Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Hilde Westerdijk. Ik ben op de eerste van de laatste maand geboren, op 1 december 1961, in Huize Tavenier. Opgegroeid op een boerderij net even buiten Westeremden in de streek Vierburen, waar mijn ouders druk waren met het boerenleven op het platteland. Mijn jongere broer woont nog steeds in Westeremden.
Zelf ben ik op mijn achttiende in Wageningen op kamers gaan wonen. Daarna bracht het werk mij naar het Friese Irnsum en Schiermonnikoog. Via de stad Groningen en Eenrum, ben ik twintig jaar geleden in Usquert aan de Boermanjeweg terechtgekomen. Daar woon ik nog steeds met veel plezier.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben een happy single en de trotse moeder van twee kinderen die beiden in Groningen wonen. Joris is 25 jaar en dochter Seline bijna 22.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Westeremden, ben ik naar de HAVO in Appingedam gegaan. Ik had al vrij vroeg in de gaten, dat ik de horeca in wilde. Dit kwam doordat mijn opa en oma hun huwelijksjubileum bij familieleden vierden die een hotel hadden, Hotel Panman in Scheemda, en zeker het werk van de vrouw, die in de keuken stond, kon mij zeer bekoren. Bij hen deed ik dan ook op mijn veertiende in de zomervakantie mijn eerste werkervaring op. Toen zij voor hun werk naar Donderen verhuisden, heb ik daar ook nog een tijdje voor hen gewerkt.
Na de HAVO ging ik op mijn achttiende naar de middelbare hotelschool in Wageningen waar ik een geweldige tijd gehad heb. Voor het eerst op eigen benen en mijn eigen beslissingen maken, ik heb er veel geleerd. Ik behaalde rond mijn 22e mijn diploma en ging aan het werk. In mijn beginjaren heb ik veel verschillende werkzaamheden verricht. In de bediening, achter de receptie of bar, werk voor de sales-afdeling, ik werd er aardig allround.
Toen ik in Groningen voor een hotel werkte, kwam daar de marketing nog bij. We probeerden namelijk toeristen uit Scandinavië, die bijvoorbeeld op weg waren naar de Keukenhof, te verleiden om een tussenstop in Groningen te maken. Hier heb ik zo’n vier jaar gewerkt. Werk en stages brachten mij dus naar Friesland en ik heb op Schiermonnikoog twee seizoenen in de horeca meegedraaid. Ook een hele leuke tijd.
Zo rond mijn dertigste werd ik wat onrustig, ik wilde wel wat anders gaan doen. In de krant zag ik toen een vacature waarin veel facetten van mijn mogelijke droombaan stonden. Bij de Stadsschouwburg in Groningen zochten ze namelijk een hoofd horeca. Eentje die zich niet met het artistieke gebeuren bezig hoefde te houden maar zich puur op het horecagedeelte moest richten. Eigenlijk een baan te mooi om waar te zijn maar ik besloot te solliciteren en werd uiteindelijk zelfs aangenomen.
Ik heb er hele mooie werkjaren beleefd en kon er al mijn eerder opgedane ervaring in de horeca prima kwijt. Maar na een aantal jaren werd het toch meer van hetzelfde en wist je van te voren steeds vaker wat er gedurende de seizoenen zou gaan gebeuren. Daarbij dienden de kinderen zich aan en ik wilde graag minder gaan werken terwijl hoofd horeca een fulltime baan was. Binnen de organisatie dachten ze gelukkig met mij mee en ik kon intern voor SPOT Groningen, de organisatie achter De Oosterpoort en de Stadsschouwburg, op de commerciële afdeling van De Oosterpoort meedraaien.
Dat was rond 2000 en ik werk er nog steeds. Ik houd mij er bezig met alles wat er rond de verhuur van de vier podiazalen komt kijken. In de regel is er meer vraag dan aanbod en aan ons de taak om te zorgen dat de programmering op een goede manier geregeld wordt en de beschikbare capaciteit optimaal benut. Zowel de boekingen voor de grote artiestennamen als de uitvoering van een toneelstuk door een schoolgemeenschap met zo’n 600 tot 1.000 leerlingen worden op die manier ingepland.
Maar ook uitvoeringen van het Noord Nederlands Orkest en het Conservatorium passeren de revue en dan kan het zelfs voorkomen dat we Koninklijk bezoek krijgen. Achter de schermen moet er dan het nodige geregeld worden en dat zijn voor mij de krenten in de pap. Daarnaast hebben we onregelmatig een (grote) conferentie of een mooi bedrijfsfeest te organiseren. Ik werk tegenwoordig 32 uur per week, verdeeld over vier werkdagen. Vaak ga ik met de trein naar het werk maar ik kan ook genieten van een thuiswerkdag als het zo uitkomt. Voor mij een perfecte werkcombinatie.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik ben van plan om op mijn 65e met werken te stoppen. Bij die leeftijd heb ik een denkbeeldig piketpaaltje als eindstation geplaatst, ook al omdat ik het werken tot 67,5 jaar te lang vind duren. Ik wil graag meer tijd vrijmaken voor de dingen die nu wel eens in het gedrang komen. Ik ben namelijk ook op verschillende terreinen als vrijwilliger actief.
Zo ben ik bestuurslid van Dorpsbelangen Usquert en ik help mee met de organisatie van Monumentaal Usquert. Dit jaar ben ik voorzitter van de Rotaryclub Het Hogeland, een club die zich inzet voor goede doelen, kennisoverdracht en het onderhouden van vriendschappen onderling. Dit jaar is het goede doel Stichting Leergeld Het Hoogeland. Ze kunnen binnenkort een mooie cheque tegemoet zien.
Ook ben ik lid van de doopsgezinde kerk in Groningen. Een gemeenschap bestaande uit zo’n 150 leden waar ik mij voor de Diaconie inzet. Zo organiseren we bijvoorbeeld maandelijks de Doperse Dis, een uitgebreide maaltijd voor thuis- en daklozen. Een mooi initiatief waar ik na coronatijd als aanjager bij betrokken was.
Het contact met mijn kinderen vind ik heel belangrijk. Verder vind ik koken en het werken in de tuin leuk om te doen. En ik mag graag uit eten of op pad gaan met vrienden en vriendinnen. Samen een tentoonstelling, theater of concert bezoeken bijvoorbeeld.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik heb een superleuke tijd op de hotelschool gehad. En de geboorte van mijn kinderen mag natuurlijk niet ontbreken bij deze vraag. Ook op werkgebied heb ik mooie dingen beleefd.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn broertje toen ik zes jaar oud was. En het vroegtijdig overlijden van mijn vader toen hij op reis was in Canada. Hij mocht slechts 66 jaar worden en dit was slechts enige maanden nadat Joris was geboren. Mijn scheiding mag bij deze vraag ook niet ontbreken, dat was voor iedereen een moeilijke periode.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik kan terugkijken op een mooie jeugd in Westeremden. De boerderij bood ruimte voor een eigen pony waar ik elke woensdagmiddag en zaterdag mee naar de ponyclub ging. De stal voor de pony werd door mijn vader zelf afgetimmerd en ook de hindernissen om met de pony overheen te springen, maakten we zelf. Afkomstig uit een klein gezin en naar een kleine school gaand was de ponyclub voor mij een ideale manier om nieuwe contacten te leggen. Met sommige heb ik nu zelfs nog contact. Zie het als een soort van tweede familie.
Deze ‘rijlessen’ werden aanvankelijk in Westeremden gegeven maar op den duur moest ik met de pony naar ’t Zandt. En dan maar hopen dat ze zin had om deze hele rit van een kleine tien kilometer lopend af te leggen. Een keer bleef ze namelijk halverwege stofstijf stilstaan en moest ik onverrichte zake weer met haar terug naar huis lopen.
Op den duur kregen we een karretje die we achter de auto konden plaatsen en daardoor werd het vervoer wat makkelijker. Maar op een dag wilde de pony niet mee terug in het karretje en besloot mijn vader om zelf maar op de pony terug naar huis te gaan. Ze had schijnbaar liever een zware last op de rug dan lekker in het karretje mee naar huis te rijden.
Ook aan mijn horecatijd op Schiermonnikoog bewaar ik mooie herinneringen. Nadat het eigen werk af was, trok ik er zelf ook wel met een collega op uit. Toen we een keer in It Aude Boothûs de genuttigde drankjes af wilden rekenen, vond de uitbater dat niet nodig. We werkten hard genoeg volgens hem en hij zou onze baas wel een factuur sturen. Die factuur kwam weer bij mijn collega terecht en die schoof hem door naar de post van onze baas. Hij maakte er destijds wel een lollige opmerking over maar daarna hebben we er nooit meer iets over gehoord.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik zou na mijn pensionering meer tijd willen vrijmaken om te gaan reizen. Met de camper er op uit trekken bijvoorbeeld. De Scandinavische landen trekken maar ook Polen, Ierland en Schotland. Maar met het zonnige zuiden is ook niets mis mee. De vrijheid ervaren van het niets meer hoeven en wat van de wereld zien, daar is het mij om te doen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ongetwijfeld van bepaalde dingen. Maar weet alles maar eens van te voren. In grote lijnen is mijn leven wel oké verlopen hoor.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Bepaalde periodes in mijn leven waren lastig maar alles bij elkaar mag je wel een dikke acht noteren.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik vind het belangrijk dat kinderen op jonge leeftijd zelfredzaam zijn en vroeg zelfstandig worden. Geen enkel probleem natuurlijk dat dit proces met vallen en opstaan gepaard gaat. Die zelfredzaamheid heeft onze kinderen na onze scheiding namelijk veel gebracht en het heeft ze sterker gemaakt. Daardoor was het ook mogelijk om met ons allen de BV Huishouding rond te breien.