Ik spreek Willem Vos vlak voordat hij een paar dagen naar Ierland afreist. Daar woont namelijk zijn jongste zoon terwijl zijn oudste zoon in Den Haag terechtgekomen is. Letterlijk en figuurlijk uitgevlogen dus en deze globetrotters hebben beiden al veel van de wereld gezien. ‘En dat gaf ons als ouders de kans om het nodige af te reizen en overal wat van mee te pikken. Soms zelfs tot Australië en Canada aan toe.’ Misschien dat Willem juist wel door deze (reis)ervaringen zich nog meer geroepen voelt om zich in te zetten voor het lot van allerlei vluchtelingen die in Winsum en omgeving zijn neergestreken.
Pensioen
‘Maar dat kan qua tijd ook prima hoor want ik ben sinds 1 april van dit jaar op 64-jarige leeftijd met pensioen gegaan. En dat na een dienstverband van 45 jaar bij de politie. De langste periode van mijn werktijd ben ik als centralist op de meldkamer bezig geweest. De laatste jaren heb ik als planner de personeelsroosters rondgemaakt. En juist door die laatste vaardigheden werd ik door mijn vriend Bert de Vries, met wie ik veel heb samengewerkt binnen vv Winsum, benaderd om mij in te zetten voor de Oekraïense vluchtelingen die in Winsum en omstreken zijn neergestreken. Om alles rond te krijgen, vereist veel planning- en organisatorische vaardigheden en die heb ik in mijn werkleven wel opgedaan.’
Dit doet hij samen met zijn kameraad en oud-buurman Simon Vellinga, de man die hem in 1984 benaderde om lid te worden van Viboa toen Willem in Winsum kwam te wonen. Voorheen woonde Vos in Schildwolde waar hij jarenlang bij SGV voetbalde. De club waar hij ook de nodige vrijwilligerstaken voor verrichtte.
‘Ik voetbal nu overigens nog steeds. En wel bij het 45+ team en daarbij hebben we een vriendenteam, ‘Alles Okay’ genaamd. Elke woensdagavond duiken we de sporthal in om daar 3 tegen 3 of 4 tegen 4 te spelen. Hier beleef ik nog steeds veel plezier aan. Naast het voetballen mag ik graag fietsen en wandelen en ik trek er regelmatig met mijn vrouw een paar dagen op uit. Dat is ook de reden dat ik het bestuurs- en commissiewerk heb stopgezet want ik wil niet meer aan een rooster gebonden zijn.’
Oekraïners bij de vv Winsum
‘Doordat ik mij bij de ‘vluchtelingenopvangclub’ aansloot, kwamen we bij de mensen thuis die gevluchte Oekraïners in huis hadden opgevangen. ‘Is er ook de mogelijkheid dat ze bij vv Winsum kunnen voetballen?’, was destijds een veel gehoorde vraag. Zeker in de tijd dat ze nog niet direct naar school konden, was het heel belangrijk dat ze een uitlaatklep zouden hebben en waar kan dat nu beter dan bij een grote sportvereniging? Alleen bleek dat veel potentiële spelertjes door hun vlucht geen sportspullen meer hadden. Dus heb ik eerst maar even contact gezocht met voorzitter Breukelman en dankzij de club en Sporthuis Winsum hun inspanningen was dat binnen de kortste keren geregeld. Inclusief twintig paar voetbalschoenen!’
Het viel Willem op dat de spelers, eentje kwam zelfs uit Oldehove, heel snel door de groep werden opgenomen. Ook de jeugdtrainers gingen er op een prima manier mee om. Iets waar de gepensioneerde politieman erg van kan genieten. ‘In de twintig jaar dat ik jeugdleider ben geweest heb ik de nodige spelers onder mijn hoede gehad. Juist voor die spelers die om wat voor reden dan ook buiten de boot dreigden te vallen, had ik een zwak. Ik vind het dankbaar werk om ze bij de voetbalclub onder te brengen.’
Opvang Afghanen en toekomstplannen.
Binnenkort zullen op het oude Wetra-veld van Viboa zo’n 250 vluchtelingen uit Afghanistan worden opgevangen. Men is momenteel druk bezig om de voorzieningen in orde te maken zodat ze hier op 1 september gehuisvest kunnen worden. Om ook die groep mensen bij vv Winsum te betrekken, wil Vos graag een helpende hand bieden.
‘Dat hoeft niet perse op het voetbalveld zelf te zijn hoor. Ook in de kantine kunnen er allerlei activiteiten gedaan worden. We gaan van te voren inventariseren waar zoal belangstelling voor is. En misschien volgt er daarna wel een project om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt of mensen die werkzaam zijn bij een sociale werkplek binnen de club te integreren.’
‘Als er binnen een organisatie losse eindjes zitten en het mij leuk lijkt om mee te helpen om dit op te lossen dan pak ik graag dingen aan. Dat deed ik vroeger bijvoorbeeld als voorzitter van het jeugdbestuur en als algemeen bestuurslid in het hoofdbestuur. Maar ook voor kortstondige projecten zet ik mij graag in. Zo kijk ik met veel plezier terug op mijn vrijwilligerstaken tijdens de fusie van de jeugdafdelingen van Viboa en Hunsingo. Dit is eigenlijk zonder wanklank gerealiseerd. Momenteel heb ik het nog steeds druk met kantinediensten draaien en de kantine schoonhouden.’
‘Of ik een beetje het sociale geweten van vv Winsum ben? Dat zal ik van mijzelf nooit zeggen en dat is te veel eer hoor. Maar ik vind wel dat de voetbalclub voor iedereen toegankelijk moet zijn. Ongeacht je afkomst of financiële omstandigheden. Daar zal ik mij altijd hard voor blijven maken!’