Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Hilma Posthumus-Veldman. Ik ben op zes oktober 1963 geboren in Zandeweer. Mijn vijf jaar oudere broer Jan is onlangs vanuit het westen teruggekeerd naar het noorden en woont nu in Bedum. Hij is in onze contreien vast wel een bekende naam, onder andere op muziekgebied.
Mijn vader was aanvankelijk kapitein op de kleine vaart waarbij klein staat voor vaarten in Europa zoals richting de Middellandse Zee. Later werkte hij als hoofdportier voor de EGD in de Eemshaven. Mijn moeder runde het huishouden.
Toen ik zeventien was, verhuisden we naar Doodstil. Op mijn 23e ben ik in Uithuizen gaan wonen. Aan de Ulbrandahof hebben mijn man en ik een nieuwbouwwoning laten zetten en daar zijn ook onze jongens geboren. Vervolgens kochten Jan en ik in Zandeweer aan de Veilingweg ons eerste huis alhier. In 2020 zijn aan de Frederiksoord gaan wonen. Qua tuin is het allemaal wat kleiner geworden en dat past ons prima. Daarbij wonen we hier lekker rustig.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1996 getrouwd met de oorspronkelijk uit Hoogkerk afkomstige Jan Posthumus. Dit jaar zijn we dus dertig jaar gehuwd. Ik heb Jan leren kennen in de kroeg in Uithuizen. Samen zijn we de trotse ouders van twee zoons.
Kjell is in 1997 geboren. Hij woont in Groningen maar is hier in het weekend vaak te vinden. Hij werkt als radiodiagnostisch laborant in het Ommelander Ziekenhuis in Scheemda. Jens kwam in 1999 op de wereld. Hij woont sinds kort in Uithuizen en is vertegenwoordiger bij de Kozijnenshop Groningen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Zandeweer, ben ik naar de MAVO in Uithuizen gegaan. Ik denk dat er meer ingezeten had maar ik vond school nu eenmaal niets aan en ben dan ook een keer blijven zitten. Ik wist eigenlijk ook niet goed wat te worden. Na mijn MAVO-diploma te hebben gehaald, ging ik enige dagen per week naar de Streekschool in Groningen waar ik voor de administratieve richting koos, ik moest toch wat.
Volgens mij ging ik in die tijd alleen maar twee a drie dagen per week naar school en werkte ik er niet bij omdat het in die tijd lastig was om aan het werk te komen. Met wat certificaten op zak, meldde ik mij op 19-jarige leeftijd bij het Arbeidsbureau in Uithuizen en kon ik eerst als administratief medewerkster op de LTS in Uithuizen terecht omdat daar net iemand met zwangerschapsverlof was gegaan.
Ik was vervolgens 21 jaar toen hetzelfde Arbeidsbureau mij op gesprek stuurde bij PMF in Uithuizen. Dit is een bedrijf dat onder andere leidingsystemen ontwerpt en vervaardigt maar ook drukvaten en hoogwaardige constructies. Ik kon er op kantoor terecht en kreeg een baan van veertig uur per week aangeboden. En dat in de tijd dat we nog moesten werken met de typemachine. Ik hield mij destijds bezig met alles op administratief gebied en doe dat eigenlijk nu nog steeds voor twintig uur per week waarbij ik vijf ochtenden werk.
Het werk werd in de loop der jaren wel wat makkelijker natuurlijker. Eerst was daar de elektronische typemachine en toen kregen we een telex. Dat leidde tot van die lange typelinten die je via een machine moest versturen en wanneer je per ongeluk een fout in de offerte maakte, kon je weer helemaal opnieuw beginnen. Met de telefax en later de fax verbeterde dit maar de intrede van de computer was zeker een verademing. Ik ging op cursus en kreeg het computergebruik vrij snel onder de knie.
Ik werk dus inmiddels meer dan veertig jaar bij zelfde baas. Dat bevalt prima maar overal is natuurlijk wel eens wat. In Uithuizen werken zo’n veertig tot vijftig personeelsleden en de meeste ken ik wil persoonlijk en dat schept ook weer een band. Tegenwoordig ondersteun ik veelaf de HR-afdeling door de aanmaak van de uurstaten. Het werk is lekker dichtbij huis.
Natuurlijk heb ik wel eens nagedacht over een andere baan maar het is er nooit van gekomen. Ik heb bij PMF het nodige krediet opgebouwd en daarbij is het altijd geven en nemen. Als er een uurtje langer doorgewerkt moest worden dan was dat geen probleem. En aan de andere kant kon ik ook wel eens thuisblijven wanneer één van de kinderen ziek was maar dit gebeurde gelukkig bijna nooit. En dus behoor ik tegenwoordig met mijn vele werkjaren inmiddels tot het interieur van het bedrijf…
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik moet officieel nog ongeveer vijf jaar werken en heb nog geen idee of ik eerder zou willen stoppen. Jan is een jaar jonger dan ik en heeft dus ook nog enige jaren te gaan als machinaal houtbewerker in Drachten. Ik werk nog maar halve dagen en heb fysiek gezien ook geen zwaar werk, dat zijn allemaal voordelen. Daarbij heb ik leuke collega’s en dus ook leuke sociale contacten.
Vroeger heb ik in zowel Zandeweer als in Uithuizen bijna dertig jaar lang gevolleybald. Dat vond ik hartstikke leuk om te doen. Maar zowel Jan als mijn beide zoons zijn fanatieke voetballers en dat zorgde er vanzelf voor dat ik binnen ZEC wat vrijwilligersfuncties kreeg. Eerst bij de activiteitencommissie en later als kantinemedewerkster. Elke dinsdagavond draai ik sowieso een bardienst en ik pik ook nog wel eens een extra dienstje mee. Vroeger heb ik een cursus sportmassage gevolgd wat maakt dat ik nog steeds de vaste masseur bij het eerste elftal ben. De spelers kunnen door de week of voor een wedstrijd langskomen als ze dat willen.
Ook ben ik jarenlang, vast al meer dan vijftien jaar, penningmeester van het Klokhoes, het dorpshuis hier in Zandeweer. Ik help daar ook wel eens mee wanneer er een activiteit is en breng regelmatig een bezoek aan dit mooie gebouw.
Verder mag ik graag lezen, vooral misdaad- en gewone romans. Ik kijk graag naar series en de F1. Sowieso volg ik bijna alle sporten waar Nederlanders aan mee doen, wat dat betreft ben ik erg chauvinistisch. Ik verheug mij dan ook op het WK voetbal dat er aan zit te komen.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Heel cliché, maar dat is toch de geboorte van mijn beide jongens. Dat steekt er echt bovenuit en verrijkt mijn leven. Ik ben blij en trots over hoe ze zich in de loop der jaren ontwikkeld hebben. Ook mooie mijlpalen qua jubilea op huwelijks- en werkgebied mogen bij deze vraag niet ontbreken.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn beide ouders. Mijn moeder is slechts 56 jaar geworden en was al een tijdje ziek. Mijn vader overleed 4,5 jaar later aan hartklachten. Veel te vroeg en ze hebben de kinderen niet groot zien worden. Inmiddels heb ik qua leeftijd mijn beide ouders overleefd. Dat is wel iets waar ik mij van bewust ben.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Vroeger was ik totaal niet van het schaatsen maar tegenwoordig kom ik er ’s nachts voor uit mijn bed als het moet, bijvoorbeeld tijdens de Olympische Spelen. Mijn moeder keek vroeger al vaak naar het schaatsen en ik dacht toen regelmatig: ‘Wat vindst doar nou aan?’ Maar op den duur betrapte ik mij er steeds vaker op dat ik ook meekeek.
En nu zet ik er zelfs mijn wekker voor als het moet. Hoewel we een echte voetbalfamilie zijn, hielden de jongens er altijd rekening mee wanneer het weer ‘scheuveltied’ was. Dan was ik de baas over de televisie. Dat werd later veel makkelijker natuurlijk toen ze een televisie op hun eigen kamer kregen.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik wilde heel graag een keer naar Coldplay en dat lukte in 2023 toen ze enige optredens gaven in de Arena. In hetzelfde jaar ben ik ook naar een Formule 1 race geweest en wel in Hongarije. Dat leek mij ook altijd al geweldig en dat was het ook.
Ik ben niet iemand die een bücketlist heeft. Je moet de dingen doen wanneer je er zin in hebt. Ik was vroeger al van het twee keer per jaar op vakantie gaan en daar hoorde ook een skivakantie bij. Dat hoeft van mij nu niet meer zo nodig hoor. Maar ik heb mijn beide zoons wel aangemoedigd om mooie reizen te maken nu zo qua kinderen nog ongebonden door het leven gaan.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik vind spijt verspilde moeite en energie. Je hebt te dealen met de keuzes die je gemaakt hebt. Wel was ik vroeger vrij direct, nu nog steeds hoor, en ik kon en kan soms wel wat minder tactvol reageren. Maar ik schroom er ook niet voor om mijn excuses aan te bieden hiervoor.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer maar een mooie acht, het gaat prima tot dusver in het leven.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Niet uitstellen maar dingen doen als het mogelijk is qua gezondheid en financiën. En grijp niet te hoog qua werk en mogelijkheden. Zaken moet geen obsessie worden, bedoel ik hiermee, om koste wat kost iets voor elkaar te krijgen. Geniet in het nu en van het moment!