De 19-jarige Milan Jünemann is inderdaad de oudste zoon van Sebastian en Lizinta en Sebastian kennen we natuurlijk als de eigenaar van Timmerfabriek Oomkens. Milan is absoluut niet iemand die je de hele dagen op kantoor of in een schoolklas moet opsluiten. Een fulltime bouwopleiding op het MBO was dan ook niet aan hem besteed. ‘Ik ben van mening dat je in de praktijk meer leert dan in de schoolbanken, zeker wanneer je opgeleid wordt door vakmensen!’
Maar een gerichte BBL-timmermanopleiding waarbij één dag school gecombineerd wordt met vier dagen werken bij Oomkens maakt dat hij tegenwoordig bruist van de energie en enthousiasme, veel verschillende dingen onderneemt en ’s avonds nooit thuis is.
Kind aan huis
‘Ik was twaalf jaar toen ik al begon te werken binnen het bedrijf. Eerst alleen machines schoonmaken maar later was ik ook drie avonden in de week aan het planken zagen en uiteraard in de schoolvakanties fulltime aan het werk. Ik ben tegenwoordig een beetje de ‘joker’ geworden van het bedrijf want overal inzetbaar. Dat komt ook omdat ik nieuwe kennis snel oppak. Zo ben ik een van de weinigen binnen het bedrijf die weet hoe alle (computergestuurde) machines werken.
Bij ziekte kan ik dus zo ergens invallen. Maar houtskeletbouw-werkzaamheden vind ik het mooiste om te doen. Zeker nu ze mij het framen hebben geleerd waardoor ik binnen de hsb-bouw de afzonderlijke elementen kan maken. Daardoor moet je dus tekeningen leren lezen en dat is ook iets wat ik snel op weet te pikken.’
Aldus de (jonge)man die negentien jaar geleden in Heerenveen werd geboren en sinds vijf jaar zijn draai helemaal in Bedum heeft gevonden. Nog een voordeel van meer werken is dat je ook wat geld omhanden hebt. Bijvoorbeeld om een auto te kopen waardoor je een keer naar Groningen kunt rijden om te chillen.
Maar het liefst brengt hij zijn vrije tijd in Bedum door. Bijpraten met vrienden bijvoorbeeld of naar de sportschool gaan. Of knutselen op het werk, bijvoorbeeld als meubelmaker. Lekker een avondje thuis op de bank voor de buis hangen is echt niet zijn ding:
‘Je zou het nu niet meer zeggen maar ik was vroeger zo’n klein en superdun sprietje. Echter, dat is aan de halters en de eettafel de laatste jaren wel veranderd want mijn moeder kan lekker koken en dus eet ik alles. Gelukkig verbrand ik dat op het werk en in de sportschool wel…
Nieuwsflitsen
Voor de één is de Bedumer Winterloop een dorpsfeestje. Even eruit, samen bewegen, een kop warme chocolademelk na afloop. Licht in donkere dagen. En dat is het ook. Gelukkig maar. Maar voor anderen heeft deze week een heel andere lading. Je ziet dat en je hóórt dat. En soms voel je het al voordat iemand iets zegt.
Mensen willen praten. Niet altijd uitgebreid. Soms maar één zin. Soms alleen een blik. Het gebeurt het hele jaar door. Mensen bellen aan bij mij thuis en zeggen dan: “Bakker… ik heb een slecht-nieuwsgesprek gehad bij de dokter.” Geen grote aankondiging. Geen drama. Gewoon dat.
En dan is er stilte. En ruimte. En een luisterend oor. Ook in de supermarkt. Tussen de groenteafdeling en de kassa. Dan voel je ineens een hand op je arm. En hoor je: “Mag ik je even iets vertellen?” En dat is goed. Het is bijzonder dat mensen je dat toevertrouwen.
En het laat ook iets zien wat we misschien vaker zouden mogen doen: ‘met elkaar praten over wat moeilijk is’. Over angst. Over onzekerheid. Over alles wat kanker met je doet, niet alleen lichamelijk, maar ook van binnen. Ik hoor vaak dat mensen die midden in een behandeltraject zitten, een beetje worden gemeden. Niet uit onwil. Maar uit verlegenheid.
Omdat we niet weten wat we moeten zeggen. Maar soms is dat juist genoeg: “Ik denk aan je.” “Ik ben in gedachten bij je.” Of heel eerlijk: “Ik weet even niet wat ik moet zeggen.” Dat is geen zwakte. Dat is menselijkheid. En laten we ook de naasten niet vergeten. Partners, kinderen, broers en zussen. Mensen die vaak sterk moeten zijn, terwijl niemand vraagt hoe het met hén gaat.
Afgelopen zaterdag, tijdens de loop, vertelde een mevrouw mij dat haar broer én haar zwager waren overleden aan kanker. Ze zei: “Ik sta hier vandaag anders.” Geen boosheid. Geen verdriet in woorden, maar je voelde het in alles. Een andere deelnemer liep in het bouwbedrijfshirtje van zijn zwager, die kort daarvoor was overleden. Elke meter die hij liep, liep hij voor hem. Extra gemotiveerd. Extra vastberaden. Zo zijn er zóveel verhalen.
Mijn achterneefje van 23, lymfeklierkanker stadium 4 werd er in september j.l. gezegd. 6 chemo’s en zaterdag liep hij mee met de wandeltocht. Een prestatie van formaat! Sterk, vol wilskracht en positiviteit. Zijn verhaal: ‘Gigantisch door de hamer neergemept, maar daar heb ik geen boodschap aan, ik kom…
Vorig jaar had Klaes Hoekstra voor de vulling van de Winterloopkrant drie muzikanten voor mij in petto. Dit jaar toverde hij drie supervrijwilligers te voorschijn om te interviewen. Stuk voor stuk mannen waar je op en mee kunt bouwen. We beginnen met de jongste.
Raoul Wiersum
Ik bel Raoul kort voor een tandartsbezoek en ook kort voor zijn debuut als ouder. Wanneer jullie dit lezen is hij inmiddels vader geworden van een prachtige dochter met de mooie naam Noor. En nu we toch in een introductie zitten nog even dit over de man die heel handig is met hout en zijn handen. Raoul is dertig jaar jong, geboren en getogen in Bedum en sinds vier jaar runt hij samen met zijn vader Houthandel Harkema na eerder een eigen timmerbedrijf te hebben gehad. Naast vrijwilliger bij de Winterloop is hij ook actief bij het Bedrijvenvoetbal.
‘Het zal ongeveer zeven jaar geleden zijn toen Jan Kuiper mij benaderde om mee te helpen met de opbouw van de tent op het Versplein. ‘We hebben behoefte aan ‘mensen met handige handjes’, zo zei hij tegen mij en ik had geen bedenktijd nodig om mee te helpen want het evenement sprak mij vanaf het begin aan. Een goed doel om aan mee te helpen en we zijn als bedrijf ook sponsor.
Vaak beginnen we op donderdagavond met de eerste voorbereidingen en ik help ook op de vrijdag mee met de opbouw van de tent en het meedenken over de inrichting. Vorig jaar heb ik voor het eerst op zaterdag meegeholpen als barvrijwilliger. Ook een mooie ervaring om dit eens vanaf de andere kant mee te maken.
Alles beter overigens dan zelf mee rennen want dat is niet mijn hobby. Barvrijwilliger zijn heeft tevens als voordeel dat je zondag weer fris en fruitig bent tijdens het afbreken. We zijn altijd met een gezellige club vrijwilligers en het onderling lekker slap ouwehoeren hoort er uiteraard bij!’
Dirk Martini
Na de jongste schakelen we door naar de oudste van het stel. Alhoewel, Dirk Martini is natuurlijk nog maar 53 jaar en werkt als technisch projectleider voor de gemeente Groningen. En dat na een periode van 21 jaar bij zijn vorige werkgever, Bouwmaatschappij Vuurbouw, waar hij als uitvoerder werkte.
Martini is verknocht aan Bedum, het dorp waar hij zijn hele leven woont en waar hij zich niet snel ziet vertrekken. Meehelpen is voor hem geen probleem want ‘dergelijke evenementen…
Het leven lachte de 23-jarige Lucas Makelaar toe. Aan de Hanze volgt hij een opleiding tot fysiotherapeut en daarnaast mocht hij aan de Universiteit van Utrecht tussentijds een minor volgen in de klinische gezondheidswetenschappen. Sinds kort woont hij met zijn vriendin Esmeé samen in het Friese Burgum na in Leeuwarden te zijn opgegroeid. In de Braziliaanse vechtsport, op de Suzuki-motor en achter de computer kon hij zijn energie lekker kwijt en als privéchauffeur verdiende hij er een mooi zakcentje bij.
Maar toen was daar in september een mededeling die hem de grond onder zijn voeten deed wegzakken. Lucas hierover: ‘Ik voelde mij al enige maanden vermoeid. Dit verergerde in de zomerperiode en ik kon niet eens meer zonder tussentijds te rusten de trap opkomen. Na een bezoek aan de dokter werden in eerste instantie verhoogde leverontstekingwaarden geconstateerd en toen deze na een maand nog niet weg waren, verwees de huisarts mij door naar het ziekenhuis voor een echo en een uitgebreid bloedonderzoek.’
Al kort na de echo volgde eerst het belletje van de huisarts en daarna nog één afkomstig van de poli oncologie dat hem ‘een doodschrik bezorgde’. Na vele onderzoeken in het ziekenhuis leek het allemaal om een zeldzame leverkankervariant te gaan waarop een erg lage tot geen kans op genezing was. De paniek sloeg toe en een verschrikkelijke week qua angst en ongerustheid voor Lucas en zijn familie volgde.
Na een biopt was daar echter gelukkig al snel de mededeling die Lucas een gat in de lucht deed springen. In plaats van een zeldzame vorm van ongeneeslijke leverkanker bleek het om lymfeklierkanker te gaan. Weliswaar stadium IV, maar ook één met een goede behandelmethode én een grote kans op volledige genezing.
‘Dat voelde als een grote opluchting want eerst was daar het idee dat ik niet ouder zou worden dan 25. Maar met de combinatie van zes chemokuren plus immuuntherapie om de drie weken, is de kans op volledige genezing groot. Ik ben nu halverwege die behandelingen. Het is pittig want ik voel me soms kotsmisselijk en ook mentaal gezien is het een grote aanslag maar gelukkig word ik hierin door mijn omgeving goed begeleid. Ook vanuit de universiteit is er alle begrip en medewerking waardoor de cijfers nog steeds goed zijn en de kans groot is dat ik geen studievertraging oploop.’
Meedoen aan de Bedumer Winterloop
Lucas is de kleinzoon van een zus van Klaes Hoekstra en…
Het is de maandag voor kerst als we Eisse Wiersema van Knis Klus eindelijk te pakken krijgen. Geen lange kerstvakantie dit jaar: in Delfzijl worden de laatste puntjes op de i gezet. Een extra slaapkamer, een verbouwde bijkeuken – precies het soort werk waar Knis Klus sterk in is. Onderweg naar huis is er tijd om terug te kijken op 2025. Een jaar dat alles samenvat waar Knis Klus voor staat: groei, overzicht en complete ontzorging voor de klant.
“Het was smoordruk – en precies dát is een goed teken”
2025 was het jaar waarin vooruit plannen cruciaal werd. Niet omdat het moest, maar omdat het kon. Eisse werkte steeds vaker als coördinerend aannemer: één aanspreekpunt voor de klant, met daarachter een vast netwerk van elektriciens, loodgieters, installateurs, schilders, timmerlui en stukadoors.
“Voor klanten betekent dit vooral rust. Ze hoeven niet zelf vijf partijen te bellen of alles op elkaar af te stemmen. Dat doen wij.” En dát is precies waar veel mensen tegenaan lopen bij een verbouwing: te veel losse schakels, onduidelijkheid en onverwachte verrassingen. Knis Klus pakt dat anders aan.
Van kozijnen tot complete verbouwingen
In 2025 lagen de werkzaamheden vooral bij:
het plaatsen van kunststof kozijnen;
het vernieuwen van badkamers en sanitaire voorzieningen;
het creëren van extra woonruimte in en om het huis.
Grote én kleinere klussen, maar altijd met dezelfde aanpak: duidelijk vooraf, strak gepland en helder gecommuniceerd. Een mooi voorbeeld is een grote klus in Bedum, die zelfs al vervolgwerk heeft opgeleverd voor 2026. Dat zegt alles over vertrouwen.
2026? Die agenda loopt al aardig vol
Het eerste kwartaal van 2026 is inmiddels grotendeels ingevuld. En ook daarna wordt alweer vooruitgekeken. Werk in Bedum, Zuidwolde, Bellingwolde – en zelfs letterlijk om de hoek in een loods naast Eisse zijn eigen loods. “We weten wat er aankomt. En juist daardoor kunnen we kwaliteit blijven leveren.”
Van Knis Beheer naar Knis Klus – een logische stap
De naamsverandering in 2025 was geen toeval. Waar Knis Beheer ooit begon met panden in eigen beheer, ligt de focus nu vol op klussen voor particulieren en bedrijven. En daar hoort een naam bij die dat direct duidelijk maakt: Knis Klus. Met een nieuw logo, een nieuwe bus en – vooral – een nieuwe website. Het herkenbare huisje in het logo bleef. Een knipoog naar het begin, met de blik vooruit.
Slimmer werken = beter ontzorgen
Een belangrijk onderdeel van die…
Behoeven de kerstkaarten van broer Jurrie nog wel enige introductie? Voor het vijfde jaar achter elkaar deel ik zijn fraaie kerstkaart, gericht naar ons als gezin en te lezen door de ogen van onze trouwe viervoeter Zhiva, met u als lezer. Waarbij de nodige spot niet geschuwd wordt en mijn jaar op de hak genomen. Dit keer zonder uitgebreid voorwoord want wat is het een verhaal geworden. En wel in priegel- en fijnschrift in één, zoals op bijgevoegde foto goed te zien is. Gaat u er maar eens goed voor zitten en alvast veel leesplezier toegewenst….
Ik, Zhiva, overdenk op mijn gemak en in alle rust het voorbije jaar. Dit kan omdat de beide baasjes vakantie nemen op een tropisch eiland net buiten Nederland. Amerika schrok hier zo van dat ze verregaande veiligheidsmaatregelen hebben genomen. Gelukkig kwamen ze er al snel achter dat ze de verkeerde Koster op de korrel hadden omdat van hem alle informatie reeds op de socials te vinden is. Dit in tegenstelling tot een broer van hem die onder iedere radar blijft. Trump heeft er slapeloze nachten van.
Deze vakantie kostte hem uiteindelijk niets want ze maken dankbaar gebruik van AI Chat Wiepie Wiepie. De vraag van Bert was namelijk: ‘Is het verstandig om op mijn 53e nog mijn eigen woning in Roverrood te schilderen?’Chat AI antwoordde: ‘Volstrekt niet! Jouw dure uren wegen niet op tegen een schildersloontje. Je eigen uren schrijven minus het schildersloon = 10 dagen strand! En je hoeft niet als een aapje te hangen op de trap.’
Interessant zeg, ik lees snel door en kom bij deze vraag uit van ene ds. Bert v/d W.: ‘Hoe kan ik, nu ik met emeriaat ben, mijn kennis over wijn blijven delen met de gewone man?’ Het antwoord van Chat AI: ‘U loog nooit over het goede van wijn beroepshalve, dus u kunt daarom nu gerust onder de artiestennaam Bert Bacchus als viroloog verdergaan. Adverteren via www.bert-koster.nl is echter noodzakelijk.’
Nou ja zeg, wat knap gevonden! Nog een vraag. Nu van voormalig burgemeester Koen S.: ‘Ik was al veroordeeld nog voor ik voor de rechter kwam wegens vermeende ‘schending van de eerbaarheid’. Hoe kan ik het tij laten keren en vrijspraak afdwingen?’ Antwoord Chat AI: ‘Het antwoord staat in Jesaja 57. Je kunt namelijk altijd de chauffeur betichten van jaloersheid omdat hij niet mee mocht doen. Maar als je dit handig speelt, wordt het gegarandeerd…
Traditiegetrouw kijk ik vlak voor Kerst altijd even terug op datgene wat er het afgelopen jaar is gebeurd, een moment van reflectie wellicht. Vorig jaar is het er niet van gekomen, omdat ik toen druk bezig was met mijn ‘preek’ voor de eerste Oecumenische Winterloopdienst. Een bijzondere dienst waar ik – met vele anderen – met plezier op terugkijk. U kunt deze dienst terugkijken via Youtube Klaes Hoekstra 1e Oecumenische Winterloopdienst: https://www.youtube.com/results?search_query=klaes+hoekstra+1e+Oecumenische+Winterloopdienst
Family talk:
Het gaat heel goed met de kids. Agnesz, Tim en de kleinkinderen Nora en Max hebben een druk leven, maar genieten hier ook van. Naast de normale gang van zaken is Agnesz nog steeds actief in de muziek: (www.agneszanna.com). Zeker de moeite waard om haar eens te beluisteren.
Tomasz woont in Toronto, maar is door zijn drukke leven meestal te vinden in de rest van de wereld. Hij is nu werkzaam voor een Duitse firma en dat betekent dat hij enkele keren per jaar naar het hoofdkantoor moet en dat is voor mij een prachtige kans om hem daar te ontmoeten.
Mijn lief Lisa heeft het inmiddels al vijf jaar met mij uitgehouden. Een mijlpaal die wij hebben gehaald, omdat wij – naast dat wij van elkaar houden – elkaar respecteren en de ruimte geven om onze eigen invulling te geven aan ons leven. Ook met haar (klein-) kinderen gaat het goed.
Ik voel mij een bevoorrecht mens dat ik deel uitmaak van hun familie. Lisa en ik hebben afgelopen jaar een prachtige cruise gemaakt naar de fjorden in Noorwegen, de Noordkaap en Schotland en zolang wij gezond blijven, zijn wij van plan om samen nog vele mooie reizen te maken.
Winterloop:
Het was een speciale editie, de 15de keer, met de kans om het miljoen te overschrijden. En dat is gelukt, door € 112.000,- toe te voegen, werd het totaal € 1.022.000,-. Een ongekende prestatie voor een klein dorp als Bedum, waarbij wij grote dank verschuldigd zijn aan alle sponsoren, bedrijven, vrijwilligers en deelnemers.
Voor mij zelf was het zeker een hoogtepunt; ik werd totaal verrast door familie, vrienden en inwoners. Het had de Koning namelijk behaagd om mij een lintje toe te kennen in de Orde van Oranje Nassau. Wat een geweldige ervaring, waarbij ik het door de emoties niet helemaal droog hield. Grote dank aan Karin Poelstra en Gerieke Wiersum, zij zijn ruim acht maanden bezig geweest met de aanvraag en…
Vlak voor de kerst van het bewogen jaar 2012 ging de website www.bert-koster.nl voor het eerst online. Wat een spannend moment was dat voor mij zeg en wat genoot ik vervolgens van de mooie reacties hierop. De kiem voor inmiddels dertien bijzondere ondernemersjaren werd daar gelegd.
In maart 2018 volgde vervolgens een nieuwe website, buurman vond het namelijk verstandiger om hem via WordPress te laten draaien. Het was destijds een hectische periode met tal van familieperikelen en derhalve een stressvolle tijd. Maar gelukkig verliep de lancering vlekkeloos.
Het was van het zomer toen we als buurt buiten aan de picknicktafel zaten en Wim meldde dat het opnieuw tijd werd voor een nieuwe website omdat er voor de huidige versie geen veiligheidsupdates meer plaats konden vinden. En met alle cybercrime van tegenwoordig was dat een gevaarlijke ontwikkeling.
Buurman had er zin in en kon zich in de afgelopen maanden helemaal uitleven met een website die volgens hem ‘tot mijn pensionering mee zou moeten kunnen gaan’. Ik ben zeer benieuwd, ook al omdat hij natuurlijk geen flauw idee heeft of en wanneer ik met pensioen wil. Weer wierp hij mij de reddingsboei toe, zeg maar…
Ik ben ook zeer benieuwd naar uw reacties en bevindingen natuurlijk. Wellicht heeft u nog tips voor een soort van finishing touch, meld dat dan gerust. Vooral de voorpagina heeft een grondige update ondergaan en dat geldt ook voor de kleurstelling. Morgen, woensdag de 24e, wordt gebruikt om te testen en om de kinderziektes er nog even uit te halen.
En zo herhaalt de geschiedenis zich opnieuw, vlak voor de kerst gaat de nieuwe website in de lucht. En om de feestvreugde te vergroten, lanceren we morgen ook nog de nieuwste column van Erik Hulsegge. Altijd een publiekstrekker van formaat waardoor de nieuwe website direct door veel mensen kan worden gezien.
Rest mij nog om u uiteraard voor de komende maanden en jaren heel veel leesplezier toe te wensen en buurman Wim hartelijk te bedanken voor zijn vele en mooie inspanningen! Het is een plaatje geworden, en dat is het….…
Rond 2005 liep ik een poosje op met Rikus. Rikus aan de Zaagmuldersweg. Eén hoog, op de hoek. Een middelbare man die aan een paar woorden genoeg had. Met een bedachtzame stem en dito tred. Wollen trui, spijkerbroek, pantoffels.
Een woonkamer met alleen het hoognodige. Gestucte muren, een schommelstoel, kleine tv. Kale wanden met het portret van een jonge zigeunerin. Op een tafel in de hoek in een rijtje uitgestald de doosjes medicijnen, de bijna lege strip lag in het zicht.
Op de opleiding leerden we ‘praten over schijnbaar niets’. Er was een Engelse term voor, ik weet niet meer hoe deze luidde. Praten over iets dat bindt, over iets ogenschijnlijk kleins dat toch veel betekenis heeft en informatie geeft. Dat ervoor zorgt dat je weer terug mag komen.
Zo leerde ik Rikus beetje bij beetje kennen. Dat hij een keer in Duitsland was geweest als bijrijder op de vrachtwagen. Dat hij als jonge jongen met kameraden de wijk introk. Maar vooral over de supermarkt, drie straten verderop. Hoe vaak hij ging, het tijdstip, de aanbiedingen. Dat de supermarkt een nieuwe naam kreeg. Een grappig voorval bij de kassa.
Door de supermarktverhaaltjes wist ik dat hij zich redde: hij kwam de deur uit, zorgde voor zichzelf, kookte. De jaren verstreken. Eens per twee weken belde ik aan. Alle keren ging de deur open. ‘Moi Rikus.’ ‘Moi Ursula.’ Hij bleek een onbekende kant te hebben. Een buurman sprak me buiten aan, of ik wist dat Rikus mooi gitaar kon spelen, akoestisch nog wel, op zomeravonden op het balkon.
In een decembermaand verraste hij me. Hij vertelde iets te hebben gekregen van de kassière en stond op uit de schommelstoel. Een zebra met rood mutsje. ‘Voor jou.’ Als ik vandaag de dag door de Zaagmuldersweg fiets gaat mijn blik automatisch naar Rikus’ woning. Zijn witte lamellen hangen daar niet meer, er hangen nu gordijnen. In mijn kerstboom nog altijd de zebra met het rode mutsje.…
Logopediepraktijk opent deuren in Bedum: Adem, ontspanning en preventieve hartzorg staan centraal. Persoonlijke aanpak helpt cliënten letterlijk en figuurlijk weer op adem komen.
Bedum, november 2025
Met de opening van de praktijklocatie van Adem- en Spreekcomfort Logopedie praktijk krijgt de regio een unieke plek waar logopedie, ademtherapie en ontspanningstherapie samenkomen. De praktijk zet sterk in op preventieve zorg, met speciale aandacht voor mensen die kampen met stressgerelateerde adem- en/of hartklachten. De praktijk heeft een uitgebreid programma gericht op bewuste ademtechnieken, stressreductie en lichaamsbewustzijn.
Voor Jettchen Medema is deze werkwijze niet toevallig:
“In mijn werk zie ik dagelijks hoe nauw ademen, spanning en het hart met elkaar verbonden zijn. Veel mensen lopen te lang door met stress, een te hoge of snelle ademing of aanhoudende stemspanning. Dit beïnvloedt niet alleen hun stem of spraak, maar kan ook een stille belasting vormen voor het hart.”
Waar logopedie en hartgezondheid elkaar raken
De praktijk werkt vanuit het inzicht dat een functioneel adempatroon en goede spanningsregulatie cruciaal zijn voor de hele gezondheid. Ademproblemen, overspanning van de stem en chronische stress kunnen bijdragen aan een verhoogde hartslag, verhoogde bloeddruk en een continu ‘aan’-gevoel in het hele lichaam.
Door logopedie te combineren met adem- en ontspanningstherapie ontstaat een aanpak die cliënten helpt hun adem te herstellen, spanning los te laten en het hart te ontlasten. Deze begeleiding is niet alleen geschikt voor mensen met bestaande hartklachten, maar juist ook voor iedereen die preventief aan zijn gezondheid wil werken.
Samenwerking voor vroegtijdige ondersteuning
Adem- en Spreekcomfort Logopedie werkt nauw samen met hartkliniek Ludwig, huisartsen, fysiotherapeuten en leefstijlprofessionals, zodat cliënten tijdig de juiste begeleiding krijgen. Vroegtijdig signaleren voordat het lichaam echt alarm slaat. Samen ervoor zorgen dat de cliënt praktische handvatten krijgt om zelf hun gezondheid te verbeteren.
Samenwerking met Ludwig Kliniek Bedum
De nieuwe locatie gaat per 1 januari 2026 open en is gevestigd aan Stationsweg 59, 9781 CG Bedum, waar Ludwig Kliniek is gevestigd.
Aanmelden kan via www.adem-enspreekcomfort.nl of telefoonnummer 06-15288550
e-mail: info@spreekcomfort.nl.
Verwijzers kunnen via Zorgdomein cliënten aanmelden.
Over Adem- en Spreekcomfort Logopedie
Adem- en Spreekcomfort Logopedie is een kleinschalige praktijk voor logopedie, adem- & ontspanningstherapie, gericht op het bevorderen van gezonde communicatie, een functioneel adempatroon en een evenwichtige lichaamstoestand. De praktijk helpt cliënten bewuster, veerkrachtiger om te gaan met stress en meer rustmomenten in het dagelijks leven te creëren en te ervaren. De praktijk heeft een locatie in Assen en Bedum.…
Op 2e Pinksterdag 2025 was Groningen tijdens de 12e editie van Klimmen tegen MS weer goed vertegenwoordigd op de Mont Ventoux. De organisatie was blij zoveel noordelingen te kunnen verwelkomen, begeleiden en verzorgen bij hun beklimming van de berg. Wandelaars en fietsers hebben de 1909 meter hoge berg, onder warme maar verder prachtige omstandigheden, 1 of meerdere keren beklommen.
Tel de opbrengsten van de teams: Karin 2025, CSG Scholen, Hanneke en Grunn MoveS bij elkaar op en we hebben meer dan €80.000- bijgedragen aan de €725.000,- wat Klimmen tegen MS in 2025 heeft opgebracht. Ook in 2026, en ook weer op 2e Pinksterdag, komen er veel Grunnigers in beweging tegen deze chronische zenuwziekte die meer dan 35000 patiënten het vaak erg lastig maakt.
Een paar maand geleden schreef ik dit: Het is maandag 25 mei 2015 vlak voor de start van Klimmen tegen MS. Mijn vader ziet een scheurtje in de wang van mijn achterband. Geen idee hoe dit heeft kunnen gebeuren maar met deze schade kan ik niet afdalen naar Bédoin. Er is vervangend vervoer nodig en het duurt even tot er een oplossing gevonden is, hoe ik vanaf de parkeerplaats bij chalet Reynard naar beneden kan komen.
Nadat ik het duurste bandje ooit gekocht heb bij een plaatselijke fietsenmaker, start ik samen met mijn vader de beklimming. Niet met de rest van de deelnemers want die waren al veel eerder vertrokken. Verderop komen we de eerste wandelaars tegen die me aanmoedigden.
Tussen het hijgen door roep ik dankjewel terug en vraag me af, ‘hoe weten ze toch mijn naam’? O ja natuurlijk, ik heb startnummer 5207 en mijn naam staat hieronder. Naar de volgende wandelaars die me aanmoedigen roep ik dankjewel terug en jij ook, gevolgd door hun naam als ik deze had gelezen op hun startnummer.
Ik ben een van de laatste fietsers want heel veel ervaring om te klimmen op de fiets is er eigenlijk niet en ik weet dan ook niet hoeveel beklimmingen er nog gaan volgen. Het doel is in ieder geval 1 x de top halen, want ook ik doe net als de meeste deelnemers mee voor familieleden met MS. Eenmaal boven op te top bel ik geëmotioneerd met Bernhard en meld hem dat ik dit voor of eigenlijk tegen zijn MS heb gedaan. Voordat de verbinding wordt verbroken hoor ik hem nog met verbazing zeggen dat ik zo geëmotioneerd klonk.
Nou, dat…
Het is een prachtige woensdagmorgen wanneer ik naar Bedum tokkel voor mijn jaarlijkse check met Frank Smit van Gonnie Smit Hypotheken en Verzekeringen. Het parkeren van mijn auto valt nog niet mee maar als het goed is, is dit medio december verholpen en dan ziet de Molenweg er weer uit om door een ringetje te halen. Het heeft broer en zus Smit in elk geval geen omzet gekost want ook in 2025 wisten de klanten ze weer massaal te vinden.
Frank: ‘Sinds dit jaar werk ik dan ook fulltime voor Gonnie wat in mijn geval inhoudt dat ik vier dagen in de week aan het werk ben. Om de week geniet ik van een lang weekend en dat bevalt prima. En het klopt dat ik net weer terug ben van een weekje Canarische Eilanden. Altijd lekker in deze tijd van het jaar. We kunnen er weer tegenaan en maken ons op voor een mooie eindejaarsrally.’
Wat bracht 2025?
Als altijd blik ik nog even terug met Frank op het afgelopen jaar. Een jaar dat sportief succes bracht tijdens het Bedrijvenvoetbal waarbij de mannen in de categorie 45+ de winst pakten. En ook met het volleyballen tijdens het Beach Event werd een medaille gescoord.
‘Qua schadegevallen moest ik vooral op het gebied van autoschades stevig aan de bak. Eén klant van ons had wel heel veel pech want binnen twee maanden werd hij drie keer aangereden met drie schadeclaims tot gevolg. Hij kon er gelukkig zelf niets aan doen en bleef ook ongedeerd maar het is natuurlijk wel een bizar toeval. Maar we hebben zeker ons best gedaan om hem door deze uitzonderlijke periode heen te helpen.’
Dit jaar geen cursussen en dus ook geen spannende examens voor Frank maar ondanks die relatieve rust was het wel zo druk aan de Molenweg dat ze de Promotiedagen in Martiniplaza dit jaar moesten laten schieten. Volgend jaar verwachten ze er wel weer bij te zijn.
Hoe gaat het er in de praktijk aan toe?
Ik ben inmiddels benieuwd hoe het er in de praktijk aan toe gaat, zo’n verzekeringsgesprek. Ik zie een tafel vol met verzekeringspapieren voor mij bij allerlei verschillende verzekeringsmaatschappijen en mensen die door de bomen het bos niet meer zien en verzuipen in de paperassen.
Dat blijkt in de praktijk reuze mee te vallen. Frank hierover: ‘Wanneer mensen nadenken over een switch naar ons kantoor of willen laten onderzoeken of…
De oudere vrouw legt stoofpeertjes en appels op tafel. Ze heeft een Gronings accent. Het regenkapje zit strak om haar gezicht gestrikt. Met haar ronde, rode wangetjes heeft ze iets weg van een boerinnetje. Het soort vrouw dat in actie komt wanneer ergens zorg nodig is.
Het voormalig hotel aan de ringweg werd asielzoekerscentrum. Twee jonge vrouwen, medewerksters of stagiaires, nemen het fruit blij aan. ‘Dit wordt zeker gewaardeerd.’
Ik vervolg mijn pad door smalle gangen met lage plafonds. Donker, vochtig, smoezelig. Een voorlopige, onzekere sfeer. Twee vrouwen zijn aan het kokkerellen. Ze groeten zacht. Verderop een deur halfopen, twee stapelbedden, een jong gezin maakt aanstalten om aan de dag te beginnen.
In het laatste kamertje, met afmetingen en uitstraling van een opberghok zit een jonge Afrikaanse vrouw met opgetrokken knieën op haar bed. Een meisje nog, met een kort kapsel en een jongensachtig gezicht. Met vraagtekens die om haar heen cirkelen; wanneer is ze geboren, wat is haar achtergrond, wat is haar verhaal.
De weinige bezittingen uitgestald op het nachtkastje. Slapen lukt niet, dag en nacht gaan in elkaar over. Ik wil haar opfleuren en laat een foto van de jongens thuis zien. ‘They are awesome.’ Ze lacht breeduit.
In de zomer een snikhete dag, de mussen vallen van het dak. Nauwelijks zuurstof in het kamertje. Ik vraag haar of ze van zwemmen houdt, denkend aan haar leeftijdsgenoten en wat die nu doen. Een onhandige vraag besef ik me op datzelfde moment, ze ziet het als een uitnodiging.
Een eindje zuidwaarts woont Namir. Met vrouw en zoons in een portiekwoning in De Wijert. Namir werkte in Syrië als docent Engels en als kok, in Groningen bezorgt hij kranten. Zijn vrouw vindt een baan in de thuiszorg. Met de tienerzoons, twee leuke jongens, gaat het goed. Ik ontvang een feestelijke uitnodiging om te vieren dat er eindelijk zekerheid is. Tijdje later opnieuw een blijde invitatie; de opening van zijn eigen eetcafé.
Hij vertelt grijnzend hoe hij tussen twee vrouwen moet schipperen, zijn vrouw, met moderne opvattingen, zijn moeder met haar traditionele blik. De keer dat ik langskom en hij ziet dat ik moe ben. ‘Kom gauw verder, ik maak je een omelet.’ Een ontzettend aardige man.
Net zo aardig is Amin, geboren in Iran, die bij het spoor woont. Die natuurkunde studeerde in Groningen, we zijn gelijke oud ontdekken we, als begintwintigers bezochten we dezelfde kroegen in de Poelestraat. Die…
Op haar vijfde wist Lizinta Greven, de vrouw van Timmerfabriek Oomkens eigenaar Sebastian Jünemann inderdaad, al dat ze de mode in wilde qua werk. Op haar 15e had ze haar eerste bijbaantje in een modewinkel en op haar 21e was ze al bedrijfsleider in een bruidsmodezaak. En die inmiddels dik vijfentwintig jaar mode-ervaring betaalde zich in 2020 uit in haar eigen onderneming. Met Wise Opleiders, die ze samen met een compagnon runt die zich vooral op de ict en de administratie richt, geeft ze cursussen en trainingen door heel Nederland.
En die functie combineert ze dus met die van officemanager bij Timmerfabriek Oomkens. Voor haar een hele mooie combinatie. Of, zoals ze het zelfs zo mooi in het interview zegt, ‘het wolkerige en vrolijke van de modewereld komt in een fulltime werkweek samen met de nuchterheid maar ook de relatieve botheid in de harde bouwwereld die bol staat van de deadlines die gehaald moeten worden’.
Maar binnen die combinatie voelt ze zich als een vis in het water. ‘Ik ben niet snel zenuwachtig en word niet snel boos. En dat past prima bij één van de taken die ik hier in het bedrijf heb want ik houd mij onder andere bezig met de klachtenafhandeling. De klant aanhoren zodat de dikste boosheid er uit is en dan vervolgens gezamenlijk zoeken naar een passende oplossing, dat zijn dingen die mij wel liggen.’
En naast de klachtenafhandeling vallen ook personeelszaken en een deel van de administratie onder haar werkzaamheden. Dat laatste stemt ze af met Minke Frey. Samen met Marit van Baren zorgen zij met hun drieën voor de ‘girlpower’ binnen het timmerbedrijf dat inmiddels een personeelsbestand van 32 werknemers kent. Eigenlijk is Lizinta ook niet anders gewend dan met mannen om te gaan want thuis is het niet anders.
De drie noordelijke provincies
‘Ik ben geboren in Hoogeveen maar na drie jaar verhuisde het gezin Greven, ik heb nog een broer, naar Heerenveen. En daar werd Sebastian dus mijn buurjongen toen hij met zijn ouders vanuit Duitsland naar Nederland verhuisde. En van het een, kwam al snel het ander. In onze verkeringstijd gingen we regelmatig samen winkelen in Groningen en misschien is daar de liefde voor deze provincie al wel ontstaan. In 2001 zijn we naar Bedum verhuisd en tegenwoordig wonen we met veel plezier in de nieuwe wijk Ter Laan.
Het bevalt ons hier prima en dat geldt ook voor onze…
Lynda, volgens mij ben je medeorganisator van het Feest 150 jaar Neptunus?!
Klopt helemaal, samen met de Neptunus-eigenaren Grea, Petra, Roel en Stefan zit ik in het organiserend comité dat op zaterdag 29 november een geweldige feestdag gaat organiseren omdat we zoiets hadden dat we zo’n mooie mijlpaal van zo’n prachtig pand niet onopgemerkt voorbij kunnen laten gaan. Een pand die aan de buitenkant nog aardig authentiek is maar waar aan de binnenkant de laatste jaren heel veel gebeurd is. Voor veel oud-bezoekers is dit dan ook een geweldige gelegenheid om even weer in het pand te kijken.
Zelf ben ik hier inmiddels alweer drie jaar werkzaam na eerst kapster te zijn geweest. Hier ben ik bedrijfsleider én manusje van alles in één, zeker nu mijn collega met zwangerschapsverlof is. Ik ben overal inzetbaar en hou van organiseren dus het is helemaal geen probleem dat ik jou nu bij mag praten over deze dag.
Wat staat er 29 november zoal te gebeuren?
Allereerst is er tegenover Neptunus – in het pand van Gerrit en Anneke Wijers, waar Schatkoamer Ollerom een tijdelijk onderkomen heeft – een tentoonstelling ingericht met daarin oude foto’s en krantenknipsels die hier worden uitgestald.
Anita Valkema van de Schatkoamer, mijn moeder inderdaad, zet zich hier samen met oud-eigenaar Leo Cullens voor in en samen hebben ze al heel wat spullen verzameld. Maar mochten mensen nog leuke foto’s, artikelen enz. toe kunnen voegen, van harte welkom om de spullen in te leveren! De Schatkoamer is deze dag van 10.00 tot 17.00 uur geopend.
In Neptunus zelf is ook van alles te beleven toch?
Jazeker, vanaf 10.00 uur staat de koffie en thee met gebak klaar en dan beginnen we ook met die ‘sporten’ die hier vroeger zo populair waren want er wordt een biljart-, sjoel- en klaverjastoernooi georganiseerd. Activiteiten die hier samen met het schieten vroeger vaak georganiseerd werden. Tussen de middag is er een heerlijke lunch verkrijgbaar en het cafetariagedeelte is van 16.30 tot 20.00 uur geopend.
Om 17.00 uur sluit beneden het cafégedeelte maar we gaan boven vrolijk verder. Want daar werden vroeger de mooiste feesten gevierd. Allereerst is er een happy hour waarbij je twee drankjes voor de prijs van één kunt krijgen. DJ Crazy Kees (Koster) verzorgt tot 20.00 uur een spetterend optreden en vanaf 20.00 uur neemt coverband Just Started uit Baflo het feeststokje over en feesten we gezamenlijk mooi tot in de…