In februari hebben we heel plotseling afscheid genomen van mijn schoonvader… Nou ja, afscheid… we werden er gewoon ineens mee geconfronteerd… Een werkelijkheid die we niet aan zagen komen. Als ik er rationeel over nadenk vind ik dit voor hem een mooi heen gaan, vredig in zijn slaap, ogenschijnlijk ontspannen. Eventuele angst en pijn is hem bespaard gebleven. Voor ons was het wel fijn geweest als we er een klein beetje op voorbereid waren, maar we hebben het niet voor het zeggen!
Wat een verschil met het afscheid van mijn schoonmoeder, zij was al jaren dementerend en heeft de laatste jaren geleefd terwijl het leek of ze er al lang niet meer was. Wat gunden we haar de rust! Wat een verschil…
Ik hoop pas op de helft van m’n leven te zijn, want ik heb het geluk dat ik van het leven kan genieten, het glas is altijd half vol (of helemaal vol…))! Lekker huis, leuke baan, de liefste man en kinderen, gezond, allerlei plannen en ga zo maar door. We genieten er ook bewust van want we weten ook dat er maar ‘iets’ hoeft te gebeuren en het leven ziet er anders uit.
Hebben we nu nog alles voor het kiezen, het kan zomaar gebeuren dat dat niet meer zo is, dat een ander de keuze voor je moet maken, of dat het simpelweg niet (meer) haalbaar is zelf te kiezen. Of dat je er niet voor mág kiezen….
Ondanks dat ik zeer positief in het leven sta, wil ik dit stuk toch gebruiken om stil te staan bij mensen die zelf geen keuzes meer kunnen of mogen maken, die het leven al een tijdje niet meer aankunnen, waarbij het leven letterlijk pijn doet, maar die er niet mee kunnen stoppen. Hoe kan het toch dat er alles aan gedaan wordt om je zo lang mogelijk in leven te houden? Zelfs wanneer je dat zelf niet meer wilt, terwijl het je bijna onmogelijk wordt gemaakt om hulp te krijgen om je leven menswaardig af te sluiten… Om afscheid te nemen…
Natuurlijk is het heel verdrietig, voor jezelf en je geliefden, maar zou je niet wat gemakkelijker voor je afscheid mogen kunnen kiezen? Blijkbaar heerst daar een taboe… Ik vind het zo ontzettend pijnlijk mensen te zien lijden, opgesloten in een lichaam wat pijn doet. Mensen die een keuze willen maken, maar daar óf jaren op moeten wachten, óf niet bij machte zijn deze hulp überhaupt in te schakelen.
Bij de wet is het verboden om mee te werken aan iemands dood. Dat is maar goed ook, anders wordt het ook een nare toestand, maar het zou ook verboden moeten zijn om mensen tot het uiterste te belemmeren zelf de keuze te maken om te sterven… Iets om over na te denken!
Dit alles komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen… zoals ik al schreef hebben we van dichtbij in korte tijd afscheid móeten nemen op verschillende manieren, tegelijk heb ik in mijn vrienden/kennissenkring lieve mensen die graag afscheid zouden wíllen nemen, of tenminste zelf de keuze zouden willen kunnen maken. We hebben het niet voor het kiezen, misschien kan daar iets in veranderen! Respect voor het leven, ook voor het einde daarvan.
Afscheid nemen bestaat niet… nog niet!