Ergens ben ik als een niet absolute muziekfan en – fanaat de afgelopen jaren een gelukkig man geweest. Want wat hebben de vrouw en ik bijzondere concerten mee mogen maken zeg, de afgelopen drie jaar. En dat ook allemaal nog op verschillende plekken. In januari 2023 was daar bijvoorbeeld in de Ziggodome een masterclass performance van Robbie Williams. Dat werkte bijzonder helend nadat een dag eerder plotsklaps onze viervoeter Dusty kwam te overlijden.
Een half jaar later was daar nogmaals een absoluut hoogtepunt. Coldplay deed Nederland aan en wij waren er bij in de Amsterdam Arena. Misschien wel het mooiste concert ooit dat we bijwoonden. Bijzonder was ook het concert van The Boss zelf, Bruce Springsteen inderdaad. In het Goffert-park te Nijmegen begon het op den duur licht te regenen maar dat mocht de muziekpret niet drukken. Ook deze wereldster kon van de bucketlist af.
Van een geheel andere orde was het afscheidsconcert van Golden Earring in Ahoy te Rotterdam begin dit jaar. Geen absolute wereldsterren maar wel een absolute verrijking van de Nederlandse popgeschiedenis in de afgelopen zestig jaar. Met een keur aan artiesten en een overnachting in de Zeister bossen was ook dit concert een memorabel hoogtepunt, zeker weten.
En afgelopen zaterdag was daar het bezoek aan Suzan en Freek in de Gelredome te Arnhem. Op deze maandagmorgen zit ik nog even na te denken hoe dit concert in te schalen. Wat is dat lastig vergelijken zeg. Maar misschien moet je dat ook helemaal niet willen want elk concert was een bijzonder verhaal op zich. Feit is wel dat we in Arnhem een onvergetelijke avond beleefden met ons vieren.
De vriend van de jongste bonusdochter had geluk want de oudste werd afgelopen zaterdag kampioen met Groen Geel 4 en dat moest in het eigen clubhonk groots gevierd worden. Het optreden van SEF ging daardoor wel aan haar neus voorbij. En ook het voorprogramma van toch wel een favorietje van mij, Hannah Mae.
Zeker na haar Gronings optreden met Tiktok Tammo. ‘Wat wilst doe van mie?’, in plaats van ‘Wat wil je van mij?’. Het nummer dat we zaterdag voorgeschoteld kregen na eerder al de winnaar van The Voice, onderdeel van team-SEF inderdaad, zijn tien minuten van glorie verpakt in drie nummers te hebben zien schitteren.
Maar dat hield het allemaal bij lange na niet in vergelijking met die twee uur Suzan en Freek. Een prachtige lichtshow, een geweldige akoestiek, acrobatische toeren van beiden al zwevend door het Gelredome en een keur aan Nederlandse meezingers met als bonus enige gastoptredens. Vooral het laatste drietal nummers inclusief de toppers ‘Als het avond is’ en ‘We waren toch goud’ deed ons volop meezingen.
Een emotioneel optreden ook met op de achtergrond natuurlijk het verhaal van zanger Freek die exact een jaar geleden geconfronteerd werd met de diagnose longkanker zonder perspectief op genezing. Dat verdrietig gegeven kwam uiteraard op gezette tijden terug tijdens het optreden en leidde tot extra emoties. Maar ook tot het besef dat er nog meer van elke minuut van dit unieke optreden genoten moest worden.
Het enige smetje op het geheel was de file na afloop. Drie kwartier konden we niet voor- of achteruit in het P1-vak nabij het stadion en op den duur stonden we zelfs driedubbel geparkeerd in een bocht. Het was dat de automobilist van links zo vriendelijk was om ons in een ontstaan gat te laten duiken, anders hadden we er nu wellicht nog gestaan. En zo kon het gebeuren dat we pas na 02.00 uur op bed nog even konden nagenieten van de vele highligts.
Dit pakken ze ons in elk geval nooit meer af en vermoedelijk hebben we het hoogtepunt van mei al weer beleefd. Daar zullen Esther en die andere Freek (Feddema) ongetwijfeld anders over denken want zij vierden op vrijdag 8 mei de heropening van hun Dinercafé en daarbij ook nog eens hun bruiloft. Een prachtige en drukke avond was het gevolg en een lekker bandje en heerlijke satéstokjes verhoogden de feestvreugde alleen nog maar. Inmiddels zijn ze weer volop los in het Dinercafé Winneweer na veel te lang stil te hebben staan.
En met een Pinkstervriendenweekend voor de boeg in het Friese Oudega is het wellicht ook nog wel even mooi om terug te blikken op een prachtige Hemelvaartsdag die ons met de wandelclub, inclusief twee gastdames, naar het mooie Leens bracht. De auto werd geparkeerd bij Verhildersum en via ’t Stort togen wij na een stukje periferie van Leens naar de Leenstertillen.
Een rondje camping zat er vervolgens niet in maar de appeltaart en het bakje koffie op het buitenterras van ’t Schathoes, lieten we ons vervolgens extra lekker smaken. Dat hadden Stefan en Simone prima voor elkaar aldaar. En na anderhalf uur zwoegen in de zonnige buitenlucht, hadden we dat ook wel verdiend toch?
Gouden tijden en gouden momenten dus in de afgelopen dagen. Precies zoals ik ze graag zie. Mijn kaartvrienden zullen het ongetwijfeld waarderen dat ik het gelijk aantal punten na 16 klaverjasspelletjes nog even memoreer. Dat was immers nog nooit eerder gebeurd. Maar Wim en Gert zullen waarschijnlijk met minder plezier terugdenken aan de verlenging waarbij orde op zaken gesteld werd. Ach, een voetnoot in gouden tijden…..