Het leven lachte de 23-jarige Lucas Makelaar toe. Aan de Hanze volgt hij een opleiding tot fysiotherapeut en daarnaast mocht hij aan de Universiteit van Utrecht tussentijds een minor volgen in de klinische gezondheidswetenschappen. Sinds kort woont hij met zijn vriendin Esmeé samen in het Friese Burgum na in Leeuwarden te zijn opgegroeid. In de Braziliaanse vechtsport, op de Suzuki-motor en achter de computer kon hij zijn energie lekker kwijt en als privéchauffeur verdiende hij er een mooi zakcentje bij.
Maar toen was daar in september een mededeling die hem de grond onder zijn voeten deed wegzakken. Lucas hierover: ‘Ik voelde mij al enige maanden vermoeid. Dit verergerde in de zomerperiode en ik kon niet eens meer zonder tussentijds te rusten de trap opkomen. Na een bezoek aan de dokter werden in eerste instantie verhoogde leverontstekingwaarden geconstateerd en toen deze na een maand nog niet weg waren, verwees de huisarts mij door naar het ziekenhuis voor een echo en een uitgebreid bloedonderzoek.’
Al kort na de echo volgde eerst het belletje van de huisarts en daarna nog één afkomstig van de poli oncologie dat hem ‘een doodschrik bezorgde’. Na vele onderzoeken in het ziekenhuis leek het allemaal om een zeldzame leverkankervariant te gaan waarop een erg lage tot geen kans op genezing was. De paniek sloeg toe en een verschrikkelijke week qua angst en ongerustheid voor Lucas en zijn familie volgde.
Na een biopt was daar echter gelukkig al snel de mededeling die Lucas een gat in de lucht deed springen. In plaats van een zeldzame vorm van ongeneeslijke leverkanker bleek het om lymfeklierkanker te gaan. Weliswaar stadium IV, maar ook één met een goede behandelmethode én een grote kans op volledige genezing.
‘Dat voelde als een grote opluchting want eerst was daar het idee dat ik niet ouder zou worden dan 25. Maar met de combinatie van zes chemokuren plus immuuntherapie om de drie weken, is de kans op volledige genezing groot. Ik ben nu halverwege die behandelingen. Het is pittig want ik voel me soms kotsmisselijk en ook mentaal gezien is het een grote aanslag maar gelukkig word ik hierin door mijn omgeving goed begeleid. Ook vanuit de universiteit is er alle begrip en medewerking waardoor de cijfers nog steeds goed zijn en de kans groot is dat ik geen studievertraging oploop.’
Meedoen aan de Bedumer Winterloop
Lucas is de kleinzoon van een zus van Klaes Hoekstra en was al eens tijdens een Winterloop in Bedum. Maar voor de 2026-editie probeert hij zoveel mogelijk familieleden op te trommelen om mee te wandelen. ‘Inmiddels hebben zich al zo’n tien tot vijftien lopers aangemeld en uiteraard wil ik zelf ook heel graag meedoen. In december volgt een tussentijdse scan en hopelijk heb ik in januari alle behandelingen goed doorstaan. Voor mij bestaat er de kans op volledige genezing maar dat geluk heeft niet iedereen. Reden genoeg om mee te doen.
In de omgeving van Burgum kun je prima wandelen en middels een speciaal voor mij gemaakte sponsorkaart met daarop mijn verhaal vermeld, wil ik zoveel mogelijk geld inzamelen voor allerlei onderzoeken naar kanker in het UMCG. Ik ben wat dat betreft gemotiveerder dan ooit. Want ik weet als geen ander hoe belangrijk onderzoek is.
Na mijn diagnose en het idee met de hamer gigantisch neer gemept te zijn, heb ik voor mijzelf een dagboek bijgehouden. Elk stukje sloot ik af met de zin: ‘Ik heb hier geen boodschap aan en ik kom er bovenop!’ Die boodschap houd ik mij nog steeds voor en is een grote stimulans om met de behandelingen, hoe zwaar soms ook, door te gaan om volledig te genezen. Tot ziens dus op zaterdag 7 februari 2026!’