Uit het leven gegrepen

Ontspannen begin ik in dit geval op een vrijdagmorgen voor het eerst sinds lange tijd aan mijn eerste belevenissenverhaal. Dat gaat nog niet zo 1,2,3 want kater Bikkel, na zijn operatie gezegend met nog maar één oog maar hij ziet nog steeds zo scherp als een mes, is niet van plan om met zijn gevangen rat onder de auto weg te gaan. En dat vindt de vrouw, die ook weer aan het werk is, maar niets. Eerder had het beest al eens een musje te pakken. Dat roept toch meer weerstand op dan zo’n rat. Niet veel later zie ik alleen nog maar een lange staart uit zijn bek steken. Toch gaan de serredeuren dicht want op restanten van een rat zit ik niet bepaald te wachten. Ach ja, als de rampen niet groter worden. Wel ben ik nog wat stram van gisteravond. In een opwelling besloot ik weer eens te gaan trainen en dat viel nog niet mee. Net zoals het hardlopen tegenwoordig nog niet meevalt. Hopelijk kunnen we alles op de warme temperaturen gooien want Gert en ik hebben ons weer ingeschreven voor de halve marathon die ons van de Eemshaven naar Uithuizermeeden brengt. Maar tien kilometer achter elkaar rennen is eigenlijk al te veel gevraagd. Maar niet getreurd, ik heb de afgelopen weken wel heel veel fiets- en wandelkilometers in de benen door de vroege fietstochtjes en het dorpenbezoek. Man, wat zijn de afgelopen maanden toch voorbijgeschoten. Eind mei sta je aan de vooravond van een lange zwoele zomer en eind augustus is alles weer voorbij. Ook de vakantie-avonturen in Zwitserland en Italië verdwijnen langzaam maar zeker naar de achtergrond. Zelfs de zon laat zich wat minder zien en af en toe kunnen we weer genieten van een verkwikkend regenbuitje. Want wat was het toch droog de afgelopen maanden. Kortom, langzamerhand gaan we richting de herfst en dat is doorgaans ook de start van het normale levensritme waarbij alles weer wordt opgestart. Het vrijwilligerswerk bijvoorbeeld maar ook de nodige sportactiviteiten en de daarbij behorende gezelligheid. Zo zitten we vanavond ongetwijfeld weer bij de buurman de verrichtingen van de FC te bekijken. Dat is dan ook wel weer mooi. En ook de eerste feestjes dienen zich weer aan en zijn zelfs al verteerd. Vorige week werd in Oosterburen bijvoorbeeld veertig jaar Patrick Brink gevierd. Daar werd zelfs Bertus de Stier voor van stal gehaald en dan heb ik…

Deel 1 Donderdag 6 augustus Deze dag werd ik al vroeg wakker met de verheugende mededeling van broertje Henk dat inmiddels in alle grote Italiaanse steden een hittealarm was ingegaan. Alle hens aan dek dus maar het weerhield ons er niet van om naar Siena te gaan, één van de twee mustsee-steden in onze planning. En we werden niet teleurgesteld. Om rekening te houden met de warmte, vertrokken we pas om 16.30 uur om een uur later in te checken in een parkeergarage op een klein kwartiertje lopen van het prachtige stadsplein vol met mooie gebouwen. In het restaurant aan dit plein genoten we niet alleen van de ondergaande zon en de prachtige panden maar ook van een heerlijke pizza. Dit was toch echt Italië op zijn best hoor. Zelfs ondanks het feit dat Siepie bij vertrek bijna de tafel ondersteboven trok toen ze een andere hond ontwaarde en verstrikt raakte in haar eigen hondenriem…. Op de terugweg werd het al snel donker. Rustig rijden was het advies en dat was geen overbodige luxe. Want op de lange weg omhoog staken twee kleine vosjes over en ook nog eens een hert. Die beesten wil je toch in meerdere opzichten niet voor je auto hebben. Toen Miranda vervolgens opmerkte ook nog een everzwijn te hebben gezien, wilde ik haar in eerste instantie niet geloven. Maar toen we aan het eind van onze vakantie Italië gedag zegden, moest ik vol op de rem staan om zo’n overstekend imposant beest te ontwijken… Vrijdag 7 augustus De hoogste tijd voor een welverdiende rustdag en dit lijkt mij een mooie gelegenheid om even in te zoomen op ons huisje en de daginvulling. Eerst lekker uitslapen, dat lukte naarmate de vakantie vorderde steeds beter, daarna met een kopje thee op het terras achter genieten van een prachtig uitzicht. Wanneer het daar te warm werd, gingen we naar ons voorterras met ligstoelen en jacuzzi om vervolgens na het middagmaal naar het zwembad te lopen dat op 50 meter van ons huisje lag. ’s Avonds konden we op het achterterras vervolgens weer heerlijk genieten van de ondergaande zon. Een prima manier en ritme inderdaad om zo’n rustdag door te komen… Zaterdag 8 augustus Dit was een mooie dag om weer te gaan toeren en daarbij was het ook nog eens bewolkt en dus niet zo warm. Een mooie gelegenheid om drie dorpjes aan te doen waarbij volop kiekjes…

Jawel, we mogen weer! En ik merk op deze vroege maandagmorgen van een wat mij betreft halve werkweek om er weer in te komen dat ik er zin in heb. Eerst maar even een tweeluik over onze vakantie die ons dit jaar via Duitsland eerst naar Zwitserland en daarna naar Italië bracht. Naar een bloedheet Italië wel te verstaan maar door ons aan te passen aan de omstandigheden uiteindelijk prima te verteren. Elk jaar is het even weer passen en meten over hoe zo’n verhaal aan te vliegen. Gelukkig maak ik dagelijks volgens traditie een kleine samenvatting van de dag op mijn mobiel. Een soort dagboekje dus en dat werkt goed voor de herinneringen qua hoogte- en dieptepunten. Want zoals u inmiddels van ons gewend bent gaat niet alles in de vakantie van een leien dakje. De voorpret was mooi, de vakantie zelf kende gelukkig veel highlights maar ik zie een beetje op tegen de napret. Voor dit verhaal heb ik overigens gekozen voor een korte beschrijving per dag. Maar even bekijken hoe dit mij en jullie bevalt. Dan is het eerst even de vraag waar te beginnen….. Zaterdag 1 & zondag 2 augustus We starten dit reisverslag eerst maar eens thuis en in Ulrum. Want omdat we zondag vroeg wilden vertrekken, was het zorg dat we op de zaterdag reeds de auto grotendeels ingepakt hadden. Dus de inhoud van de koffers verzamelen en ik ging nog snel even bij de overbuurvrouw langs om een stapel boeken te verzamelen. Want lezen is wellicht mijn grootste vakantiehobby. Misschien begon de vakantie eigenlijk al wel op vrijdagavond toen we in Winsum met zijn vieren de vakantie inluidden bij Eetcafé J&A van Anna Veldhuis maar zo kan ik natuurlijk nog wel vele zijbruggetjes opvoeren. Nadat op zaterdag de logistieke voorbereidingen waren afgerond, togen we vervolgens opgewekt naar Ulrum. Niet voor de start van de plaatselijke feestweek aldaar maar om onze ‘schoonzoon’ aan te moedigen die samen met zijn kameraad onder warme omstandigheden debuteerde op de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum en dat zeer verdienstelijk deed. Daarna was het toch de hoogste tijd om ons bedje vroeg op te zoeken want het wekkertje ging op zondag 2 augustus al om 05.00 uur af. Ik was volgens mij al veel eerder wakker wanneer ik er aan terugdenk want ik zie eigenlijk altijd wel op tegen zo’n lange reis. Helemaal wanneer ik zelf moet rijden.…

Het is dinsdag nog voor 07.30 uur wanneer ik aan mijn laatste column voor mijn vakantiebreak begin. Schijnbaar zijn deze zonnige dagen goed voor je energielevel want gisteren was ik ook al op tijd wakker. Doet niets, dan heb je in elk geval nog iets aan die lange zomerdagen. Dagen waarin ik in de deze periode van het jaar als vanouds in de dorpen rondom Middelstum op zoek ga naar het zomergevoel. Vorige week eindigde ik in Uithuizen, net als RTV Noord dat deed met hun Rondje Zummer. Daarbij werd zelfs Middelstum nog aangedaan. Dat was een mooie aflevering om te volgen. De steppers van Stedum met oud-overbuuf als een van de deelnemers, daarna de wielrenners onder leiding van gastcolumnist Arend en een flink afgetrainde Hovenga, de dikke kloet’n waar Gerard Jansma van het Waterschap mee te dealen had en natuurlijk pure nostalgie in Wietwerd met De Boer, Honderd voor het contragewicht en Anne die zijn dikke spierballen deed rollen. Het bezoek aan het huiskamercafé was natuurlijk prachtig en nostalgisch. Daar zouden we ooit nog een keer heen maar het blijft er steeds bij. De getoonde foto van Tinus en Eeke was natuurlijk geweldig en hetzelfde gold voor de anekdotes die in Eeke haar bed in de voorkamer plaatsvonden. Prachtig! Daarna nostalgie met Adriaan op Fraamklap en in Middelstum zag ik tal van bekende koppen. Ook vanaf het water is het Hogelandgebied mooi toch?! Wat mij zelf betreft heb ik niet zoveel nieuws te melden, het gaat zijn gangetje in de komkommermaanden. Straks zal ik de verhalen voor de presentatiegids van SV Bedum na een laatste redigerende check doorsturen naar de redactie en ook qua interviews voor vv Winsum lig ik mooi op koers. Direct na mijn vakantie wacht op het sportpark nog een mooie uitdaging op mij maar daarover meer zo rond eind september. Ik heb zelfs nog tijd voor een pensionado-interview die overigens pas begin september online komt. We luidden met de Handelsvereniging Middelstum de vakantie in op een prachtige plek en wel bij Theehuis Mendels met uitzicht op de Hippolytustoren. Daar waar gisteren nog de nationale driekleur uithing voor de puike prestaties van het plaatselijke fanfarekorps die het in Kerkrade presteerden om wereldkampioen te worden. Tja, Middelstum herbergt wat talent hoor, vlak dat niet uit. In Bedum werd onlangs in De Caenerij en aansluitend in Grandcafé Koning onder gezellige omstandigheden nog een kaarttitel gevierd. Die avond eindigde…

Wanneer dit verhaal online komt, zijn de eerste trouwe lezers vast al op vakantie. Ik mag nog even. Nu klinkt dat dramatischer dan dat het daadwerkelijk is hoor. We zijn immers al weer de julimaand ingerold. Een maand waarin nog volop gewerkt wordt want onze vakantie start pas op zondag 2 augustus waarin we eerst twee dagen Zwitserland aan zullen doen en dan doorknallen naar het Italiaanse Toscane. Maar het is absoluut geen straf om nog even een maandje door te hollen. Deze week is de laatste qua reguliere programma met de vertrouwde interviews en rubrieken maar vanaf volgende week ga ik weer op dorpentoer en daar zie ik ouderwets naar uit. Dat kan mooi gecombineerd worden met de interviews en verhalen voor de presentatiegidsen van SV Bedum en vv Winsum. Hopelijk zijn die werkzaamheden aan het eind van de maand grotendeels afgerond. De afgelopen weken gebeurde er natuurlijk ook weer het nodige. Allereerst was daar de hittegolf, het was soms niet te harden in huis maar gelukkig bood de tobbe van Tubs uitkomst op weer zo’n mooie avond. ‘De Walrus-club’, zo liet een der vrouwen weten tijdens het maken van een ongekende actiefoto waarin de vier musketiers zich vrolijk lieten fotograferen. ‘Zits al weer te broed’n hou dit te verwaarken in een column Koester?’, vraagt buurman die blijkbaar denkt dat ik dag en nacht met mijn werk bezig ben. Nou valt dat reuze mee maar die vraag wordt nu toch aan dit verhaal toegevoegd. En na de hitte op zaterdag, volgde een gigantisch onweer op zaterdag. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier niet super veel van heb meegekregen want onder leiding van DJ Sieme werd in Westeremden ter ere van veertig jaar Sjoerd en Hanneke de dansvloer veroverd. Echter, toen we op de fiets terug wilden keren naar huis, kwamen we er pas echt achter hoe het tekeer ging en dat van fietsen geen sprake meer kon zijn. Gelukkig trotseerde Miranda het onweer en tussen alle flitsen door zagen we een van de twee boerderijbranden aan onze rechterkant. Wat een triest gegeven toch dat alles waar je zo hard voor gewerkt hebt maar zo in één donderslag kan verdwijnen. Sterkte voor de betrokkenen en chapeau voor de vrijwilligers van de brandweer voor hun tomeloze inzet. Menigeen hoorde ik later zeggen dat ze nog nooit zo’n noodweer hadden meegemaakt en dat het onweer echt beangstigend was. Dat nooit meer…

Soms komt de inspiratie voor een columnonderwerp op de vreemdste momenten binnen. Zo was ik laatst bij de uitvaartplechtigheid van de moeder van een kameraad van mij in Kantens. Het bracht mij voor het eerst in de mooie, oude ‘steunbeer’-kerk die in het midden van het dorp staat. Tijdens het levensverhaal, kwamen oude herinneringen boven. Geuren ook vanuit de grote schuur aan de Burchtstraat waar de veevoerders voor een eigen aroma zorgden. Daar waren we vaak aan het voetballen bij slecht weer. Bij mooi weer waren daar de partijtjes buiten op het grasveldje. De doel was op de schuurmuur afgetekend. Zo brachten we na schooltijd uren spelend door…. Zo’n uitvaartdienst leidt ook vaak tot een weerzien met oude bekenden. Toen ik de beide neven van Wessel ontwaarde, moest ik even glimlachen. Want wat was het lang geleden, dat ik beide mannen gezien had. Mijn gedachten keerden direct terug naar de zomervakantie van 1989. Zeventien jaar was ik in die tijd. Nadat mijn pa in 1985 ontslagen werd bij Sperwer, zat een zomervakantie er niet meer in. Vaak was het destijds ‘mousen stroup’n’ geblazen om een zakcentje bij te verdienen. Maar in 1989 was alles anders. Het idee kwam vast uit de koker van Bix. We moesten maar een keer gezamenlijk op vakantie gaan en waar kun je nu beter debuteren zonder de aanwezigheid van je ouders dan op Terschelling? Het was een bont gezelschap dat die kant op ging, zover was mij wel duidelijk. De zoon van de dominee was mee en uiteraard Mittos ook. Plus dus die twee neven die ik nog nooit gezien had. Hoe we met zijn zessen in Harlingen gekomen zijn om daar op de boot naar Terschelling te stappen, dat kan ik mij niet meer herinneren. Ongetwijfeld zijn we gebracht, maar door wie? Ongetwijfeld kregen we goedbedoelde adviezen mee om goed om onszelf te denken en geen dingen te doen die zij ook niet zouden doen. Wat wij al die dagen gegeten hebben? Geen flauw idee eigenlijk. Zelf kon ik in elk geval niet koken maar wellicht zorgden de neven ervoor dat we toch nog wat vitamines binnen kregen. Wat er gedronken werd, dat weet ik nog wel. Veertig kisten bier gingen er doorheen in veertien dagen tijd. En dat terwijl ik nog niet eens dronk. Dat is niet om mij in te dekken maar gewoon een feit. Mijn eerste drankjes kwamen pas na die…

Ergens ben ik als een niet absolute muziekfan en – fanaat de afgelopen jaren een gelukkig man geweest. Want wat hebben de vrouw en ik bijzondere concerten mee mogen maken zeg, de afgelopen drie jaar. En dat ook allemaal nog op verschillende plekken. In januari 2023 was daar bijvoorbeeld in de Ziggodome een masterclass performance van Robbie Williams. Dat werkte bijzonder helend nadat een dag eerder plotsklaps onze viervoeter Dusty kwam te overlijden. Een half jaar later was daar nogmaals een absoluut hoogtepunt. Coldplay deed Nederland aan en wij waren er bij in de Amsterdam Arena. Misschien wel het mooiste concert ooit dat we bijwoonden. Bijzonder was ook het concert van The Boss zelf, Bruce Springsteen inderdaad. In het Goffert-park te Nijmegen begon het op den duur licht te regenen maar dat mocht de muziekpret niet drukken. Ook deze wereldster kon van de bucketlist af. Van een geheel andere orde was het afscheidsconcert van Golden Earring in Ahoy te Rotterdam begin dit jaar. Geen absolute wereldsterren maar wel een absolute verrijking van de Nederlandse popgeschiedenis in de afgelopen zestig jaar. Met een keur aan artiesten en een overnachting in de Zeister bossen was ook dit concert een memorabel hoogtepunt, zeker weten. En afgelopen zaterdag was daar het bezoek aan Suzan en Freek in de Gelredome te Arnhem. Op deze maandagmorgen zit ik nog even na te denken hoe dit concert in te schalen. Wat is dat lastig vergelijken zeg. Maar misschien moet je dat ook helemaal niet willen want elk concert was een bijzonder verhaal op zich. Feit is wel dat we in Arnhem een onvergetelijke avond beleefden met ons vieren. De vriend van de jongste bonusdochter had geluk want de oudste werd afgelopen zaterdag kampioen met Groen Geel 4 en dat moest in het eigen clubhonk groots gevierd worden. Het optreden van SEF ging daardoor wel aan haar neus voorbij. En ook het voorprogramma van toch wel een favorietje van mij, Hannah Mae. Zeker na haar Gronings optreden met Tiktok Tammo. ‘Wat wilst doe van mie?’, in plaats van ‘Wat wil je van mij?’. Het nummer dat we zaterdag voorgeschoteld kregen na eerder al de winnaar van The Voice, onderdeel van team-SEF inderdaad, zijn tien minuten van glorie verpakt in drie nummers te hebben zien schitteren. Maar dat hield het allemaal bij lange na niet in vergelijking met die twee uur Suzan en Freek. Een prachtige lichtshow, een geweldige…

Het is maandagmorgen 4 mei wanneer ik al weer op tijd achter de PC zit te tikken. Dat heeft niets te maken met het feit dat ik vanavond richting het Concordiaplein mag om de 4 mei herdenking bij te wonen. Of dat ik morgen op 5 mei voorop moet lopen in de polonaise tijdens de bevrijdingsfeesten. Nee, ik was gewoon op tijd wakker en besloot niet langer in bed te blijven liggen woelen. Precies een jaar geleden, beleefde ik wel een mooi vrij dagje. Wat waren er toen op die maandag de vijfde mei vele leuke activiteiten in het dorp. Een snufje cultuur in het Asingapark, het oorlogsmuseum dat open was, de film over het leven van de gebroeders Gootjes in het Hippyhoes en daar stond ook een mooie feesttent waar Middelstum voor het eerst kennis maakte met de band 80’s Maniacs. De band die tijdens Koningsdag op het eerder genoemde Concordiaplein wederom stond te schitteren en ons de mooiste klassiekers uit de roemruchte jaren tachtig voorschotelde. Alleen dat was al een garantie voor een geslaagde dag. Een dag dat ons voor het eerst sinds lange tijd naar Loppersum bracht om daar een vleugje van de Koningsmarkt mee te pikken. Sommige zaken veranderen gelukkig nooit, bedacht ik mij, toen ik bij de voormalige Lopster Kroon een prominente Lopster aan een statafel aan een biertje zag nippen. ‘Koester’, zo schalde het even later over het plein maar ik wist te verleiding te weerstaan om een drankje mee te pakken. Hoe anders was dat vroeger, destijds schoven overbuurman en ik moeiteloos aan, aan die ronde statafel om een biertje mee te drinken. Nu waren we tijdig bij mijn broer en schoonzus en konden we zelfs nog een vleugje Koninklijke familie meepikken vanuit het prachtig pittoreske Dokkum. Het stadje dat de vrouw en ik enige jaren geleden op Hemelvaartsdag aandeden toen Zhiva er nog maar net was. Op die manier pakten we op deze gevarieerde Koningsdag dus het beste van meerdere werelden mee. Het was blijkbaar een intensieve dag geweest want ik wilde rond negenen ’s avonds de compilatie van het afscheidsconcert van Golden Earring nog even meepikken maar viel binnen de kortste keren in slaap. Tja, dat concert inclusief een overnachting in de Zeister bossen was toch echt wel het hoogtepunt van de januarimaand. En ons traditioneel trainingskamp op Schier in het Kolonyhuis was ongetwijfeld het mooiste wat februari te bieden had.…

Het is deze keer een vrijdagmorgen dat ik aan dit verhaaltje begin. Dat kan nog mooi even voordat de vrouw en ik een weekendje naar het Brabantse Schaijk afreizen. Ik ben benieuwd wat we daar allemaal weer mogen gaan beleven. Maar daarover vast meer in de column van volgende week. In dit verhaal nog maar even terugblikken op een leuke en gevarieerde week. Waarbij een bezoek aan de wedstrijd FC Groningen – Go Ahead Eagles en de lezing bij Kantoor Vreugdenhil eerder al een plekje op de website wisten te veroveren. Zo was ik vrijdag 10 april maar zo in Stedum te vinden op uitnodiging van de familie Zijlstra. Want daar vond in het verenigingsgebouwtje van de kerk een heuse Hitsterquiz plaats onder leiding van de quizmasters Jasper en Robbert. En dat allemaal voor het goede doel want de mannen gaan in hun strijd tegen MS binnenkort de Mont Ventoux beklimmen. En ik moet zeggen, ze hadden het prima voor elkaar. Met tien zeer gevarieerde rondes wisten ze de aandacht van de twintig teams – dus meer dan honderd deelnemers, het zaaltje was stijf vol – meer dan vast te houden. Hoe ontspannend zo’n quiz ook mag zijn, uiteindelijk ga je er steeds meer in op en word je steeds fanatieker. Het deed ons als De Zijlers dan ook deugd dat we aan het eind van de avond een top 5 positie wisten te veroveren. Maar veel belangrijker natuurlijk is dat het een zeer geslaagde avond was waarbij de donatiekas nog verder gespekt werd. Succes alvast in mei met de zware fysieke inspanningen! Echt veel slaap heb ik niet gehad, dat was schijnbaar niet nodig. Want na zes uurtjes quality-time was ik al tijdig wakker en dat gaf mij alle tijd om mij mentaal voor te bereiden op de Schoonmaakdag in Middelstum. Daar had ik tot mijn schande nog nooit eerder aan meegedaan en dat moest anders, zo bedacht ik mij. Want wat is er nu leuker dan het dorpje waar ik bijna mijn hele leven al woon een stukje schoner te maken? En dus toog ik met buurman naar het Concordiaplein. De randvoorwaarden waren door verschillende verenigingen zoals de ijs- en hengelvereniging prima in orde en we stonden voor die tijd met een gezellig clubje koffie te drinken en genoten na die tijd van een lekker bakje snert met een snee roggebrood met spek. Dat krijg je ook niet…

Op piemeltjepasendinsdagmorgen is het even voor achten wanneer ik ietwat weemoedig aan dit verhaal begin. Ik heb net de prachtige nieuwe column van Erik Hulsegge gelezen die ik morgen met veel plezier zal plaatsen. Het is en blijft een begenadigd verhalenschrijver die binnenkort ook nog eens in de buurt komt wonen. Vast een upgrade voor de streek. Zelf kijk ik terug op rustige Paasdagen. Vrijdagavond nog even naar de Hippolytushal geweest voor de streekderby Middelstum – Zandeweer. Nee man, geen voetbalpot, maar een ouderwetse biljartavond tussen twee dorpen die dichtbij elkaar in de buurt liggen en een bloeiende biljartvereniging kennen en die samen de liefde voor de keu en drie ballen delen. Het deed mij enigszins denken aan die voetbalwedstrijden van vroeger waarbij er nog geen competitie gespeeld werd maar de dorps-eer voorop stond. Aanvankelijk leek het een walkover te worden voor de Milnsommers die een 8-2 voorsprong namen. Groot was dan ook de verbazing toen ik zaterdag aan de stamtafel in de kantine hoorde dat de tweestrijd in een 13-15 overwinning voor Zandeweer was geëindigd. Dat moet ongetwijfeld de invloed geweest zijn van de drie Middelstummer gastspelers die de gelederen van Zandeweer kwamen versterken. Zondag was daar uiteraard de wandeling met de wandelclub. En wel voor het eerst weer in zijn oorspronkelijke bezetting, we waren met zijn vieren dus. In een opwelling werd gekozen voor een gedeelte van het Huizinger Ommetje. Door de weilanden en over het bruggetje dat ons aan de andere kant van de Huizingermaar bracht. In net zo’n opwelling vervolgens een bezoek gebracht aan het kerkhofje even buiten het dorpje. En daar schuift dan bij het voorbijgaan de dorpsgeschiedenis aan je voorbij. Ik kreeg eens te horen dat wanneer ik op zoek ben naar verhalen, dat ik dan met pen en papier naar het kerkhof moet gaan. Ik zit er inderdaad wel eens aan te denken wanneer ik een enkele keer het graf van mijn ouders bezoek. Je komt dan langs de graven van de dorpsinwoners van weleer en vaak duurt het maar even en ook de anekdotes over die mensen komen weer boven drijven. Voor Tweede Paasdag had ik een bijzondere missie in gedachten. De vrouw had zich een fiets met elektrische ondersteuning aangeschaft en daar moet ik eigenlijk nog helemaal niets van hebben. Het liefst voer ik mijn ochtendritten op haar eerdere fiets door, zonder ondersteuning inderdaad, waarbij ik dan wanneer ik uiteindelijk thuis…

Het is  een ouderwetse maandagmorgen wanneer ik aan dit epistel begin. Na een woelige nacht met weinig slaap, is er momenteel ernstige behoefte om me even weer een nieuwe werkweek in te schrijven. De maandagmorgenblues dreigt om zich heen te grijpen. Gelukkig was daar vanmorgen al een heerlijk rondje bos met de hond. De lente is officieel weer begonnen en onder een lekker zonnetje hoor ik de vogeltjes fluiten en de ganzen gakken. En dat in de ruis van al die auto’s op de Eemshavenweg ten teken dat ik niet de enige ben die aan een nieuwe werkweek mag beginnen. Gelukkig ligt op het moment van schrijven de hond boven in de gang op de wacht, waarop eigenlijk? Stiekem ben ik af en toe best wel eens jaloers op haar. De wereld kan letterlijk en figuurlijk in brand staan maar daar krijgt ze helemaal niets van mee. Een poepje en een plasje, de heerlijke brokjes, het pronken met één van haar speeltjes die ze als een rijke schat bewaakt, kortom een hondenpoot is net als een kinderhand snel gevuld. En dat in een wereld die kraakt in haar voegen en waar we een zoveelste crisis ingaan waarvan maar weer de vraag is wat het ons brengt. Echter, waar wij ons zorgen maken over de alsmaar stijgende prijzen aan de pomp en wat dat voor onze koopkracht betekent, vliegen de bommen de mensen in het Midden-Oosten letterlijk en figuurlijk om de oren. Is het daar ooit wel eens rustig geweest, zo vraag ik mij af. Maar nu dreigt toch wel een heel groot onheil. Daar moeten we maar aan wennen, zo las ik ergens. Wennen aan de onrust in de wereld. Eerst was daar corona, toen Rusland die de Oekraïne opeiste en nu is daar weer een Irangate. Het houdt niet op, niet vanzelf inderdaad. Vroeger zou ik mijn huidige gemoedstoestand wellicht een after-Sunsationdip genoemd hebben. De leegte na een festiviteit waar je langere tijd naar uitgekeken hebt. Ik merk dat het de hoogste tijd wordt om weg te schrijven naar mooiere momenten en belevenissen. Anders trek ik de lezers straks nog mee in een alles verzwelgende negativiteit en daar wordt het niet beter van toch? Want op een mij zaterdagmiddag toegestuurde foto bleek toch maar weer hoe gezellig het vrijdag wel niet was in de Middelstummer feesttent. Waarbij mijn Partners In Crime voor vrolijke pics zorgden en die foto’s toveren…

Het is een heerlijk zonnige maandagmorgen wanneer ik aan dit verhaaltje begin. Echt zo’n maandag die uitnodigt voor nog een mooi rondje met de hond over Toornwerd alvorens ik voor pensionado’s voor het eerst Nieuwe Pekela voor dit onderdeel aandoe. Weer een mooie mijlpaal wat dat betreft en het is voor mij lang geleden dat ik dit gedeelte van de provincie voor de website aandeed. Het valt echter nog niet mee om aan dit verhaaltje te beginnen. Want zeer tegen haar gewoonte, vraagt poes Baby om aandacht door over het toetsenbord te lopen. Hond Siepie wordt daardoor jaloers en schurkt met haar blauwe plastic bot tegen mij aan, dezelfde als die ze gisteren achter Miranda neerlegde waarna die er over struikelde met een giga blauwe plek tot gevolg, en dat maakt het lastig werken. Dat lukt uiteindelijk wanneer Baby druk met Zhiva bezig is om haar schoon te likken, een prachtig tafereeltje. Zo’n mooie maandagmorgen is natuurlijk ook een ideaal moment om nog even terug te blikken op de afgelopen weken. Want zo geraakte ik vorig weekend maar zo verzeild op de plek waar ik vroeger zoveel stapuurtjes doorgebracht heb. Want in hun eigen thuishonk aan de G.A.-straat organiseerde Concordia een heuse pubquiz ter verhoging van de clubkas en verzachting van de kosten voor de Wereld Muziek Concours in Kerkrade. Overbuurman Martin wilde wel mee. Eigenlijk was het een impuls want we hadden ons niet opgegeven maar sloten na de eerste ronde voor de gezelligheid aan bij de biljarters en werden direct meegezogen met het enthousiasme in de zaal waar zo’n twintig teams fanatiek streden om de eeuwige eer. Het was onverwacht gezellig en het werd onverwacht laat. Zou dit hem in het gebouw zitten?, bedacht ik mij op zondagmorgen toen ik met een enigszins wattig hoofd wakker werd. Want uit mijn verhaal van twee weken geleden bleek ook wel dat ik er heel veel kleine nachtuurtjes heb doorgebracht. Misschien weerhield dat mij wel om er afgelopen weekend weer heen te gaan, toen er een feestje georganiseerd werd door een dertigjarige dorpsgenoot. Mijn partner vond het ook maar zozo, dat ik er een heen zou gaan. Want de zondag na de pubquiz had ik weinig te koop en de oogjes veelal gesloten. En dat moest anders, want deze zondag zou ik mijn verjaardag vieren. Ik stribbelde nog wat tegen maar toen ze aangaf dat we ’s nachts mooi om 05.00…

Laatst zat ik te kijken naar De Vrienden van Amstel Live met een door Ahoy vliegende, letterlijk en figuurlijk, Davina Michelle met haar nummer ‘Titanium’.  Wat een heerlijke energie kwam er toen vrij. Later die maand reden we naar het afscheidsconcert van Golden Earring en beleefden we weer een heerlijke muziekavond. Op de heenreis werd op QMusic Charly Lownoise en Mental Theo gedraaid met Wonderful days. Zo’n heerlijke nineties-nummer die mij zo weer terugbrengt naar de jaren negentig en de zero’s…. Ik zie mij dan zo weer op de dansvloer staan in discotheek Moonlight aan de G.A.-straat in Middelstum. Of eerder in jeugdsoos The Rising Sun. Prachtige tijden eigenlijk, als ik er nu zo op terugkijk. Als je me vraagt naar mijn allermooiste uurtjes in mijn jongere jaren, dan moet dat zeker aangestipt worden. Daar, op nog geen honderd meter van het ouderlijk huis, gebeurde het allemaal. Veel meer dan op de dansvloer van 538 en nog veel meer dan in Fame te Beem. Ook van die stappaleizen waar we met regelmaat te vinden waren. Je keek er naar uit destijds, de weekenden. Na de vaak mentaal zware maandag en de al iets lichtere dinsdag, telde je bij wijze van spreken de uurtjes al weer af. Maar ze waren zwaar hoor, fysiek gezien dan, de dagen tussen donderdag en zondag. Het was op vrijdagavond altijd druk in de G.A.-straat. Aanvankelijk een stuk drukker dan op zaterdag toen iedereen uitvloog naar Uithuizen, Bedum of de stad. Maar die kleine uurtjes in de vrijdagnacht, waren vaak voor de ware new wave-liefhebbers verplichte kost met een rondje The Cure, In Tua Nua, U2 en Simple Minds. Als het even meezat lekker pogoën op een volle dansvloer met een klapwiekende De Bont vaak in de hoofdrol. We bleven doorgaan tot de lichten aangingen en de vrijdagnacht gedoofd werd. Zaterdagochtend was het altijd al weer vroeg bal. Want van mijn achttiende tot mijn dertigste was ik jeugdleider en – trainer bij diverse jeugdelftallen van de vv Middelstum. Met thuiswedstrijden om 09.00 uur en tijdens uitwedstrijden vaak rond achten al weer in de auto, kwam er van slapen weinig. ’s Middags speelden we dan zelf een wedstrijdje en het mooiste moment was toch altijd het kratje bier in de kleedkamer na afloop. En daarna door naar de kantine, Vita Nova, een enkele keer de tafeltennisvereniging en dan wachtte altijd TRS of Moonlight. Tegen twaalven werd het…

Het is een koude vrijdagmiddag wanneer ik aan dit verhaal begin die ik maandagmorgen zal afmaken. Ik ben net terug van het rondje met het hondje waarbij ik ook nog even een flinke smak maakte op een ijzelglad stukje weggedeelte. Waarom niet gewoon een andere route gekozen, bedenk ik mij nu. Maar gelukkig heb ik er geen rare kneuzingen of botbreuken aan overgehouden. Ik grijp dit verhaal aan om nog even terug te blikken op mooie herinneringen opgedaan in de afgelopen weken. Nog steeds zingt het nummer ‘Hold me now’ van Golden Earring mij door het hoofd. Ik zie ons zo weer in een Ahoy staan wanneer dit nummer, gezongen door George Kooijmans, boven het hoofdpodium geprojecteerd wordt en iedereen het refrein hard meezingt. Hij had de plannen voor de afscheidsconcerten zelf in 2019 gesmeed. Maar toen kwam corona en daarna de diagnose van de vreselijke ALS-ziekte waaraan Kooijmans vorig jaar overleed. Hij kon er dus zelf niet meer bij zijn maar was vast tevreden geweest over de uitvoering van het concert samen met zoveel goede artiesten van naam die maar wat graag mee wilden doen om 60 jaar pophistorie luister bij te zetten. Een dag eerder had ik ook al een mooie avond mogen beleven. Op Ewsum nam Notaris Huitsing afscheid van het notariswezen en werd gevierd dat zijn opvolger Marieke Poort in het ambt was benoemd. Het werd, op een ijskoude dag, een prachtig feest. Mede dankzij Everts Partycatering, de vrolijke klanken van de band The Outtakes en een mooi optreden van ‘special guest’ TikTok Tammo die de zaal binnen de kortste keren aan de polonaise kreeg. Daar kan men bij Notariskantoor Huiting & Poort nog lang met veel plezier op terugkijken. Afgelopen weekend bracht bij naar het Versplein in Bedum waar ik zaterdagmorgen aan mocht schuiven aan het ontbijt dat georganiseerd werd door de organisatie van de Bedumer Winterloop. Wat was het ’s morgens rond half negen al weer gezellig druk in de feesttent waar ik mij een en ander goed liet smaken. Uiteraard aan bekende gezichten geen gebrek en uiteraard had Klaes er weer zin om er een geweldige dag van te maken. Een dag die eindigde met de bekendmaking van de opbrengt. Opnieuw werd er meer dan een ton ingezameld voor research naar de bestrijding van deze rotziekte. Wat weer een geweldig resultaat waarbij opgetekend moet worden dat de Loop ook voor een enorme verbinding…

‘Ik maak me wel zorgen inderdaad maar dat doen ondernemers altijd.’ Aan het woord was een hoteleigenaar die reageerde op de BTW-stijging van 9 naar 21% en hoe hij daar mee om ging. Sommige hoteleigenaars belasten deze door op de gasten, anderen deels en weer anderen nemen hem voor eigen rekening, daarmee hun eigen winst afkalvend. Dat van dat altijd zorgen maken, daar kan ik mij wel in vinden. Waar ik vorig jaar qua omzet een topjaar beleefde, is daar nu de vage onrust of dit wel zo blijft. De laatste maanden dienden zich bijvoorbeeld geen nieuwe adverteerders aan en er stopt binnenkort wel weer eentje. En dan word ik vanzelf onrustig. Maar dat was ik ook toen ik nog in loondienst zat hoor. Zo is van het rustig op mijn lauweren rusten nooit sprake. Het ging er sowieso in mijn tijd van onder een baas werken regelmatig raar aan toe. Ik heb jullie al vele bakkersverhalen uit mijn Vast-tijd verteld. Maar de raarste periode was toch wel mijn laatste werkjaar aan de Pompsterweg in Middelstum. Zo zat ik nog op kantoor, zo kreeg ik te horen dat alle overhead binnen het bedrijf zou verdwijnen en zo werd ik begin maart 2012 letterlijk en figuurlijk weer de productie in ‘geschopt’. Wat was dat wennen zeg. Met in de tweede week ook nog eens een aantal nachtdiensten. Toen zat ik ’s nachts maar zo Boeren- en Indische cakes in te pakken. Dat deed ik de laatste maanden wel vaker. Soms zelfs met een oud-klasgenoot die vroeger op de lagere school niet zo goed mee kon komen en bijles van mijn moeder kreeg. Die herinneringen werden dan aan de cakelijn opgehaald. Ik weet ook nog wel dat ik samen met veel andere inpakkers jodekoeken in moest pakken in van die metalen blikken. Die koekjes moesten dan per tien eerst in een zakje gedaan worden, echter het tempo van de lopende band lag aan de hoge kant. Maar die broze koeken kwamen altijd tijdig in het blikje, met of zonder breuk. Dat het mij zou lukken om ooit eierkoeken per tien in een zakje te krijgen, dat was een overwinning op mijzelf. Weliswaar stond ik altijd naast een ervaren inpakster maar jonglerend met tien eierkoeken in de lucht om ze in een lijn vloeiend in de zak te krijgen is wel even een dingetje door. En wat te denken om ze per tien…