Op de een of andere manier valt het nog niet mee om mij week 23 in te werken. Neem alleen de eerste zin al. Die is wel vier keer herschreven. Iets wat mijn normaal gesproken bijna nooit overkomt. Ook mijn hoofd voelt zwaar. Niet van de fysieke hoofdpijn maar toch, helemaal vrijuit gaan alle processen daarbinnen niet.
En dan begin ik ook nog aan een epistel die ik op voorhand helemaal niet in de planning had. Maar aan de andere kant biedt het spoedje van gisteren, een interview die ik eigenlijk zelf donderdag online had willen brengen, wel weer ruimte voor een extra verhaal. Eentje die dan mooi vrijdag online kan komen.
Misschien had ik afgelopen dagen gewoon ChatGPT aan moeten zetten. Met een druk op de knop was er vast zo een gestroomlijnd verhaal uitgerold. Maar ik ben wars van dat soort dingen. En daarbij zou het, mijns inziens, een feitelijk relaas geworden zijn dat geen rekening houdt met de onderlinge verhoudingen. En dan drentelt ook nog op het moment van schrijven de hond binnen met zijn nieuwste aanwinst die zij wil laten zien. Het gaat om een botje die Zhiva in de afgelopen dagen al bijna helemaal heeft weg gekauwd.
Uiteraard kan ik die liefkozingen niet negeren. Het viel voor haar vast niet mee zijn want zijn baasjes waren maar zo een lang Hemelvaartweekend weg. Gelukkig waren daar uiteraard de goede zorgen van de buurman, maar toch. Want als ik mijn hondje mis dan zal het andersom toch vast ook wel zo zijn?
Waar we geweest zijn? Dat is een brandende vraag die u nu vast aan uzelf stelt. Wel, wij waren op ‘vriendenweekend’ nabij Hoogeveen in Zuid-West Drenthe. Ergens tussen Veeningen en De Wijk staat daar een prachtige groepsaccommodatie dat ruimte biedt aan zo’n twintig personen. Het ‘vriendenweekend’ is een traditie die geloof ik dik twintig jaar geleden ontstaan is. Ik vermoed destijds bestaande uit een vijftal stelletjes, misschien zelfs wel zes, dat het goed met elkaar kon vinden.
In de loop der jaren veranderde de samenstelling en die verandert nu nog steeds jaarlijks. De kinderen dienden zich aan. De gezinssamenstelling verandert en dus ook de dynamiek. In de loop der jaren kwam daar het nodige lief en leed bij. Nieuwe partners dienden zich aan of verdwenen. En dat maakt het er misschien niet makkelijker op. Of is het juist goed voor die dynamiek? Zelf ben ik twee jaar geleden voor het eerst een dagje langs geweest. Vorig jaar ging ik nog één dag eerder naar huis. En dit jaar maakte ik het hele gebeuren voor het eerst van A tot Z mee.
Het mooie van de groep is sowieso dat iedereen in principe zijn of haar gang kan gaan. Men laat elkaar daarin vrij en het geheel ‘zet’ zich altijd ook wel weer. Maar met zoveel verschillende mensen met ieder zijn of haar eigen wil, mening, verhaal en plaatsje binnen de groep is het soms ook wel weer lastig. Sommige hebben al jarenlang een vaste partner. Sommige zijn die helaas kwijtgeraakt met alle verdriet van dien. Nieuwe relaties bloei(d)en op.
En dan zijn daar de laatste jaren de mannen die een dagje langskomen waardoor we met zijn allen een prachtige quiz krijgen voorgeschoteld waardoor je in een nieuwe setting weer allerlei nieuwe inzichten krijgt. Dat was misschien wel de mooiste dag waarbij bijna iedereen aanwezig was. Daarna vertrokken sommigen richting Noorwegen, voor anderen lonkte een nieuwe werkdag.
Ik merk dat ik bijna op de een of andere manier gestopt was met dit verhaal. Komt vast nog door een zwaar hoofd door al die kruidenbitters tijdens die eerste nacht. Maar stoppen zou zonde zijn. Herinneringen maken en deze koesteren met die mensen om je heen die veel voor je betekenen. Dat is de insteek van dit lang weekend en dat lukte ook deze editie weer uitstekend. Van een simpele wandeling in kleiner comité naar een gezamenlijke fietstocht in de prachtige omgeving van Dwingelo.
Van een eenvoudige Chinese maaltijd tot een uitgebreid diner aan het water. Van een fanatiek potje sjoelen of kubben tot twee spannende voetbalwedstrijden op de zaterdag. Van lekker uitslapen of in elk geval een poging daartoe doen tot een rondje hardlopen zo rond een uur of zeven. En dan was er nog dat boek dat veel te mooi en te spannend was om binnen zo’n gezelschap te lezen waardoor de laatste tweehonderd bladzijden in slechts een uurtje of drie afgeraffeld werden. Eigenlijk jammer maar dat schepte ook weer ruimte.
Ik merk dat het in mijn hoofd iets helderder wordt inmiddels. Ongetwijfeld ga ik volgend jaar weer mee, als dat mag en kan natuurlijk, en zie wel weer wie er aanhaken of misschien wel zijn afgehaakt. Zoveel verschillende verhalen en persoonlijkheden maar wel met de gezamenlijke wil om er met zijn allen iets moois en unieks van te maken en dat vaak in een prachtige omgeving.
Waarbij er ruimte is voor ieder zijn of haar karakter. Waarbij het soms kan wrijven en schuren maar leidt dat vaak niet tot extra glans? Een prachtig gezegde inderdaad. De eerste plannen voor volgend jaar liggen in elk geval al weer in de week…