Laatst zat ik te kijken naar De Vrienden van Amstel Live met een door Ahoy vliegende, letterlijk en figuurlijk, Davina Michelle met haar nummer ‘Titanium’. Wat een heerlijke energie kwam er toen vrij. Later die maand reden we naar het afscheidsconcert van Golden Earring en beleefden we weer een heerlijke muziekavond. Op de heenreis werd op QMusic Charly Lownoise en Mental Theo gedraaid met Wonderful days. Zo’n heerlijke nineties-nummer die mij zo weer terugbrengt naar de jaren negentig en de zero’s….
Ik zie mij dan zo weer op de dansvloer staan in discotheek Moonlight aan de G.A.-straat in Middelstum. Of eerder in jeugdsoos The Rising Sun. Prachtige tijden eigenlijk, als ik er nu zo op terugkijk. Als je me vraagt naar mijn allermooiste uurtjes in mijn jongere jaren, dan moet dat zeker aangestipt worden. Daar, op nog geen honderd meter van het ouderlijk huis, gebeurde het allemaal. Veel meer dan op de dansvloer van 538 en nog veel meer dan in Fame te Beem. Ook van die stappaleizen waar we met regelmaat te vinden waren.
Je keek er naar uit destijds, de weekenden. Na de vaak mentaal zware maandag en de al iets lichtere dinsdag, telde je bij wijze van spreken de uurtjes al weer af. Maar ze waren zwaar hoor, fysiek gezien dan, de dagen tussen donderdag en zondag. Het was op vrijdagavond altijd druk in de G.A.-straat. Aanvankelijk een stuk drukker dan op zaterdag toen iedereen uitvloog naar Uithuizen, Bedum of de stad.
Maar die kleine uurtjes in de vrijdagnacht, waren vaak voor de ware new wave-liefhebbers verplichte kost met een rondje The Cure, In Tua Nua, U2 en Simple Minds. Als het even meezat lekker pogoën op een volle dansvloer met een klapwiekende De Bont vaak in de hoofdrol. We bleven doorgaan tot de lichten aangingen en de vrijdagnacht gedoofd werd.
Zaterdagochtend was het altijd al weer vroeg bal. Want van mijn achttiende tot mijn dertigste was ik jeugdleider en – trainer bij diverse jeugdelftallen van de vv Middelstum. Met thuiswedstrijden om 09.00 uur en tijdens uitwedstrijden vaak rond achten al weer in de auto, kwam er van slapen weinig. ’s Middags speelden we dan zelf een wedstrijdje en het mooiste moment was toch altijd het kratje bier in de kleedkamer na afloop.
En daarna door naar de kantine, Vita Nova, een enkele keer de tafeltennisvereniging en dan wachtte altijd TRS of Moonlight. Tegen twaalven werd het steeds drukker en de taxi’s reden vanuit Loppersum en Stedum af en aan. En rond enen, wanneer de geestverruimende drankjes hun werk deden, werd het steeds drukker op de dansvloer en braken de magische uurtjes aan.
Uurtjes die niet lang genoeg konden duren en waarbij je helemaal opging in de muziek en één werd met je kompanen, zowel van het mannelijk als vrouwelijk geslacht, op de dansvloer. Mijn Lopster neven zagen dan een heel andere Bert dan de doorgaans rustige oom door de week.
Als ze niet uitkeken dan kregen ze bij het passeren van de dansvloer een pogobeuk van mij en dan hoorde je ze tegen de plastic boarding van de muur kletteren, mij daarbij verbouwereerd aankijkend. En ja, wanneer ‘It’s my live’ gedraaid werd, keek ik altijd reikhalzend de zaal rond of ze nog in de buurt was om mij op de dansvloer te vergezellen. Ja, dat was toch ons nummer Coortje.
En voordat je het doorhad, was het vaak al weer 04.00, 05.00 uur in de ochtend. Tijd om met tegenzin naar huis te gaan voor nog wat uurtjes slaap want om 09.00 uur klingelden de kerkklokken reeds om de kerkbanken vol te krijgen. Met een kop vol met watten verliet ik dan met een zwaar gemoed de bedstee om daar enige uren later nog wat uurtjes bij te tanken voordat de werk- of schoolweek weer begon…
En tegenwoordig? Na enige versnaperingen in de kantine is het heerlijk om rond 19.00 uur neer te ploffen op de bank om gezamenlijk met de vrouw naar een serietje te kijken. Of naar het zoveelste muziekprogramma inclusief jurering. Of naar B&B vol liefde in zowel de zomer als in de winter.
Niks geen zware stapavonden meer die niet lang genoeg konden duren. Of een ultralange nazit in Vita Nova waarbij alle gebeurtenissen in het dorp van de afgelopen week nog even bepraat werden. Eén voordeel, zondagmorgen word ik altijd een stuk uitgeruster wakker. En op de zondagmiddag is daar niet het verlangen naar het volgende weekend maar naar een sprong herten in de wei ergens in de landerijen rond Oosterburen en Huizinge. Dat zijn dan misschien wel de mooiste uurtjes van de week. Het kan verkeren inderdaad…
(Foto’s Sieme Gerrijts)