Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Elizabeth Klaziena de Winter – Wiltjer. Ik ben op 29 mei 1958 ‘op wonderolie’ geboren aan de Schaapweg in Warffum. De huisarts gaf tijdens zijn rondgang namelijk aan dat hij er een paar dagen niet was en dat terwijl mijn moeder ‘op knapp’n stond’. Hoe moest dat nou toch? De huisarts heeft haar toen ’s ochtends ‘wonderolie’ laten drinken en ’s avonds werd ik geboren. Geen flauw idee om wat voor middel het ging maar het heeft wel geholpen.
Mijn vader was in de zomer bouwvakker en verbouwde in de winterperiode spruiten. Daarvoor huurde hij een stukje grond. Toen we later naar Oostervalge verhuisden, ik was toen vier, had hij wat grond om het huis voor zijn dieren. Mijn moeder runde het huishouden. Ik had drie broers waarvan de jongste helaas al overleden is. De andere broers wonen in Appingedam en Kolhol.
Ik ben in 1978 naar de Geertruida Alberdastraat in Middelstum verhuisd. Jullie woonden toen nog niet naast ons, dat gebeurde een jaar later. In de weken ervoor woonden we beurtelings nog bij mijn en Piet zijn ouders in. In 1985 zijn we naar de Ploegersweg verhuisd. Daar wonen we nu al weer 41 jaar met veel plezier.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 19 mei 1978 getrouwd met de oorspronkelijk uit Fraamklap afkomstige en drie jaar oudere Piet de Winter. We hebben elkaar op een schoolfeest leren kennen. Piet zat op de LTS in Uithuizen en ik op de MAVO. Mijn vriendin, die op de huishoudschool zat, nodigde mij uit en zo heb ik Piet beter leren kennen.
Het was toen direct raak tussen ons. Ik was nog maar dertien en Piet zestien. Piet was ook kameraad met een broer van mij en was al eerder bij ons thuis geweest. We hebben een zoon en een dochter gekregen en drie kleinkinderen, twee jongens en een meisje.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Warffum, volgde de MAVO in Uithuizen. Ik wist vroeger nooit wat te worden maar wel dat ik na het behalen van mijn diploma op zestienjarige leeftijd niet verder wilde leren. Ik zag een vacature staan waarin ze een kantinemedewerkster zochten voor de drafbaan in het Stadspark. Maar Piet gaf mij de tip om eerst eens met Vast Banket te bellen, dat was ja veel dichterbij.
Ik geloof dat ik Uilke Vast aan de lijn kreeg en het gesprek verliep zo goed dat ik direct de week erop al kon beginnen. Het bedrijf zat toen nog aan de Trekweg in Middelstum en men bakte de producten ook aan de Dorpsweg in Westerwijtwerd. In Middelstum werden de eierkoeken en kokoskransen gemaakt en in Westerwijtwerd produceerde men spijsbroodjes en banketproducten.
In mijn beginjaren reed ik op mijn brommertje op en neer vanaf Warffum maar dat veranderde toen ik op achttienjarige leeftijd mijn rijbewijs behaalde. Wanneer we naar Westerwijtwerd moesten, reed Frouk of Thea Vast ons daarheen. We pakten de koeken eerst nog met blaasmachientjes in waardoor de zakjes met lucht geopend werden.
Vanaf midden jarig zeventig kregen we een geautomatiseerde inpakmachine, toen ging het inpakken een stuk sneller. Alvorens we de kokoskransjes in konden pakken, moesten we deze eerst losschudden van het ouwelpapier. Ik werkte er in mijn beginjaren vijf dagen in de week en we bleven als personeel soms ook op het bedrijf eten wanneer mevrouw Vast een pan snert klaar had gemaakt. We waren toen met zo’n tien tot vijftien medewerkers, later werd dat een veelvoud natuurlijk.
Toen de kinderen kwamen, ben ik eerst gestopt met werken. Zo rond 1986 werd ik tijdens de banketdrukte gebeld of ik niet weer mee wilde helpen en ik ben toen via het uitzendbureau voor ze gaan werken. In 1989 kreeg ik vervolgens een vast contract. Ik heb in mijn jonge jaren ook nog een boekhoudkundig diploma gehaald en deed later nog een cursus medische terminologie en medische secretaresse om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten.
Die diploma’s heb ik echter nooit nodig gehad want ik bleef voor Vast Banket werken, ook na de diverse overnames. In de inpakafdeling heb ik wel bij alle lijnen gewerkt. Ik pakte dus eierkoeken, kokoskransen, korstproducten, cakes enz. in en dat drie dagen in de week. Toen ik er weer begon te werken, was het bedrijf al naar de Pompsterweg verhuisd.
Door nieuwe machines aan te schaffen werd de productiesnelheid verhoogd en het inpakken vergemakkelijkt. Een bijzondere tijd was de eierkoekenhype door de Sonja Bakker-boeken. Toen werden de eierkoeken zelfs zeven dagen per week dag en nacht geproduceerd om maar aan de grote vraag te kunnen voldoen.
Al met al heb ik in twee periodes zo’n veertig jaar voor het bedrijf gewerkt, bijna altijd met veel plezier. In de beginjaren was het allemaal wel wat gemoedelijker maar nog steeds heb ik contact met oude inpakcollega’s waarmee ik af en toe wel eens ga lunchen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik ben uiteindelijk in december 2024 met werken gestopt toen ik door een reorganisatie ontslagen werd. Officieel moest ik nog een half jaar langer doorwerken maar het was goed zo. Ik ben al die veertig jaar nooit met tegenzin naar het werk gegaan maar het thuiszitten bevalt prima hoor.
Ik wandel veel, vaak met een vriendin, en samen hebben we onlangs nog de Tocht om de Noord gelopen. Wij deden de tocht van 25 kilometer langs het Oldambtmeer. Met Piet fiets ik veel en af en toe haak en brei ik nog wat en ik lees ook wel Groninger boeken. Ook puzzel ik graag, kruiswoordraadsels en cryptogrammen zijn mijn favoriete puzzels.
Daarbij ben ik vrijwilliger geworden in het Hippolytushoes, Ab en Klazien hebben mij hiervoor gevraagd. Tijdens activiteiten help ik mee in de bediening of ik sta achter de bar. Heel leuk werk om te doen. Piet en ik zijn enige jaren geleden ook lid geworden van de Historische Vereniging in Middelstum met mooie uitstapjes tot gevolg, onder andere naar Westerbork. Wanneer Piet naar het ziekenhuis moet dan ga ik met hem mee en zo vliegen de dagen voorbij.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Naast de geboorte van de kinderen en kleinkinderen, kijk ik ook met veel plezier terug op onze trouwdag. Deze vond plaats in Warffum en Goos de Boer, bekend van RTV Noord, zijn vader heeft ons nog gehuwd. Het gezellige feest vond plaats in de kroeg van Berend Dorenbos.
En de dieptepunten?
Mijn vader werd op 59-jarige leeftijd ziek en overleed snel daarna. Mijn moeder was in haar laatste jaren dement en is op 81-jarige leeftijd overleden. Ook mijn schoonmoeder is op den duur dement geworden. Maar wat mij het meest aangegrepen heeft, is het overlijden van mijn broer Pieter op 34-jarige leeftijd.
Hij trouwde op 13 september 2002. ‘Zou je dat nu wel doen, trouwen op de dertiende?’, vroeg mijn moeder nog aan hem. ‘Jazeker, geen probleem want dertien is mijn geluksgetal’, zo antwoordde hij. Het is dan natuurlijk wrang om te moeten constateren dat hij een half jaar later op 13 april 2003 overleden is aan een hartstilstand. Net nadat hij zijn dochtertje van één jaar oud op bed bracht. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik wel even aan hem denk.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In 1977 zijn Piet en ik maar liefst zes weken naar Canada geweest om daar op familiebezoek te gaan. We zouden ook Amerika aandoen maar dat is er bij gebleven. We waren namelijk nog maar net twee dagen in Canada toen Piet zijn enkelbanden scheurde. En dat door een onschuldige sprong over een bloemenperkje in een park.
We hebben in Canada nog wel veel kunnen zien en een dag voor vertrek mocht het gips er weer af. ‘Go home and wash your feet, it smells like hell!’, zo luidde het advies dat de arts ons meegaf. Terug in Nederland bleek het allemaal nog niet hersteld te zijn en moest Piet weer voor acht weken in het gips.
In 2000 hebben we de reis naar Amerika toch nog gemaakt met mijn collega Carla en haar man Koos. We zijn in Florida begonnen, hebben Cape Canavaral aangedaan maar ook Key West vlakbij Cuba. The Everglades was ook geweldig, daar hebben we de nodige krokodillen gezien. In Memphis hebben we een bezoek gebracht aan Graceland maar ook aan Tupperloo waar we het kleine huisje bezochten waar Elvis Presley geboren is. Al met al een prachtige trip van drie weken.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
We kijken met veel plezier terug op wat we tot nu toe gedaan hebben. Zo zijn we bijvoorbeeld ook nog een week naar Zweden op vakantie geweest. Voor nu is het lekker om op dezelfde manier zo door te gaan. Piet mag bijvoorbeeld graag vissen, hij is vandaag ook weer op pad.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik heb geen spijt van de dingen die ik gedaan heb.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat moet een ruime voldoende zijn, noteer maar een acht. We zijn gelukkig zo en kunnen ons nog best zelfstandig redden.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik zou het zo niet weten. Wel ben ik van de gezelligheid en die zoeken we dan ook graag op.