Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Bernhard Johan Bolhuis, dat is mijn volledige naam. Roepnaam Bert. Ik ben op 14 december 1957 geboren aan de Boerdamsterweg in Middelstum als jongste van vijf kinderen. Mijn oudste zuster woont in Appingedam, we verschillen tien jaar qua leeftijd, en mijn twee broers en nog een zus in Middelstum. Ik kom uit een arbeidersgezin. Mijn vader was vroeger wegenbouwer en kabellegger en mijn moeder runde het huishouden.
Ik heb in Middelstum ook nog aan de Kwekerstraat, Vlaslaan en de Coendersweg gewoond. We waren destijds op zoek naar een huis met meer slaapkamers zodat ik een eigen kantoorruimte kon krijgen en die huizen waren in Middelstum schaars.
Gezien het werk en schoolgaande kinderen, lag Bedum voor de hand om te gaan wonen en het duurde niet lang voordat we daar in 1996 aan de Ommelanderdrift een huis vonden. Door het hardlopen, kende ik ook al veel mensen in Bedum. We wonen hier inmiddels dertig jaar met veel plezier.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1985 getrouwd met de vijf jaar jongere Annemiek Boer. Zij komt oorspronkelijk uit Rottum maar is in Kantens opgegroeid. We hebben elkaar leren kennen, hoe kan het ook anders, in discotheek 538 in Uithuizen. Daar was het al vrij snel raak tussen ons.
We hebben samen twee dochters gekregen. In 1987 is Tessa geboren. Zij woont in Haren, is fysiotherapeute en geeft ook les aan de Hanze. Twee jaar later diende Norma zich aan. Zij woont nu ook weer in Bedum na jarenlang in Ankeveen te hebben gewoond. Norma is verzorgende ig. We zijn de trotse opa en oma van vier kleinkinderen, beide kinderen hebben een zoon en een dochter gekregen, in leeftijd variërend van vier tot negen jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ging ik naar de MAVO in Middelstum. Heel vroeger had ik bedacht dat ik graag meester wilde worden, dat leek mij een leuk beroep. Maar na de MAVO volgde de MEAO in Groningen. Daar gingen veel meer jongens uit Middelstum heen zoals Henk Medema, Jan Linstra en Henk Hoeksema. Ik koos voor de commerciële richting en behaalde op negentienjarige leeftijd mijn diploma.
Ik wilde niet verder leren maar aan het werk en dat lukte prima toen ik in de zomervakantie een vacature zag. Bij Lijnco in Groningen zochten ze namelijk een calculator. Mijn eerste sollicitatiebrief die ik daarheen stuurde was direct raak. Ik ben daar dus begonnen als calculator maar groeide al vrij snel door naar de functie van commercieel medewerker op de binnendienst. Al met al heb ik negentien jaar met veel plezier bij Lijnco gewerkt. Ik zeg wel eens dat ik daar ben geworden, zoals ik nu nog steeds ben.
Het bedrijf ging echter failliet maar maakte wel een doorstart. Van 550 medewerkers ging men terug naar 75. Ik behoorde tot de uitverkorenen die kon blijven maar omdat het zo’n onrustige periode was, besloot ik te solliciteren naar de functie van vertegenwoordiger bij Shell Oliecentrum Noord Nederland. Ik had direct een goede klik met de directeur en gezamenlijk spraken we af dat ik eerst nog enige maanden bij Lijnco in dienst zou blijven en na de zomervakantie voor Shell zou gaan werken.
Ook daar beleefde ik twaalf jaar lang een prima tijd. Ik werkte in de drie noordelijke provincies en kwam als vertegenwoordiger bij veel transportbedrijven over de vloer. Ik heb wel eens gezegd dat ik in mijn hele werkcarrière nog geen vijf dagen met tegenzin aan het werk ben geweest en dat kwam mede door de fijne collega’s waar ik mee samen mocht werken.
Na twaalf jaar was ik ergens ook wel weer toe aan wat anders en toen Jacob Hamersma, de toenmalige eigenaar van ODN in Bedum, mij polste of ik vertegenwoordiger voor zijn bedrijf wilde worden, hapte ik toe. Het verhaal wordt misschien eentonig maar ook bij ODN beleefde ik een geweldige werktijd, Jacob was altijd goed voor zijn personeel en als vertegenwoordiger had ik een gevarieerde baan waarbij ik eerst veelal bij transportbedrijven en garages langsging en later kwam daar de landbouwsector bij, ook weer in de drie noordelijke provincies.
Al met al heb ik dus in 48 jaar voor drie verschillende bazen gewerkt. Ik had wel eerder kunnen stoppen met werken maar ik beleefde er zoveel plezier aan dat ik tot mijn pensionering door ben gegaan.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Eigenlijk was ik na mijn pensionering direct wel aan mijn nieuwe leventje gewend, ik vond het heerlijk. Rond half acht uit bed, twee kranten doornemen en naar het journaal kijken en dan in de zomermaanden naar de tuinbouw, waar ik op mijn eigen stukje groenten en aardappelen verbouw, of lekker hardlopen.
Dat hardlopen doe ik al vanaf mijn 34e. In totaal heb ik 22 marathons gelopen. De snelste was die van Hamburg, die liep ik destijds in 3 uur en 31 minuten. De mooiste was die van Wenen, een prachtige stad, of Kopenhagen door de relaxte sfeer die er rond deze marathon heerste.
Ik geef inmiddels ook al weer zo’n 25 jaar hardlooptrainingen. Eerst zo’n zeven jaar bij Loopgroep Bedum, daarna volgden acht jaar bij GVAV Thriatlon in Groningen en vanaf het begin bij GVAV geef ik inmiddels ook al weer zo’n twintig jaar trainingen aan de HArdlopers VAn BEdum, de HAVABE inderdaad.
Nog steeds ben ik zelf ook nog drie keer per week aan het hardlopen. Op dinsdag een snellere training van zo’n twaalf kilometer, donderdag interval en op zaterdag een langzamere tocht van zo’n twintig kilometer in ongeveer twee uur met een kameraad van mij.
Daarnaast ‘onderga’ ik hier in Bedum wekelijks nog een zwemtraining. Voor de borstcrawl gebruik ik heel andere spieren en je moet ook nog eens heel goed om je ademhaling denken. Tot slot zit ik in de cliëntenraad van verzorgingstehuis Alegunda Ilberi hier in Bedum. En zo vliegen de dagen voorbij.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De geboorte van onze dochters en de kleinkinderen. Bij de eerste geboorte sprong ik een gat in de lucht dat alles goed was gegaan en bij de geboorte van de kleinkinderen sprongen we bij wijze van spreken direct in de auto om ze te zien. Dat zijn toch prachtige ervaringen die er bovenuit springen.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn moeder in 1979 op 61-jarige leeftijd. Ze was al enige jaren ziek en stierf veel te jong. Pa overleed in 2001, ook overleden beide zwagers. Het overlijden van mijn goede vriend en overbuurman Peter Berghuis op 45-jarige leeftijd heeft ook veel impact op mij gehad. We hebben veel met hem meegemaakt, het gemis is er na veertien jaar nog steeds.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Deze anekdote heb ik onlangs nog verteld tijdens een HAVABE-training. Toen we nog in de Kwekerstraat woonden, stonden broer Simon en ik altijd wel garant voor ondeugd. Dan hoorde je nogal eens in de straat ‘wat hebb’n dei Bolhoezen nou weer om aans’. Ik weet nog wel dat ik eens bij broer Simon op de nek ging zitten en dat we een groot kleed over ons heen trokken.
Je zag dus eigenlijk alleen mijn gezicht en Simon zijn voeten en zo liepen wij over straat. Maar Simon was op den duur zijn oriëntatie kwijt en begon te rennen in de veronderstelling dat we achter wat huizen zouden terechtkomen. Maar we liepen regelrecht naar een voordeur en vielen daar pardoes naar binnen, dwars door het glas heen….
Ik heb ook hele mooie herinneringen aan de tijd dat ik nog aanvoerder was van het derde elftal van vv Middelstum. Dat zou zo eind jaren tachtig geweest zijn en we hadden een mooie mix van technische spelers en rausdauwers zoals ik. De veel te vroeg overleden Hindrik Schollema speelde hier ook in. We gingen bijvoorbeeld op de fiets naar een uitwedstrijd in Zandeweer en bleven op de terugweg hangen in de kroeg van Kantens. Ook lukte het ons om twee keer achterelkaar kampioen te worden én dus ook twee keer achterelkaar te promoveren naar een hogere klasse.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik zou bijvoorbeeld wel naar Indonesië willen maar ik weet dat het er nooit van gaat komen. Want ik heb hoogtevrees als tien anderen en zal dus nooit in een vliegtuig stappen. Ik zei vroeger niet voor niets dat ik thuis het eten het liefst in platte borden had, haha. Maar we hebben met de kinderen vroeger wel mooie vakantiereizen gemaakt hoor maar dan met de auto naar Zuid-Frankrijk.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik heb nergens spijt van. Die kwajongensstreken van vroeger zijn ons nu niet meer aan te rekenen toch….
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat mag wel een negen worden. We hebben niets te klagen, zijn gezond en dat geldt ook voor de kinderen en kleinkinderen. Ik ben blij met hoe het leven is verlopen tot dusver. Annemiek is ook net gestopt met werken. Zij was eerst zelf kapper en ging later in een kapsalon werken. We hebben nu samen de tijd om leuke dingen te doen en gaan er regelmatig op uit.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Vier het leven! Dat hopen we beiden nog lang in een goede gezondheid te mogen doen. We genieten van het sporten en daarbij ook van de kleine geneugten om ons heen en van leuke uitstapjes. Het geluk zit hem vaak in de kleine dingen….