Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Tjaakje Grietje Dijkema-Danhof zo luidt mijn volledige naam, roepnaam Tjarda. Ik ben op 28 april 1958 geboren in Westernieland als een na oudste van in totaal zeven kinderen. Tussen de oudste en de jongste zit achttien jaar verschil. Mijn broers en zussen wonen in Westernieland, Loppersum en Winsum maar ook in Friesland en Den Haag. Pa was vrachtwagenchauffeur en werkte met zijn twee vrijgezelle broers op de boerderij van zijn ouders en moeder regelde het drukke huishouden. Zij leeft overigens nog steeds, is 91 jaar en woont in Winsum.
Toen ik achttien was, ging ik op kamers wonen in de stad. Na getrouwd te zijn, woonden Dirk en ik eerst op de boerderij van zijn ouders in Crangeweer net buiten Stedum maar in 1980 verhuisden we naar de Singel. Sinds 1984 wonen we met veel plezier al weer dik veertig jaar aan de Lellensterweg in Stedum.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1979 getrouwd met de oorspronkelijk uit Sint-Annen afkomstige maar in Stedum getogen boerenzoon Dirk Dijkema. We leerden elkaar anderhalf jaar eerder kennen tijdens een CPJ-toneel-/feestavond in Ten Boer. Ik woonde destijds in Groningen en ging met een vriendin mee en het was direct raak tussen ons ondanks het leeftijdsverschil van vijf jaar.
Dit huwelijk heeft ons drie zoons en een dochter geschonken. Henk diende zich aan toen we nog op de boerderij woonden en dat was in 1980. Hij woont nu met zijn partner in het Brabantse Sprang-Capelle. Janita is in 1982 geboren en woont met haar met haar man in Bedum. Siebrand kwam in 1986 op de wereld en drie jaar later werd Jaap geboren. Zij wonen allebei met hun partners in Middelstum.
Wij zijn de trotse opa en oma van zeven kleinkinderen, in leeftijd variërend van drie tot elf jaar oud. Maandag is onze vaste oppasdag maar tussendoor vangen we de kleinkinderen ook af en toe wel op. Met veel plezier hoor, het is echt een verrijking van ons leven.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Pieterburen, ging in naar de MAVO in Rasquert waar ik op zestienjarige leeftijd mijn diploma behaalde. Op de MAVO kwam ik erachter dat ik graag de zorg in wilde maar eerst volgde een tussenjaar in een vormingsklas in Groningen in de huishoudelijke richting. Daarna ben ik nog een jaar administratief werk voor de Vereniging van Bakkersbedrijven gaan doen om vervolgens op achttienjarige leeftijd met een opleiding tot verpleegkundige te starten.
Ik combineerde werken en leren in het UMCG in Groningen, toen nog Academisch Ziekenhuis geheten, en vond het werk leuk om te doen. Toch lukte het eindelijk na 2,5 jaar niet om de opleiding af te ronden en dat betekende ook automatisch dat ik niet in het ziekenhuis kon blijven. Ik heb toen nog anderhalf jaar in een verzorgingstehuis in Groningen gewerkt maar daar ben ik na ons trouwen mee gestopt en daarna dienden zich al snel de kinderen aan.
Begin jaren negentig ben ik weer begonnen met werken. Eerst als alfahulp in het huishoudelijk werk hier in het dorp zelf. Maar via TSN werd ik opgenomen in het huishoudelijk team. Tijdens een vergadering zag ik papieren op tafel liggen met daarin opgenomen informatie over de opleiding tot verzorgende ig. Ik was direct verkocht en heel enthousiast om de driejarige opleiding te gaan volgen. Vanuit de opleiding zagen ze ook wel dat ik heel gemotiveerd was om hiervoor te slagen, ze gaven dan ook aan niet om mij heen te kunnen.
En zo keerde ik rond mijn veertigste terug in de schoolbanken. Een drukke tijd brak aan want ik moest anderhalve dag per week naar school en kreeg werkweken van 24 uur die ik combineerde met de zorg voor de kinderen. Dirk was immers vaak op de boerderij aan het werk. Ik slaagde met vlag en wimpel en mocht nu voor TSN-thuiszorg ook allerlei medisch-technische handelingen verrichten. Ik kwam door de hele gemeente Loppersum en genoot met volle teugen van het werk.
Dit deed ik totdat TSN zijn aanleunwoningen afstootte en men vanuit het Wiemersheerd in Loppersum zelf de zorg overnam. En zo ging ik voor dit verzorgingstehuis de extramurale zorg in, oftewel de bewoners van de aanleunwoningen bij langs. In die tijd ben ik nog voorzitter van de personeelsvereniging geweest. Het was in de periode dat de marktwerking in de zorg steeds verder toenam. Extramurale zorg werd toen Thuiszorg Fivelland. We gingen de zorg leveren door de hele gemeente. Later werd Thuiszorg Fivelland Zonnehuis Thuis.
Toen ik bij Fivelland werkte, volgde ik ook allerlei aanvullende cursussen waardoor ik stagiaires mocht begeleiden. Dat vond ik heel leuk om te doen, het moeten er in de loop der jaren tientallen geweest zijn. Al met al heb ik deze verzorgende werkzaamheden bijna 25 jaar met veel plezier uit mogen voeren. Toen de kleinkinderen zich aandienden, ben ik het werken af gaan bouwen. Eerst naar 20 uur en op het eind naar 15 uur in de week. Al met al ben ik gestopt toen ik dik 65 jaar oud was.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Van verveling is nooit sprake geweest. Dirk had de boerderij acht jaar eerder verkocht en zat al een tijdje thuis. We trekken er regelmatig met de camper opuit maar blijven nooit langer dan twee weken weg. Op vakantie gaan is prachtig maar weer naar huis gaan nog mooier.
Voor de Zonnebloem ben ik zowel in september 2024 en 2025 een weekje met de MPS Zonnebloem-vakantieboot mee geweest als zorgvrijwilliger. Tot 2017 was ik namelijk vrijwilliger bij de Zonnebloem, afdeling Loppersum. De laatste vier jaar organiseerde ik als bestuurslid allerlei activiteiten.
Ik ben bestuurlijk wel meer actief geweest. Zo hebben Dirk en ik beiden in Stedum op volleybal gezeten en ik was een aantal jaren penningmeester en algemeen bestuurslid binnen het volleybalbestuur. Voor de kerk regelde ik de kindernevendienst en ik zat voor school in de medezeggenschapsraad. Ook gaf ik EHBO-lessen aan de kinderen van groep 8. Tegenwoordig bezoek ik voor de kerk nog enige oudere mensen in Stedum.
Waar ook veel tijd in gaat zitten is onze grote tuin. Ik mag graag tuinieren en doe dat samen met Dirk. Ik heb altijd wel nieuwe tuinplannen en in goed overleg worden die dan doorgevoerd. Tijdens speciale openingsdagen van de molen in Loppersum bak ik pannenkoeken en sinds vorig jaar ben ik vrijwilliger geworden in Wiemersheerd. Wanneer er activiteiten zijn in de grote huiskamerzaal dan ben ik er af en toe bij en help mee met koffie schenken en het halen en wegbrengen van de bewoners. En zo vliegen de weken voorbij.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De geboorte van de kinderen en de kleinkinderen, dat steekt er bovenuit. En ik kijk met veel plezier terug op onze trouwdag. Het officiële gedeelte vond plaats in het gemeentehuis van Eenrum en ons feest was achter de kerk in Stedum, in het Trefcentrum. Dat feest heeft ons destijds 1.200 gulden gekost, kom daar nu nog maar eens om.
En de dieptepunten?
Bij Dirk is twee keer kanker geconstateerd. Zeker de eerste keer in 1991 was dit met vier kleine kinderen heel ingrijpend. Toen werd er maagkanker geconstateerd en men heeft zijn maag verwijderd. Drie jaar geleden werd Dirk zijn zicht steeds minder en bleek dat hij de ziekte van Hodgkin had, oftewel lymfeklierkanker. Gelukkig gaat het nu weer helemaal goed met hem.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In mijn tijd als stagebegeider mocht ik eens een jongen uit Armenië begeleiden die met zijn moeder naar Nederland gevlucht was. Het bleek dat hij heel mooi kon zingen en hij heeft ook wel eens in het Wiemersheerd gezongen. Na zijn zorgdiploma gehaald te hebben, is hij later naar het conservatorium in Amsterstam gegaan.
Uiteindelijk is hij in Hamburg professional singer geworden en daarbij ook nog eens vocalcoach. Dat weet ik omdat ik hem nog steeds volg op Facebook. In de coronatijd keerde hij tijdelijk terug in de zorg en zo heeft hij toch nog wat aan zijn zorgdiploma gehad. Mijn motto is niet voor niets dat een zorgdiploma altijd van pas kan komen.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
We zijn in het verleden vaak naar Frankrijk geweest met vakantie en ook ooit eens naar Amerika. Maar dat was eens maar nooit meer, zeker nu Trump daar aan de macht is. Het maken van verre reizen heeft voor ons geen meerwaarde mee. Gezond blijven met elkaar en ons gezin, dat is voor nu het allerbelangrijkste.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik zou het niet weten. Ik heb bij mijn weten nergens spijt van gehad.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat moet een hoog cijfer worden, mag ik een negen geven? We hebben niets te klagen en hebben alles wat ons hartje begeerd!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik denk dat we alle relevante zaken voor dit verhaal wel besproken hebben. Bij de hoogtepunten moet eigenlijk nog wel even komen te staan dat ik mijn diploma verzorgende ig gehaald heb. Dat is toch wel iets waar ik trots op ben, dat ik die behaalde in de tijd dat de kinderen nog jong waren.