En net wanneer het WK in Qatar een beetje begon te leven, konden we vanuit het verre oosten weer naar huis afreizen. Geen stralende sterren voor ons dus aldaar. Wat een apotheose beleefden we vrijdagavond in de Middelstumer voetbalkantine na een zinderende slotfase tijdens de reguliere wedstrijd tegen Argentinië. Eerst moesten we met 2-0 achterkomen en toen begonnen we te pompen en te voetballen. Het werd tot onze aller verbazing maar zo 2-2, door twee keer Woutje Weghorst nog wel. Om ons vervolgens in de verlenging weer ouderwets terug te trekken.
Maar hé, geen nood, we hadden immers een jaar op die vermaledijde pingels geoefend toch? Dat zou zich deze wedstrijd uitbetalen. Maar voor 90.000 toeschouwers en miljarden mensen aan de buis gekluisterd en gevoelsmatig in de nek meehijgend is de druk toch een tikkeltje anders dan een paar strafschoppen na de training nemen.
Na twee gemiste elfmeters kon je de conclusie al wel trekken dat Messi en co dit niet meer uit handen zou geven. En wederom werden we geen wereldkampioen. En wederom waren we betrokken bij een vechtwedstrijd van jewelste waarbij de nodige kaarten werden getrokken. En waarbij na afloop bleek dat Louis van Gaal bepaald niet populair was onder de Argentijnen. Moeten we nu ons nu qua fanschap vol op de Marokkanen storten? Dat zou een sensatie zijn zeg, wanneer zij de wereldtitel zouden veroveren. Nederland 2, zo hoorde ik onlangs iemand gekscherend zeggen.
Wonden likken dus en ons maar weer richten op de competitie waarin Feyenoord bovenaan staat en FC Groningen nog net boven de streep bivakkeert. Maar eerst richten we ons binnenkort op de kerstperiode en de feestdagen. De dagen worden dagelijks nog steeds een stukje korter maar dat verandert gelukkig vanaf medio volgende week. Vanaf dan kunnen we weer vooruitkijken naar lange en zwoele zomeravonden en plakkende nachten. Maar eerst is er misschien nog wel iets met schaatsen die uit het vet moeten worden gehaald. Want Koning Winter dreigt eindelijk de macht over te nemen in het land.
Dit weekend was daar overigens nog de surpriseparty van onze overbuuf. Al weer vijftig jaren jong vanaf morgen en dat moest stiekem gevierd worden. Het werd een avond met een lach en een traan waarbij het leven gevierd werd maar waarin we ook met de neus op de feiten gedrukt werden met betrekking tot de vergankelijkheid. Dat maakte deze avond in het dorpshuis van Garsthuizen nog bijzonderder dan dat ie al was. Een mooi gebouw by the way. Zo’n optrekje zou in Middelstum ook niet misstaan.
Ik merk dat het qua inspiratie een beetje begint te stokken op het moment van schrijven. Voor volgende week heb ik voor de vaste volgers nog een terugblik op het afgelopen jaar in petto. En alle escapades in aanloop naar mijn tienjarig bestaan, daar heb ik vorige week nog in ruime mate over geschreven. Het amateurvoetbalgebeuren in en om VV Middelstum viel in meerdere opzichten in duigen, misschien hadden we ook wel iets te veel naar Nld – Argentinië gekeken.
Of ik deze week nog wat leuks op het programma heb staan? Ik ben benieuwd wat de ondernemersmeeting in De Molenberg ons precies gaat brengen. In elk geval neemt de burgemeester het woord, dat is al heel wat natuurlijk. Hij kijkt terug op zijn eerste 300 dagen in onze mooie gemeente. Ik ben benieuwd of ik nog bekende koppen tegenkom onder de ondernemersgezichten bij de netwerkborrel na die tijd. Maar netwerken is net werken natuurlijk en daar de laatste bijeenkomst van de OCC ’t Hogeland in het water viel is dit een mooie compensatie.
Verder biedt de agenda weinig spectaculairs voor de komende weken, moet ik eerlijk bekennen. Het is toewerken naar de feestdagen waarna een week volgt zonder nieuwe interviews maar nog wel met de nodige nieuwsflitsen. En dan zit er weer een bijzonder en hectisch jaar op. Kunt u het nog herinneren dat we ons vorig jaar zo rond deze tijd opmaakten voor een hernieuwde lockdown?
Man, wat een taferelen waren dat zeg waarbij een gezamenlijke kerstviering met grotere groepen wederom in het water viel. Dat is de grootste winst van dit jaar, dat we het coronaspook behoorlijk in hebben kunnen dammen. Maar toen moest Poetin zo nodig Oekraïne binnenvallen en hadden we nieuwe poppen aan het dansen. Never a dull moment dus op Moeder Aarde. Wat zou 2023 voor ons in petto hebben?