de filmhits De Lift en Amsterdamned. De clip met de non en een kaalgeschoren Barry Hay werd in Amerika zelfs gecensureerd, anders mocht hij niet worden uitgezonden.
We hadden dus een jaar lang last van de voorpret maar vrijdag jongstleden was het zover en tokkelden we al op tijd die kant op. De vorige keer reden we ’s nachts vanuit Rotterdam in één keer terug. Dit keer hadden we in Zeist, op dik een uur rijden van Rotterdam, een hotelovernachting geboekt. Uiteraard ging het laatste uurtje die kant op niet zo snel door alle drukte op de wegen.
Vlakbij Ahoy scoorden we nog snel even een snelle hap fastfood. Om vervolgens om 19.00 uur in een lange rij met wachtenden te gaan staan. Zo rond half acht hadden we onze stoeltjes gevonden en werden we opgewarmd door zachte GE-muziek op de achtergrond en zagen we de zaal steeds voller worden. Toen drong bij mij het besef en de importantie van deze avond langzaam maar zeker door. Dit wordt echt de laatste keer dat we de mannen op zien treden.
Het werd een memorabele avond met een keur aan artiesten. Son Mieux brak zeer energetisch de ban met onder…
Het is voor de verandering, en tot mijn eigen verbazing, een zondagavond wanneer ik nog even een uurtje achter de computer duik. Normaliter zou ik nu bij de buurman aan het klaverjassen zijn waarbij we ons toe zouden werken naar de ontknoping van het kaartjaar 2025. Maar omstandigheden gooiden roet in het eten. Een televisieavondje met de vrouw zou het alternatief kunnen zijn, ware het niet dat zij ook nog aan de (werk)slag moet.
Gedeelde smart is dan halve smart en door aan dit verhaal te beginnen, heb ik morgen wat meer armslag om relaxt aan een nieuwe werkweek te beginnen. Eentje die mij bijvoorbeeld rond tienen naar Ulrum brengt voor een nieuw pensionadointerview.
Na de verbazing van Feyenoord tegen Sparta – met twee wereldgoals van Van Persie junior waardoor de wedstrijd finaal leek te kantelen maar nog verrassender eindigde – was daar nog even een uurtje B&B vol liefde in de winter. Zo kan ik mij mentaal al mooi een beetje voorbereiden op de editie van volgend jaar waarbij oud-Winsumer Henri in de spotlights zal staan. Wat een avontuur eigenlijk. Om vijf potentiële partners te ontmoeten in het buitenland in de hoop dat op die manier de ware zich aandient. Maar het is hem van harte gegund.
Maar dit terzijde. Want ik maak mij middels dit verhaal op om nog even terug te blikken en vooruit te kijken. Immers, op deze zondagavond kom ik tot de conclusie dat de januarimaand al weer halfom is. Twee weken met nieuwjaarsrecepties van bijvoorbeeld de voetbalclub en de handelsvereniging Middelstum.
Maar ook winterse omstandigheden met volop sneeuw waarbij bij velen de gedachten even teruggingen naar die legendarische winter van 1979 toen de sneeuwduinen tot aan het dak van ons huisje in Westerwijtwerd geraakten en we letterlijk en figuurlijk ingesneeuwd zaten. Zelfs het leger moest er aan te pas komen om de wegen weer begaanbaar te maken.
Zover kwam het bij ons niet maar het is toch verbazingwekkend dat enige centimeters sneeuw een heel land plat weet te leggen. Het buitenland zal ons vast meewarig aan gekeken hebben. Vooral op Schiphol knetterde het hevig en ik hoorde een Amerikaan vol overtuiging en verbazing roepen dat hij nooit meer een vlucht via de KLM zou gaan boeken.
Andersom verbazen wij ons met de dag meer over wat Trump allemaal doet en uitbraakt. Een inval in Venezuela smaakte blijkbaar naar meer en wanneer je dan hoort…
Het is de eerste maandagmorgen van het jaar wanneer ik aan dit verhaal begin. Een ouderwetse maandagmorgen inderdaad met een donkere en witte wereld om mij heen. Een ochtend waarop ik ook nog eens verrast wordt door de normaal verre van aanhalige poes Baby die eerst op mijn toetsenbord springt en vervolgens kopjes geeft en mijn neus begint te likken. Wat hond Zhiva weer jaloers maakt waardoor zij ook om aandacht schreeuwt door haar voorpoten op mijn bureau te leggen.
Ouderwetse gezelligheid derhalve en ik accepteer gretig dat ik twee minuten later dan gepland aan dit verhaal begin. Maar de priemende vraag waar precies te beginnen, ben ik nog niet kwijt. ‘De mooiste uurtjes van het jaar zijn weer aangebroken’, zo Facebookte ik op Oudjaarsdag toen we met een grote groep bekenden in het dorpshuis van Westerwijtwerd zaten.
Na wat gesteggel over het wandelvertrek richting Wietwerd was het Diederik die vroeg of zo’n bezoek aan mijn geboortedorp het nu allemaal extra bijzonder maakt. Ik denk dat dit daadwerkelijk zo is. Op de toch al nostalgische laatste dag van het jaar maakt dit feit het nog nostalgischer. En het maakt dat je hoopt dat die laatste uurtjes hier in Wietwerd niet heel snel voorbij zullen gaan.
Maar dat was een utopie. Met drankjes, hapjes en gezelligheid, een weerzien met Annemarie, Sir en Liesbeth, de prachtige sleepverhalen van vroeger van Honderd waardoor Nij Wietwerd afgesloten werd, en de goede en gastvrije zorgen van bijvoorbeeld juffrouw Janny en de gastvrouw van Trankiel, maakten dat deze namiddag veel te snel voorbijgleed.
Een bezoek van mijn vroegere overbuurman in zijn rolstoel aan het dorpshuis maakte dit sacraal gebeuren nog extra bijzonder. Herinneringen aan mijn eerste, en tevens laatste, twee sigaretten – ik moet toen rond zes jaar oud geweest zijn en de vieze smaak, de hoestbui en de tranen in mijn ogen, maakten dat ik nooit meer de neiging gekregen heb om te gaan roken – kwamen bovendrijven. Klaas was in mijn ogen toen al een oudere man en dat is een kleine vijftig jaar later niet veranderd natuurlijk.
Verwarmd door de gezelligheid en de drankjes, liepen we vol goede moed met een groot gedeelte van de wandelclub terug naar Middelstum, het nieuwe jaar tegemoet. Een jaar die begon vol met vuurwerk maar ik merkte al snel dat ik het grootste gedeelte van mijn energiekruit al grotendeels verbruikt had in Wietwerd.
Wat rest op deze…
Vorige week heeft u al de vakantiebloopers en anekdotes kunnen lezen van onze trip naar Curaçao. Voor wie dit gemist heeft, even op dit linkje drukken: https://bert-koster.nl/2025/12/16/vakantiestress-de-anekkedotes/. Het was niet zo maar een reis die de vrouw en ik gemaakt hebben natuurlijk. Voor het eerst verlieten we Europa om na een tien uur durende vliegreis, die ons ook nog een tussenstop op Bonaire bracht, te landen op vliegveld Hato. En zo zetten we voor het eerst voet aan wal in Zuid-Amerika. Of is het toch Latijns- of Midden-Amerika? Want daar zijn de meningen wel eens over verdeeld.
Tja, hoe kom je er op om helemaal naar Curaçao te gaan? Allereerst was het voor Miranda natuurlijk een topjaar want ze studeerde af op de Hanze en mag zich nu social worker noemen met als toevoeging behandelaar. En dat overkomt je niet alle dagen natuurlijk.
Daarbij vielen de kosten van deze Caribische trip ons nog redelijk mee, zeker omdat we niet voor de optie ‘all-inclusive’ kozen. Want wanneer je zo’n eiland bezoekt, dan moet je niet alle dagen op een resort blijven hangen. Nee, dan huur je een auto – in ons geval een kleine Kia – en dan trek je er op uit. En ook deze auto zat bij de prijs inbegrepen.
En dat deden we dan ook toen we na een lange en stressvolle reis eindelijk Landhuis Bona Vista bereikten, gelegen aan de buitenkant van hoofdstad Willemstad. Toen we door de jetlag na een relatief korte nachtrust in de zon op ons terras van een ontbijt genoten, viel alle stress van de vorige dag van ons af. Helemaal na een plons in het zwembad. En met een gemiddelde temperatuur van 30 graden op het eiland was het heerlijk badderen.
Eigenlijk heb ik alle dagen wel gezwommen. Was het niet in ons eigen zwembad, dan wel in zee bij een van de vele mooie stranden die Curaçao kent. We hadden ons snorkelapparatuur niet voor niets meegenomen want bij een strandje werden we al snel omringd door talrijke vissen en schildpadden. Op de pier sloeg een oude man regelmatig op een stuk hout en hij gooide stukjes vis in de zee waar die schildpadden op af kwamen. Wat zag het er onder water toch prachtig uit.
Mambo Beach en de Jan Tiel Beach behoren zeker ook tot de meest bezochte stranden van het eiland. Op het Jan Tiel strand werden we…
Het is voor de verandering een donderdagmiddag alvorens ik aan dit epistel begin. De ‘twaaiduusternfase’ is helaas al achter de rug en de duisternis in combinatie met een miezerregen en wat lichte mist, treedt in. Ik zou net aan het warm eten beginnen – het meeste is al door de vrouw voorbereid, ik moet alleen nog de rijst koken – wanneer ik mij bedenk dat ik net zo goed een begin kan maken met de column die woensdag a.s. online moet komen.
Maar heb ik wel zoveel inspiratie dat ik een verhaal van 700-800 woorden aan het papier kan toevertrouwen? Ik betwijfel het eigenlijk. Maar hé, ik heb hier een aantal dagen de tijd voor en dus zal er best wel wat boven komen drijven. Zo ontvluchtte ik dinsdagavond bijvoorbeeld het huis en het beeldscherm van de televisie om in Hippolutushoes bijgepraat te worden over de komst van een mogelijk nieuw dorpshuis in Middelstum.
Ajax stond uiteraard al weer achter in de Champions League dus daar hoefde ik niet voor thuis te blijven. En daarbij levert zo’n avond ook nog eens vele blije gezichten op want men ziet de komst van een nieuw dorpshuis in Middelstum, daar waar nu nog Vita Nova staat maar het nieuwe is daar al lang van af natuurlijk, best wel zitten met tal van enthousiaste toehoorders tot gevolg. En daarbij hebben zich ook reeds vele vrijwilligers gemeld die in meerdere hoedanigheden wel hun steentje bij zouden willen dragen.
Tijdens het bespreken van de verschillende opties, denk ik nog even met weemoed terug aan Vita Nova. Wat heb ik hier vaak tot in de kleine uurtjes gezeten. Soms zelfs na sluitingstijd om nog even na te borrelen met Mark Willem en Evelien en nog wat andere vaste stamgasten. En dan kon het maar zo gebeuren dat het al weer licht werd wanneer ik uiteindelijk naar huis ging. Waar zouden die binnenkort heen gaan wanneer Herberg ‘In de Valk’ verkocht wordt? Vast nieuwe avonturen tegemoet.
Vita Nova was ook de plek waar de elektrische vonken tussen Miranda en mijn persoontje in 2010 steeds verder toenamen en vijftien jaar later zijn we nog steeds een stel. Ze is ook mee naar deze voorlichtingsbijeenkomst en om mij heen ook de nodige jongere ouderen van een jaar of dertig die zich vast ook op een nieuwe thuishonk verheugen.
Ach ja, those where the days, bedenk ik mij en ik zie…
Het is de laatste tijd bijna gebruikelijk dat ik op de publicatiedag achter de pc ga zitten voor de wekelijkse keek op de week. Ik kan momenteel ook beter naar het beeldscherm turen dan naar buiten waar het miezert en ook nog steeds donker is. Een paar bladerloze bomen bevestigen maar weer eens dat waarom de novembermaand vaak zo moeilijk te verteren is.
Maar, niet getreurd, hier schrijft immers een man met een missie. Want zaterdag de 22e is het zover. Met op de agenda hopelijk de voltooiing met een goed gevoel van mijn eerste halve marathon. Wat eind juli begon als een uit de hand gelopen grap, moet in Uithuizermeeden tot een voorlopig hoogtepunt uitgroeien. The Road to the Eemshaven was er eentje vol met obstakels. Mocht ik het zaterdag redden dan zal ik u als trouwe lezer hierin volgende week ongetwijfeld meenemen.
Gistermiddag was daar nog het appje van Gert of we nog even moesten rennen. En dat terwijl ik mijn hardlooptenue net had aangetrokken. Twee zielen, één gedachte en één missie: al hardlopend ergens zo rond 13.15-13.30 uur (vermoed ik) de finish halen op het Johan van Veenplein. Of eigenlijk zijn het drie mannen met een missie want toen ik tussen de middag in Westerwijtwerd wat AED-flyers rondbracht, zag ik ook de zeer fanatieke en snelle Boompie reeds rennen.
De negen kilometer van gisteren voelden als een ‘walk in the park’ en dat moet ook natuurlijk wanneer je er uiteindelijk 21,1 wilt rennen. Donderdagavond halen we de startbewijzen op en dan zaterdagmorgen met de trein van tienen vanuit Meij naar de Borkum Express in de Eemshaven waar rond elven onder hopelijk goede weersomstandigheden het startschot zal klinken.
Er spelen nog wat zaken die mij bezighouden en daarvoor blik ik vooruit naar december. De maand waarin we voor het eerst Europa zullen verlaten en neer gaan strijken voor de kust van Venezuela. Dat wist ik tot voor kort niet maar nu Trump daar voor de kust allerlei ‘drugsboten’, of is het toch gewoon een oliekwestie?, de lucht inschiet is dit gebied nadrukkelijk in het nieuws.
Het Caribisch gebied dus waar ook het landje ligt dat tot het Koninkrijk der Nederlanden behoort en dat vannacht geschiedenis schreef door zich voor het eerst te plaatsen voor het WK voetbal volgend jaar. En dat voor een eiland met 150.000 inwoners. Maar daar gaat het ons niet om in dit verhaal want…
Het is een mooie, rustige woensdagmorgen wanneer ik aan dit verhaaltje begin dat straks online moet komen. Een echte last minute dus. Bij u als lezer kroop wellicht de gedachte boven dat ik er weer een weekje vandoor zou gaan, de zon tegemoet. Maar dat duurt nog even. Eerst de maand november door zien te komen. En dat lukt tot dusver prima, moet ik zeggen. Maar wat wil je ook, als de maand net begonnen is?
Daarbij was het vorige week een prima weekje om de oktobermaand af te sluiten. Eerst deed ik bijvoorbeeld op woensdagavond in Appingedam in het goedgevulde Multifunctioneel Centrum Kabzeël, een voormalig kerkgebouw inderdaad, de Ondernemersavond Eemsdelta aan.
Niemand minder dan Maarten van Rossem was gespreksleider en die ventileerde op 82-jarige leeftijd nog even zijn vlijmscherpheid en ging in op de Nederlandse- en wereldeconomie alvorens met wethouder De Jong, internetondernemer Ben Woldring en energietransitiedeskundige Niels Faber in gesprek te gaan over duurzaamheid en allerlei energiezaken.
Een informatieve en boeiende avond maar toch ben ik niet lang op de nazit na blijven borrelen. Allereerst was ik Bob in mijn eigen auto en daarbij was het ook nog eens verkiezingsavond. Even na negen uur keek ik op Teletekst en zag tot mijn verrassing dat D66 en de PVV streden om wie de grootste partij van het land zou gaan worden. Inmiddels weten we dat het Jetten-time is en wie had dat een maand geleden gedacht, dat we wellicht met MP Jetten moeten gaan dealen?!
Maar ere wie ere toekomt natuurlijk. Want Dilan had in de zomer haar eigen glazen al ingegooid en Henri verslikte zich een week voor D-Day in een lastige vraag. Timmermans gaf er vervolgens teleurgesteld de brui aan en Wilders besefte dat hij zijn kans om als premier geschiedenis te schrijven de vorige keer had verspeeld doordat Pieter op zijn strepen ging staan. Hoe zou het toch met Omzigt zijn in Tukkerland? Die man had nooit mee moeten regeren maar die opmerking voelt nu als mosterd na de maaltijd.
Vrijdagavond was ook een mooie avond, kan ik nu schrijven. Met mijn 45+-collega’s hadden we een thuiswedstrijd en door alle wedstrijden te winnen, was daar aan het eind van de avond de conclusie dat we in de laatste ronde niet meer ingehaald konden worden. Alle negen wedstrijden tot dusver werden gewonnen en dat in wisselende samenstellingen.
Mijn inbreng die avond was zeer bescheiden. Mijn kuitje voelde…
Ik mag graag op gezette tijden een lezing meepikken. Zo was ik onlangs in het Hippolytushoes in Middelstum waar Geert Pruiksma, directeur van museum Nienoord in Leek, vertelde over de relaties tussen Nienoord en Borg Ewsum in Middelstum en de inwoners van beide borgen. Dit op uitnodiging van de plaatselijke Historische Verenging.
Twee keer drie kwartier hingen de aanwezigen, meer dan honderd, aan zijn lippen. Wat kan die beste man toch mooi vertellen. En vorige week was daar bij Kantoor Vreugdenhil in Uithuizermeeden nog een bijeenkomst waarin Hariëtte Keuning van HR Koers vertelde over talentherkenning en het optimaal benutten hiervan.
Maar het hoogtepunt op dit gebied ervoer ik vorige week in het Drentse Frederiksoord. Daar was de vrouw een van de organisatoren en ervaringsdeskundigen die deelnamen aan het congres ‘Sterke verhalen, de ervaring van armoede’. Twee jaar geleden was ik al een keer met haar mee geweest naar Winschoten en dat was mij toen prima bevallen. Niet alleen door de verhalen maar ook door het verkennen van de omgeving waar je niet zo vaak komt, toentertijd het centrum van Winschoten.
Wat dat betreft viel ik met mijn neus in de boter want Frederiksoord blijkt in het Nationaal Park Drents-Friese Wold te liggen, een omgeving die ik in coronatijd al eens bezocht had. Wat een mooie wereld is dit toch en hoe dichter we bij Frederiksoord kwamen, hoe enthousiaster ik werd. Het ontvangst en weerzien met dagvoorzitter Marike was bijzonder hartelijk en niet veel later zaten we aan de lunch met de overige deelnemers.
Daarna moest de boel klaargezet worden en dat gaf mij de kans om snel nog even het dorpje in te gaan. En dit is niet zo maar een dorpje hoor. Want Frederiksoord blijkt de bakermat van onze huidige verzorgingsstaat te zijn. Daar begon in 1818 een bijzonder experiment. Nederland had de Gouden Eeuw achter zich gelaten en verkeerde in een diepe crisis. Ons land stond in brand en er heerste bittere armoede.
Johannes van den Bosch had echter in het buitenland de nodige ideeën en ervaringen opgedaan en die benutte hij in Frederiksoord. En wel met 52 gezinnen die vanuit het westen van Nederland via een barre tocht neerstreken in het gebied waar Van den Bosch 52 huisjes gebouwd had met elk een stukje land dat bewerkt moest worden. De kinderen kregen les, de ouders waren druk aan het werk en verdienden hiermee hun kost en inwoning…
Dat was een koddig gezicht vanmorgen. De schilder is op het moment van schrijven bij ons buiten aan het werk om de kozijnen bij te werken. We zijn dik tevreden met hoe het er uit komt te zien. Iets minder blij was ik toen een van de geverfde ramen dichtklapte. Ik was net te laat om dit onheil te voorkomen maar greep wel een natte kozijn vast. Gelukkig hebben ze daar tegenwoordig speciale doekjes voor dus dit rode verfleed was vervolgens snel geleden.
Even terug naar het koddige want toen hij boven aan het werk was, keek hij mij op de vingers toen ik op kantoor aan het typen en tikken was. En ik zag hem uiterst secuur de kozijnen gladstrijken. Daar ben ik sinds afgelopen weekend des te blijer om want ik kneep hem heel even wel een beetje. Dat zat namelijk zo.
Het begon vrijdagavond in Kantens zo rond een uur of 22.00 uur ’s avonds. We zaten buiten na een avondje 45+ 7×7-voetbal onder het genot van een gezellig biertje heerlijk te genieten toen mijn ogen begonnen te irriteren. Thuis maar even mijn lenzen eruit gehaald en nog even televisie gekeken. Niets aan de hand, dacht ik, maar dat was zaterdagmorgen wel anders.
Tranende en rode ogen van heb ik jou daar en ik was acuut verkouden. Daglicht kon ik niet verdragen en ook achter de pc zitten was zo goed als onmogelijk door het felle licht. Mijn zaterdagochtendbezoekje aan het plaatselijke sportpark schoot er zelfs bij in. Na twee allergiepilletjes uit de vrouw haar medicijnenkast en het inhaleren van een neusspray, dacht ik heel even deze onverwachte en zware allergieaanval, want daar ging het om zo bleek later, te boven te zijn.
Maar ik had te vroeg gejuicht. De symptomen werden wel wat dragelijker maar ’s middags op het voetbalveld kreeg ik maar heel weinig mee van het spelletje. Dat veranderde pas toen de zon achter de wolken verdween en het zicht werd weer helemaal normaal na een hevige regenbui.
Welke pol mij precies dwarsgezeten heeft, Miranda mag het weten. Ik zou toch niet acuut allergisch zijn geworden van haar? Zo erg heb ik het in elk geval nog nooit beleefd. Des te blijver was ik dan ook toen het zicht de dag erop weer helemaal normaal was en in de constatering dat ik er geen schadelijke gevolgen aan heb overgehouden.
Qua voetbalresultaten van de plaatselijke…
Het is een ouderwetse maandagmorgen wanneer ik aan dit verhaal begin en ik kom tot de conclusie dat dit verdraait lang geleden is dat ik dit op de vroege maandagmorgen doe na een zomerperiode vol afwisseling. Die van vorige week was immers op een donderdagmiddag ontstaan. Lekker eigenlijk om mij ruim voor achten ouderwets de week in te schrijven.
Vorige week was dus weer de eerste authentieke week maar eigenlijk ook niet. Want u kunt zich voorstellen dat wanneer BmB uit Noord-Holland komt en pensionado’s vanuit Zuid-Holland dat ik hier niet zelf heen getuft ben. Gelukkig is de telefoon gewillig, zoveel is wel duidelijk.
En nee, dit is niet de invloed van het nieuwe 1-autobeleid in huize Koster. Dat bevalt overigens prima hoor. Maar toen de vrouw aangaf aankomend donderdag niet aan het werk te hoeven, plande ik direct voor deze week een extra pensionado-interview in. Op naar Zoutkamp dus en daarmee kweek ik een mooi buffertje qua interviews.
Want wie wat bewaart, die heeft immers wat. Zo is een vervroegd ingeleverde gastcolumn eind vorige maand straks een perfecte opening van de nieuwe werkweek omdat de beoogde gastcolumnist erachter kwam dat de weken toch sneller voorbijschieten dan van te voren gedacht. Dat is iets wat recht overeind blijft staan. Zo verheug je je op een lange zwoele zomer en zo kom je tot de conclusie dat de dagen weer beginnen te korten.
Ik wil graag nog even terugblikken op een prachtig evenement in Middelstum eind augustus. Want wat was Kleintje Woodstock in het Asingapark toch weer mooi. Achteraf was daar het besef dat ik eigenlijk te weinig genoten heb. Wel van de grote lijnen hoor. De gezelligheid met elkaar en de muzikale invulling was immers geweldig.
Nee, het zat hem meer in de details over hoe mooi het park ingericht was en hoe mooi versierd met allerlei accessoires. Voor mij een wijze les voor de volgende keer. Om bij het intreden van de duisternis nog intenser te genieten van de bomenpracht en de versieringen.
Waarbij ik eigenlijk aan wil geven dat je zeker ook moet genieten van de kleine geneugten des levens. Zo probeerde ik diezelfde zaterdag ook te genieten van een wedstrijdje met het vierde. Het elftal dat na twee seizoenen afwezigheid nieuw leven ingeblazen is. Wat automatisch inhoudt dat de vaste spelers er ook twee jaar bij gekregen hebben. Meer routine dus maar ook nog minder snelheid en…