Uit het leven gegrepen

Wanneer dit verhaal online komt, zijn de eerste trouwe lezers vast al op vakantie. Ik mag nog even. Nu klinkt dat dramatischer dan dat het daadwerkelijk is hoor. We zijn immers al weer de julimaand ingerold. Een maand waarin nog volop gewerkt wordt want onze vakantie start pas op zondag 2 augustus waarin we eerst twee dagen Zwitserland aan zullen doen en dan doorknallen naar het Italiaanse Toscane. Maar het is absoluut geen straf om nog even een maandje door te hollen. Deze week is de laatste qua reguliere programma met de vertrouwde interviews en rubrieken maar vanaf volgende week ga ik weer op dorpentoer en daar zie ik ouderwets naar uit. Dat kan mooi gecombineerd worden met de interviews en verhalen voor de presentatiegidsen van SV Bedum en vv Winsum. Hopelijk zijn die werkzaamheden aan het eind van de maand grotendeels afgerond. De afgelopen weken gebeurde er natuurlijk ook weer het nodige. Allereerst was daar de hittegolf, het was soms niet te harden in huis maar gelukkig bood de tobbe van Tubs uitkomst op weer zo’n mooie avond. ‘De Walrus-club’, zo liet een der vrouwen weten tijdens het maken van een ongekende actiefoto waarin de vier musketiers zich vrolijk lieten fotograferen. ‘Zits al weer te broed’n hou dit te verwaarken in een column Koester?’, vraagt buurman die blijkbaar denkt dat ik dag en nacht met mijn werk bezig ben. Nou valt dat reuze mee maar die vraag wordt nu toch aan dit verhaal toegevoegd. En na de hitte op zaterdag, volgde een gigantisch onweer op zaterdag. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier niet super veel van heb meegekregen want onder leiding van DJ Sieme werd in Westeremden ter ere van veertig jaar Sjoerd en Hanneke de dansvloer veroverd. Echter, toen we op de fiets terug wilden keren naar huis, kwamen we er pas echt achter hoe het tekeer ging en dat van fietsen geen sprake meer kon zijn. Gelukkig trotseerde Miranda het onweer en tussen alle flitsen door zagen we een van de twee boerderijbranden aan onze rechterkant. Wat een triest gegeven toch dat alles waar je zo hard voor gewerkt hebt maar zo in één donderslag kan verdwijnen. Sterkte voor de betrokkenen en chapeau voor de vrijwilligers van de brandweer voor hun tomeloze inzet. Menigeen hoorde ik later zeggen dat ze nog nooit zo’n noodweer hadden meegemaakt en dat het onweer echt beangstigend was. Dat nooit meer…

Soms komt de inspiratie voor een columnonderwerp op de vreemdste momenten binnen. Zo was ik laatst bij de uitvaartplechtigheid van de moeder van een kameraad van mij in Kantens. Het bracht mij voor het eerst in de mooie, oude ‘steunbeer’-kerk die in het midden van het dorp staat. Tijdens het levensverhaal, kwamen oude herinneringen boven. Geuren ook vanuit de grote schuur aan de Burchtstraat waar de veevoerders voor een eigen aroma zorgden. Daar waren we vaak aan het voetballen bij slecht weer. Bij mooi weer waren daar de partijtjes buiten op het grasveldje. De doel was op de schuurmuur afgetekend. Zo brachten we na schooltijd uren spelend door…. Zo’n uitvaartdienst leidt ook vaak tot een weerzien met oude bekenden. Toen ik de beide neven van Wessel ontwaarde, moest ik even glimlachen. Want wat was het lang geleden, dat ik beide mannen gezien had. Mijn gedachten keerden direct terug naar de zomervakantie van 1989. Zeventien jaar was ik in die tijd. Nadat mijn pa in 1985 ontslagen werd bij Sperwer, zat een zomervakantie er niet meer in. Vaak was het destijds ‘mousen stroup’n’ geblazen om een zakcentje bij te verdienen. Maar in 1989 was alles anders. Het idee kwam vast uit de koker van Bix. We moesten maar een keer gezamenlijk op vakantie gaan en waar kun je nu beter debuteren zonder de aanwezigheid van je ouders dan op Terschelling? Het was een bont gezelschap dat die kant op ging, zover was mij wel duidelijk. De zoon van de dominee was mee en uiteraard Mittos ook. Plus dus die twee neven die ik nog nooit gezien had. Hoe we met zijn zessen in Harlingen gekomen zijn om daar op de boot naar Terschelling te stappen, dat kan ik mij niet meer herinneren. Ongetwijfeld zijn we gebracht, maar door wie? Ongetwijfeld kregen we goedbedoelde adviezen mee om goed om onszelf te denken en geen dingen te doen die zij ook niet zouden doen. Wat wij al die dagen gegeten hebben? Geen flauw idee eigenlijk. Zelf kon ik in elk geval niet koken maar wellicht zorgden de neven ervoor dat we toch nog wat vitamines binnen kregen. Wat er gedronken werd, dat weet ik nog wel. Veertig kisten bier gingen er doorheen in veertien dagen tijd. En dat terwijl ik nog niet eens dronk. Dat is niet om mij in te dekken maar gewoon een feit. Mijn eerste drankjes kwamen pas na die…

Ergens ben ik als een niet absolute muziekfan en – fanaat de afgelopen jaren een gelukkig man geweest. Want wat hebben de vrouw en ik bijzondere concerten mee mogen maken zeg, de afgelopen drie jaar. En dat ook allemaal nog op verschillende plekken. In januari 2023 was daar bijvoorbeeld in de Ziggodome een masterclass performance van Robbie Williams. Dat werkte bijzonder helend nadat een dag eerder plotsklaps onze viervoeter Dusty kwam te overlijden. Een half jaar later was daar nogmaals een absoluut hoogtepunt. Coldplay deed Nederland aan en wij waren er bij in de Amsterdam Arena. Misschien wel het mooiste concert ooit dat we bijwoonden. Bijzonder was ook het concert van The Boss zelf, Bruce Springsteen inderdaad. In het Goffert-park te Nijmegen begon het op den duur licht te regenen maar dat mocht de muziekpret niet drukken. Ook deze wereldster kon van de bucketlist af. Van een geheel andere orde was het afscheidsconcert van Golden Earring in Ahoy te Rotterdam begin dit jaar. Geen absolute wereldsterren maar wel een absolute verrijking van de Nederlandse popgeschiedenis in de afgelopen zestig jaar. Met een keur aan artiesten en een overnachting in de Zeister bossen was ook dit concert een memorabel hoogtepunt, zeker weten. En afgelopen zaterdag was daar het bezoek aan Suzan en Freek in de Gelredome te Arnhem. Op deze maandagmorgen zit ik nog even na te denken hoe dit concert in te schalen. Wat is dat lastig vergelijken zeg. Maar misschien moet je dat ook helemaal niet willen want elk concert was een bijzonder verhaal op zich. Feit is wel dat we in Arnhem een onvergetelijke avond beleefden met ons vieren. De vriend van de jongste bonusdochter had geluk want de oudste werd afgelopen zaterdag kampioen met Groen Geel 4 en dat moest in het eigen clubhonk groots gevierd worden. Het optreden van SEF ging daardoor wel aan haar neus voorbij. En ook het voorprogramma van toch wel een favorietje van mij, Hannah Mae. Zeker na haar Gronings optreden met Tiktok Tammo. ‘Wat wilst doe van mie?’, in plaats van ‘Wat wil je van mij?’. Het nummer dat we zaterdag voorgeschoteld kregen na eerder al de winnaar van The Voice, onderdeel van team-SEF inderdaad, zijn tien minuten van glorie verpakt in drie nummers te hebben zien schitteren. Maar dat hield het allemaal bij lange na niet in vergelijking met die twee uur Suzan en Freek. Een prachtige lichtshow, een geweldige…

Het is maandagmorgen 4 mei wanneer ik al weer op tijd achter de PC zit te tikken. Dat heeft niets te maken met het feit dat ik vanavond richting het Concordiaplein mag om de 4 mei herdenking bij te wonen. Of dat ik morgen op 5 mei voorop moet lopen in de polonaise tijdens de bevrijdingsfeesten. Nee, ik was gewoon op tijd wakker en besloot niet langer in bed te blijven liggen woelen. Precies een jaar geleden, beleefde ik wel een mooi vrij dagje. Wat waren er toen op die maandag de vijfde mei vele leuke activiteiten in het dorp. Een snufje cultuur in het Asingapark, het oorlogsmuseum dat open was, de film over het leven van de gebroeders Gootjes in het Hippyhoes en daar stond ook een mooie feesttent waar Middelstum voor het eerst kennis maakte met de band 80’s Maniacs. De band die tijdens Koningsdag op het eerder genoemde Concordiaplein wederom stond te schitteren en ons de mooiste klassiekers uit de roemruchte jaren tachtig voorschotelde. Alleen dat was al een garantie voor een geslaagde dag. Een dag dat ons voor het eerst sinds lange tijd naar Loppersum bracht om daar een vleugje van de Koningsmarkt mee te pikken. Sommige zaken veranderen gelukkig nooit, bedacht ik mij, toen ik bij de voormalige Lopster Kroon een prominente Lopster aan een statafel aan een biertje zag nippen. ‘Koester’, zo schalde het even later over het plein maar ik wist te verleiding te weerstaan om een drankje mee te pakken. Hoe anders was dat vroeger, destijds schoven overbuurman en ik moeiteloos aan, aan die ronde statafel om een biertje mee te drinken. Nu waren we tijdig bij mijn broer en schoonzus en konden we zelfs nog een vleugje Koninklijke familie meepikken vanuit het prachtig pittoreske Dokkum. Het stadje dat de vrouw en ik enige jaren geleden op Hemelvaartsdag aandeden toen Zhiva er nog maar net was. Op die manier pakten we op deze gevarieerde Koningsdag dus het beste van meerdere werelden mee. Het was blijkbaar een intensieve dag geweest want ik wilde rond negenen ’s avonds de compilatie van het afscheidsconcert van Golden Earring nog even meepikken maar viel binnen de kortste keren in slaap. Tja, dat concert inclusief een overnachting in de Zeister bossen was toch echt wel het hoogtepunt van de januarimaand. En ons traditioneel trainingskamp op Schier in het Kolonyhuis was ongetwijfeld het mooiste wat februari te bieden had.…

Het is deze keer een vrijdagmorgen dat ik aan dit verhaaltje begin. Dat kan nog mooi even voordat de vrouw en ik een weekendje naar het Brabantse Schaijk afreizen. Ik ben benieuwd wat we daar allemaal weer mogen gaan beleven. Maar daarover vast meer in de column van volgende week. In dit verhaal nog maar even terugblikken op een leuke en gevarieerde week. Waarbij een bezoek aan de wedstrijd FC Groningen – Go Ahead Eagles en de lezing bij Kantoor Vreugdenhil eerder al een plekje op de website wisten te veroveren. Zo was ik vrijdag 10 april maar zo in Stedum te vinden op uitnodiging van de familie Zijlstra. Want daar vond in het verenigingsgebouwtje van de kerk een heuse Hitsterquiz plaats onder leiding van de quizmasters Jasper en Robbert. En dat allemaal voor het goede doel want de mannen gaan in hun strijd tegen MS binnenkort de Mont Ventoux beklimmen. En ik moet zeggen, ze hadden het prima voor elkaar. Met tien zeer gevarieerde rondes wisten ze de aandacht van de twintig teams – dus meer dan honderd deelnemers, het zaaltje was stijf vol – meer dan vast te houden. Hoe ontspannend zo’n quiz ook mag zijn, uiteindelijk ga je er steeds meer in op en word je steeds fanatieker. Het deed ons als De Zijlers dan ook deugd dat we aan het eind van de avond een top 5 positie wisten te veroveren. Maar veel belangrijker natuurlijk is dat het een zeer geslaagde avond was waarbij de donatiekas nog verder gespekt werd. Succes alvast in mei met de zware fysieke inspanningen! Echt veel slaap heb ik niet gehad, dat was schijnbaar niet nodig. Want na zes uurtjes quality-time was ik al tijdig wakker en dat gaf mij alle tijd om mij mentaal voor te bereiden op de Schoonmaakdag in Middelstum. Daar had ik tot mijn schande nog nooit eerder aan meegedaan en dat moest anders, zo bedacht ik mij. Want wat is er nu leuker dan het dorpje waar ik bijna mijn hele leven al woon een stukje schoner te maken? En dus toog ik met buurman naar het Concordiaplein. De randvoorwaarden waren door verschillende verenigingen zoals de ijs- en hengelvereniging prima in orde en we stonden voor die tijd met een gezellig clubje koffie te drinken en genoten na die tijd van een lekker bakje snert met een snee roggebrood met spek. Dat krijg je ook niet…

Op piemeltjepasendinsdagmorgen is het even voor achten wanneer ik ietwat weemoedig aan dit verhaal begin. Ik heb net de prachtige nieuwe column van Erik Hulsegge gelezen die ik morgen met veel plezier zal plaatsen. Het is en blijft een begenadigd verhalenschrijver die binnenkort ook nog eens in de buurt komt wonen. Vast een upgrade voor de streek. Zelf kijk ik terug op rustige Paasdagen. Vrijdagavond nog even naar de Hippolytushal geweest voor de streekderby Middelstum – Zandeweer. Nee man, geen voetbalpot, maar een ouderwetse biljartavond tussen twee dorpen die dichtbij elkaar in de buurt liggen en een bloeiende biljartvereniging kennen en die samen de liefde voor de keu en drie ballen delen. Het deed mij enigszins denken aan die voetbalwedstrijden van vroeger waarbij er nog geen competitie gespeeld werd maar de dorps-eer voorop stond. Aanvankelijk leek het een walkover te worden voor de Milnsommers die een 8-2 voorsprong namen. Groot was dan ook de verbazing toen ik zaterdag aan de stamtafel in de kantine hoorde dat de tweestrijd in een 13-15 overwinning voor Zandeweer was geëindigd. Dat moet ongetwijfeld de invloed geweest zijn van de drie Middelstummer gastspelers die de gelederen van Zandeweer kwamen versterken. Zondag was daar uiteraard de wandeling met de wandelclub. En wel voor het eerst weer in zijn oorspronkelijke bezetting, we waren met zijn vieren dus. In een opwelling werd gekozen voor een gedeelte van het Huizinger Ommetje. Door de weilanden en over het bruggetje dat ons aan de andere kant van de Huizingermaar bracht. In net zo’n opwelling vervolgens een bezoek gebracht aan het kerkhofje even buiten het dorpje. En daar schuift dan bij het voorbijgaan de dorpsgeschiedenis aan je voorbij. Ik kreeg eens te horen dat wanneer ik op zoek ben naar verhalen, dat ik dan met pen en papier naar het kerkhof moet gaan. Ik zit er inderdaad wel eens aan te denken wanneer ik een enkele keer het graf van mijn ouders bezoek. Je komt dan langs de graven van de dorpsinwoners van weleer en vaak duurt het maar even en ook de anekdotes over die mensen komen weer boven drijven. Voor Tweede Paasdag had ik een bijzondere missie in gedachten. De vrouw had zich een fiets met elektrische ondersteuning aangeschaft en daar moet ik eigenlijk nog helemaal niets van hebben. Het liefst voer ik mijn ochtendritten op haar eerdere fiets door, zonder ondersteuning inderdaad, waarbij ik dan wanneer ik uiteindelijk thuis…

Het is  een ouderwetse maandagmorgen wanneer ik aan dit epistel begin. Na een woelige nacht met weinig slaap, is er momenteel ernstige behoefte om me even weer een nieuwe werkweek in te schrijven. De maandagmorgenblues dreigt om zich heen te grijpen. Gelukkig was daar vanmorgen al een heerlijk rondje bos met de hond. De lente is officieel weer begonnen en onder een lekker zonnetje hoor ik de vogeltjes fluiten en de ganzen gakken. En dat in de ruis van al die auto’s op de Eemshavenweg ten teken dat ik niet de enige ben die aan een nieuwe werkweek mag beginnen. Gelukkig ligt op het moment van schrijven de hond boven in de gang op de wacht, waarop eigenlijk? Stiekem ben ik af en toe best wel eens jaloers op haar. De wereld kan letterlijk en figuurlijk in brand staan maar daar krijgt ze helemaal niets van mee. Een poepje en een plasje, de heerlijke brokjes, het pronken met één van haar speeltjes die ze als een rijke schat bewaakt, kortom een hondenpoot is net als een kinderhand snel gevuld. En dat in een wereld die kraakt in haar voegen en waar we een zoveelste crisis ingaan waarvan maar weer de vraag is wat het ons brengt. Echter, waar wij ons zorgen maken over de alsmaar stijgende prijzen aan de pomp en wat dat voor onze koopkracht betekent, vliegen de bommen de mensen in het Midden-Oosten letterlijk en figuurlijk om de oren. Is het daar ooit wel eens rustig geweest, zo vraag ik mij af. Maar nu dreigt toch wel een heel groot onheil. Daar moeten we maar aan wennen, zo las ik ergens. Wennen aan de onrust in de wereld. Eerst was daar corona, toen Rusland die de Oekraïne opeiste en nu is daar weer een Irangate. Het houdt niet op, niet vanzelf inderdaad. Vroeger zou ik mijn huidige gemoedstoestand wellicht een after-Sunsationdip genoemd hebben. De leegte na een festiviteit waar je langere tijd naar uitgekeken hebt. Ik merk dat het de hoogste tijd wordt om weg te schrijven naar mooiere momenten en belevenissen. Anders trek ik de lezers straks nog mee in een alles verzwelgende negativiteit en daar wordt het niet beter van toch? Want op een mij zaterdagmiddag toegestuurde foto bleek toch maar weer hoe gezellig het vrijdag wel niet was in de Middelstummer feesttent. Waarbij mijn Partners In Crime voor vrolijke pics zorgden en die foto’s toveren…

Het is een heerlijk zonnige maandagmorgen wanneer ik aan dit verhaaltje begin. Echt zo’n maandag die uitnodigt voor nog een mooi rondje met de hond over Toornwerd alvorens ik voor pensionado’s voor het eerst Nieuwe Pekela voor dit onderdeel aandoe. Weer een mooie mijlpaal wat dat betreft en het is voor mij lang geleden dat ik dit gedeelte van de provincie voor de website aandeed. Het valt echter nog niet mee om aan dit verhaaltje te beginnen. Want zeer tegen haar gewoonte, vraagt poes Baby om aandacht door over het toetsenbord te lopen. Hond Siepie wordt daardoor jaloers en schurkt met haar blauwe plastic bot tegen mij aan, dezelfde als die ze gisteren achter Miranda neerlegde waarna die er over struikelde met een giga blauwe plek tot gevolg, en dat maakt het lastig werken. Dat lukt uiteindelijk wanneer Baby druk met Zhiva bezig is om haar schoon te likken, een prachtig tafereeltje. Zo’n mooie maandagmorgen is natuurlijk ook een ideaal moment om nog even terug te blikken op de afgelopen weken. Want zo geraakte ik vorig weekend maar zo verzeild op de plek waar ik vroeger zoveel stapuurtjes doorgebracht heb. Want in hun eigen thuishonk aan de G.A.-straat organiseerde Concordia een heuse pubquiz ter verhoging van de clubkas en verzachting van de kosten voor de Wereld Muziek Concours in Kerkrade. Overbuurman Martin wilde wel mee. Eigenlijk was het een impuls want we hadden ons niet opgegeven maar sloten na de eerste ronde voor de gezelligheid aan bij de biljarters en werden direct meegezogen met het enthousiasme in de zaal waar zo’n twintig teams fanatiek streden om de eeuwige eer. Het was onverwacht gezellig en het werd onverwacht laat. Zou dit hem in het gebouw zitten?, bedacht ik mij op zondagmorgen toen ik met een enigszins wattig hoofd wakker werd. Want uit mijn verhaal van twee weken geleden bleek ook wel dat ik er heel veel kleine nachtuurtjes heb doorgebracht. Misschien weerhield dat mij wel om er afgelopen weekend weer heen te gaan, toen er een feestje georganiseerd werd door een dertigjarige dorpsgenoot. Mijn partner vond het ook maar zozo, dat ik er een heen zou gaan. Want de zondag na de pubquiz had ik weinig te koop en de oogjes veelal gesloten. En dat moest anders, want deze zondag zou ik mijn verjaardag vieren. Ik stribbelde nog wat tegen maar toen ze aangaf dat we ’s nachts mooi om 05.00…

Laatst zat ik te kijken naar De Vrienden van Amstel Live met een door Ahoy vliegende, letterlijk en figuurlijk, Davina Michelle met haar nummer ‘Titanium’.  Wat een heerlijke energie kwam er toen vrij. Later die maand reden we naar het afscheidsconcert van Golden Earring en beleefden we weer een heerlijke muziekavond. Op de heenreis werd op QMusic Charly Lownoise en Mental Theo gedraaid met Wonderful days. Zo’n heerlijke nineties-nummer die mij zo weer terugbrengt naar de jaren negentig en de zero’s…. Ik zie mij dan zo weer op de dansvloer staan in discotheek Moonlight aan de G.A.-straat in Middelstum. Of eerder in jeugdsoos The Rising Sun. Prachtige tijden eigenlijk, als ik er nu zo op terugkijk. Als je me vraagt naar mijn allermooiste uurtjes in mijn jongere jaren, dan moet dat zeker aangestipt worden. Daar, op nog geen honderd meter van het ouderlijk huis, gebeurde het allemaal. Veel meer dan op de dansvloer van 538 en nog veel meer dan in Fame te Beem. Ook van die stappaleizen waar we met regelmaat te vinden waren. Je keek er naar uit destijds, de weekenden. Na de vaak mentaal zware maandag en de al iets lichtere dinsdag, telde je bij wijze van spreken de uurtjes al weer af. Maar ze waren zwaar hoor, fysiek gezien dan, de dagen tussen donderdag en zondag. Het was op vrijdagavond altijd druk in de G.A.-straat. Aanvankelijk een stuk drukker dan op zaterdag toen iedereen uitvloog naar Uithuizen, Bedum of de stad. Maar die kleine uurtjes in de vrijdagnacht, waren vaak voor de ware new wave-liefhebbers verplichte kost met een rondje The Cure, In Tua Nua, U2 en Simple Minds. Als het even meezat lekker pogoën op een volle dansvloer met een klapwiekende De Bont vaak in de hoofdrol. We bleven doorgaan tot de lichten aangingen en de vrijdagnacht gedoofd werd. Zaterdagochtend was het altijd al weer vroeg bal. Want van mijn achttiende tot mijn dertigste was ik jeugdleider en – trainer bij diverse jeugdelftallen van de vv Middelstum. Met thuiswedstrijden om 09.00 uur en tijdens uitwedstrijden vaak rond achten al weer in de auto, kwam er van slapen weinig. ’s Middags speelden we dan zelf een wedstrijdje en het mooiste moment was toch altijd het kratje bier in de kleedkamer na afloop. En daarna door naar de kantine, Vita Nova, een enkele keer de tafeltennisvereniging en dan wachtte altijd TRS of Moonlight. Tegen twaalven werd het…

Het is een koude vrijdagmiddag wanneer ik aan dit verhaal begin die ik maandagmorgen zal afmaken. Ik ben net terug van het rondje met het hondje waarbij ik ook nog even een flinke smak maakte op een ijzelglad stukje weggedeelte. Waarom niet gewoon een andere route gekozen, bedenk ik mij nu. Maar gelukkig heb ik er geen rare kneuzingen of botbreuken aan overgehouden. Ik grijp dit verhaal aan om nog even terug te blikken op mooie herinneringen opgedaan in de afgelopen weken. Nog steeds zingt het nummer ‘Hold me now’ van Golden Earring mij door het hoofd. Ik zie ons zo weer in een Ahoy staan wanneer dit nummer, gezongen door George Kooijmans, boven het hoofdpodium geprojecteerd wordt en iedereen het refrein hard meezingt. Hij had de plannen voor de afscheidsconcerten zelf in 2019 gesmeed. Maar toen kwam corona en daarna de diagnose van de vreselijke ALS-ziekte waaraan Kooijmans vorig jaar overleed. Hij kon er dus zelf niet meer bij zijn maar was vast tevreden geweest over de uitvoering van het concert samen met zoveel goede artiesten van naam die maar wat graag mee wilden doen om 60 jaar pophistorie luister bij te zetten. Een dag eerder had ik ook al een mooie avond mogen beleven. Op Ewsum nam Notaris Huitsing afscheid van het notariswezen en werd gevierd dat zijn opvolger Marieke Poort in het ambt was benoemd. Het werd, op een ijskoude dag, een prachtig feest. Mede dankzij Everts Partycatering, de vrolijke klanken van de band The Outtakes en een mooi optreden van ‘special guest’ TikTok Tammo die de zaal binnen de kortste keren aan de polonaise kreeg. Daar kan men bij Notariskantoor Huiting & Poort nog lang met veel plezier op terugkijken. Afgelopen weekend bracht bij naar het Versplein in Bedum waar ik zaterdagmorgen aan mocht schuiven aan het ontbijt dat georganiseerd werd door de organisatie van de Bedumer Winterloop. Wat was het ’s morgens rond half negen al weer gezellig druk in de feesttent waar ik mij een en ander goed liet smaken. Uiteraard aan bekende gezichten geen gebrek en uiteraard had Klaes er weer zin om er een geweldige dag van te maken. Een dag die eindigde met de bekendmaking van de opbrengt. Opnieuw werd er meer dan een ton ingezameld voor research naar de bestrijding van deze rotziekte. Wat weer een geweldig resultaat waarbij opgetekend moet worden dat de Loop ook voor een enorme verbinding…

‘Ik maak me wel zorgen inderdaad maar dat doen ondernemers altijd.’ Aan het woord was een hoteleigenaar die reageerde op de BTW-stijging van 9 naar 21% en hoe hij daar mee om ging. Sommige hoteleigenaars belasten deze door op de gasten, anderen deels en weer anderen nemen hem voor eigen rekening, daarmee hun eigen winst afkalvend. Dat van dat altijd zorgen maken, daar kan ik mij wel in vinden. Waar ik vorig jaar qua omzet een topjaar beleefde, is daar nu de vage onrust of dit wel zo blijft. De laatste maanden dienden zich bijvoorbeeld geen nieuwe adverteerders aan en er stopt binnenkort wel weer eentje. En dan word ik vanzelf onrustig. Maar dat was ik ook toen ik nog in loondienst zat hoor. Zo is van het rustig op mijn lauweren rusten nooit sprake. Het ging er sowieso in mijn tijd van onder een baas werken regelmatig raar aan toe. Ik heb jullie al vele bakkersverhalen uit mijn Vast-tijd verteld. Maar de raarste periode was toch wel mijn laatste werkjaar aan de Pompsterweg in Middelstum. Zo zat ik nog op kantoor, zo kreeg ik te horen dat alle overhead binnen het bedrijf zou verdwijnen en zo werd ik begin maart 2012 letterlijk en figuurlijk weer de productie in ‘geschopt’. Wat was dat wennen zeg. Met in de tweede week ook nog eens een aantal nachtdiensten. Toen zat ik ’s nachts maar zo Boeren- en Indische cakes in te pakken. Dat deed ik de laatste maanden wel vaker. Soms zelfs met een oud-klasgenoot die vroeger op de lagere school niet zo goed mee kon komen en bijles van mijn moeder kreeg. Die herinneringen werden dan aan de cakelijn opgehaald. Ik weet ook nog wel dat ik samen met veel andere inpakkers jodekoeken in moest pakken in van die metalen blikken. Die koekjes moesten dan per tien eerst in een zakje gedaan worden, echter het tempo van de lopende band lag aan de hoge kant. Maar die broze koeken kwamen altijd tijdig in het blikje, met of zonder breuk. Dat het mij zou lukken om ooit eierkoeken per tien in een zakje te krijgen, dat was een overwinning op mijzelf. Weliswaar stond ik altijd naast een ervaren inpakster maar jonglerend met tien eierkoeken in de lucht om ze in een lijn vloeiend in de zak te krijgen is wel even een dingetje door. En wat te denken om ze per tien…

Na een eerdere terugblik op 2025 en de periode rond oud & nieuw, blik ik in dit verhaaltje nog even terug op het ondernemersjaar 2025. Hoe zat het allemaal ook al weer? Op 18 februari 2013 schreef ik mij in bij de Kamer van Koophandel. Eigenlijk had ik geen flauw idee over wat te doen en hoe daar te komen. Maar ik had een droom. En dat was om dagelijks te kunnen en mogen schrijven voor mijn eigen website. Die droom ging, zeker in het begin, met vallen en opstaan gepaard. In de eerste jaren was het geen vetpot maar jaarlijks pluste ik qua omzet steeds iets meer en dat voelde goed. In de begin twintiger jaren van de 21e eeuw was daar maar zo corona en alle zorgen van dien voor zeer veel ondernemers. Ook toen wist ik nog op zeer beperkte schaal te plussen. In de jaren erna, braken voor mij mooie ondernemersjaren aan. En 2025 spande hierin misschien wel letterlijk en figuurlijk de kroon. En dan rijst vanzelf de vraag, sta ik nu omzettechnisch gezien bovenop de top van de berg om vanaf nu aan de afdaling te beginnen? Ik sluit het niet uit om eerlijk te zijn. Maar uiteraard ga ik mijn best doen om te zien of er niet een nog hoger plekje op de berg te vinden is. En anders wandel ik graag nog wat rond in en rond de zijwegen aan de top om pas over enige jaren aan de afdaling te beginnen, al dan niet noodgedwongen. Want in februari is het dertien jaar geleden dat ik mij inschreef. Tel daar nog eens dertien jaren bij op en dan ben ik bijna 67. Man, hoe zou de (schrijf)wereld er dan uitzien? In 2013 had bijna nog nooit iemand van AI gehoord en nu schudt dit systeem met een paar klikken op de knop complete teksten uit de grond binnen een paar tellen. Dat gaat mij niet lukken hoor. Ook aan dit stukje ligt een klein uurtje werk ten grondslag. Hierbij rekening houdend met het voorwerk in het hoofd waarin je nadenkt over wat je in dit verhaal zoal wilt benoemen. Maar 2025 was qua ondernemersjaar een goed jaar dus, mijn beste jaar tot dusver. En dat uitte zich ook in de uitkomst van de resultaten van de aanslagen die in de blauwe enveloppen van mijn vrienden van de Belastingdienst zaten. Maar ergens is…

Het is de dinsdag voor Kerst wanneer ik aan dit epistel begin. De input haal ik uit de wekelijkse columns die ik ook dit jaar moeiteloos kon vullen. Want wat een jaar is dit geweest zeg. Daar kom ik achter wanneer ik hem overdenk. Met als hoogtepunt natuurlijk het afstuderen van de vrouw inclusief haar diploma-uitreiking en een gezellig etentje plus een promotie op het werk. Haar studie en werk leverden sowieso bonusdagen op. Een bezoek aan Nijmegen bijvoorbeeld. Terwijl Miranda op een tentamen zat te zwoegen, kreeg ik van een oude baas uitleg over hoe het er in deze stad tijdens WOII qua bombardementen aan toe ging. En dat met het uitzicht op de grote Waalrivier. Een waardevolle dag. En dat geldt ook aan het werkgerelateerde bezoek aan Frederiksoord, de bakermat van onze verzorgingsstaat. Tijd om me te vervelen, was er sowieso niet. Een uitstapje naar Center Parcs met het hele gezin, een trainingskamp op Schier, de musical Doe Maar in Leusden, het vriendenweekend nabij Hoogeveen. En dan waren daar nog de mooie evenementen natuurlijk. Sunsation met Henk Wijngaard en Marco Schuitmaker, Koningsdag met onder andere Tiktok Tammo, een verrassende Bevrijdingdag met alles erop en eraan. Kleintje Woodstock, het Bedrijvenvoetbal natuurlijk met een aansluitend bezoek aan de feesttent, twee mooie events ter hoogte van Doord en zo kunnen we nog wel even doorgaan. En wat te denken van onze vakanties, 2025 was hierin geen standaardjaar, dat is zeker. Ik wilde graag nog een keertje terug naar de Belgische Ardennen en dat gebeurde in het voorjaar toen ook de lente zich weer aandiende. Dubbel genieten derhalve. Noorwegen stond al lange tijd op de bücketlist en wat een onvergetelijke ervaring werd het bezoek aan dit prachtig land. Met de klimtocht naar de top van de Preikestolen als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van het jaar. Wat een adembenemend uitzicht leverde dit op zeg, op al het natuurgeweld in het algemeen en de fjorden in het bijzonder. En als kers op de taart was daar in december het bezoek aan Curaçao. We verlieten voor het eerst Europa om Zuid-Amerika aan te doen met een vleugje Nederlands om ons heen natuurlijk. Maar wel met on-Nederlandse en daardoor zeer aangename temperaturen te midden van mooie stranden en fraaie palmbomen. Het was ook een verrassend jaar. Ik hoor mij nog in een opwelling zeggen dat ik na vijftien jaar het hardlopen weer wat op wilde pakken…