Eigen columns

Op deze zonnige donderdag stap ik voor zevenen al weer op de fiets om enige gehuchten aan te doen. Om zes jaar zoektochten naar het zomergevoel op en nabij het Hogeland te voltooien, moet je soms wat kunstgrepen hanteren. Onderweg naar allerlei dorpjes, kom ik op de mooiste plekken en gehuchten. Die zijn afzonderlijk maar moeilijk te beschrijven gezien de geringe omvang maar als je ze bij elkaar veegt, lijkt het toch heel wat. En daarbij kan ik op deze manier drie uur lang fietsen door het prachtige Reitdiep-landschap en Middag-Humsterland en dat is helemaal geen straf. Schouwerzijl Om in Schouwerzijl te komen, fiets ik eerst naar Winsum. Vervolgens langs de oude voetbalvelden en dan immer gerade aus. Dan kom je eerst langs B&B Batenburg, de statige boerderij met zijn prachtig rieten dak. Dat is wel even de moeite waard om af te stappen. Bijna had ik ook nog een hele partij eenden in het water op de foto gezet maar dat is eigenlijk zo normaal dat er vroeger al een liedje aan gewijd is. Vervolgens kom ik bij Schaphalsterzijl terecht. De plek waar de Reitdiepveer vertrekt richting Aduarderzijl en dat kost je voor een kwartiertje heerlijk vaargenot over het meanderende Reitdiep slechts €3,- en voor een retourtje €5,-. Ik maak een foto van zowel de zijl als het informatiebord met daarop een prachtige foto van het Reitdiep tijdens zonsondergang. Het maarhuis nabij de zijl staat in de steigers, anders zou ik daar ook een kiekje van genomen hebben. Ik tokkel echter snel door en in de relatieve verte doemt de volgende zijl op in de vorm van Schouwerzijl. Ook een alleraardigst plekje met nog geen honderd inwoners. Toch heb ik er al eens een interview afgenomen en wel met de voorzitter van de Ondernemersvereniging Hogeland West die opgegroeid is in Amsterdam maar inmiddels een ware ambassadeur voor ons gebied is geworden: https://bert-koster.nl/2026/03/12/ovhw-voorzitter-herbert-schouten-viert-in-2026-25-jaar-zelfstandigheid-als-adviseur-en-trainer/. Bij of in de sluis ligt een prachtig maar ook groot schip dat van oorsprong uit Breda afkomstig is en waarvan ik mij afvraag hoe die hier is terechtgekomen. Ook het huisje met de bijzondere toren en het kerkhofje ontsnappen niet aan mijn lens. Voor de rest oogt dit dorpje heerlijk rustig en ik weet inmiddels hoe je het snelst van Schouwerzijl in het gehucht Roodehaan komt…. Roodehaan Fietsend van Warfhuizen naar Saaksum, rijd je eerst door het gehucht Roodehaan. Daar ben je in principe zo…

Mooi op tijd stap ik deze ochtend op de fiets en ik merk dat ik er zin in heb. Of dit door de dorpjes komt die ik vandaag ga bezoeken of het mooie weer en de naderende vakantie, ik weet het niet. Maar het gevoel is goed. Het antwoord welke route te pakken vanochtend, heb ik ook al paraat. De heenweg gaat mooi via Onderdendam en dan fiets ik op de terugweg wel langs de Usquerder bult en Rottum. Zo geschiedde…. Breede Wanneer ik Warffum nader, weet ik al dat ik eerst een zijsprongetje ga maken. Maar niet voordat ik even afstap bij camping Zuiderhorn. Daar lijkt het zo op het oog niet heel druk maar ik doe er wel de nodige informatie op over de vroegere trekvaart. Dit is ook een ideale plek om een kano in het water te gooien en dan peddelen maar. Even na de spoorwegovergang sla ik direct linksaf en geniet van een mooi rustplekje langs het water. Maar van lang rusten is even voor achten natuurlijk geen sprake, de energielevel is nog onveranderd hoog. Eerst maar even mooie foto’s nemen van het kerkje van Breede en ik zorg ervoor dat de schoolbanken van vroeger er bij op komen. Al fietsend maak ik een rondje over de camping en ik zie diverse mensen voor hun tent genieten van de ochtendrust. Op de naastgelegen tennisbanen en in het zwembad is nog niets te doen natuurlijk maar toch hoor ik een duidelijk klateren van water. Dat watergeklater is afkomstig van de fontein die voor de Breedenborg water staat te spuwen. De stenen leeuwen en het wapen op het hek mogen niet ontbreken op de foto die ik maak ter nagedachtenis aan de man die dit fraaie gebouw zo eind negentiger jaren nieuw leven inblies. In Maleisië overleed vorig jaar Jaap Reenders maar hij laat op het Hogeland fraaie staaltjes van zijn bouwkunst na, dat is zeker. Geheimen Het is tijd om Breede achter mij te laten en ik laat het centrum van Warffum ook nog even rechts liggen. Eerst maar eens naar de fraaie buitenkant van het dorp waar je zo’n mooi uitzicht hebt op de dijk, de polders en Rixona. Je komt er door de mooiste steegjes en op die één van die waterrijke plekjes werd vroeger vaartol geheven. Vervolgens rijd ik de straat binnen dat één van de best bewaarde geheimen van het Hogeland herbergt,…

Week 3 alweer van de zoektocht naar het zomergevoel in noord-Groningen. We zijn alweer over de helft. Net na half zeven zit ik op de fiets en de dag ervoor heb ik nog even het verslag van zes jaar terug gelezen. Ik weet nog dat ik toen op die maandag niet al te veel tijd had om rond te lopen want in het begin van de middag moest ik naar de uitvaart van mijn tante Gerda in Onderdendam. Het was in coronatijd en al mijn broers en zussen verschenen, net als ik, zonder aanhang. Condoleren middels fysiek contact mocht niet en ik vermoed dat er destijds slechts zo’n vijftig mensen mochten komen om het afscheid bij te wonen. We hebben het nu over augustus 2020. Zelfs in de zomermaanden, met minder kans op besmettingen, was het toen een bizarre tijd. Molenrij Die hebben we inmiddels gelukkig ver achter ons gelaten maar zeg nooit nooit. Die zorgen heb ik nu niet want ik begin aan een mooi fietstochtje die mij via Baffelt en Wehe eerst naar Molenrij brengt. Vlak voordat ik dit dorpje met een dikke honderd inwoners inrijd, zie ik oud-college Janette op haar erf rondlopen. Even bekruipt mij de impuls om heel hard goedemorgen te blèren, maar dat gaat me net even te ver. Als ik Kor destijds goed begrepen heb, woont de nieuwe voorzitter van vv De Marne naast maatschap Scholtens en aan de eierverkoopbord voor de boerderij vermoed ik dat ik goed zit. Dan moet de broer van Kor daarnaast wonen met zijn kippen en dan volgt Molenrij waar ik het afgelopen jaar twee interviews, met Kasper van KDveilig en de familie Kollumer, af heb mogen nemen namens de Ondernemersvereniging Hogeland-West. Volgens mij kwam ik Kasper eerder deze ochtend al in de auto tegen en de familie Kollumer regelt in de voor hun zeer drukke dagen overdag eerst het horecagebeuren in ’t Schathoes nabij Verhildersum. Ik weet de neiging om een mooi bospaadje rondom het dorp in te slaan te onderdrukken, maar lees wel de eerste van vele informatieborden die mooi iets vertellen over de geschiedenis van het dorp. En zo kom ik van alles te weten over de oorlog, de bedrijvigheid qua winkels en boerderijen, de ontwikkeling van de haven en het ontstaan van de straatnamen. De haven zet ik vervolgens nog even op de foto en hetzelfde geldt voor overnachtingsplek De Horizon. Daar is alles…

Met dik zestig fietskilometers in de benen begin ik even na enen met gemengde gevoelens aan de uitwerking van de zoektocht naar het zomergevoel in Delfzijl. Delfzijl heeft het in zich om een prachtige havenstad te zijn en is dat in vele opzichten ook. Maar toch mist er nog iets en dat is niet alleen het nieuwe centrum van bestuur en cultuur. Maar zou de realisering ervan de stad net dat extra zetje kunnen geven de komende jaren dat het ook leidt tot een bruisend stadscentrum? Dat is wat mij betreft de hamvraag. Vijf jaar geleden was ik hier ook om het zomergevoel te ervaren, toen met de auto. Ik had destijds het idee dat ik lang niet alles meekreeg. Deze ochtend stap ik dan ook al om 07.00 uur op de fiets om een uurtje later via Loppersum, Eenum en Appingedam Delfzijl in te rijden. Opnieuw ervaar ik het gevoel waar nu te beginnen? Ik heb wel wat plekjes in gedachten die ik even op de foto wil zetten. De oude steenfabriek en Delfzichtziekenhuis Jammer vind ik het dat waarvan ik de restanten van een oude steenfabriek maak er nog steeds net zo verpauperd bijstaat als vijf jaar geleden. Daar zou toch meer van te maken moeten zijn? Desnoods laat je de lange schoorsteenpijp staan met daarbij een informatiebord over ons rijk baksteenverleden. Ik bedoel, in Middelstum stond ooit de meest moderne steenfabriek van Europa, zo heb ik mij wel eens laten vertellen. Helaas was die een paar jaar later al failliet. Dit oude gebouw maakt helaas ook een uitgestorven indruk. Dat geldt niet voor de plek waar vroeger het Delfzicht Ziekenhuis stond. Ik prijs mij rijk dat ik in mijn hele leven slechts één dagje in het ziekenhuis door heb moeten brengen en dat was dus in Delfzijl. Eigenlijk ging het slechts om een paar uur. Mijn ouders konden mij ’s middags al weer ophalen. Wel hondsberoerd overigens en bij het verlaten van het ziekenhuis ging ik nog even flink over mijn nek maar hé, mijn oren waren wel een paar buisjes rijker. Maar het ziekenhuis is niet meer. Daarvoor in de plaats gelukkig de nodige nieuwbouw waar snel even een kiekje van genomen wordt. Ik besluit eerst maar even rondom de boorden van het Damsterdiep te blijven en fiets langs het water menig bruggetje op en af. Een mooi stukje Delfzijl, inclusief enige moderne wijken. Niets mis…

Ik ben één keer eerder in Niekerk, Kommer- en Lauwerzijl geweest en ik weet nog precies wanneer. Dat was op Tweede Paasdag in het coronajaar 2020. Ik bracht de jongste naar een schoolvriendje in Zuidhorn en omdat er toch niets beters te doen was, alles was immers dicht, besloot ik op voorspraak van Miranda maar een mooie wandeltocht te maken in die omgeving. Zes jaar later kom ik er weer. Of het nu is om oude herinneringen op te halen of oude koeien uit de sloot, dat waag ik te betwijfelen. Maar toch werd het een aangenaam vertoeven. Niezijl Zes jaar geleden moet mijn mindset behoorlijk negatief geweest zijn. Dat is op zich niet zo verwonderlijk want het waren destijds zorgelijke tijden. Zeker voor ondernemers en deze ondernemer moest lijdzaam toezien dat de helft van zijn hoofdadverteerders de horecadeuren noodgedwongen moesten sluiten. Dat had uiteraard nog veel meer impact op die mensen zelf maar ook ik werd er niet vrolijker van. Ik ben er destijds nog geen vijftien minuten geweest, in Niezijl. Even een foto van de kerk en weg maar weer. Daar is vandaag echter geen sprake van. Ik geniet van de met bloemen versierde bruggetjes in dit waterrijk dorpje met een roemrijke geschiedenis. Vroeger, tot 1600, lag dit dik 400 inwoners tellend plaatsje nog aan de Waddenzee en was het een belangrijke doorgangsroute wanneer men van Groningen naar Leeuwarden of vice versa moest. Ook in de Tachtigjarige Oorlog was het een belangrijk plekje. Overvallen door de Spanjolen maar later als uitvalsplaats dienend voor het Staatse leger. Dat verzin ik natuurlijk niet allemaal zelf maar valt te lezen op het informatiebord nabij het dorpshuis daar waar vroeger een lagere school zat. Ik maak foto’s van de kerk, het dorpshuis en het kleine haventje inclusief een prachtige treurwilg maar ook van Cv60-lid Ben Elsinga van Elsinga Tweewielers. Geweldig toch dat ik zelfs zo ver van huis nog wat reclame mag maken. Het dorpje heeft zelfs een ‘Blik Trommel en Oudheden Museum’ en het bordje boven de deur bevat een geweldige tekst: ‘Mit older wordende minsen is’t net als met museums. Niet de gevel is belangriek maar de schatten der achter.’ Niets mis mee dus, met het rijpen der jaren. En daarbij voel ik mij een kwieke vijftiger. Eentje die het niet kan laten om nog een bruggetje aan zijn looproute toe te voegen die in de verte opdoemt. En dat…

Week twee van de zoektocht naar het zomergevoel in diverse dorpen in de omgeving kan eigenlijk niet mooier beginnen dan in Spijk. Daags na de apotheose in Amerika waar Spanje gelukkig Wereldkampioen Voetbal werd, zijn de oogjes zo rond achten wanneer ik het dorp inrijd nog klein. Maar waarschijnlijk toch groot genoeg om direct maar een heel mooi bruggetje, vast een onderdeel van het prachtig plaatselijk ommetje, op de foto te zetten. Ik weet nog heel goed waarom ik Spijk zes jaar geleden meenam op de route tijdens de eerste dorpenronde. Samen met Garnwerd, Niehove, Middelstum en Winsum was het dorp namelijk opgenomen in de voorselectie als Groninger vertegenwoordigers in de ANWB-uitverkiezing van het ‘Mooiste dorp van Nederland’. Hoe dat afgelopen is, weten we allemaal en daar plukt Winsum zes jaar na dato nog steeds de toeristische vruchten van natuurlijk. Maar wanneer ik de foto van het bruggetje maak, lees ik ook dat het dorp met zijn radiale structuur, waar reeds zes eeuw voor Christus (!) de eerste mensen gingen wonen, een beschermd dorpsgezicht heeft. Een reden te meer dus om het dorp nogmaals aan het begin van een hernieuwde dorpenronde op te nemen. Voetbal Vereniging Poolster Ik parkeer de Ford als vanouds weer bij de plaatselijke voetbalvelden. Daar waar vv Middelstum zich twee competitierondes voor het einde dankzij een eclatante en onverwachte 0-3 overwinning tegen ‘angstgegner’ vv Poolster veilig speelde voor wederom een nieuw seizoen in de vierde klasse. Later meer over deze wedstrijd en ik weet nog dat we het sportcomplex destijds onverwachts snel moesten verlaten door een ongeval bij de vrouw op het werk. Ik kijk nog even in de kantine of de cake, die ik dankzij de door Alje Boer verkochte lootjes won, nog achter de bar ligt maar helaas. Dat was later vanmorgen natuurlijk een mooie binnenkomer geweest bij Abiant maar hopelijk hebben de vrijwilligers die het fraaie sportpark zo mooi onderhouden zich hier destijds tegoed aan gedaan. Niet alleen een geheel nieuw sportcomplex is hier verrezen sinds mijn laatste zomerbezoek zes jaar geleden maar ook een mooi groots kindcentrum. Ook ’t Maar is dus een aanwinst voor het dorp. Ik besluit eerst maar voor een lusje Spijk-Oost te gaan. Of is het toch Spijk-West? Mijn richtinggevoel is als vanouds hopeloos maar toch kom ik al snel bij dorpshuis Spiekhoes uit, gelegen naast ‘Pro Rege’ dat vroeger vast de ontmoetingsplek van gereformeerd Spijk was. Mooi…

Op de fiets naar Uithuizen, zat ik mij te bedenken hoe het er zes jaar geleden aan toe ging. Toen maakte ik veel loopkilometers, vooral door het centrum. Nu geniet ik eerst van de rit ernaar toe. Fietsend over Usquert en via ’t Lage van de Weg is dat allereerst van de statige en grote boerderijen die ik onderweg ontwaar. Als blijvende herinnering aan de welvarende boerenstand van vroeger. Groot was de afstand destijds tussen boer en knecht. Nu wordt de band met de grote landbouwmachines gekoesterd. Bedrijventerrein Edama en de AZC Ik besluit allereerst nog even aan de buitenrand van Uithuizen te blijven. Ook dan kom je de mooiste panden en objecten tegen in een bomenrijke omgeving. Op den duur ben ik maar zo op het bedrijventerrein Edama beland. Daar bevindt zich sinds enige jaren middenadverteerder Noorderlicht Reclame Team. Die zat destijds nog in Uithuizermeeden. Ik besef dat er de afgelopen jaren veel veranderd is in Uithuizen en kom in de uren erna tot de conclusie dat het einde van al de veranderingen en plannen nog lang niet in zicht is. Want na het bedrijventerrein, stuit ik maar zo op allerlei tijdelijke huisvestingen. Van te voren had ik al bedacht dat ik graag even een kijkje bij de tijdelijke AZC zou willen nemen. Ik wist niet goed waar die zit maar rijd er nu toevallig langs. Vanuit Den Haag ligt er het verzoek om deze tijdelijke huisvesting van vele asielzoekers langer open te houden maar vanuit de gemeente wordt hier nog niet happig op gereageerd. Tot mijn verbazing zie ik ook een groot gebouw waarvan ik vermoed dat het een tijdelijke zorginstelling moet zijn gezien enige oudere mensen die ik voor de ramen zie zitten. Later zie ik dat het verzorgingstehuis nabij de Menkemaborg in de steigers staat en dus is bij mij een en een twee. Je zult nog maar even op je oude dag ‘tijdelijk’ moeten verhuizen, dat gaat je vast niet in de koude kleren zitten. Maar gedeelde smart is halve smart want in de directe omgeving staan nog veel meer tijdelijke woonunits. En al die mensen hebben in elk geval het voordeel dat ze na verloop van tijd terug kunnen keren naar hun oude stekkie. En dat kunnen ze vanuit het AZG niet zeggen. Daar is de toekomst als altijd hoogst onzeker. Even dreig ik te verzanden in de gedachte dat het in de wereld…

Wat voor mij de doorslag gegeven heeft om Scheemda op te nemen in het toerschema van 2026 is mij ergens nog een raadsel. Was het misschien het pensionadogesprek over het vrije camperlevengevoel met Janny Ebels aan de boorden van het Oldambtmeer? Of toch ‘Miss Scheemda’, het lekkere meezingnummer van Erwin de Vries? Of het markante De Toekomst-gebouw, ontstaan vanuit een roemrijk strokartonfabriekverleden? Of misschien toch de wetenschap dat mijn sportieve hoogtepunt op voetbalgebied zich in 1997 afspeelde in Scheemda? Eén seizoen speelde ik onder leiding van trainer Gerke Kersaan alle wedstrijden in het eerste elftal van vv Middelstum. Vanuit de onderbond GVB maakten we aan het eind grote kans om kampioen te worden en te promoveren naar de vierde klasse van de KNVB, afdeling Noord. Bijna ging het in de op één na laatste competitiewedstrijd mis tegen Wagenborger Boys maar gelukkig bogen we een 1-3 achterstand om in een 4-3 overwinning. We hoefden op de laatste dag alleen nog maar in Scheemda te winnen tegen CSVH en deden dat dan ook middels een galavoorstelling met 0-8. Luid toeterend in mijn eerste auto – de VW Golf, ook wel Witte Tornado genoemd -, reden we terug naar Middelstum. Prachtige boerderijen Prachtige herinneringen inderdaad maar die vind ik natuurlijk niet terug op het sportpark van SC Scheemda. CSVH is niet meer maar de mooie boerderijen op de weg er naar toe, staan er gelukkig nog steeds. Eerst was ik apart nog even naar evenemententerrein De Toekomst gereden. Daar waar vroeger een strokartonfabriek stond, staan nu de fabriekscontouren er nog steeds en worden hier tegenwoordig op het imposante terrein vlak buiten het dorp grote evenementen georganiseerd. Na het bezoek aan het sportpark, besluit ik mijn Ford in het centrum van het dorp te parkeren. Mijn aandacht wordt direct getrokken door een paar bruggetjes verderop en dat nodigt uit tot een wandeltocht langs het water. Het is even na achten nog rustig natuurlijk, de plaatselijke Jumbo opent zo zijn deuren. Mooi dat het 5.000 inwoners tellend dorp ook over een bakker en een cafetaria beschikt. De zaken liggen gebroederlijk naast elkaar en heerlijke dampen van verse broden en andere lekkernijnen, walmen mij tegemoet. Maar het water lonkt nog meer. Een foto van het Oldambtmeer ontbreekt in dit verhaal, die moet u er maar bij denken. Hetzelfde geldt voor de foto van het Ommelander Ziekenhuis. Daar ben ik op de heenweg wel langsgereden maar de…

Jawel, zes jaar na de introductie de herontdekking van Zoutkamp in de reeks ‘Op zoek naar het zomergevoel in….’. Dit keer geen Wessel die klaarstond met een lekker bakje Amorettokoffie en die zich afvroeg hoe zo’n morgen en nu precies uit zou zien. Nee, dit keer ging ik met de stalen ros die kant op om dit prachtig vissersdorp aan een bezoek te onderwerpen. Ik was al op tijd wakker en kon dus mooi om 06.30 uur die kant op….. De ochtendstond…. En met de nodige elektrische ondersteuning op de wielen, kon het dus gebeuren dat ik al mooi voor achten in Zoutkamp aankwam. Ik had bedacht via Ulrum te gaan want dan kon ik mooi direct camping Robersum meepikken waar de eerste tekenen van leven al te zien waren. Mooi verscholen net buiten de dorpskom, is het hier vast prettig wakker worden. Ik besluit direct maar even alle overnachtingsmogelijkheden op de gevoelige plaat te leggen. En dus schoot ik in de jachthaven een kiekje van volle kades. Op de terugweg had ik mooi zicht op de grootste garnalenverwerker van Europa. Een maand eerder waren buurman en buurman al op de open dag geweest van Heiploeg waar we onze ogen uitkeken. Zo vaak krijg je natuurlijk de kans niet om daar rond te kijken. Op camping ‘t Ol Gat  dit keer geen jeugdveldje vol met lege flesjes maar wel een kanoverhuurplek. En de vorige keer had Bix nog even het lumineuze idee om naar camping de Rousant te rijden. Daar ging ik nu ook direct maar weer heen want wat heb je vanaf daar toch een mooi uitzicht op de haven van Zoutkamp met zijn gekleurde panden. Gelukkig is het dorp weer goed bereikbaar want dat was de afgelopen jaren wel anders. De ondernemers klaagden steen en been over een slechtere bereikbaarheid en dus een verminderde omzet maar inmiddels is bijna al het sluis- en brugwerk wel aangepakt en glimt het vissersdorp hopelijk van trots om het mooie eindresultaat. Ik maakte bovenop de dijk nog snel even wat foto’s van de prachtige waterwegen die in Zoutkamp samenkomen om vervolgens met de fiets nog even de buitenwijken van het dorp mee te pikken. Zeester Dat is op zich ook een aanrader hoor want in menig dorpstuin zie je de attributen zoals een anker of vissersnet die verwijzen naar een visrijk verleden. Maar ook hele leuke informatieborden waar onder andere te lezen…

We zijn de heerlijk drukke en zonnige junimaand ingerold. Wat, hij loopt al bijna weer ten einde. Het is allemaal niet meer bij te houden mensen, stop de tijd. Ik moet de agenda er zelfs bijpakken om te zien en te herdenken wat er in de afgelopen weken allemaal wel niet is gebeurd. Want vaak komen veel gebeurtenissen samen. Dat gebeurde bijvoorbeeld op zaterdag 6 juni. ’s Morgens mooi even met buurman Wim naar de open dag van Heiploeg in Zoutkamp. Want zo vaak krijg je de kans niet om daar binnen te stappen. Daar ik jarenlang bij Vast Banket gewerkt heb, vind ik het leuk om naar de productieprocessen te kijken die uiteindelijk leiden naar de mooi verpakte producten in de supermarkt. Want daar zit vaak een wonder der techniek achter. Dat bleek ook in Zoutkamp waar de garnalen soms wereldreizen naar Marokko maken om gepeld, verpakt en behandeld te worden om vervolgens terug te keren. En het toeval wil dat de vissers en voetballers van Zeester Zoutkamp ’s middags naar Middelstum kwamen om daar een wedstrijd tegen GEO af te werken voor promotie naar de vierde klasse. En die wedstrijd werd na een spannende slotfase door Zeester met 2-1 gewonnen. Wat zou het mooi zijn wanneer ze volgend jaar bij Middelstum in de klasse zouden komen. Proficiat derhalve, het bleef vast nog lang onrustig op het plaatselijke sportpark. ’s Avonds werden alle indrukken nog even versterkt toen we een straat verderop verkleed en al zestig jaar Diederik Lalkens mochten vieren. Het ging er om weg en ook daar was het nog lang onrustig. DJ Sieme had er zin in en zette zijn feest- en dansnummers tot ver in de kleine uurtjes door. Maar of iedereen in de buurt daar nu zo blij mee was…. Afijn, wat ik bijna vergeten was te vermelden, de woensdag ervoor liep ik voor het eerst sinds jaren weer eens de Hippolytusrun. Waar ik die vroeger ongetraind in zo’n drie kwartier liep, moest ik nu getraind en al nog goed mijn best doen om hem binnen het uurtje te voltooien. Ja, je wordt ouder papa inderdaad. Zeker die laatste twee kilometers hakten er stevig in. Maar ik was weer een mooie ervaring rijker en de tijd geeft mij wellicht volgend jaar ruimte tot verbetering. Snel door naar zaterdag de 13e juni. Ook al zo’n mooie en drukke dag. Met ’s middags het Lutjeclubtoernooi in…

Zou de titel ook voor dit verhaal gelden? Zeker weten! Per zin, wat zelfs per woord, wordt dit verhaal langer. Het kan ook niet met een vluggertje afgedaan worden want er gebeurde weer genoeg de afgelopen weken en het einde van een enerverende periode is nog lang niet in zicht. De titel heb ik natuurlijk niet zelf bedacht. De naam van de filosoof Aristoteles popt up wanneer ik de zin invoer op Google. Zelf gebruikte ik hem tijdens de vriendenvakantie die ons met en rondom Pinksteren naar het Friese Oudega bracht. Vorig jaar was daar nog ‘zonder wrijving, geen glans’. Dit jaar kon ik de vrouw hiermee om de oren slaan want ik krijg deze wijsheid thuis regelmatig te horen. Het ging mooi trouwens, in het Friese haagje in een prachtige, waterrijke omgeving. Man, wat werkten de weergoden toch aan alle kanten mee. Twee barbecueavonden, een heerlijk boottochtje, de nodige loop- maar ook renkilometers, sportief vertier en natuurlijk de gezelschap van en met elkaar. Wederom werden blijvende herinneringen geschreven. De accommodatie is voor volgend jaar reeds vastgelegd, dit keer tijdens Hemelvaart. Iets met een mijlpaal want voor de harde kern wordt dit de twintigste keer. Tussendoor verlieten buurman en buurman het honk om nog even naar Leeuwarden te rijden. Daar was ik getuige van de degradatie van vv Winsum uit de eerste klasse. En dat na 21 jaar. Een puike prestatie natuurlijk waarbij zelfs door een periodetitel geroken werd aan divisievoetbal. Maar binnenkort lonkt de streekderby Winsum – Bedum en vice versa. Een mooier affiche bestaat er toch welhaast niet? Wonden likken derhalve en moedig voorwaarts maar weer. Het zijn sowieso de weken van de belangrijke wedstrijden. Wat ging het er bijvoorbeeld om weg dit weekend op ons sportpark. Vrijdagavond een gezellige drukte tijdens het 7×7 voetbal tegen sv Bedum, kampioen Noordwolde en onze buurtjes uit Kantens. Die waren vervolgens niet uit onze kantine weg te slaan. En wellicht tot ergernis van onze voorzitter ging ik er op het eind nog even gezellig bijzitten. Lekker meeroup’n en –reren inderdaad. Ik kon ze mooi nog even de Theo Wilpstra wisselbokaal laten zien. Zonder zelf 4 boompjes te kaarten, wist ik hem toch binnen te slepen. Die kan van het verlanglijstje af. Met pijn in het hart heb ik de laatste klaverjasavond laten lopen. ‘Duty calls’, moet ik gedacht hebben. Niet dat ik binnen de kalklijnen nog veel in de melk te…

Ooit schreef ik eens een verhaal onder de titel ‘Een blik opzij’. Die ging over mijn partner die na woelige tijden rustig en vredig naast mij lag te slapen. Laatst keek ik, toen ik met de hond de oprit opstapte, omhoog naar de zijkant van het huis waarbij ik een glimp opving van mijn werkkamer. De titel ‘Een blik omhoog’ kwam vervolgens spontaan in mij op. Want dat kamertje, eigenlijk van oorsprong een slaapkamer, kent een rijke geschiedenis. Nu dus mijn kantoor waarin ik dagelijks mijn verhalen typ en de onderneming ‘Bert Koster Internetcolumnist en Tekstschrijver’ in de lucht houd. Ooit begonnen op zolder, op de derde verdieping. Maar nadat mijn bonusdochters het huis uitgingen, beiden hebben deze ruimte een tijdje als slaapkamer gebruikt, kwam er voor mij een prima werkruimte vrij. Een ruimte met een mooi uitzicht op de doorgaans rustige Berkenlaan. Daarvoor moet ik overigens wel gaan staan, anders kijk ik alleen tegen wat daken aan. Maar deze ruimte kent inmiddels een rijke geschiedenis. Ooit bracht ik hier mijn eerste nacht in het net opgeleverde nieuwe huis op nummer vijf door. Het leverde mij destijds in elk geval een uitstekende nachtrust op. Het moet op een vrijdagavond geweest zijn en kort daarvoor was ik nog even het bos ingelopen en vanaf het bruggetje probeerde ik toen een glimp te zien van mijn huis maar ik kwam niet verder dan die van Van Dijken. Toch overheerste een overweldigend gevoel. Ik heb maar liefst 28 jaar thuis gewoond. Alhoewel, daar zat natuurlijk nog een jaartje militaire dienst tussen. Maar toen de eerste plannen voor deze nieuwbouwwijk er waren, was ik 26 en had zeker de drang om het ouderlijk huis te verlaten. Maar waar moest ik heen en hoe dit aan te pakken? En toen, in januari 1999, kwam buurman op het voetbalveld op mij af. ‘We gaan een huis bouwen’, zo zei hij en ik stemde direct zonder na te denken in. Dik anderhalf jaar later sliep ik er dus voor het eerst. De datum weet ik nog precies, 18 augustus 2000. Ik ben de afgelopen dagen nog even op zoek geweest naar het boek dat mijn moeder voor mij geschreven heeft. Vanaf mijn geboorte hield ze nauwgezet de hoogtepunten uit het leven bij en haar laatste bericht stamt van die dag. Helaas kan ik het album zo snel niet vinden. Hetzelfde geldt overigens voor de brief die mijn…

Het is de morgen na Koningsdag wanneer ik aan dit verhaal begin. En dat het gezellig was gisteren, kan ik nu enigszins voelen aan mijn ietwat wat(t)erig aanvoelend hoofd. Waarbij ik mij nog even afvraag waarom ik vannacht van 03.00 tot 04.00 uur wakker lag. Dat ik wakker werd, was nog niet zo verwonderlijk want in de doorgaans rustige Berkenlaan kwam nu wat luidruchtige jeugd langs. Althans, dat vermoed ik. Zij hebben de verjaardag van Willem in elk geval wel tot in de kleine uurtjes gevierd. Mijn eigen Koningsdagbelevenissen bewaar ik graag nog even tot volgende week. Eerst nog even terug naar nog een weekend eerder. Want waar het er in 2025 in huize Koster ruig aan toe ging qua vakanties, verloopt 2026 wat rustiger. Het kan niet altijd bal zijn natuurlijk. Maar een lang weekend weg met de vrouw, dat gaat er altijd in. En zo maakten we ons vrijdag 17 april op voor een ritje van 234 kilometer naar het Brabantse Schaijk. Een gemoedelijk dorpje met ruim 7.000 inwoners dat net zo ver van ’s Hertegenbosch ligt, zo’n 25 kilometer, als van het Gelderse Nijmegen. En een dorpje met een eigen Roompotpark en daar kwamen we rond vieren aan om in te checken. Niet veel later hadden we ons klein edoch knus huisje ingericht en kwamen we tot de conclusie dat we het hier wel uit zouden kunnen houden tot maandagmorgen. Ook onze trouwe viervoeter Zhiva leek zich hier wel op haar gemak te voelen. Niet veel later zetten we het, onder heerlijke weersomstandigheden, op het lopen om vervolgens in het centrum van Schaijk op een buitenterras een burgermaaltijd te verorberen. Ik ging daarna nog voor een rondje om de kerk met de hond waar de vrouw koers zette naar onze residentie maar onderweg nog een lekker ijsje scoorde. En zo vloog de eerste avond al weer rap voorbij. Het uitslapen lonkte maar bij mij komt hier nooit zo veel van terecht. Echter, om 09.00 uur uit bed is ook niet heel vroeg natuurlijk. Eerst maar even een mooie wandeling maken in de omgeving. Voor deze dag stond een bezoek aan provinciehoofdstad ’s Hertogenbosch op de planning. Een fraaie stad van ruim 110.000 inwoners en ook nog eens gezegend met drie namen. Want als je Den Bosch zegt dan weet je dat het over dezelfde stad gaat en in carnavaltijd wordt ’s Hertogenbosch drie dagen lang omgedoopt tot…

Hoeveel wedstrijden van FC Groningen zou ik in mijn ruim 54 levensjaren live gezien hebben, oefenwedstrijden tegen amateurclubs niet meegerekend? Dat was de hamvraag aan mijzelf afgelopen weekend. Een stuk of tien, vermoed ik. Daar zaten opmerkelijke wedstrijden én pareltje bij en zaterdag jl. kwam er weer een bijzondere editie bij. Soms twijfel ik zelfs een beetje of ik er daadwerkelijk bij geweest ben of dat mijn fantasievolle brein het zelf verzonnen heeft, zo wazig zijn de herinneringen. De Europese wedstrijd FC Groningen – Rot Weis Erfurt uit 1991 bijvoorbeeld, de ploeg uit het voormalige Oost-Duitsland. Einduitslag een teleurstellende 0-1. En wat te denken van de legendarische oefenwedstrijd tegen FC Barcelona, einduitslag 5-5, ook daar was ik volgens mij bij. Van andere wedstrijden weet ik het wel zeker. De eerste nederlaag in de Euroborg tegen FC Den Haag bijvoorbeeld, die met dikke cijfers verloren ging. Ik maakte er mijn debuut, werd als zondebok aangewezen en hoefde voorlopig niet terug te komen. Ik herinner mij ook magere 1-0 overwinningen tegen Willem II en Sparta (vanuit de skybox van Klimaatgroep Holland). Maar ook een wedstrijd tegen Roda JC met buurman Richard waarbij we ons verwonderen over de gazelledraf van supertalent Zivkovic. Wat is er van hem terechtgekomen eigenlijk? Drie keer zelfs bezocht ik een wedstrijd tegen Ajax. De tweede was op een woensdagmiddag en ik had eigenlijk op school moeten zitten. Dat leverde mij zelfs een strafcorvee op in mijn tijd op de HAVO. Daarbij verloor Ajax ook nog eens en dat zinde mij zeker destijds niet. Ajax verloor altijd overigens wanneer ik kwam te kijken. De laatste keer met buurman Jan Jaap bijvoorbeeld, volgens mij was dat nog net voor die vermaledijde coronatijd. En ook de allereerste keer in een bekerwedstrijd in het magische Oosterpark op een woensdagavond in 1983 met de gebroeders Koeman waar ik met broer Wiebrand en ik vermoed Wessel en Ronnie heen mocht. Al denk ik nu al schrijvende dat dit ook een wedstrijd tegen PSV kan zijn geweest. De einduitslag weet ik wel zeker, het werd een glorieuze 3-0 overwinning. Dik 43 jaar later was daar een nieuwe ontmoeting met de groenwitten, dit keer aan de zijde van mijn oudste broer zijn oudste zoon. Paul heeft met Kennisinstituut Gemeenten een eigen skybox bij de FC en die had hij deze avond ter beschikking gesteld aan de man die zijn andere onderneming Knis Klus tot grote hoogtes…

Zo, dat was me het nachtje slaap wel. Alhoewel, slaap…. Volgens mij had ik tot 02.30 nog geen oog dichtgedaan. Eh, wel dichtgedaan natuurlijk maar niet geslapen. Dat moet anders, bedacht ik mij, dus naar beneden voor twee paracetamols en een keelsnoepje. Met als gevolg dat ik rond 06.00 uur badend in het (koorts?)zweet wakker werd…. Na een verkwikkende douche probeer ik rond 08.00 uur dit verhaal op papier te krijgen. Bijslapen in bed lonkt maar de agenda en een op het oog drukke werkweek laten dit absoluut niet toe. Gelukkig hebben we een lang Paasweekend voor de boeg voor het bijtanken, daar kan ik mij eigenlijk wel op verheugen. Want het ging er weer om weg de afgelopen dagen. Het was immers Sunsationweekend twee wat de klok sloeg. Eerst op vrijdag een gezellige avond waarin we terug gingen in de tijd. Lekkere happy hardcore inderdaad, een feest der herkenning. De kleine uurtjes werden in rap tempo bereikt. En dat na eerder al een mooie vooravond in Bedum te hebben beleefd waar er voor de sponsoren van de Tribunestoelen SV Bedum een leuke activiteit georganiseerd werd. Het middagprogramma op het topsportcentrum in Groningen liet ik voor wat het was maar de gezamenlijke maaltijd in de Bedumer voetbalkantine en de Koffiecorner, samen met de vrienden van paars, met Niiwino Geertsema, Martin Drent en Stefan Bleeker kon ik natuurlijk niet laten lopen. De mannen praatten en discussieerden er lustig op los en voordat ik het wist, moest ik mij nog haasten ook om mij aan te sluiten bij de Berkenlaanclub die elke avond om stipt 21.45 uur – en geen minuut later, aldus Martin – koers zette naar de feesttent. Een dag later ging ik reeds rond 19.30 uur die kant op. Dit keer geen lange feestavond voor mij in de tent maar eentje in de muntenverkoopwagen. Dan beleef je zo’n festival toch weer van een heel andere kant. Het was een rustige en beheerste bezoekersstroom die we voor onze luikjes kregen. Allemaal vriendelijk en geduldig en zonder een onvertogen woord, werd ons regelmatig nog veel werkplezier toegewenst. Zo ongemanierd is de jeugd van tegenwoordig dus nog niet…. De zaterdag werd lekker op het voetbalveld doorgebracht waar mooie streekderby’s op het programma stonden. Eerst naar Onderdendam waar ons derde tegen hun tweede aantrad. Bij de SVO zijn ze een mooi en strak voetbalveld rijker, inclusief omheining. Deze onverwoestbare edoch kleine club kan…