Toen ik vanmorgen al op tijd wakker werd, besloot ik om nog even het verhaal over het vakantiegevoel in Winsum van zes jaar geleden terug te lezen. Dat was toen de afsluiting van de eerste 2020-editie. Een bijzondere tijd want dat was immers in het eerste coronajaar waarin Winsum genomineerd werd als één van de vijf mooiste dorpen van Nederland. En wel door een ANWB-uitverkiezing waarbij men het dorp de maandag erna inderdaad verkoos tot het mooiste dorp van Nederland. Dat betekende ook direct een boost voor mijn enthousiast verhaal die vele malen door trotse Winsummers gedeeld werd.
Bij mijn weten was deze ANWB-verkiezing eenmalig wat inhoudt dat Winsum voor altijd het mooiste dorp van Nederland blijft. De gevolgen zijn nu nog merkbaar. Want het viel door de drukte niet mee om vanmorgen de rotonde richting Het Aanleg over te komen. Maar hé, ik loop veel te ver vooruit. Of beter, ik fiets veel te ver vooruit en door de vele verhalen heb ik vanmorgen dan ook het besluit moeten nemen om van dit verslag een tweeluik te maken….
Oude koeien en Zotte Kalven
Ik was er op de fiets even voor half acht al een beetje bang voor. Dat de tijd tot de afspraak met mijn dorpsgids wellicht wel wat kort zou zijn om alle indrukken in mij op te nemen en te vertalen in de bijbehorende foto’s en verhalen.
Dat begint eigenlijk al op de Trekweg tussen Onderdendam en Winsum wanneer ik in het landschap de helft van zo’n hoge schoorsteen ontwaar. Zou hier vroeger een steenfabriek hebben gestaan? Dat zou natuurlijk zo maar kunnen. Ook Plattelandsbrouwerij Het Zotte Kalf is helaas verleden tijd. Op het Speciaalbierfestival Hogeland in Bedum werden afgelopen zaterdag de laatste biertjes getapt.
De oude Manage mag qua naam dan wel oud aandoen, maar ik weet dankzij een bezoek met de Open Coffee Club ’t Hogeland dat er binnen veel te doen is ter ontspanning. Inmiddels ben ik inderdaad nieuwbouwwijk Munster ingereden. Er wordt volop gebouwd naast een eerdere nieuwbouwwijk waar Noord-ster Niiwino woont. Het gaat inderdaad hard in de vaart der volkeren.
Alhoewel er door de Joodse Begraafplaats ook direct een bezinningsmoment is in dit gebied. Het verbaast mij niks dat het hek op slot is maar door het informatiebord kom ik toch het nodige te weten over de Joodse gemeenschap en hoe het hen vroeger in Winsum allemaal is vergaan. Later in Obergum fiets ik ook nog eens langs een voormalige Joodse synagoge.
Maar ik dwaal af. Ik stop voor de Voedselbank en vraag mij af of persvoorlichter Wiebe Roffel hier nog vrijwilliger is. Jarenlang stuurde hij mij per mail allerlei nieuwtjes op en daar maakte ik dan weer een interviewverhaaltje van. De laatste jaren is de aanvoer echter gestokt.
Om maar zoveel mogelijk wijken van Winsum mee te nemen, pak ik eerst een stukje van – wat ik vermoed – de Ripperdawijk mee. Maar niet zonder via de slingerpaden een foto te nemen van de prestigieuze De Tirrel. Het mocht wat kosten maar inmiddels staat er een uniek gebouw waar jong én oud gebroederlijk en in goede harmonie samenleven.
Snel door naar Potmaar en in juni fietste ik voor het eerst rondom deze wijk en dat verraste mij zeer aangenaam. Ook deze kant van Winsum is mooi inderdaad. Ik rijd over het spoor richting de dierweide en een straatnaambord met daarop Voslaan doet mij even weer terugdenken aan het dodelijk treinongeval dat hier in 1980 plaatsvond. Reden er hier toen niet in een dichte mist twee treinen op elkaar? Zo staat het wel in mijn geheugen gegrift als duistere kant van Winsum.
De (Klei)kracht van vv Winsum
Ik geniet wederom van het dierenparkje nabij Bellingeweer. Daar zullen vast veel vrijwilligers actief zijn om een keur aan diersoorten te voeren en er zorg voor te dragen dat de dierweide er zo mooi verzorgd bijligt. Dat geldt trouwens ook voor het sportpark van vv Winsum waar ik eerst maar eens een bekende kop op de foto zet.
Dankzij de onlangs gestopte vrijwilliger en overbuurman Zijlstra (wiens afscheid met de nodige respectvolle woorden over zijn jarenlange inzet en toewijding gepaard ging), heb ik hier in de afgelopen jaren toch vele stappen mogen zetten om mee te helpen met het vullen van de presentatiegids. De ode aan de accommodatieploeg, het laatste verhaal voor de nieuwe editie, blijkt niet uit de lucht te zijn gevallen want het sportpark ligt er pico bello bij.
Wat een sportieve bedrijvigheid ervaar je hier want ook de hockeyclub en het hele tennis- en padelgebeuren vindt hier plaats en laten we het buitenzwembad vooral niet vergeten. Ik besluit echter voor de afslag naar Kleikracht te gaan als eerbetoon aan mijn veel te vroeg overleden oud HAVO-klasgenoot Jolanda. Tijdens mijn vorige zoektocht had ik immers nog met haar gepraat en voor het Kaashuys blikten we destijds nog even terug op ons interview over het ontstaan van Kleikracht…… https://bert-koster.nl/2018/07/18/jolanda-roggeveld-over-de-kaaskracht-van-kleikracht/.
Op de terugweg pik ik ook direct Marenland nog even mee. Wat hebben de gebroeders Van Barneveld er toch wat moois van gemaakt en wat is het een imperium geworden. Snel door naar Het Aanleg om nog even een beetje sluikreclame te maken voor die andere gebroeders want de (midden)adverteerders in Winsum worden natuurlijk gekoesterd.
Enne Jans Heerd
Op weg naar de prachtige Enne Jans Heerd merk ik dat de minuten omvliegen. Ik ben dan ook blij dat ik dit rondje Maarhuizen niet lopend hoef af te leggen, dat doen vele Winsummers wel heb ik mij laten vertellen, maar ik parkeer de fiets nog wel even om rond te struinen op deze prachtige plek. De immer goedlachse Gijs zwaait mij vrolijk toe in aanloop naar een besloten congresdag en ik denk nog even met weemoed terug aan ons interview zes jaar geleden: https://bert-koster.nl/2020/06/19/gijs-van-rhijn-neemt-ons-mee-in-prachtige-enne-jans-heerd-avonturen/. Wat heeft deze unieke plek met volop aandacht voor cul- en natuur zich toch mooi ontwikkeld!
Ik fiets snel terug naar Winsum en besluit om eerst een bezoekje aan het kerkhof in Obergum te brengen. Daar kom ik er achter dat op een informatiebord die aan het baarhuisje hangt de namen van alle personen staan vermeld die hier begraven liggen. Zoiets heb ik ja nog nooit gezien.
In deze kant van Winsum kom ik bijna nooit en ik fiets dus door straten wiens namen mij niets zeggen om vervolgens nabij de Novatunnel een voetpad op te fietsen. Nietsvermoedend eigenlijk maar dat wordt mij door een mevrouw met hond niet in dank afgenomen. Ik besluit hierom maar Obergum in te ruilen voor De Brake waar enige jaren geleden een afschuwelijk drama plaatsvond. Nog zo’n duistere kant van het dorp en dat opgetekend op een prachtige dag wanneer de zon volop schijnt alsof er nooit iets gebeurd is…..
Onderweg hoor ik getoeter en ik ontwaar Joop Veldhuis. Die hoeft in principe niet meer naar zijn Sporthuis natuurlijk maar het zou mij niet verbazen wanneer hij daar wel naar onderweg is. Ook Rick Schaaphok wandelt er lustig op los en even later ontwaar ik zijn partner Aniek op de fiets met de kleine. Aan prominente Winsummers geen gebrek inderdaad en dat ervaar ik ook op de Boogbrug in de persoon van mijn gouden en persoonlijke dorpsgids Cor Pol. Misschien wel één van de bekendste inwoners van het dorp, mede door zijn postbodeverleden. En dat levert heel veel verhalen op inderdaad. Maar die bewaar ik mooi voor morgen….