Op piemeltjepasendinsdagmorgen is het even voor achten wanneer ik ietwat weemoedig aan dit verhaal begin. Ik heb net de prachtige nieuwe column van Erik Hulsegge gelezen die ik morgen met veel plezier zal plaatsen. Het is en blijft een begenadigd verhalenschrijver die binnenkort ook nog eens in de buurt komt wonen. Vast een upgrade voor de streek.
Zelf kijk ik terug op rustige Paasdagen. Vrijdagavond nog even naar de Hippolytushal geweest voor de streekderby Middelstum – Zandeweer. Nee man, geen voetbalpot, maar een ouderwetse biljartavond tussen twee dorpen die dichtbij elkaar in de buurt liggen en een bloeiende biljartvereniging kennen en die samen de liefde voor de keu en drie ballen delen. Het deed mij enigszins denken aan die voetbalwedstrijden van vroeger waarbij er nog geen competitie gespeeld werd maar de dorps-eer voorop stond.
Aanvankelijk leek het een walkover te worden voor de Milnsommers die een 8-2 voorsprong namen. Groot was dan ook de verbazing toen ik zaterdag aan de stamtafel in de kantine hoorde dat de tweestrijd in een 13-15 overwinning voor Zandeweer was geëindigd. Dat moet ongetwijfeld de invloed geweest zijn van de drie Middelstummer gastspelers die de gelederen van Zandeweer kwamen versterken.
Zondag was daar uiteraard de wandeling met de wandelclub. En wel voor het eerst weer in zijn oorspronkelijke bezetting, we waren met zijn vieren dus. In een opwelling werd gekozen voor een gedeelte van het Huizinger Ommetje. Door de weilanden en over het bruggetje dat ons aan de andere kant van de Huizingermaar bracht. In net zo’n opwelling vervolgens een bezoek gebracht aan het kerkhofje even buiten het dorpje.
En daar schuift dan bij het voorbijgaan de dorpsgeschiedenis aan je voorbij. Ik kreeg eens te horen dat wanneer ik op zoek ben naar verhalen, dat ik dan met pen en papier naar het kerkhof moet gaan. Ik zit er inderdaad wel eens aan te denken wanneer ik een enkele keer het graf van mijn ouders bezoek. Je komt dan langs de graven van de dorpsinwoners van weleer en vaak duurt het maar even en ook de anekdotes over die mensen komen weer boven drijven.
Voor Tweede Paasdag had ik een bijzondere missie in gedachten. De vrouw had zich een fiets met elektrische ondersteuning aangeschaft en daar moet ik eigenlijk nog helemaal niets van hebben. Het liefst voer ik mijn ochtendritten op haar eerdere fiets door, zonder ondersteuning inderdaad, waarbij ik dan wanneer ik uiteindelijk thuis…
Uit het leven gegrepen
Het is een ouderwetse maandagmorgen wanneer ik aan dit epistel begin. Na een woelige nacht met weinig slaap, is er momenteel ernstige behoefte om me even weer een nieuwe werkweek in te schrijven. De maandagmorgenblues dreigt om zich heen te grijpen.
Gelukkig was daar vanmorgen al een heerlijk rondje bos met de hond. De lente is officieel weer begonnen en onder een lekker zonnetje hoor ik de vogeltjes fluiten en de ganzen gakken. En dat in de ruis van al die auto’s op de Eemshavenweg ten teken dat ik niet de enige ben die aan een nieuwe werkweek mag beginnen.
Gelukkig ligt op het moment van schrijven de hond boven in de gang op de wacht, waarop eigenlijk? Stiekem ben ik af en toe best wel eens jaloers op haar. De wereld kan letterlijk en figuurlijk in brand staan maar daar krijgt ze helemaal niets van mee. Een poepje en een plasje, de heerlijke brokjes, het pronken met één van haar speeltjes die ze als een rijke schat bewaakt, kortom een hondenpoot is net als een kinderhand snel gevuld.
En dat in een wereld die kraakt in haar voegen en waar we een zoveelste crisis ingaan waarvan maar weer de vraag is wat het ons brengt. Echter, waar wij ons zorgen maken over de alsmaar stijgende prijzen aan de pomp en wat dat voor onze koopkracht betekent, vliegen de bommen de mensen in het Midden-Oosten letterlijk en figuurlijk om de oren. Is het daar ooit wel eens rustig geweest, zo vraag ik mij af. Maar nu dreigt toch wel een heel groot onheil.
Daar moeten we maar aan wennen, zo las ik ergens. Wennen aan de onrust in de wereld. Eerst was daar corona, toen Rusland die de Oekraïne opeiste en nu is daar weer een Irangate. Het houdt niet op, niet vanzelf inderdaad. Vroeger zou ik mijn huidige gemoedstoestand wellicht een after-Sunsationdip genoemd hebben. De leegte na een festiviteit waar je langere tijd naar uitgekeken hebt.
Ik merk dat het de hoogste tijd wordt om weg te schrijven naar mooiere momenten en belevenissen. Anders trek ik de lezers straks nog mee in een alles verzwelgende negativiteit en daar wordt het niet beter van toch? Want op een mij zaterdagmiddag toegestuurde foto bleek toch maar weer hoe gezellig het vrijdag wel niet was in de Middelstummer feesttent.
Waarbij mijn Partners In Crime voor vrolijke pics zorgden en die foto’s toveren…
Het is een heerlijk zonnige maandagmorgen wanneer ik aan dit verhaaltje begin. Echt zo’n maandag die uitnodigt voor nog een mooi rondje met de hond over Toornwerd alvorens ik voor pensionado’s voor het eerst Nieuwe Pekela voor dit onderdeel aandoe. Weer een mooie mijlpaal wat dat betreft en het is voor mij lang geleden dat ik dit gedeelte van de provincie voor de website aandeed.
Het valt echter nog niet mee om aan dit verhaaltje te beginnen. Want zeer tegen haar gewoonte, vraagt poes Baby om aandacht door over het toetsenbord te lopen. Hond Siepie wordt daardoor jaloers en schurkt met haar blauwe plastic bot tegen mij aan, dezelfde als die ze gisteren achter Miranda neerlegde waarna die er over struikelde met een giga blauwe plek tot gevolg, en dat maakt het lastig werken. Dat lukt uiteindelijk wanneer Baby druk met Zhiva bezig is om haar schoon te likken, een prachtig tafereeltje.
Zo’n mooie maandagmorgen is natuurlijk ook een ideaal moment om nog even terug te blikken op de afgelopen weken. Want zo geraakte ik vorig weekend maar zo verzeild op de plek waar ik vroeger zoveel stapuurtjes doorgebracht heb. Want in hun eigen thuishonk aan de G.A.-straat organiseerde Concordia een heuse pubquiz ter verhoging van de clubkas en verzachting van de kosten voor de Wereld Muziek Concours in Kerkrade.
Overbuurman Martin wilde wel mee. Eigenlijk was het een impuls want we hadden ons niet opgegeven maar sloten na de eerste ronde voor de gezelligheid aan bij de biljarters en werden direct meegezogen met het enthousiasme in de zaal waar zo’n twintig teams fanatiek streden om de eeuwige eer.
Het was onverwacht gezellig en het werd onverwacht laat. Zou dit hem in het gebouw zitten?, bedacht ik mij op zondagmorgen toen ik met een enigszins wattig hoofd wakker werd. Want uit mijn verhaal van twee weken geleden bleek ook wel dat ik er heel veel kleine nachtuurtjes heb doorgebracht. Misschien weerhield dat mij wel om er afgelopen weekend weer heen te gaan, toen er een feestje georganiseerd werd door een dertigjarige dorpsgenoot.
Mijn partner vond het ook maar zozo, dat ik er een heen zou gaan. Want de zondag na de pubquiz had ik weinig te koop en de oogjes veelal gesloten. En dat moest anders, want deze zondag zou ik mijn verjaardag vieren. Ik stribbelde nog wat tegen maar toen ze aangaf dat we ’s nachts mooi om 05.00…
Laatst zat ik te kijken naar De Vrienden van Amstel Live met een door Ahoy vliegende, letterlijk en figuurlijk, Davina Michelle met haar nummer ‘Titanium’. Wat een heerlijke energie kwam er toen vrij. Later die maand reden we naar het afscheidsconcert van Golden Earring en beleefden we weer een heerlijke muziekavond. Op de heenreis werd op QMusic Charly Lownoise en Mental Theo gedraaid met Wonderful days. Zo’n heerlijke nineties-nummer die mij zo weer terugbrengt naar de jaren negentig en de zero’s….
Ik zie mij dan zo weer op de dansvloer staan in discotheek Moonlight aan de G.A.-straat in Middelstum. Of eerder in jeugdsoos The Rising Sun. Prachtige tijden eigenlijk, als ik er nu zo op terugkijk. Als je me vraagt naar mijn allermooiste uurtjes in mijn jongere jaren, dan moet dat zeker aangestipt worden. Daar, op nog geen honderd meter van het ouderlijk huis, gebeurde het allemaal. Veel meer dan op de dansvloer van 538 en nog veel meer dan in Fame te Beem. Ook van die stappaleizen waar we met regelmaat te vinden waren.
Je keek er naar uit destijds, de weekenden. Na de vaak mentaal zware maandag en de al iets lichtere dinsdag, telde je bij wijze van spreken de uurtjes al weer af. Maar ze waren zwaar hoor, fysiek gezien dan, de dagen tussen donderdag en zondag. Het was op vrijdagavond altijd druk in de G.A.-straat. Aanvankelijk een stuk drukker dan op zaterdag toen iedereen uitvloog naar Uithuizen, Bedum of de stad.
Maar die kleine uurtjes in de vrijdagnacht, waren vaak voor de ware new wave-liefhebbers verplichte kost met een rondje The Cure, In Tua Nua, U2 en Simple Minds. Als het even meezat lekker pogoën op een volle dansvloer met een klapwiekende De Bont vaak in de hoofdrol. We bleven doorgaan tot de lichten aangingen en de vrijdagnacht gedoofd werd.
Zaterdagochtend was het altijd al weer vroeg bal. Want van mijn achttiende tot mijn dertigste was ik jeugdleider en – trainer bij diverse jeugdelftallen van de vv Middelstum. Met thuiswedstrijden om 09.00 uur en tijdens uitwedstrijden vaak rond achten al weer in de auto, kwam er van slapen weinig. ’s Middags speelden we dan zelf een wedstrijdje en het mooiste moment was toch altijd het kratje bier in de kleedkamer na afloop.
En daarna door naar de kantine, Vita Nova, een enkele keer de tafeltennisvereniging en dan wachtte altijd TRS of Moonlight. Tegen twaalven werd het…
Het is een koude vrijdagmiddag wanneer ik aan dit verhaal begin die ik maandagmorgen zal afmaken. Ik ben net terug van het rondje met het hondje waarbij ik ook nog even een flinke smak maakte op een ijzelglad stukje weggedeelte. Waarom niet gewoon een andere route gekozen, bedenk ik mij nu. Maar gelukkig heb ik er geen rare kneuzingen of botbreuken aan overgehouden.
Ik grijp dit verhaal aan om nog even terug te blikken op mooie herinneringen opgedaan in de afgelopen weken. Nog steeds zingt het nummer ‘Hold me now’ van Golden Earring mij door het hoofd. Ik zie ons zo weer in een Ahoy staan wanneer dit nummer, gezongen door George Kooijmans, boven het hoofdpodium geprojecteerd wordt en iedereen het refrein hard meezingt.
Hij had de plannen voor de afscheidsconcerten zelf in 2019 gesmeed. Maar toen kwam corona en daarna de diagnose van de vreselijke ALS-ziekte waaraan Kooijmans vorig jaar overleed. Hij kon er dus zelf niet meer bij zijn maar was vast tevreden geweest over de uitvoering van het concert samen met zoveel goede artiesten van naam die maar wat graag mee wilden doen om 60 jaar pophistorie luister bij te zetten.
Een dag eerder had ik ook al een mooie avond mogen beleven. Op Ewsum nam Notaris Huitsing afscheid van het notariswezen en werd gevierd dat zijn opvolger Marieke Poort in het ambt was benoemd. Het werd, op een ijskoude dag, een prachtig feest. Mede dankzij Everts Partycatering, de vrolijke klanken van de band The Outtakes en een mooi optreden van ‘special guest’ TikTok Tammo die de zaal binnen de kortste keren aan de polonaise kreeg. Daar kan men bij Notariskantoor Huiting & Poort nog lang met veel plezier op terugkijken.
Afgelopen weekend bracht bij naar het Versplein in Bedum waar ik zaterdagmorgen aan mocht schuiven aan het ontbijt dat georganiseerd werd door de organisatie van de Bedumer Winterloop. Wat was het ’s morgens rond half negen al weer gezellig druk in de feesttent waar ik mij een en ander goed liet smaken.
Uiteraard aan bekende gezichten geen gebrek en uiteraard had Klaes er weer zin om er een geweldige dag van te maken. Een dag die eindigde met de bekendmaking van de opbrengt. Opnieuw werd er meer dan een ton ingezameld voor research naar de bestrijding van deze rotziekte. Wat weer een geweldig resultaat waarbij opgetekend moet worden dat de Loop ook voor een enorme verbinding…
‘Ik maak me wel zorgen inderdaad maar dat doen ondernemers altijd.’ Aan het woord was een hoteleigenaar die reageerde op de BTW-stijging van 9 naar 21% en hoe hij daar mee om ging. Sommige hoteleigenaars belasten deze door op de gasten, anderen deels en weer anderen nemen hem voor eigen rekening, daarmee hun eigen winst afkalvend.
Dat van dat altijd zorgen maken, daar kan ik mij wel in vinden. Waar ik vorig jaar qua omzet een topjaar beleefde, is daar nu de vage onrust of dit wel zo blijft. De laatste maanden dienden zich bijvoorbeeld geen nieuwe adverteerders aan en er stopt binnenkort wel weer eentje. En dan word ik vanzelf onrustig.
Maar dat was ik ook toen ik nog in loondienst zat hoor. Zo is van het rustig op mijn lauweren rusten nooit sprake. Het ging er sowieso in mijn tijd van onder een baas werken regelmatig raar aan toe. Ik heb jullie al vele bakkersverhalen uit mijn Vast-tijd verteld. Maar de raarste periode was toch wel mijn laatste werkjaar aan de Pompsterweg in Middelstum.
Zo zat ik nog op kantoor, zo kreeg ik te horen dat alle overhead binnen het bedrijf zou verdwijnen en zo werd ik begin maart 2012 letterlijk en figuurlijk weer de productie in ‘geschopt’. Wat was dat wennen zeg. Met in de tweede week ook nog eens een aantal nachtdiensten. Toen zat ik ’s nachts maar zo Boeren- en Indische cakes in te pakken. Dat deed ik de laatste maanden wel vaker. Soms zelfs met een oud-klasgenoot die vroeger op de lagere school niet zo goed mee kon komen en bijles van mijn moeder kreeg. Die herinneringen werden dan aan de cakelijn opgehaald.
Ik weet ook nog wel dat ik samen met veel andere inpakkers jodekoeken in moest pakken in van die metalen blikken. Die koekjes moesten dan per tien eerst in een zakje gedaan worden, echter het tempo van de lopende band lag aan de hoge kant. Maar die broze koeken kwamen altijd tijdig in het blikje, met of zonder breuk.
Dat het mij zou lukken om ooit eierkoeken per tien in een zakje te krijgen, dat was een overwinning op mijzelf. Weliswaar stond ik altijd naast een ervaren inpakster maar jonglerend met tien eierkoeken in de lucht om ze in een lijn vloeiend in de zak te krijgen is wel even een dingetje door. En wat te denken om ze per tien…
Na een eerdere terugblik op 2025 en de periode rond oud & nieuw, blik ik in dit verhaaltje nog even terug op het ondernemersjaar 2025. Hoe zat het allemaal ook al weer? Op 18 februari 2013 schreef ik mij in bij de Kamer van Koophandel. Eigenlijk had ik geen flauw idee over wat te doen en hoe daar te komen. Maar ik had een droom. En dat was om dagelijks te kunnen en mogen schrijven voor mijn eigen website.
Die droom ging, zeker in het begin, met vallen en opstaan gepaard. In de eerste jaren was het geen vetpot maar jaarlijks pluste ik qua omzet steeds iets meer en dat voelde goed. In de begin twintiger jaren van de 21e eeuw was daar maar zo corona en alle zorgen van dien voor zeer veel ondernemers. Ook toen wist ik nog op zeer beperkte schaal te plussen.
In de jaren erna, braken voor mij mooie ondernemersjaren aan. En 2025 spande hierin misschien wel letterlijk en figuurlijk de kroon. En dan rijst vanzelf de vraag, sta ik nu omzettechnisch gezien bovenop de top van de berg om vanaf nu aan de afdaling te beginnen? Ik sluit het niet uit om eerlijk te zijn.
Maar uiteraard ga ik mijn best doen om te zien of er niet een nog hoger plekje op de berg te vinden is. En anders wandel ik graag nog wat rond in en rond de zijwegen aan de top om pas over enige jaren aan de afdaling te beginnen, al dan niet noodgedwongen.
Want in februari is het dertien jaar geleden dat ik mij inschreef. Tel daar nog eens dertien jaren bij op en dan ben ik bijna 67. Man, hoe zou de (schrijf)wereld er dan uitzien? In 2013 had bijna nog nooit iemand van AI gehoord en nu schudt dit systeem met een paar klikken op de knop complete teksten uit de grond binnen een paar tellen. Dat gaat mij niet lukken hoor. Ook aan dit stukje ligt een klein uurtje werk ten grondslag. Hierbij rekening houdend met het voorwerk in het hoofd waarin je nadenkt over wat je in dit verhaal zoal wilt benoemen.
Maar 2025 was qua ondernemersjaar een goed jaar dus, mijn beste jaar tot dusver. En dat uitte zich ook in de uitkomst van de resultaten van de aanslagen die in de blauwe enveloppen van mijn vrienden van de Belastingdienst zaten. Maar ergens is…
Het is de dinsdag voor Kerst wanneer ik aan dit epistel begin. De input haal ik uit de wekelijkse columns die ik ook dit jaar moeiteloos kon vullen. Want wat een jaar is dit geweest zeg. Daar kom ik achter wanneer ik hem overdenk. Met als hoogtepunt natuurlijk het afstuderen van de vrouw inclusief haar diploma-uitreiking en een gezellig etentje plus een promotie op het werk.
Haar studie en werk leverden sowieso bonusdagen op. Een bezoek aan Nijmegen bijvoorbeeld. Terwijl Miranda op een tentamen zat te zwoegen, kreeg ik van een oude baas uitleg over hoe het er in deze stad tijdens WOII qua bombardementen aan toe ging. En dat met het uitzicht op de grote Waalrivier. Een waardevolle dag. En dat geldt ook aan het werkgerelateerde bezoek aan Frederiksoord, de bakermat van onze verzorgingsstaat.
Tijd om me te vervelen, was er sowieso niet. Een uitstapje naar Center Parcs met het hele gezin, een trainingskamp op Schier, de musical Doe Maar in Leusden, het vriendenweekend nabij Hoogeveen. En dan waren daar nog de mooie evenementen natuurlijk. Sunsation met Henk Wijngaard en Marco Schuitmaker, Koningsdag met onder andere Tiktok Tammo, een verrassende Bevrijdingdag met alles erop en eraan. Kleintje Woodstock, het Bedrijvenvoetbal natuurlijk met een aansluitend bezoek aan de feesttent, twee mooie events ter hoogte van Doord en zo kunnen we nog wel even doorgaan.
En wat te denken van onze vakanties, 2025 was hierin geen standaardjaar, dat is zeker. Ik wilde graag nog een keertje terug naar de Belgische Ardennen en dat gebeurde in het voorjaar toen ook de lente zich weer aandiende. Dubbel genieten derhalve. Noorwegen stond al lange tijd op de bücketlist en wat een onvergetelijke ervaring werd het bezoek aan dit prachtig land.
Met de klimtocht naar de top van de Preikestolen als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van het jaar. Wat een adembenemend uitzicht leverde dit op zeg, op al het natuurgeweld in het algemeen en de fjorden in het bijzonder. En als kers op de taart was daar in december het bezoek aan Curaçao. We verlieten voor het eerst Europa om Zuid-Amerika aan te doen met een vleugje Nederlands om ons heen natuurlijk. Maar wel met on-Nederlandse en daardoor zeer aangename temperaturen te midden van mooie stranden en fraaie palmbomen.
Het was ook een verrassend jaar. Ik hoor mij nog in een opwelling zeggen dat ik na vijftien jaar het hardlopen weer wat op wilde pakken…
Over het hoe en waarom van onze trip naar de tropische Caribische verrassing Curaçao praat ik u als lezer graag volgende week bij. Niets mis mee hoor maar zoals u wellicht van ons gewend bent de laatste jaren, gaat zo’n vakantie bijna nooit stressvrij voorbij. Ik bedoel, niet meer weten bij welke LIDL we de auto geparkeerd hebben en vervolgens de hele middag moeten zoeken, dat was bijvoorbeeld zo’n dingetje.
Maar dit jaar maakten we het wel heel bont. Want wat moet je altijd meenemen op een vakantie? Identiteitsbewijzen bijvoorbeeld, in ons geval paspoorten. Maar wat wanneer de ene denkt dat de ander die heeft meegenomen? Dan kan het gebeuren dat je ter hoogte van Marum, na eerder al even op de Delleweg gecheckt te hebben of we alles wel mee hadden genomen, de vraag voorgeschoteld krijgt of de groene reistas wel was meegenomen. Toen ik het over de twee meegezeulde koffers had, wist de vrouw genoeg. ‘Als de wiederweerga terug naar huis!’
Ik kon nog net de afslag pakken maar een vertraging van anderhalf uur dreigde. Dus snel maar even met overbuurvrouw Anneke geappt en gebeld of ze ons met de tas tegemoet wilde rijden. Die moest vervolgens de buurman weer uit bed bellen voor de sleutel maar niet veel later vond bij de Hornbach de overdracht plaats. We hadden een half uurtje teruggewonnen….
Ter hoogte van Schiphol was het echter rond negenen bijzonder druk met stapvoets rijden tot gevolg. Dan ga je je vanzelf opvreten. Hetzelfde bij het inladen van het busje dat ons naar het vliegveld zou brengen. De chauffeur babbelde er rustig op los en wanneer een gezin met jonge kinderen, inclusief een baby, meegaat dan weet je dat ook dit niet zo snel gaat.
Afijn, vijf kwartier voor vertrek kwamen we op Schiphol aan. Gelukkig konden we zo onze koffer kwijt en ging de security-check ook snel zonder wachtrijen. Het lukte ons nog net om tijdig aan te sluiten bij de incheckbalie om vervolgens te constateren dat daar een vertraging was opgetreden. Maar dat deerde ons niet, we hadden het gered. Pffff…..
Even een quizvraagje tussendoor want bij ons in het vliegtuig stapte ook de voormalige Ajax-back in, die meespeelde in de WK-finale van 2010 en toen nog maar 22 jaar was. Wie o wie mag dat zijn? Op de terugweg zagen we hem weer en in dat vliegtuig stapte ook de Nederlandse WK-topscoorder van…
In het begin van de zero’s deed ik voor de gein wel eens mee aan de plaatselijke Hippolytusrun die in Middelstum altijd in de junimaand wordt georganiseerd. Ongetraind, op het voetballen na, rende ik die tien kilometer ongeveer in drie kwartier. Onvoorstelbaar eigenlijk, als ik er nu zo over nadenk én schrijf.
In de zomermaanden onderhield ik mijn conditie ook enige jaren met hardlopen. Na een vaak weifelend begin kwam ik na enige weken oefenen op stoom. Ooit werd ik gepasseerd door een fietser die een tijdje achter mij bleef rijden en die mij bij het passeren toeriep dat ik met een snelheid van dertien kilometer per uur liep. Ook onvoorstelbaar inderdaad.
En dat geldt ook voor de vroegere Nieuwjaarsruns over Westerwijterd die de vv Middelstum destijds organiseerde. Ooit werd ik na Van der Ziel en nog zo’n hardloopwonder derde door met Mittos de afspraak te maken om gezamenlijk over de finish te gaan. Een korte afstand maar door het hoge tempo lang genoeg om helemaal kapot te gaan.
Wat een schril contrast eigenlijk met de jaren na 2010 toen ik af en toe nog wel eens probeerde om het hardlopen wat op te pakken. Maar vaak nam ik voor het bord Huizinge gepasseerd te zijn, na ongeveer twee kilometer, het wandeltempo al weer aan. De extra kilootjes wogen er evenredig zwaar in en het hardlopen op van die oude gympies deed het hem ook niet.
Misschien kwam de ommekeer wel dik een jaar geleden tijdens het vriendenweekend ergens nabij Assen toen ik in de vroege ochtendstond een eindje mee rende met Gert die zich eerder al op de lange afstanden gestort had. Het ging verrassend goed eigenlijk en we renden een rondje van ongeveer acht kilometer waarbij ik halverwege een stukje moest lopen.
Misschien was dat wel de impuls toen ik juni gekscherend tegen de vrouw zei dat ik het hardlopen weer wat op wilde pakken en daarbij ook wat minder lekkernijen wilde nuttigen ’s avonds voor de buis om het aantal kilo’s wat te reduceren. Toen Miranda dat idee ook nog eens tijdens een verjaardagsfeestje ventileerde, werd de stok achter de deur al wat serieuzer.
Eind juli voegde ik de daad bij het woord. Bij Sporthuis Winsum had Bram binnen de kortste keren de juiste schoenen voor mij uitgezocht en nog diezelfde middag, woensdag 30 juli om precies te zijn, begon ik aan mijn eerste rondje Oosterburen –…
‘Soms is er zoveel om te voelen, maar zo weinig om te zeggen.’ Een rake zin met eeuwigheidswaarde die je vaak om je heen hoort of leest en die de nodige lading dekt. Wanneer ik de buitendeur opentrek om de kat naar buiten te laten, hoor ik de sirene van een ambulance. En wanneer ik aan dit stukje begin is het buiten een kleine en grauwe wereld. Met de nodige zorgen en verdriet om mij heen, begin ik aan dit stukje in de hoop en de verwachting de novemberblues van mij af te kunnen schrijven. Maar wel door links en rechts de nodige sterkte- en steunbetuigingen uit te delen.
‘Kop derveur’, zoals we dat in Groningen zo mooi zeggen maar wat soms niet meevalt natuurlijk. Wanneer u dit leest, staan we misschien wel voor de tweede keer dit jaar in gelid om een buurtgenoot uitgeleide te doen. Veel te jong en veel te vroeg en eigenlijk onmisbaar. Het leven is inderdaad lang niet altijd fair en eerlijk, zoveel is zeker.
Maar het leven wacht ook op niets en niemand en raast door in de vaart der volkeren. Het valt lang niet altijd mee om adequaat aan- of in te haken. Gekoesterd worden dan ook de momenten waarop het leven je toelacht of wanneer je positieve en leuke berichten om je heen hoort. Goed voor het evenwicht en de balans en broodnodig in deze woelige wereld.
Een woelige wereld die mij vorige week naar Martiniplaza in Groningen bracht tijdens de Promotiedagen. Het was daar weer eens ouderwets zien en gezien worden. Met bij binnenkomst een onverwacht weerzien met een familielid die zich bezighoudt met de werving en selectie van nieuw defensiepersoneel. Zeker een uitdaging in deze onrustige tijden.
En wanneer ik op de terugweg op de drafbaan nabij het Stadspark weer in mijn auto wil stappen om huiswaarts te keren, hoor ik het raampje naast mij opengaan en volgt de mededeling dat het niet verstandig is dat ik mijn achterraam gedeeltelijk open heb laten staan. De wethouder, gastcolumnist, ploeg- en bijna buurtgenoot ineen had natuurlijk groot gelijk.
Tussendoor heel veel bekende gezichten op het Hogeland- en Eemsdeltaplein dus kon ik er met veel genoegen een beetje bijpraten en netwerken ineen. Altijd gezellig en leuk. Zaterdag jongstleden was ook best wel een leuke en bijzondere dag. Zeker ook voor de overbuurtjes waar onverwacht hun dochter op de stoep stond na een afwezigheid…
Het is voor de verandering een dinsdagmorgen wanneer ik aan dit verhaal begin. De wintertijd is net ingegaan. Ik bespeur enige onrust in mijn psyche en dat uitte zich in twee relatief onrustige nachten, onder andere door bijzondere dromen.
Wat er vannacht in dromenland gebeurde, weet ik niet precies meer. Wel dat de hond even na zessen bij onze deur stond te janken. Zou zij ook last hebben van de wintertijd? Of wilde ze even checken of wij er nog wel waren? Wanneer ik haar uitlaat voor een snel plasje staat poes Baby ook al voor de deur om aandacht te schreeuwen. Die wil naar binnen terwijl Bikkel eigenlijk wel naar buiten wil maar ook weer niet wat het is zo voedertijd natuurlijk.
Wat een onrust in huis. De droom van een nacht eerder kan ik mij nog vaag herinneren. En voor de verandering was ik een keer weer bij Vast aan het werk. Dit keer was het schoonmaken geblazen in het magazijn. En toen ik iemand aan hoorde komen, dacht ik dat het om Alex ging maar tot mijn verbijstering kwam er maar zo een voormalig adverteerder in beeld. En zo kwamen dus twee werkwerelden bij elkaar. Man, wat een onrust, wat een prikkels.
Doet niets, daar heeft toch de helft van Nederland last van. Stress is inmiddels volksziekte nummer één, zo las ik ergens, en de andere helft van Nederland presteert minder door relatieproblemen en dat is ongetwijfeld ook weer een grote bron van stress. Maar hé, afgelopen weekend kwam ik in elk geval tot de conclusie dat de oktobermaand tot de mooiere maanden van het jaar behoort. Wat een prachtige kleurschakeringen kwam ik onderweg tegen. Goudbruine bomen en struiken, de natuur is welhaast op haar mooist.
Maar dat klopt in mijn geval niet helemaal want ik gedij toch het beste in de lentemaanden wanneer alle blaadjes weer aan de bomen komen en de zon uitbundiger gaat schijnen. Dit weekend heb ik zelfs sneeuw gezien in een oord dat bekend staat als wintersportgebied. En dat allemaal niet eens zo heel ver van huis. Het moet niet gekker worden toch? Dus eigenlijk kan ik een bezoek aan een wintersportoord van de bücketlist strepen want de bijzondere sfeer is geproefd. En ik ben niet van het skiën en langlaufen.
Op de terugweg wel de nodige prikkels opgedaan helaas. Dan weer getoeter, dan weer lichtsignalen van een dikke BMW of Mercedes…
Het is al eventjes geleden dat ik in de pen kroop om de belevenissen van de afgelopen week met u als lezer door te nemen. En dan is het ook nog eens een vrijdagmorgen wanneer ik aan dit epistel begin. Niks geen maandagmorgenblues maar reikhalzend uitzien naar het weekend. Dat hiaat qua meenemen had natuurlijk alles te maken met de verhalen en interviews die ik voor de presentatiegidsen van vv Winsum en sv Bedum heb mogen doen en die konden mooi de afgelopen weken via de digitale ether verspreid worden.
Maar nu is het dus weer de hoogste tijd voor eigen improvisaties en dan is het de vraag waar te beginnen. In Westerwijtwerd misschien? Want daar kwam de Koster-clean bijeen voor hun familiedag. Aan bijzondere verhalen over markante Wietwerders uit het heden en het verleden geen gebrek.
En dat in het dorpshuis waar vroeger de gebroeders Ruiter rondliepen. Maar ook de plaats waar mijn ouders zich in 1955 settelden om de inwoners en buitenlui van allerlei kruidenierswaren te voorzien. Mochten ze beiden nog geleefd hebben, dan hadden we zondag jl. hun 70-jarig huwelijk mogen vieren.
De nostalgie droop er dus weer van af. En dat daags na de dag dat ik ’s avonds Toornwerd aandeed voor het Doordfest. Toornwerd, ook als zo’n prachtig klein dorpje op het Hogeland. Maar deze avond omgetoverd in een feestpaleis in festivalsferen. Dankzij zo’n tweehonderd bezoekers, gok ik, was de pittoreske rust even verdwenen en schalde feestmuziek door de weide omgeving. Zou dit de laatste keer zijn dat we hier bijeen waren nu het grond in andere handen komt? De tijd zal ook dat leren…..
Er werd voor het eerst dit seizoen weer geklaverjast en gesjoeld en daarbij gingen de gedachten ook uit naar opvallende deelnemers die ons zijn ontvallen. De sjoelkoningin bijvoorbeeld maar ook de man die mij leerde dat je bij het klaverjassen eigenlijk altijd moet spelen wanneer je vier troeven in handen hebt. Een levens- en spelles die ik altijd zal blijven onthouden.
Dat was dus een heel enerverend weekend, vol met hoogtepunten. Een week later was daar maar zo Garderen op de Hoge Veluwe. Even een paar dagen in een huisje op een Toppark. Mede n.a.v. de diplomering van de vrouw die ook nog eens cum laude geslaagd bleek te zijn. En tevens was het een verlaat verjaardagscadeautje aan mijn adres.
Ik was nog nooit in Garderen geweest en ook het…
Het prachtige vak, nu ja, bijna altijd, van internetcolumnist en tekstschrijver brengt je nog eens ergens. Zo draai ik mee voor de BVGB (Bedrijvenvereniging voormalig gemeente Bedum) in het project ‘Verbinden verenigingen en bedrijven in Bedum’. Oud-Middelstumer Hans Groeneveld, dat schept vast een band, is mijn contactpersoon binnen dit project en hij nodigde mij onlangs uit bij MOI Bedum waar Joran Arends langskwam om ons iets te vertellen over AI in de praktijk.
Eerder dit jaar was ik in Uithuizermeeden bij Kantoor Vreugdenhil al bijgepraat over dit onderwerp. En wederom was ik verbaasd over de ongekende mogelijkheden van AI. Mede ingegeven door de prettige manier van presenteren van Joran die dit als onderzoeker en docent aan de Hanzehogeschool natuurlijk ook wel gewend is. En passant wist ik hem als voorzitter van Futsal Bedum alvast warm te maken voor een interview begin volgend jaar. En dat in het kader van het eerder genoemde project. Het verbinden lukt aardig wat dat betreft.
Want ook de tweede spreker van de avond, Luc Kuiper, heb ik al wel eens geïnterviewd. Hij werkt bij voormalig adverteerder Problicity en die heeft als sponsor natuurlijk weer allerlei lijntjes met SV Bedum. Naast accountmanager van Problicity is hij tegenwoordig ook co-owner van Alex Agent. ‘Alex is jouw AI-telefonist die altijd tijd heeft en afspraken maakt, vragen beantwoordt of gewoon iets uitlegt.’ Ook AI gerelateerd dus en hij praatte de luistergrage bezoekers graag bij over zijn nieuwe tak van sport.
Zou het nog lang duren voordat ik mij overgeef aan AI en of Chat GPT? Ik hoorde de vrouw onlangs ook al enthousiast over het medium toen ze bezig was met haar opleiding. Vooralsnog pretendeer ik nog zonder te kunnen maar het is mij wel duidelijk geworden dat AI een belangrijke rol kan innemen bij elke ondernemer. Ingewikkelde vraagstukken, een presentatie of een originele tekst of foto? U vraagt, AI regelt het.
Waarbij we natuurlijk wel de raad meekregen om toch vooral kritisch te zijn en blijven op de input die het uitbraakt. Want je bent en blijft natuurlijk altijd zelf eindverantwoordelijk. Met de nodige extra kennis maar ook interne huiswerk over hoe hier mee om te gaan, tokkelde ik naar huis. Bedankt BVGB maar weer voor de uitnodiging.
Wat mij vorige week nog meer bezighield? Naast het hardlopen, het persoonlijk record van 10 kilometer achter elkaar rennen werd met 3,5 kilometer gebroken – lekker man -, was daar…
Het is op een donderdagmiddag wanneer ik aan dit epistel begin. Met de uitwerking van de laatste dorpenronde net achter de rug en met vier interviews voor de website in de komende vier werkdagen voor de boeg. Het is dus gedaan met de zomerpret, zover is mij wel duidelijk. Het gewone leven qua (vrijwilligers)werk dient zich steeds nadrukkelijker aan en met Kleintje Woodstock in het nabije verschiet begint ook het sociale leven qua ontspanning zich weer volop te roeren.
Daarover ongetwijfeld in een volgende column meer. Ik heb hem nu immers nog in het verschiet maar het festival is toch maar mooi even uitverkocht dus dat belooft wat. Eerst nog maar eventjes terugblikken. Want eind vorige week beleefde ik maar zo een domper van jewelste. Dat zit zo.
Zeven jaar geleden maakte ik jullie middels een smeuïg verhaal deelgenoot van het feit dat ze mij op de korrel hadden wegens het oneigenlijk gebruik van een foto zonder bronvermelding en gemaakt door een professionele fotograaf. En dat nog wel n.a.v. van een mooie ode aan de vrouw die ik geschreven had.
Kan gebeuren, dacht ik toen, maar blij was ik zeker niet want het ging om een fors bedrag. Zeker in die tijd. Voor mij het sein om alle artikelen tot die tijd nog eens bij langs te gaan en die foto’s te verwijderen waarvan ik vermoedde dat die wel eens tot problemen zouden kunnen leiden. Een hels karwei maar het gaf een goed gevoel toen ik het laatste artikel afrondde.
Case closed, dacht ik. Maar niet heus. Want nu was het de ANP die mij op de vingers tikte. En dat inclusief overtuigend bewijs want in het dossier ontwaarde ik een foto van Nico Dijkshoorn en eentje van vader en zoon Jans die ik in mijn beginperiode gebruikt heb en die ik bij de opschoning blijkbaar over het hoofd gezien had. Of ik wel even een bedrag van bijna vier cijfertjes over wilde maken om een geldige licentie hiervoor te verkrijgen. Bij een snelle betaling volgde echter 10% korting, dat wel.
Dat bericht bezorgde mij een slecht begin van het weekend, dat kan ik u wel vertellen. Want wie weet wat er zoveel jaar na dato dankzij de nieuwe technieken nog meer boven water zou kunnen komen? Voor mij het sein om mij nogmaals door honderden artikelen te worstelen en her en der verwijderde ik nogmaals wat foto’s. In de…