(Voorwoord voor het Middelstummer voetbalclubblad over het fenomeen nieuwjaarsloop)
Redactioneel
Je ziet soms wel eens van die fascinerende beelden van sporters die helemaal kapot zijn. Ze hebben een waas voor de ogen en storten bijna in elkaar als ze de finishlijn gepasseerd zijn. De wielrenner Erik Breukink was hier altijd een sprekend voorbeeld van. Met zijn hele gezicht onder het snot en het speeksel zag hij er na een tijdrit bijvoorbeeld uitgewoond uit. Hij had alles gegeven. Voetballers gaan zelden of nooit zo kapot. In een wedstrijd zit je wel eens stuk maar het komt toch maar zelden voor dat ze je van het veld af moeten dragen.
Daarom is voor alle voetballers van onze vereniging de nieuwjaarsloop uitgevonden. Ook hier kun je je natuurlijk sparen maar wanneer het startschot klinkt wil toch niemand afgaan en wordt alles gegeven. Het tempo in de ’98-editie lag direct al moordend hoog en hoewel je weet dat het niet goed voor je is ga toch je met dit hoge tempo mee. Bij de vijver achter Van Kleef voel je al een benauwd gevoel op de borst en spuug je de eerste klodders speeksel het gras in. Dan moet je nog een kilometer of vier.
Halverwege het parcours schreeuwen je longen om zuurstof en gilt het lichaam om rust. Maar je geest sleept je voort en stijgt boven het lichaam uit. Want je wilt immers niet afgaan en je voelt je te trots om je te laten passeren. Is dit nu karakter of wil je gewoon wel eens een echte kerel zijn? Op het eind volgt dan ook nog zo’n tempoverhoging die je wel moet volgen want wanneer je achterom kijkt zie je dat de concurrentie met rasse schreden nadert.
Tweede plaatsen tellen niet in topsport, een vijfde plaats al helemaal niet maar toch gaf het mij een heel voldaan gevoel toen ik gebroken de finishlijn passeerde. Het zal af en toe wel een keer goed zijn om je pokkeltje eens flink pijn te doen maar toch ben ik blij dat de nieuwjaarsloop maar een keer per jaar gehouden wordt en wat ben ik blij dat ik op voetballen zit. Maar volgend jaar ga ik weer kapot, zeker weten!
Na die tijd volgt dan de nieuwjaarsreceptie. Voorzitter Schollema heeft het vocale vermogen om je trots te laten voelen op je clubje. Bijna 300 leden, een historisch getal voor onze voetbalclub. Wij zijn net de Tros, één grote familie. Laten wij ons allen ook in ’98 in zetten om er weer een geweldig jaar van te maken waar de gezelligheid en saamhorigheid vanaf spat, dan volgen de sportieve prestaties vanzelf wel!