Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Sjoukje van der Veen is ook mijn volledige naam. Ik ben op twaalf november 1956 geboren in Delfzijl als een na jongste uit een gezin met vijf kinderen. Mijn oudste broer Reinder ken je misschien wel als oprichter van Van der Veen Magazijnstellingen, hij woont in Thesinge. Mijn jongste zus woont in Peize en dan heb ik nog een zus in Holwierde wonen en een broer in Delfzijl.
Ik ben een bakkersdochter. Mijn ouders hebben in Delfzijl diverse bakkerszaken gehad zoals het Koekhuis en zelfs een broodboetiek en die waren er toen nog niet zo veel. Wij als kinderen moesten natuurlijk al op jonge leeftijd meehelpen in de zaak.
In Delfzijl zijn we een paar keer verhuisd en op 21-jarige leeftijd ben ik vanuit het ouderlijk huis aan de Rijksweg getrouwd. Daarna volgden 25 jaar Oosterwijtwerd en in 2002 ben ik na mijn scheiding in Appingedam terechtgekomen. Sinds 2005 woon ik aan de Sint Annastraat met een prachtig uitzicht op de Nicolaïkerk. Ik woon nu door het versterkingsproces tijdelijk aan de Dijkstraat met een mooi uitzicht op de hangende keukens. Eind juni keer ik terug naar huis.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1978 ben ik voor het eerst getrouwd met de man waar ik in 2003 van gescheiden ben. In 2008 hertrouwde ik met George Pattiasina, de man die ik in 2006 leerde kennen. Hij is in 2011 op 55-jarige leeftijd plotseling overleden aan een hartstilstand. Een heel moeilijke tijd maar ik ben er gelukkig niet in blijven hangen.
Mijn drie kinderen stammen uit mijn eerste huwelijk. In 1981 kregen we een identieke tweeling. Chindra woont nu in Italië en is daar actief in de appartementenverhuur. Priscilla woont in Ten Boer en is onderwijzeres. In 1984 volgde dochter nummer drie. Sharon woont in Groningen waar ze haar eigen kapsalon heeft. Ik ben de trotse oma van zes kleinkinderen, in leeftijd variërend van dertien tot achttien jaar oud. Dit is de grootste rijkdom die je kunt hebben.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school ging ik naar de MAVO in Delfzijl. Ik was zeventien jaar toen ik mijn diploma behaalde en had geen zin om verder te leren. Later heb ik nog wel een managementassistent-opleiding afgerond. Dankzij een ‘kruiwagen’ kon ik als secretaresse bij Wagenborg Scheepsvaart in Delfzijl terecht. Daar vond ik al snel mijn draai want als ‘jonge snotneus’ mocht ik al zo’n beetje vanaf het begin olie bestellen inclusief de bijbehorende onderhandelingen. Dat was nog in de tijd van het telexverkeer.
Ik heb er zeven jaar met veel plezier gewerkt en toen dienden de kinderen zich aan. Toen de jongste vier jaar oud was, ben ik in 1989 bij Akzo Nobel gaan werken en wel als managementassistente. Een fantastische baan die ik zeventien jaar uit heb mogen oefenen. Eerst bij de Delaminefabriek en later bij Methanor waar ze methanol maakten. Het was in de tijd dat er bij de Akzo zo’n zestienhonderd mensen werkten waaronder vijftig vrouwen waar ik er dus één van was.
Toen ik hoorde dat Methanor zou sluiten, maakte ik mij geen zorgen want bij de Akzo hadden ze een mobiliteitscentrum waardoor je zo weer op een andere locatie terecht zou kunnen. Maar ik was een keer thuis aan het schoonmaken toen ik op de radio een vacature hoorde bij een mediabedrijf met acht a negen kenmerken waarvan ik telkens dacht, ‘dat ben ik!’. Ik aarzelde niet en besloot direct te bellen en kon een week later langskomen voor een gesprek.
Ik ben bijna nooit verlegen of zenuwachtig maar toen ik de zeskoppige sollicitatiecommissie voor mij zag zitten, moest ik wel even slikken. Het ging om een leidinggevende functie en ik wist dat ik mij voor moest bereiden op de onvermijdelijke vraag of ik ook ervaring had in het leidinggeven. Het antwoord dat ik geen mensen aanstuurde maar wel processen overtuigde waarschijnlijk want toen ik net weer in Delfzijl aan het werk was, kreeg ik al telefoon met de mededeling dat ik er met kop en schouders bovenuit stak en die opmerking bezorgde mij overal kippenvel.
En zo werd ik in 2006 directiesecretaresse bij RTV Noord, want over dat mediabedrijf ging het uiteindelijk, waarbij ik de leiding kreeg over drie afdelingen: de kantine (met twee medewerkers), de receptie (vier personeelsleden) en het secretariaat met één medewerker. Ik beleefde er tot 2019 wederom een geweldige werktijd, mede door de vele ontmoetingen en gesprekken met verschillende mensen van diverse pluimage.
Helaas moesten de regionale omroepen in die tijd miljoenen bezuinigen en tijdens een van de laatste reorganisatierondes was ik ook de klos. Dat was een verschrikkelijke domper en op 62-jarige leeftijd moest ik mij melden bij het UWV. Ik kreeg wel een zak geld mee maar had het veel liever tot het eind uitgezongen. Maar na drie maanden thuis gezeten te hebben, kreeg ik telefoon van voormalig Noord-medewerker Rob Mulder die mij graag in dienst wilde nemen.
Ik heb nog één jaar met veel plezier voor hem gewerkt maar toen was daar corona. Op 63-jarige leeftijd was mijn werkcarrière nu toch echt voorbij. Maar ik kon het financieel gezien prima uitzingen tot mijn pensioengerechtigde leeftijd, ik moest alleen een andere daginvulling zien te vinden.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Gelukkig waren daar mijn twee honden waarmee ik vele kilometers wandelde en dat leidt bij mij altijd tot aanspraak en leuke gesprekken. Ik ben regelmatig in het ‘Stroopwoafeltje’ te vinden die in Appingedam aan de Wijkstraat zit voor een lekker bakje cappuccino en goede gesprekken.
Ook ben ik vrijwilligster geworden bij ‘De Snoepwinkel van opa Jan’. Dit is de zaak van ondernemer Jan Nieuwenweg waarbij de opbrengst van alle snoepverkopen ten goede komt aan vele goede doelen. De zaak trekt onder andere veel toeristen en dat leidt vaak tot leuke gesprekken met de klanten. Minimaal één dagdeel per week ben ik er te vinden maar ik val ook regelmatig in en daarbij beheer ik de sociale media want dat vind ik leuk om te doen.
Verder volg ik op Netflix de nodige series, dat werkt voor mij heel ontspannend. Jaarlijks ga ik zowel rond juni als in september een maand naar Texel. Dat doe ik al sinds 2017 en dat bevalt prima. En zo vliegen de dagen echt voorbij.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De geboorte van de kinderen en de kleinkinderen, dat steekt er echt bovenuit. ‘Wat een riekdom!’ Dat komt ook door het gevoel dat het ze allemaal goed gaat. Daarbij kijk ik terug op fantastische banen. En dat eigenlijk met alleen een MAVO-diploma op zak, haha. Maar opgedane ervaringen en je karakter zijn ook erg belangrijk.
En de dieptepunten?
Het plotselinge overlijden van George, hij mocht slechts 55 jaar worden.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In mijn jonge jaren moest ik dus mijn ouders meehelpen, onder andere met het bezorgen van brood en andere artikelen. En dan kon het gebeuren dat er klanten waren die boven in een flatje woonden. Dus ik lopend met de broodbakken de trappen op om aan te bellen en dat bij een klant die aangaf dat hij het brood niet vers vond en dat dit toch echt niet kon. Ik deed toen net alsof ik naar beneden ging om vers brood te halen maar bleef vijf minuten in de portiek hangen om vervolgens nogmaals hetzelfde brood aan te bieden. ‘Ach bakkertje, deze is veel verser hoor!’
Bij de hoogtepunten ben ik vergeten te vermelden dat ik de BABS ben geweest bij de trouwerij van mijn jongste dochter en haar man. Daar heb ik wel een week over na moeten denken of dat ik wel kon en of het dan niet te veel de ‘Sjoukje-show’ zou gaan worden. Maar ik heb gelukkig doorgezet en het werd een prachtige dag. Ik heb veel tijd aan mijn speech besteed en deze viel in goede aarde. Maar wat moet je een papierwerk afhandelen wanneer je BABS voor één dag wilt worden. Ik werd zelfs door de rechter beëdigd.
Op de vraag wat nu mijn meest angstige moment in mijn leven geweest is, kan ik ook wel een antwoord geven. Dat was tijdens het skiën op wintersport en we waren met een skilift al vrij hoog opgestegen toen we de vraag kregen of we elk een kind uit de skiklas mee naar boven wilden nemen.
Voordat ik er erg in had, had ik al een jong kindje naast mij zitten maar de liftbediende die de vraag stelde had de ‘veiligheidsgordel’ niet maar beneden gedaan. Ik keek een geweldige diepte in en verstijfde helemaal. Met het kind in de ene hand en mijzelf stevig vasthoudend met de andere hand was ik maar wat blij dat we eindelijk veilig boven kwamen. Ik ben echter nog urenlang angstig geweest…..
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik heb reeds de nodige verre landen bezocht zoals bijvoorbeeld Indonesië en twee keer Bahrein. Ook Italië wordt natuurlijk regelmatig aangedaan. Ik zou nog wel een keer naar Amerika willen maar niet zolang Trump er nog aan de macht is.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van, ik vind juist dat ik veel geluk heb gehad in mijn leven.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Voor het overlijden van George zou ik voor een negen zijn gegaan. Noteer nu maar een 8,5.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik ben stapelgek op honden, daar hebben we het nog niet over gehad toch? Ook op andermans honden hoor, ik moet ze ook altijd even aanhalen. Als afsluiting van dit verhaal misschien een ietwat oubollige tekst van vroeger maar ik vind hem wel heel passend: ‘Van het concert des levens krijgt niemand een program’. Pluk de dag dus, ik probeer er altijd het beste van te maken!
Of ik mij op de terugkeer naar mijn oude huis verheug? Dat wel maar al die verhuisdozen bij langs, dat is wel weer een dingetje. Gelukkig ga ik voor die tijd eerst nog naar Texel, daar kijk ik wel weer naar uit!