(Afscheidswoorden voor mijn meester Jan Zuidhof die met pensioen ging)
HERINNERINGEN AAN MEESTER ZUIDHOF
Het moest er ooit van komen maar nu het zover is, is het bijna onwerkelijk. Ik moest het eerst zwart wit op papier voor mij zien in de Ommelander Courant om het te geloven. Het einde van meester Zuidhof als meester. En dat na een dienstverband van ruim 40 jaar. En van die ruime 40 jaar ervaring heb ik ook nog 2 jaar mogen profiteren. Misschien heeft het mij wel gevormd tot wat ik nu ben en of dat positief is moet u zelf maar invullen……
Forever Young. Ik weet nog heel goed dat ik dit op het schoolbord schreef toen u uw 38e verjaardag vierde. U reageerde aangenaam verrast maar dat kwam waarschijnlijk door mijn vlekkeloze Engels. Dit is inmiddels al weer bijna 25 jaar geleden en toen was ik dus nog maar 10 jaar. Waar blijft de tijd? Toentertijd ging dat ten koste van een normale lesdag en dus was het de hele dag feest waarbij ook Tjitske nog langs kwam met enige versnaperingen. Een quiz middels een zelfgemaakte installatie waarachter 3 man konden zitten en waarbij een lampje ging branden als je als eerste op de knop drukte staat mij ook nog bij van die dag.
Daar ik toch ongeveer 17 jaar onderwijs heb genoten (de kleuterschool niet meegerekend) heb ik vele leraren gehad en ik mag wel zeggen dat u een bijzonder geval was. Onvergetelijk was dat wij altijd in de rij moesten staan voordat wij de klas binnen mochten na een pauze. U kwam dan met gestrekte linkerhand de rij inspecteren (in de rechterhand steevast een kopje koffie) en wee degene die contact maakte met die gevreesde linkerhand. Jacco Fraanje had altijd wel coördinatieproblemen en dus pakte u hem regelmatig bij zijn oortje. ‘Kom jij maar even mee, kereltje’, was dan de geëigende zinsnede.
Wat ik ook nooit meer zal vergeten was het schrijven met de vulpen waar we in de derde klas mee mochten beginnen. Helaas viel zo’n pen nog wel eens op de grond, uiteraard zonder dat hier van opzet sprake was. Je mocht hem dan niet zomaar oppakken, nee, eerst de vinger omhoog en dan half smekend vragen of je hem weer terug mocht pakken. Dit mocht dan 2 keer gebeuren maar bij de 3e x was het gebeurd en dan kon je hem inleveren om daarna dapper verder te mogen schrijven met de ouderwetse potlood. Deze schande is mij ook 1 x ten deel gevallen en dat heeft dus een blijvende indruk gemaakt.
Was het dan alleen maar kommer en kwel? Zeer zeker niet. Want wat kon u mooi vertellen. Ik wist alleen de verhalen niet helemaal meer maar toen ik in de OC las over de Romeinse tijd en de 80-jarige oorlog kwamen oude herinneringen weer boven. Wessel Steendam attendeerde mij nog op de Snuf de hond verhalen. Die vond ik zo mooi dat in toen de hele serie gekregen / gekocht heb.
Verder begonnen we elke morgen met versjes zingen want u had er zo’n mooie orgel staan. Ook Ronnie Medema’s favoriet ‘Eens als de bazuinen klinken’ mocht niet ontbreken en deze topnummer werd later bij Lammert de Graaff op de MAVO ook vaak gezongen.
Ook een hoogtepunt waren de gymlessen hoewel nauwelijks verrassend te noemen want 9 van de 10 keer speelden wij slagbal maar het bleef boeiend. U met pen en papier als scheidsrechter er bij om de telling bij te houden. Zes matten, een slagman, een gooier, 4 honkmannen en nog wat veldvulling en het werd weer een geslaagde morgen.
Irritant was wel dat we zelden of nooit op tijd begonnen want u had meestal ’s morgens wel inspiratie tijdens het lesgeven dus werd het gauw half tien, kwart voor tien dat we begonnen terwijl dit eigenlijk kwart over negen had moeten zijn! Raar eigenlijk dat zulke details je bijblijven. Volgens mij kregen wij bij u ook voor het eerst huiswerk mee. Provincie plaatsen uit het hoofd leren of Europese hoofdsteden.
Later kruisten onze wegen zich ook nog weer. Uw jongste telg Edje kwam op 6-jarige leeftijd op voetballen en dus gingen jullie vaak mee naar uitwedstrijden. Edje was altijd kolderiek om naar te kijken als keeper met kousen tot over zijn knieën en een shirt tot aan zijn voeten. En hij kon ook kwaad worden zoals ook een keer bleek tijdens een toernooi in Duitsland. Daar hebt u nog flink tegen hem moeten praten om hem weer tussen de palen te krijgen. Dat rooie Peter ook een afstammeling van u was is ook al zo’n verrassing. Wat kon en kan die man praten. Beide dochters waren wat rustiger en hebben derhalve wat meer van jullie meegekregen?!
In de loop van de jaren werd de afstand dus wat kleiner en begonnen we wat meer te tutoyeren. Jan Orgel en Truus Trompet heb ik wel eens geschreven in een voorwoord van het clubblad en wie had dat vroeger gedacht dat ik dat ooit nog eens zou durven schrijven?!
Maar hoe moet dat nu verder vraag ik mij wel eens af. Want wie leert onze jeugd (die inderdaad al mondiger, drukker en brutaler dreigt te worden) de ouderwetse normen en waarden als respect, eerbied voor gezag, luisteren en discipline? Wie het weet mag het zeggen. Wanneer ik onze groot leider Jan Peter Balkenende hoor praten dan denk ik wel eens dat hij bij u in de klas heeft gezeten. Ernst Hirsch Ballin, Piet Hein Donner, Jan Zuidhof wat een pracht rijtje.
Maar aan alles komt dus een eind. Het ga u goed. Geniet van uw (klein)kinderen, van uw vrouw en van uw vrije tijd. En ik denk dat de maatschappij ongetwijfeld nog wel eens een beroep op u gaat doen. Zelf denk ik nog wel eens met weemoed terug naar de jaren 1980-1982. Een onbezorgde tijd waarin ik veel geleerd heb.
Dank voor alle lesjaren.
Bert Koster
Leerling Wicher Zitsemaschool, 1978-1984
Klas Jan Zuidhof 1980-1982
Middelstum, 04 juli 2007