We leven in een gehaaste wereld. Vroeger ging alles veel rustiger, gemoedelijker. Vroeger was alles beter denk je wel eens, maar dat is maar zeer de vraag. Tegenwoordig moet alles snel, snel. Snel Bert, vertel snel. 24-uurseconomie, nog meer winst, nog sneller, tempobeurs, een (over)verhitte economie. Stress, overspannenheid. Dus moet je je ontspannen. Onthaasten zoals dat tegenwoordig zo mooi heet. Dit kan op verschillende manieren. Thuiskomend van het werk, een flesje bier opentrekken, voeten op het bankje, het zapapparaat binnen handbereik, puutje chips, lekker sigaretje op zijn tijd. En dan….. cholesterolverhoging, verhoogde bloeddruk, stress, zorgen…. Nee, dan kunnen we beter gaan sporten, toch?
Alleen sporten of toch maar in teamverband? Ach, de maatschappij individualiseert zich steeds verder dus toch maar een teamsport. Voetballen, bijvoorbeeld bij de V.V. Middelstum, lijkt allicht een aardige oplossing. Maar wat bespeurt onze razende reporter hier? Zo maar wat frustraties die mij de laatste tijd (of is het van alle tijden?) ter ore komen: Blessurestress/gele en/of rode kaartenstress/scheidsrechtersstress/trainingsstress/trainingsopkomststress/het uitblijven van puntenstress/de betere ploeg zijn, volop kansen krijgen maar toch weer schlemielig verliezenstress/bankstress (niet aan te bevelen!)/te weinig of te veel spelersstress/niet genoeg kwaliteitstress/op welke avond moet er geklaverjast worden stress.
En dan heb ik het alleen nog maar over de stress en frustraties van de spelers. Voeg daarbij nog eens de arbitrale triostress/de begeleidingsstress/toeschouwersstress enz. enz.. Zoveel stress en ellende, zo’n voetbalclub moet toch leeglopen, nietwaar? Hoe paradoxaal, het tegendeel is waar. Waarom gaan al die mensen in vredesnaam nog voetballen?
Misschien zit het antwoord wel in het antwoord dat Erwin Koeman gaf op de vraag: wie of wat zal je straks het meest missen? Koeman: ‘Ik denk de wedstrijden op zich niet eens zo. Maar wel de sfeer op het trainingsveld en in de kleedkamer. Je bent altijd met de groep. Je lacht met elkaar, je huilt met elkaar…..’ Verdraaid ja, je moet toch ergens een plaats of mensen hebben waar je je stress en frustraties kwijtkunt, of waar je gewoon dom kunt kwalmen. Dat moet het zijn.
Misschien moeten we wel het credo van de dit jaar 50-jaar bestaande GEO overnemen. Ik citeer: “Niet de prestaties, maar de binding staat bij ons voorop. Of GEO 1 nou kampioen wordt of degradeert, zal iedereen bij wijze van spreken een zorg zijn. Bij ons is het gelukkig nog zo dat de voetbalclub, net als de school, de spil is waarom het allemaal draait in het dorp”. Dit komt uit de mond van voorzitter Top van de jubilerende vereniging. Gelukkig zijn inmiddels alle degradatiezorgen binnen de vereniging verdwenen zodat we allemaal weer opgelucht kunnen adem halen….
De redactie