Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Theodora Margaretha Jensma-Lietmeijer, roepnaam Dora. Ik ben op 24 november 1960 geboren in Uithuizen als oudste van drie kinderen. Mijn zus Ciska woont in het gehucht Valom net achter Uithuizen en Jan, van Lietmeijer Tweewielers, woont ook in Uithuizen. Mijn vader was vroeger bouwvakker en hield zich vooral bezig met het voegwerk. Maar hij was een allround vakman die ook kon timmeren en metselen. Moeder runde het huishouden.
Op mijn vierde zijn we als gezin naar de Oude Dijk in Uithuizen verhuisd en daar heb ik tot mijn 27e gewoond. Daarna ging ik met Goffe op de boerderij in Hefswal wonen. Die boerderij hebben we verkocht en toen hebben we eerst wat rondgekeken. Uiteindelijk zijn we in 2021 aan de Bedumerweg in Onderdendam terechtgekomen, net buiten het dorp. Hier stond niets meer, we hebben er een nieuw huis laten bouwen en genieten nu met volle teugen van het mooie en ruime uitzicht.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1988 getrouwd met de oorspronkelijk uit Hefswal afkomstige Goffe Jensma. We zaten samen op de MAVO in Uithuizen en soms zelfs samen in één klas, tijdens scheikunde bijvoorbeeld. Het heeft wel een tijdje geduurd voordat de vonk oversloeg maar op den duur was het raak.
We hebben een zoon en een dochter gekregen. In 1992 werd Laurens Jan geboren. Hij woont nu samen met zijn partner tijdelijk in Winsum omdat hun huis in Wirdum versterkt wordt. In 1995 diende Willemieke zich aan. Zij woont met haar man in Roodeschool. Onze kleinzoon Joris is tien maanden en al een echte handenbindertje. Kleinkind twee is op komst.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Uithuizen, ging ik in hetzelfde dorp naar de MAVO. Ik wilde de verpleging in en daarvoor een net nieuw gestarte dagopleiding in Hoogeveen gaan volgen maar mijn moeder vond mij hiervoor te jong en zag mij zelfs in de goot belanden als ik hierheen zou gaan. Ik koos dan ook voor de MBO-opleiding apothersassistente in Groningen.
Het was een tweejarige opleiding maar ik heb er drie jaar over gedaan omdat ik door zenuwen twee keer gezakt ben voor mijn examens. Voor het kleinste foutje werd je al gestraft en daarbij moest je dus de nodige medische termen en Latijnse namen kennen. Tijdens onze eerste praktijkles moesten we poeders maken en toen ik de Latijnse naam van aspirines hoorde, zonk de moed mij eerst in de schoenen.
Maar ik het dus uiteindelijk gehaald en er was voor mij werk genoeg. Ik begon mij apotheker Diephuis in de stad in de Moesstraat en vond het direct leuk werk. Niet alleen door het klantcontact maar ook door het zorgvuldig werken en het uitzoeken en controleren. Je hebt wat dat betreft als apothekersassistente de nodige verantwoordelijkheid.
Ik was negentien jaar toen ik in 1980 bij Diephuis begon en heb er tot 1987 gewerkt. Toen was ik toe aan een nieuwe uitdaging en ik kon bij apotheek Kamphuis in Bedum terecht na een tip van apotheekassistent Jur Huizenga. Toen Laurens Jan zich in februari 1992 aandiende, dacht ik eerst dat ik wat langer thuis zou blijven want ook op de boerderij was immers werk genoeg.
Maar in september van hetzelfde jaar kwam daar de vraag van dokter Smit uit Warffum of ik niet voor hem wilde komen werken. Nella, een collega waar ik in Groningen al mee had samengewerkt, tipte hem omdat ze ook wel eens een dagje vrij wilde hebben. Ik ben er begonnen met één dag in de week maar het ging direct al weer zo mooi dat dit er al snel meer werden.
De praktijk van Smit werd na tien jaar overgenomen door Bob Meijer en Nella en ik bleven bij hem werken. Daar kreeg ik echter na enige jaren onenigheid met een collega en toen ik een vacature bij Reimert in Uithuizen zag, heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer een sollicitatiebrief geschreven. Ik werd aangenomen maar dat was uiteindelijk niet zo’n succes en na drie jaar nam ik zelf ontslag en werd invalkracht in praktijken in Warffum en Appingedam.
Wat dat betreft heb ik in die tijd in heel veel praktijken in de regio gewerkt, bijvoorbeeld in Uithuizermeeden, Usquert en Loppersum. De laatste twaalf werkjaren was ik weer in vaste dienst en wel bij dokter Booi in Loppersum. Het werk werd echter wel steeds gecompliceerder, zeker wanneer bepaalde medicijnen niet meer voorradig waren en er vervangende medicijnen moesten worden gezocht die ook nog eens door het ziekenfonds werden vergoed.
De kans om fouten te maken werd steeds groter en zo wilde ik mijn carrière niet beëindigen. Daarbij waren het lange werkdagen van negen uur per dag die je veelal staand doorbracht en de praktijk werd ook qua medewerkers steeds groter. Ik was eerder al van drie naar twee werkdagen gegaan en stopte in september 2024 met werken.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Door in oktober en november zes weken lang een prachtige vakantie door Australië en Nieuw-Zeeland te maken, was de overgang heel goed te handelen. Sowieso heb ik mij tot dusver nooit verveeld. Ik mag graag boeken lezen en wandelen maar vaak komt het er niet van. Ik ben bijvoorbeeld nog steeds lid van Vrouwen van nu in Roodeschool waar ik tot februari van dit jaar voorzitter was. Ik zit nog wel in een commissie en doe bijvoorbeeld in aanloop naar kerst wel wat voorbereidingen voor het bloemschikken.
Ook zit ik voor de Verzoamelstee in Onderdendam in een werkgroep. Elke donderdagmorgen komen we bij elkaar en daarvoor moet ook een invulling worden geregeld. De ene keer komt er een spreker langs of we hebben een uitje. Vaak zijn er wel meer dan twintig man aanwezig op zo’n ochtend. Qua noaberschap zit het wel goed in Onderdendam en dat wordt vanuit de Verzoamelstee door een aparte werkgroep zeker gestimuleerd.
Vorig jaar was ik nog tijdelijk invalkracht in Usquert en keerde ik even terug naar mijn oude werkroots. Ik mag graag tuinieren, ben lid van een leeskring – we houden ook wel boekbesprekingen – en ben contactpersoon van mijn 87-jarige moeder die in een verpleeghuis in Delfzijl woont. Daar gaan we regelmatig heen en zo vliegen de weken voorbij. Zeker omdat we tussendoor ook wel mooie vakanties boeken.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat betreft eigenlijk mijn hele leven wel. Maar de geboorte van de kinderen en onze kleinzoon was natuurlijk extra bijzonder. Willemieke is vorig jaar getrouwd en we beleefden een prachtige bruiloft met alles erop en eraan onder prachtige weersomstandigheden bij Pieter op de boerderij. Een dag met een gouden randje dus. Ook hebben we hele mooie vakanties mogen beleven, bijvoorbeeld in Noorwegen en IJsland.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn schoonouders die 76 en 80 jaar werden. Mijn vader is op 90-jarige leeftijd overleden maar was er toen ook wel klaar mee en dat is dan toch anders. Ik had mijn schoonouders graag nog wat extra jaren gegund.
Toen de boerderij verkocht werd, moesten ook de koeien weg en dat was ook wel een dingetje want met sommige beesten had je toch wel een speciale band opgebouwd. Die kwamen dan even langs om hun snoet in je handen te drukken en dezelfde koeien kwamen altijd als laatste de stal in. Toen het vee wegging, deed mij dat dus wel wat.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Toen we nog op de boerderij woonden was er vooral op zondags vaak wat met de koeien aan de hand. Zo is er bijvoorbeeld eens een heel koppel jongvee uitgebroken, vermoedelijk waren ze geschrokken door een zwaar onweer. Na lang zoeken vonden we ze uiteindelijk een paar kilometer verderop bij de dijk.
Ze waren moe en bezweet maar gingen wel zo weer met ons mee. Zo beleefden we wel vaker wat op zondag, bijvoorbeeld door ziekte, en wanneer er eens iets kapot ging dan gebeurde dat ook vaak op deze dag, heel bijzonder eigenlijk.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
We zouden graag nog een keer naar Patagonië in Zuid-Argentinië willen gaan, dit is een ruig en mythisch natuurgebied en omdat we zo genoten hebben in Noorwegen en IJsland, lijkt ons dit heel mooi. De tip kwam van onze zoon die met zijn vriendin een motortocht van een half jaar gemaakt hebben door Zuid-Amerika, onder andere door dit gebied. Zij zijn beiden wel van het avontuur inderdaad.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Met spijt schiet je niets op. Maar als ik alles terug zou kunnen draaien, zou ik misschien wel voor een eigen drogisterij zijn gegaan. Of een eigen meubelzaak of een galerie. Maar ook nu ben ik dik tevreden hoor.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Wel een dikke acht in elk geval en misschien ook wel een cijfer dichtbij de negen. We hebben alles wat ons hartje begeerd.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Dat kan kort maar krachtig: pluk de dag! Stel de dingen die je nog graag zou willen doen niet uit maar pak ze nu mee. Wij proberen van elke dag die ons gegeven is te genieten!