Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Desiree van Randen – Meijer. Ik ben op twee december 1961 geboren op een boerderij aan de Electraweg in Oldehove. Mijn ouders waren beiden actief in het bedrijf en ik hielp mee waar het kon. Op zestienjarige leeftijd was ik het eerste meisje dat haar trekkerrijbewijs haalde. Ik heb nog een jongere broer van zestig jaar. Hij heeft de boerderij overgenomen en is hierdoor de vierde generatie Meijer die deze boerderij in Oldehove in eigendom heeft.
Op mijn elfde verhuisden we naar Ens. Dat vond ik maar niets en ik heb nog gevraagd of ik niet bij mijn oma kon blijven wonen maar daar wilden mijn ouders natuurlijk niet aan. In het nabijgelegen Bant ben ik op den duur gaan samenwonen en op mijn 32e verhuisden Schelte en ik naar een grote boerderij in Saaksum waar genoeg ruimte was voor onze paarden. In 2020 zijn we naar Kloosterburen verhuisd. Ik dacht dat ik Saaksum vreselijk zou gaan missen maar dat viel uiteindelijk mee. We wonen hier geweldig en doen volop mee met activiteiten in het dorp.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1989, na zes jaar samenwonen, getrouwd met de oorspronkelijk uit Kollumerzwaag afkomstige Schelte van Randen. Ik heb hem leren kennen op een carnavalsfeest in Emmeloord, het was direct raak. Dat was overigens ook de laatste keer dat hij met mij mee geweest is naar carnaval want hij moet er niets van hebben.
We hebben drie kinderen gekregen. Wietse werd in 1991 geboren en woont samen met Maj-Britt in Groningen. Drie jaar later diende de tweeling zich aan. Anne woont samen met Gio in Leens en Nieke woont samen met Pieter in Ulrum. We zijn de trotse opa en oma van vier kleinkinderen waar we veel op passen. Twee jongens en twee meisjes, de oudste is zeven en de jongste twee. Hun namen zijn Mart, Milou, Tessa en Sem.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik heb tot en met groep zeven op de lagere school in Oldehove gezeten, het laatste lagere schooljaar was in Ens. Ik wist al op mijn derde dat ik juf wilde worden. Ik was namelijk altijd aan het ‘schooltje spelen’ en mijn kamer lag vol met schriften. Na de lagere school ben ik eerst twee jaar naar de HAVO gegaan om vervolgens te switchen naar de MAVO waar ik mijn diploma behaalde.
Daarna kon ik naar de KLOS in Meppel, de Kleuterleidster Opleidingsschool. Een opleiding van vier jaar waarin je in de eerste drie jaar werd klaargestoomd als kleuterleidster en door het vierde Edoka-jaar les mocht geven op de hele basisschool.
Ik ben begonnen op De Zevensprong in Emmeloord waar we werkten in stamgroepen volgens het Jenaplan-onderwijs dat is opgericht door de Duitse pedagoog Peter Petersen. Een in die tijd nieuw onderwijstype dat mij erg aansprak. Ontdekkend leren lezen en schrijven en heel veel samenwerken en samen spelen.
Ik ben er begonnen als kleuterleidster maar toen ik zelf kinderen kreeg, koos ik voor de bovenbouw. Ook na onze verhuizing naar Saaksum, reed ik nog twee dagen per week naar Emmeloord om daar les te geven. Een teken dat het mij daar erg goed naar de zin ging. In 1996 kreeg ik één dag voor de zomervakantie de vraag of ik niet les wilde gaan geven op de OBS Lydinge in Leens. Dat was natuurlijk veel dichterbij voor mij, echter zat ik wel met een opzegtermijn van twee maanden maar dat hebben ze bij mijn oude school prima opgelost.
In Leens gaf ik les aan de groepen drie, vier en vijf op twintig verschillende niveaus. Maar dat schakelen was ik wel gewend en daarbij werkten ze daar met dag- en weektaken. Ook werd ik invalkracht op mijn oude school, de OBS Jan Bierma in Oldehove, waar onze zoon al heen ging. Ik kon onze beide meiden van drie meenemen, daar deden ze niet moeilijk over. Na een fusie met de christelijke lagere school De Wingerd ontstond De Humstee en daar kon ik meer uren krijgen en ik heb de school in Leens toen opgezegd.
Op mijn veertigste maakte ik in 2001 een carrièreswitch. Toen ik bij een bezoek aan de dierenarts aangaf dat ik wel eens iets anders wilde dan alleen maar voor de klas staan, bood hij mij een baan als dierenartsassistente aan. Ik kon intern wel een opleiding krijgen en een dagje meedraaien in zijn praktijk in Leek. Na die dag was ik om maar ik bleef wel op de vrijdag voor de klas staan.
Drie dagen in de week werkte ik van 13.00 tot 19.30 uur als dierenartsassistente en doordat Schelte nacht- of ochtenddiensten draaide, hoefden we bijna nooit oppas te regelen voor onze eigen kinderen. Ik genoot van de diversiteit die het werk in deze combinatie met zich meebracht en mocht bijvoorbeeld ook assisteren tijdens operaties. De praktijk werd groter en na dertien jaar vond ik het eigenlijk welletjes en koos weer volledig voor het onderwijs.
Daarnaast werd ik paardrijlesinstructrice in Kloosterburen en jurylid voor de KNHS. Ik heb zelf jarenlang actief paard gereden inclusief de nodige breuken maar die ontstonden altijd door andermans paarden. Nog steeds geef ik privétrainingen, bijvoorbeeld clinics aan brandweerkorpsen in de omgeving. Erg leuk om te doen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Op mijn zestigste ben ik gestopt met het voor de klas staan. Niet omdat ik het niet meer leuk vond maar omdat de kleinkinderen zich aandienden en ik graag op ze wilde passen. Waar Schelte het werk miste toen hij stopte bij de politie en weer aan de slag ging als brugwachter, kwam er bij mij het nodige vrijwilligerswerk op mijn pad.
Je hoort wel eens vaker dat pensionado’s het drukker hebben dan ooit maar in mijn geval klopt dat ook wel wat tot propvolle maar ook heel leuke dagen leidt. Zo ben ik sinds drie jaar voorzitter van Dorpsbelangen Kloosterburen na eerst vicevoorzitter te zijn geweest. Mijn buurvrouw nam mij mee naar de Katholieke Vrouwen Gilde hier in het dorp en ook hier ben ik voorzitter geworden.
Ook neem ik deel aan de Regiovisie Platform Marnedorpen, een platform dat zich bezighoudt met wonen, werken, mobiliteit en energie. Berend ter Horst, Pieter Boneschansker en Herbert Schouten waren hier de kartrekkers maar sinds januari ben ik voorzitter geworden. Daarnaast pas ik dus regelmatig op de kleinkinderen. Wanneer Schelte en ik er opuit willen dan is het eerst een kwestie van de agenda ’s trekken.
We hebben sinds 2015 een huisje op Ameland waar we regelmatig heengaan en ook trekken we er af en toe met de camper op uit. In februari ga ik altijd met m’n vriendin naar Gran Canaria, lekker de zon opzoeken inderdaad. En zo vliegen de weken echt voorbij.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Toen de kinderen geboren werden en dat we nu opa en oma zijn van vier prachtige kleinkinderen. We genieten ook erg van onze vakantiewoning op Ameland waar we beiden vaak heen gaan. De aankoop hiervan, nog in de goedkope tijd, was achteraf een gouden greep. Maar eigenlijk probeer ik van elke dag een hoogtepunt te maken door positief in het leven te staan.
En de dieptepunten?
Mensen die jong komen te overlijden, iets wat ik op school helaas een paar keer heb meegemaakt. Dat voelt zo oneerlijk.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Het les geven aan je eigen kinderen is natuurlijk bijzonder. Ik wilde onze zoon niet voortrekken ten opzichte van de andere kinderen maar daardoor vond hij dat ik vaak strenger was voor hem dan voor de rest van zijn klasgenoten. En onze dochters noemden mij altijd ‘juf mama’ in de klas.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Een paar weken naar Zuid-Afrika of naar Australië gaan, dat lijkt mij nog wel wat. Daarbij zeg ik altijd dat ik honderd wil worden. Nee, mijn ouders hebben dat niet gered. Mijn vader is 86 geworden en mijn moeder 83. Ik sta positief in het leven en ga veel met jonge mensen om. Dat houdt mijzelf ook jong.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Als ik het leven over zou mogen doen, had ik vast weer hetzelfde gedaan. Ik heb nergens spijt van dus.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Mag je een tien geven? Het moet in elk geval een cijfer dichtbij de tien zijn. Het is hoe jezelf in het leven staat natuurlijk. Je moet er zelf wat van maken.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik ben van jongs af aan een paardenmeisje en had op mijn derde al een eigen pony waar ik vaak op reed. Mijn ouders fokten Friese paarden, vandaar. Daarmee gingen ze ook wel op het ijs en de paarden werden gebruikt tijdens het traditionele ringsteken. Zelf was ik actief in de dressuursport. Tegenwoordig ben ik heel blij met onze blonde labrador Buddy.
Als ik de lezers nog een tip mag meegeven dan is die eigenlijk heel simpel: geniet van elke dag! En ik zou graag het vrijwilligerswerk willen promoten. Want zonder vrijwilligers functioneert een dorpsgemeenschap niet optimaal.