Ik merk dat ik het oude vertrouwde ritme van de (werk)week mooi weer te pakken heb. Het is toch altijd een beetje aftasten na een zomerperiode die heel anders ingevuld wordt dan de weken ervoor en erna. Maar op deze maandagmorgen zit ik mooi om 07.30 uur op kantoor om aan dit verhaaltje te beginnen.
Maar niet voordat ik nog even het filmpje dat ik vrijdagavond schoot in Hippolytushoes met een glimlach terugkijk. Daar waar vroeger mijn moeder aan tafel zat voor het eten, en waar inderdaad een groot aquarium stond, was het op deze avond bal met De Esperando’s. Misschien moet ik mij wel schamen maar ik had dit duo bij mijn weten nog nooit in actie gezien. Toch treden ze hier heel vaak in de omgeving op, zo wist Klazien – één der Hippy-kartrekkers – mij te vertellen.
En deze mannen maakten er een mooi feestje van. De zanger vanachter zijn drums en de accordeonist als entertainer die aanpapte met de oudere dames in de zaal en de verbinding zocht met de drinkebroeders om ze de dansvloer op te verleiden. Iets wat later op de avond steeds beter lukte. De verkleedpartijen waren niet van lucht en zelfs de oudste man in de zaal waagde zich hieraan. Net zo gemakkelijk als dat hij zich aan een dansje waagde. En, even onder ons, zo wil ik ook wel 92 worden hoor.
Supervrijwilliger Ab sjouwde zich een breuk met de aan- en aanvoer van bierkratten en achter de barbecue konden ze er maar nauwelijks aan bakken. Ab heb ik trouwens zondagmorgen nog even teruggekeken bij uitzending gemist. Hij werd op het kerkhof gefilmd bij het graf van zijn broer. Hij overleed 25 jaar geleden na een tragisch ongeval op de mistige Pompsterweg.
Het kerkhof heeft tegenwoordig ook mijn warme belangstelling voor de zoektocht naar de bijzondere verhalen die er liggen. Binnenkort moet ik er maar even weer heen voor deel II. Waarbij ik direct mijn complimenten en waardering wil uitspreken aan de vele vrijwilligers die er zorg voor dragen dat de begraafplaats er zo waardig en verzorgd uitziet. Dat doen Ab en zijn kompanen goed inderdaad.
Over het oude vertrouwde ritme gesproken, zaterdagmorgen was ik al weer vroeg uit de veren voor de presentatiedag op het voetbalveld waar al onze voetbalteams door Jannes op de foto werden gezet. Het was leuk om de morgen en begin van de middag met deze hoffotograaf op te trekken.
Vorig jaar oktober was ik nog bij hem voor een pensionadointerview. Het leek hem prima af te gaan thuis maar al snel kwamen de muren op hem af met als gevolg dat hij tegenwoordig weer druk in de weer is op zowel de Hamsterborg als bij Koor & Rinkel.
Voor dat laatste initiatief zette hij mij onlangs nog aan het werk en daarover leest u donderdag alles in pensionado’s. Het is mij allang duidelijk geworden dat je na je werkzame jaren niet achter de geraniums moet gaan zitten verpieteren maar dat je je actief in moet blijven zetten voor het dorp en de samenleving. Vrijwilligerswerk genoeg, als je het maar wil zien.
Zaterdag op het voetbalveld was daar ook een prachtig affiche. Ons vlaggenschip kreeg Omlandia op bezoek en zo zat ik voor aanvang van de wedstrijd nog even in de bestuurskamer met voorzitter Bert en secretaris Marcel, tevens grensrechter van dienst deze middag én gastcolumnist van deze website. We dekten ons als VV Middelstum door het gemis van kersvers vader Milkovic al stevig in maar baalden vervolgens als de bekende stier toen de mannen uit Ten Boer één minuut voor tijd alsnog de 0-1 tegen de touwen joegen.
Net daarvoor had ik mij met de opa van spits Bolhuis al verzoend met een in mijn en zijn ogen terecht gelijkspel maar zo blijkt maar weer, it ain’t over till its over. Ook gastcolumniste Ursula zag dat het goed was en ons restte niets anders dan het verdriet ietwat te verdrinken aan de stamtafel in de kantine. En, eerlijk is eerlijk, dat lukte vrij snel.
Verder waren daar nog de vertrouwde bezoekjes aan de buurman voor de FC, de F1 en het klaverjassen. Kortom, ook op sportief gebied lieten we ons gelden. Waarbij ik u graag attendeer dat Gert en ik vorige week eindelijk weer met enig fatsoen tien kilometer achter elkaar in een lekker tempo wisten te hardlopen.
Dat was mij sinds de Hippolytusrun in elk geval niet meer gelukt en ook Gert was ver van zijn topvorm verwijderd. Maar met de halve marathon van de Eemshaven naar Uithuizermeeden in het zicht – zaterdag 21 november is het alweer zover – kwam ons dit zeer gelegen.
Het geeft de burger moed en wij gaan moedig voorwaarts richting de herfstperiode die er aan zit te komen. Maar eerst nog maar even genieten van een mooie zonnige septembermaand wat mij betreft en het verkleuren van de bladeren alvorens de novemberblues in te duiken….