Tjarco, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Sinds mijn bijdrage aan de vluggertjesrubriek weet je natuurlijk alles al van me. Dat ik mijn hele leven in Bedum woon en hier nooit meer weg wil bijvoorbeeld. Dat ik 49 jaar ben en samenwoon met Laura. Ik werk als schilder bij Groefsema Schilders.
De zaak die ooit opgericht is door mijn opa, daarna overgenomen werd door mijn vader en een oom en tegenwoordig runt mijn broer het schildersbedrijf. Daarbij heb ik ook nog een 0-urencontract in de gehandicaptenzorg als groepsbegeleider in de Hamsterborg in Middelstum. Ik mag graag voetballen en reis veel.
Welke landen staan de komende half jaar op het programma om te bezoeken?
De laatste jaren pak ik vaak die landen mee waar ik nog nooit geweest ben. Voor de komende maanden, van november tot en met maart ongeveer, staan de nodige Afrikaanse landen op het programma. Dit zijn Liberia, Sierra Leone, Guinee, Guinee Bissau, Turkmanistan, Somalië, Djibouti, Tsjaad, Kameroen, Gabon en Equatoriaal Guinee.
Elf landen in totaal en vaak blijf ik maximaal een week in een nieuw land hangen. Dan richt ik mij of op een heel mooi gebied, een bijzondere waterval of een mooie stad. Wanneer ik denk dat er echt veel te zien en te ontdekken valt dan blijf ik langer maar het maximaal aantal weken is dan drie.
In Nieuw-Zeeland ben ik bijvoorbeeld al tien keer geweest en in Thailand vijftien keer. De Dominicaanse Republiek is bijvoorbeeld zo’n indrukwekkend mooi land dat je het er met gemak wel drie weken volhoudt.
Waar komt die reisliefde eigenlijk vandaan?
Toen ik in 2002 afstudeerde als sociaal pedagogisch hulpverlener op het HBO in Groningen, tegenwoordig heet de studie social work en deze studie wordt aan de Hanze gegeven, ben ik direct gaan reizen en dat beviel zo goed dat ik in totaal elf maanden onderweg was. Later ben ik nog een keer zeven maanden op pad geweest. Je ging naar huis om geld te verdienen en dan vertrok je weer.
Op den duur krijg je een partner en ga je je settelen en wordt het reizen wel wat minder. Maar Laura gaat de laatste jaren vaak mee op vakantie maar is minder flexibel qua werk. Vaak ga ik alleen naar de landen waar ik nog nooit geweest ben en gaat zij mee naar de meer gangbare vakantielanden. We wisselen het in de wintermaanden vaak wat af. Ik begin vaak alleen, dan gaan we samen, dan ga ik weer alleen en dan weer samen.
Hoeveel landen heb je inmiddels bezocht?
Als ik de elf Afrikaanse landen gehad heb dan heb ik in een kleine 25 jaar 180 landen bezocht in totaal. Toen ik enige jaren geleden een keer begon te tellen zat ik op 140. Toen ontstond ook het idee om alle landen van de wereld te bezoeken.
De meeste landen zijn heel toegankelijk en makkelijk bereikbaar maar in sommige landen kom je niet zo makkelijk in natuurlijk en andere vragen veel voorbereiding zoals het regelen van een visum en een geschikte gids om je veilig door het land te leiden.
Eigenlijk is mij maar één land tegengevallen om te bezoeken, voor de rest was er in elk land altijd wel wat moois te zien of te ontdekken. Wel is het zo dat ik vroeger vaker op de bonnefooi weg ging. Tegenwoordig bereid ik een reis beter voor maar dat heeft ook met de toegankelijkheid te maken en het feit dat ik zelf wat kieskeuriger ben geworden over waar ik wil overnachten.
Dus zo rond 2031, 2032 heb je alle landen van de wereld wel bezocht?
Dat is wel het streven inderdaad en ik ben aardig op weg. Na deze winterperiode zit ik dus op 180 en dan heb ik nog zo’n dertien te gaan. Daar zitten zeker wel uitdagingen bij. In Sudan en Jemen woeden oorlogen en is voedselgebrek, Noord-Korea is natuurlijk een heel gesloten land, Haïti kom je ook niet zo maar in en Congo kampt met een Ebola-epidemie.
Maar vaak is het wel zo, hoe moeilijker het wordt om een land binnen te komen hoe groter de uitdaging maar ook de zin om er toch heen te gaan. In Afghanistan kom je ook niet zo maar binnen maar toch is het mij wel gelukt om daar enige tijd rond te reizen. Je komt er bijna geen vrouw tegen natuurlijk en als je ze al tegenkomt dan gesluierd. Meisjes mogen daar tot hun twaalfde naar school.
Je gaat natuurlijk met de nodige vooroordelen en verwachtingen naar zo’n land maar toch maakte de – vaak mannelijke inderdaad – bevolking op mij een supervriendelijke, geïnteresseerde en gastvrije indruk. Dat gold zelfs voor de Taliban-strijders waar ik een enkele keer een kort praatje mee maakte bij een visumcontrole wanneer je een nieuw gebied introk.
Daar zaten vast prachtige landen bij en wat maakt een land nu zo mooi of bijzonder?
Dat kan hem in verschillende dingen zitten. Tuvalu in de Stille Oceaan is bijvoorbeeld een land waar jaarlijks maar een paar honderd toeristen komen. Twee keer per week landt er een vliegtuig op een stuk grond die normaal als sportveld gebruikt wordt. Als er weer een vliegtuig aankomt dan wordt dat veldje leeggemaakt en kan het vliegtuig veilig landen.
Soms zijn landen zo mooi en bijzonder omdat je je mening op een positieve manier moet bijstellen. Dat geldt bijvoorbeeld voor Irak en Syrië en dat heeft ook weer met de gastvrijheid en vriendelijkheid van de bevolking te maken. Laura is bijvoorbeeld mee geweest naar Iran en was van te voren best wel zenuwachtig. Maar als je je houdt aan de gangbare tradities – een hoofddoekje op en niet uitdagend gekleed – dan valt het allemaal best wel mee. Dat gold dus ook voor mijn reis door Afghanistan. Eigenlijk heb ik mij op al mijn reizen nooit echt onveilig gevoeld.
Waar wonen de leukste en aardigste mensen?
Over Iran hebben we het net gehad, de inwoners zijn heel oprecht en geïnteresseerd. En dan heb je nog de Cook Eilanden in de Stille Oceaan in de buurt van Hawaï. Als je er landt met het vliegtuig dan staan ze op het vliegveld al muziek te maken. Deze mensen zijn altijd blij en vriendelijk. Ze lachen veel en zingen en dansen vaak. Dat is heel mooi en bijzonder om mee te maken. Dan word je vanzelf blij.
Kun je het reizen een beetje combineren met je werk?
Dat gaat natuurlijk in goed overleg. Het drukke schilderwerk qua buitenklussen vindt in de maanden vanaf april tot en met oktober plaats en die doen mijn broer en ik in de meeste gevallen met ons tweeën. De binnenklussen van november tot en met maart kan hij vervolgens prima in zijn eentje aan.
En in de Hamsterborg heb ik dus een 0-urencontract. Ik kan van te voren aangeven wanneer ik kan werken en dat is inderdaad in bepaalde maanden meer dan in de wintermaanden. Maar ook dat gaat in goed overleg natuurlijk.
Het is vermoedelijk ook best wel een dure hobby, vandaar de dubbele baan?
Wat mij betreft is het een kwestie van keuzes maken. Zelf heb ik geen auto, ik ga bijna altijd met de fiets naar het werk in Middelstum. Een enkele keer kan ik de auto van mijn vriendin gebruiken. We wonen in Bedum niet in een grote woning en ik heb verder weinig comfort nodig om mij thuis prettig te voelen.
Een grote spaarpot heb ik ook niet, ik leef in het nu en probeer nu te genieten. Vergoedingen, NAM-vergoedingen bijvoorbeeld, gebruik ik weer om te reizen. En in het buitenland kun je het natuurlijk zo gek maken als je zelf wilt. Het is een kwestie van gerichte keuzes maken en doen wat je gelukkig maakt.
Als ik je vraag naar je reishoogte- en dieptepunten tot dusver, wat is dan het antwoord?
Afghanistan vond ik prachtig en indrukwekkend, net als Bhutan. De Cook eilanden, de Dominicaanse Republiek en de Malediven hebben prachtige stranden. De cultuur in Papua Nieuw Guinee, Kiribati en Tuvalu is erg bijzonder. Nieuw Zeeland heeft prachtige natuur. Maar Nederland vind ik ook erg mooi.
Dieptepunten heb ik heel weinig gehad. Ik heb mij maar één keer echt onveilig gevoeld, zie hiervoor de volgende vraag. Maar ik heb ook nog maar één keer een vlucht gemist en één keer een doorstart gehad. Wel hadden we op de Salomon Eilanden zes dagen last van hevige regenbuien waardoor we noodgedwongen in ons hotel moesten blijven. Verschrikkelijk natuurlijk maar het hoort er ook bij. De hoogtepunten overheersen zeker hoor.
Heb je nog leuke of bijzondere reisanekdotes?
In Afghanistan beleefde ik een keer een angstig moment. Ik was in een hotel aan het bellen met het thuisfront en noemde in het gesprek een paar keer de Taliban. Niet veel later werd er op de deur geklopt. Ik dacht dat ze nieuwe handdoeken kwamen brengen en deed open. Maar voor de deur stonden een paar kwade mannen en ik hoorde een paar keer de term Taliban vallen.
Mijn gids was er niet bij en ik begreep maar niet waar ze het toch over hadden. Maar met de nodige hand- en armbewegingen kreeg ik ze toch weer rustig en op den duur kon ik opgelucht de deur sluiten. Dat was dan wel weer een hoogtepunt. Maar toen heb ik mij toch afgevraagd wat ik nog in het land deed en ben eerder vertrokken.
Nog tijd voor andere hobby’s?
Ik mag graag met mijn vrienden op stap gaan, we doen regelmatig de stad Groningen aan. En ik mag nog steeds graag voetballen en wel op vrijdagavond tijdens het 7×7 voetbal op een half veld. Vroeger was ik keeper en ik ben zelfs nog voor de jeugd van de BV Veendam gescout en kreeg een contract voor het tweede elftal.
Bij CVVB ben ik eerst begonnen als keeper en later als speler in het zesde. Ik ging steeds een elftal hoger spelen en heb zelfs nog even met het eerste meegedaan in de bekerwedstrijd tegen ONS Sneek. Daarna kreeg het reizen mij te pakken en ging ik lager voetballer.
Waar staat Tjarco Groefsema al reizend over tien jaar?
Ik wil eerst graag alle landen afvinken en ga daarna gerichte keuzes maken. Ik ben een liefhebber van de brutalistische architectuur die je doorgaans in de Oostbloklanden vindt en wil ook nog graag bepaalde voetbalstadions bezoeken.
Het stadion van Boca Juniors in Argentinië heb ik bijvoorbeeld al bezocht en ook die van River Plate. Maar het mooie stadion in de bergen in Mexico waar het Nederlands elftal tijdens het WK nog een wedstrijd speelde, zou ik graag nog een keer willen bezoeken. Ook Iran, enige berggebieden in Pakistan en sommige Chinese steden staan nog op mijn verlanglijstje.
Wil je verder nog iets kwijt?
Ik ontmoet steeds vaker mensen die een sabbatical inlassen of na hun studie eerst gaan reizen maar het zijn er maar weinig die het zo lang volhouden als ik. Dat kind in mij dat op zoek is naar avontuur is er nog steeds wel een beetje. Al die mooie reizen hebben mijn leven verrijkt en daarvoor ben ik blij en dankbaar.
Maar we hebben het goed hoor, hier in Nederland. Er wordt wat afgeklaagd maar tegen die mensen zou ik willen zeggen, ga eens een paar weken naar Afrika, dan praat je wel anders. Groningen, Bedum, het Hogeland, het is hier fantastisch. Maar toch verheug ik mij op vrijdag 30 oktober, dan begint het hele reiscircus weer….