‘Ik maak me wel zorgen inderdaad maar dat doen ondernemers altijd.’ Aan het woord was een hoteleigenaar die reageerde op de BTW-stijging van 9 naar 21% en hoe hij daar mee om ging. Sommige hoteleigenaars belasten deze door op de gasten, anderen deels en weer anderen nemen hem voor eigen rekening, daarmee hun eigen winst afkalvend.
Dat van dat altijd zorgen maken, daar kan ik mij wel in vinden. Waar ik vorig jaar qua omzet een topjaar beleefde, is daar nu de vage onrust of dit wel zo blijft. De laatste maanden dienden zich bijvoorbeeld geen nieuwe adverteerders aan en er stopt binnenkort wel weer eentje. En dan word ik vanzelf onrustig.
Maar dat was ik ook toen ik nog in loondienst zat hoor. Zo is van het rustig op mijn lauweren rusten nooit sprake. Het ging er sowieso in mijn tijd van onder een baas werken regelmatig raar aan toe. Ik heb jullie al vele bakkersverhalen uit mijn Vast-tijd verteld. Maar de raarste periode was toch wel mijn laatste werkjaar aan de Pompsterweg in Middelstum.
Zo zat ik nog op kantoor, zo kreeg ik te horen dat alle overhead binnen het bedrijf zou verdwijnen en zo werd ik begin maart 2012 letterlijk en figuurlijk weer de productie in ‘geschopt’. Wat was dat wennen zeg. Met in de tweede week ook nog eens een aantal nachtdiensten. Toen zat ik ’s nachts maar zo Boeren- en Indische cakes in te pakken. Dat deed ik de laatste maanden wel vaker. Soms zelfs met een oud-klasgenoot die vroeger op de lagere school niet zo goed mee kon komen en bijles van mijn moeder kreeg. Die herinneringen werden dan aan de cakelijn opgehaald.
Ik weet ook nog wel dat ik samen met veel andere inpakkers jodekoeken in moest pakken in van die metalen blikken. Die koekjes moesten dan per tien eerst in een zakje gedaan worden, echter het tempo van de lopende band lag aan de hoge kant. Maar die broze koeken kwamen altijd tijdig in het blikje, met of zonder breuk.
Dat het mij zou lukken om ooit eierkoeken per tien in een zakje te krijgen, dat was een overwinning op mijzelf. Weliswaar stond ik altijd naast een ervaren inpakster maar jonglerend met tien eierkoeken in de lucht om ze in een lijn vloeiend in de zak te krijgen is wel even een dingetje door. En wat te denken om ze per tien of twaalf zakken in een doos te krijgen? Met zo’n 15.000 eierkoeken, of waren het er nog meer, per uur die op je af kwamen was dat geen sinecure.
Maar ontslagen worden en op zoek moeten naar ander passend werk dat je ook nog eens leuk vindt, dat viel destijds ook niet mee. Het notariskantoor van mijn loopmaat bood destijds nieuwe kansen. Maar waar de koopaktes ons in het begin van het jaar nog om de oren vlogen, droogde dat een half jaar later al weer flink op. Tegenwoordig hebben de notarissen het echter weer smoordruk. Het is inderdaad hollen of stilstaan.
Dat ik daarna in Veendam bij een zoutwinningsbedrijf zou komen te werken, dat had ik vroeger ook nooit verwacht. Wat aanvankelijk niet langer dan een twee maanden zou duren, werd uiteindelijk een half jaar en ook daarna mocht ik nog een periode terugkeren in de tijd dat ik reeds zzp-er was.
Toen ik vervolgens eindelijk in Winschoten een ‘droombaan’ binnen de opgedane werkervaring wist te scoren, werd ik na drie weken in mijn proefperiode reeds ontslagen. Zelden heb ik mij zo ontgoocheld gevoeld. Maar dat was wel de opmaat van de eigen onderneming die eigenlijk in recordtijd uit de lucht kwam vallen.
Maar ook daar stapelden de zorgen zich na een hectische periode op toen er maar geen opdrachten binnenkwamen en de telefoon angstvallig stil bleef. Om van de lege mailbox maar te zwijgen. Hoe anders ziet het adverteerdersbestand er dertien jaar later uit. Maar het meer zit zelden vol en nu zijn er de zorgen dat het alleen maar minder kan gaan worden.
Misschien hebben we die zorgen wel nodig om scherp te blijven. Dat lijkt mij wel een mooie insteek om dit verhaal mee af te sluiten. Dat je nooit tevreden achterover kunt leunen omdat de waan van de dag je op een of andere manier altijd weer in kan halen. Scherp en geconcentreerd blijven werken dus alsof je leven er vanaf hangt. Maar dat laatste is ietwat overdreven hoor. Want ik kan nu ook genieten van het feit dat dit verhaaltje binnen een half uurtje op papier staat. Dat geeft de burger toch altijd weer wat moed…..