Wanneer dit verhaal online komt, zijn de eerste trouwe lezers vast al op vakantie. Ik mag nog even. Nu klinkt dat dramatischer dan dat het daadwerkelijk is hoor. We zijn immers al weer de julimaand ingerold. Een maand waarin nog volop gewerkt wordt want onze vakantie start pas op zondag 2 augustus waarin we eerst twee dagen Zwitserland aan zullen doen en dan doorknallen naar het Italiaanse Toscane.
Maar het is absoluut geen straf om nog even een maandje door te hollen. Deze week is de laatste qua reguliere programma met de vertrouwde interviews en rubrieken maar vanaf volgende week ga ik weer op dorpentoer en daar zie ik ouderwets naar uit. Dat kan mooi gecombineerd worden met de interviews en verhalen voor de presentatiegidsen van SV Bedum en vv Winsum. Hopelijk zijn die werkzaamheden aan het eind van de maand grotendeels afgerond.
De afgelopen weken gebeurde er natuurlijk ook weer het nodige. Allereerst was daar de hittegolf, het was soms niet te harden in huis maar gelukkig bood de tobbe van Tubs uitkomst op weer zo’n mooie avond. ‘De Walrus-club’, zo liet een der vrouwen weten tijdens het maken van een ongekende actiefoto waarin de vier musketiers zich vrolijk lieten fotograferen.
‘Zits al weer te broed’n hou dit te verwaarken in een column Koester?’, vraagt buurman die blijkbaar denkt dat ik dag en nacht met mijn werk bezig ben. Nou valt dat reuze mee maar die vraag wordt nu toch aan dit verhaal toegevoegd. En na de hitte op zaterdag, volgde een gigantisch onweer op zaterdag. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier niet super veel van heb meegekregen want onder leiding van DJ Sieme werd in Westeremden ter ere van veertig jaar Sjoerd en Hanneke de dansvloer veroverd.
Echter, toen we op de fiets terug wilden keren naar huis, kwamen we er pas echt achter hoe het tekeer ging en dat van fietsen geen sprake meer kon zijn. Gelukkig trotseerde Miranda het onweer en tussen alle flitsen door zagen we een van de twee boerderijbranden aan onze rechterkant. Wat een triest gegeven toch dat alles waar je zo hard voor gewerkt hebt maar zo in één donderslag kan verdwijnen.
Sterkte voor de betrokkenen en chapeau voor de vrijwilligers van de brandweer voor hun tomeloze inzet. Menigeen hoorde ik later zeggen dat ze nog nooit zo’n noodweer hadden meegemaakt en dat het onweer echt beangstigend was. Dat nooit meer dus wat velen van ons betreft.
Afijn, een week later mocht ik mij alweer opmaken voor drie dagen Bedrijvenvoetbal op rij. Het valt nog niet mee om op deze maandagmorgen deze zinnen op papier te krijgen want wat het weer gezellig zeg. En ik had al een kleine slaapachterstand opgelopen door in de nacht van maandag op dinsdag mijn bed in te ruilen voor de televisie.
Een kleine vier uur later liep ik na de uitschakeling van Nederland tegen Marokko na strafschoppen met de hond rond Ewsum en Toornwerd om die frustraties er wat uit te lopen om vervolgens voor zeven uur bezig te gaan met de uitwerking van het laatste pensionadointerview voor de zomerbreak. Dat was wel een bijzondere trouwens en gaat over een ouder echtpaar dat hun huis verkocht en er een camper voor terugkocht waarmee nu zeven maanden per jaar lekker door Europa getoerd wordt. Ook niets mis mee.
Maar we waren natuurlijk bij het Bedrijvenvoetbal, het laatste grote evenement deze maand dat ik mee mag maken. Georganiseerd tegelijk met het Jan Spijk-toernooi in Westeremden en het Beach Event in Uithuizermeeden die ik hierdoor helaas moest missen. Maar je kunt niet alle kerken bezingen, zo schreef ik al eerder. Daarbij was het in Bedum dermate mooi dat ik dit niet graag had willen missen.
Als altijd een weerzien met veel oude bekenden. Nieuwe contacten werden gelegd, oude hernieuwd en tussendoor werden de plaatselijke favorieten gevolgd. In mijn geval waren dat drie teams met of een grote Middelstumer inbreng dan wel familiaire verbanden. Helaas lagen zij allemaal al vroeg uit het toernooi en dat gold helemaal voor de keeper van Steakhouse De Kleine Munt wiens toernooi er na 5 minuten al opzat. Hopelijk valt het allemaal nog wat mee met de knie.
Er was zelfs tijd en gelegenheid om middels Martin oude HAVO-herinneringen op te halen. Mooi om nog even terug te blikken in de tijd al is dat inmiddels alweer bijna veertig jaar geleden. We worden ouder inderdaad en op de laatste zaterdag was het af en toe even doorbijten geblazen. Dus toen Snollebollekes afgelopen was met al zijn gekkigheid, stapte ik moe maar voldaan en toch ook nog wel fris en fruitig voor de derde keer op rij op mijn stalen ros om – zonder een bekeuring te krijgen – Middelstum op te zoeken.
De laatste keer zonder een mooi vuurwerk op de achtergrond dat de skyline van Bedum in vuur en vlam zette. Of een Jan Smit die nog in mijn hoofd al zijn mooie nummers afspeelde. Maar wel met een glimlach door al die mooie ontmoetingen, gesprekken en enthousiasme vanuit een bomvol sportpark en de feesttent. Ik kan met een gerust hart de rustiger weken tegemoet treden….