Zou de titel ook voor dit verhaal gelden? Zeker weten! Per zin, wat zelfs per woord, wordt dit verhaal langer. Het kan ook niet met een vluggertje afgedaan worden want er gebeurde weer genoeg de afgelopen weken en het einde van een enerverende periode is nog lang niet in zicht.
De titel heb ik natuurlijk niet zelf bedacht. De naam van de filosoof Aristoteles popt up wanneer ik de zin invoer op Google. Zelf gebruikte ik hem tijdens de vriendenvakantie die ons met en rondom Pinksteren naar het Friese Oudega bracht. Vorig jaar was daar nog ‘zonder wrijving, geen glans’. Dit jaar kon ik de vrouw hiermee om de oren slaan want ik krijg deze wijsheid thuis regelmatig te horen.
Het ging mooi trouwens, in het Friese haagje in een prachtige, waterrijke omgeving. Man, wat werkten de weergoden toch aan alle kanten mee. Twee barbecueavonden, een heerlijk boottochtje, de nodige loop- maar ook renkilometers, sportief vertier en natuurlijk de gezelschap van en met elkaar. Wederom werden blijvende herinneringen geschreven. De accommodatie is voor volgend jaar reeds vastgelegd, dit keer tijdens Hemelvaart. Iets met een mijlpaal want voor de harde kern wordt dit de twintigste keer.
Tussendoor verlieten buurman en buurman het honk om nog even naar Leeuwarden te rijden. Daar was ik getuige van de degradatie van vv Winsum uit de eerste klasse. En dat na 21 jaar. Een puike prestatie natuurlijk waarbij zelfs door een periodetitel geroken werd aan divisievoetbal. Maar binnenkort lonkt de streekderby Winsum – Bedum en vice versa. Een mooier affiche bestaat er toch welhaast niet? Wonden likken derhalve en moedig voorwaarts maar weer.
Het zijn sowieso de weken van de belangrijke wedstrijden. Wat ging het er bijvoorbeeld om weg dit weekend op ons sportpark. Vrijdagavond een gezellige drukte tijdens het 7×7 voetbal tegen sv Bedum, kampioen Noordwolde en onze buurtjes uit Kantens. Die waren vervolgens niet uit onze kantine weg te slaan. En wellicht tot ergernis van onze voorzitter ging ik er op het eind nog even gezellig bijzitten. Lekker meeroup’n en –reren inderdaad.
Ik kon ze mooi nog even de Theo Wilpstra wisselbokaal laten zien. Zonder zelf 4 boompjes te kaarten, wist ik hem toch binnen te slepen. Die kan van het verlanglijstje af. Met pijn in het hart heb ik de laatste klaverjasavond laten lopen. ‘Duty calls’, moet ik gedacht hebben. Niet dat ik binnen de kalklijnen nog veel in de melk te brokkelen heb hoor. Maar qua kwantiteit was ik bruikbaar en bij het klaverjassen zou ik de 18e man geweest zijn. Een sta in de weg dus.
‘Dit spelletje heeft alles in zich’. Legendarische woorden van Theo destijds die zelf ook een groot liefhebber van het spelletje was. Woorden die mij nu weer te binnenschieten als ik nog even een blik werp op de beker die mooi op kantoor staat te schitteren in de voorjaarszon. Dit weekend mogen we weer met zijn vieren kaarten bij de buurman. Als hij de weg terug weet te vinden uit Parijs natuurlijk, maar daar gaan we gemakshalve maar vanuit. En dan, dan mogen we weer. Gezellige bijpraten tijdens het mooiste kaarspel dat er is!
Zaterdag was ik al weer tijdig op het voetbalveld te vinden. Op het park hing een gespannen sfeertje. Twee elftallen konden immers kampioen worden. De JO-19 gaf ’s morgens het goede voorbeeld door nipt de nummer drie van de ranglijst met 3-2 te verslaan. Drie overwinningen in vijf dagen, ik geef het je te doen. In de loop van de middag sijpelde door dat naaste concurrent De Fivel zelfs nog had verloren. DJ Eling kon voor het eerst ‘We are the champions’ inzetten.
Dat kon niet veel later nogmaals want het derde deed wat ze moesten doen door de enig overgebleven concurrent met maar liefst 6-0 te verslaan. In het begin kon het nog alle kanten op maar toen de eerste twee goals aan de voor ons goede kant vielen, vloeiden de Winsumer voetbalkrachten onder een brandende zon langzaam weg. En zo mochten de mannen van debuterend elftalleider Hugo na een lang seizoen het feestgedruis omarmen.
Dat had nog wel enige voeten in aarde de afgelopen weken. Niet gespeelde wedstrijden die weer ingelast werden, een tegenstander die gevloerd werd door hun eigen wedstrijdsecretaris en een onverwachte nederlaag tegen SC Loppersum maakten de titelstrijd weer ongemeen spannend. Maar de 30e mei kwam het gelukkig allemaal dik in orde en kon het gerstenat wederom rijkelijk vloeien.
En dat in de week dat de vrouw en ik het feit vierden dat we vijf jaar officieel een paar zijn en dat destijds op 28-5-2021 bekroonden met een geregistreerd partnerschap. Daardoor zagen we zelfs, zonder knock-out te gaan overigens, sterretjes in Termunten. Want waar kan zo’n mooi lustrum nu beter gevierd worden dan bij de (hoofd)adverteerder van het eerste uur? Het was weer een feestmaaltijd wat we voorgeschoteld kregen door topkok Matthieu en gastvrouw Karen zorgde vervolgens voor een mooie verrassing tijdens het dessert.
Ook aankomende dagen hoeven we ons niet te vervelen. Een klantverhaal in Bedum, een lezing in Uithuizermeeden, voor het eerst sinds jaren voor mij de Hippolytusrun, wellicht een vroege fietstocht en op zaterdag de open dag bij Heiploeg in Zoutkamp. ’s Middags zijn de rollen omgedraaid en strijden de voetballers van Zeester bij ons om promotie naar de 4e klasse in een vast van spanning zinderende wedstrijd tegen GEO uit Garmerwolde.
’s Avonds wacht ons nog een carnavalesk optreden bij wandelvriend Diederik die de zestig aantikt. Gewoon ‘deurbroezen’ dus. Ook zo’n uitspraak die ik zelf niet bedacht heb. Maar ik begrijp steeds beter de diepere betekenis van deze uitdrukking van Henk de Haan. Een eigentijdse Aristoteles wat mij betreft….