Onlangs hielp ik onze oudste dochter met een opdracht voor Geschiedenis. Daar waar ik het vroeger niet verder schopte dan de MAVO, zit zij inmiddels in VWO 5. Ze lijkt sprekend op mij, maar dit gedeelte zal ze wel van haar vader hebben.
De opdracht ging over de Industriële revolutie in de tweede helft van de 19e eeuw. Alsnog sorry richting meneer Bultena die mij vroeger op de MAVO in Bedum door deze stof heen liet worstelen. Ongeïnteresseerd zittend vooraan in de klas, waar ik weer een onvoldoende haalde, omdat het me gewoonweg niet interesseerde.
Maar nu op m’n 46e leek ik het opeens best interessant te vinden. Ik verdiepte me in de teksten en probeerde voor de opdracht samen met dochterlief de prachtigste volzinnen over dit onderwerp op papier te krijgen. De industriële revolutie, een ingrijpende verandering in de maatschappij. Machines namen het werk over van de ambachtelijke nijverheid.
Ik vergeleek deze revolutie met de tijd van nu. Eigenlijk zitten we nu weer in zo’n spannende omwenteling. En zitten we midden in een transitie naar een nieuw tijdperk. Tenminste zo lijkt het……
Als ik de wereld vergelijk met de tijd waarin onze oudste dochter geboren werd, dan aten we nog zonder schuldgevoel een lekker stukje vlees, werkten we gewoon nog op kantoor, de vlaggen hingen rood-wit-blauw en zaten we keurig elke zondag in de kerk. We leefden volgens de norm. De wereld was duidelijk, overzichtelijk en ogenschijnlijk veilig.
Nu moeten we ons bijna verantwoorden voor elk stukje vlees op ons bord, blijkt thuiswerken toch mogelijk, hingen de vlagen tot voorkort nog onderste boven en gaan we post-corona niet iedere zondag meer naar de kerk. De eredienst moet het opnemen tegen een ochtendje ‘rustig aan doen en we kijken wel even online mee’. Normen veranderen heel snel. De wereld is een chaos, onvoorspelbaar en ik vind dat soms best lastig.
Steeds meer mensen beseffen dat de wereld die onze voorouders hebben gecreëerd niet meer houdbaar is en dus moet veranderen. Dat het anders moet, kan en ook echt gaat. Op die T-splitsing staan wij op dit moment voortdurend. Persoonlijk hou ik graag vast aan hetgeen wat was. Dat geeft veiligheid. Het ontstaan van die nieuwe ontwikkelingen geeft zoveel meer onrust. Op allerlei gebieden op werk, school- en kerkgebied verandert er zoveel en zo snel dat het bijna niet bij te fietsen is.
Het afgelopen jaar was ik nauw betrokken bij het besluit van, toen nog, minister de Jonge, die vond dat de Kinderhartzorg gecentraliseerd moest worden in het midden van het land. Onze wereld stond op z’n kop! Toen vervolgens ook nog minister Kuipers dit besluit overnam brak de hel los!
We hadden dit natuurlijk kunnen accepteren, want normen veranderen immers. Maar dat hebben we niet gedaan. Vele gesprekken, presentaties en acties volgden. Uiteindelijk met een mooi resultaat en de kinderhartzorg zal in het noorden de komende jaren behouden blijven.
Maar ook dichter bij jou en mij staan nog meer veranderingen op stapel. Want ook moeten de scholen in het dorp centraliseren en zullen ook de kerken in deze buurt moeten gaan nadenken hoe ze in de toekomst verder willen. Het lijkt wel of op alle vlakken het ineens allemaal anders moet.
Dat maakt me wel onrustig. Moet ik nou, net als op m’n werk, op de barricade gaan staan en acties hiervoor gaan voeren? Moet ik de discussie aangaan met iedereen die er wél voor kiest om alleen maar plantaardig te eten? Moet ik nog harder gaan trekken aan de jeugd om op zondag de kerk wél te bezoeken? Ga ik strijden voor behoud van de verschillende scholen in het dorp?
De wereld verandert en we zullen wel mee moeten. Ondanks dat het me op dit moment vaak een onrustig en onveilig gevoel geeft, heb ik maar besloten de chaos te omarmen en wat meer te accepteren. Ik ga voor mezelf nieuwe handen en voeten geven aan hetgeen wat nog komt!