Trump maakt de meest gekke bokkensprongen om aandacht te krijgen, Poetin is net een kleuter door verkiezingen plaats te laten vinden zonder concurrent, het klimaat vertoont steeds meer gekke strapatzen, het geweld in onder andere Soedan en Myanmar zorgen nog steeds voor dood en verderf en in Duitsland lijkt extreem rechts steeds meer macht te krijgen.
En ik?
Ik sta taarten te bakken omdat de oudste een kwart eeuw wordt.
Ik weet nog dat ik 25 jaar geleden met m’n dikke buik voor de televisie zat terwijl de Twin Towers in New York doorboord werden. Ik heb huilend naar de beelden van die ellende zitten kijken. Toen manlief thuiskwam vroeg ik hem: “op wat voor wereld zetten wij ons kind?”. Vanaf die dag kijk ik niet meer naar het journaal. Niet om de ogen te sluiten, maar om mezelf te beschermen voor de eindeloze stroom van beelden.
Uiteindelijk kregen we 3 prachtige kinderen. Het is toch iets wat in de mens zit, jezelf voortplanten, zelfs als de wereld in de fik staat. Ik weet nog dat ik eens tegen de oudste zei: “je bent niet voor niets op deze wereld gekomen?”, en hij vervolgens zei: dat weegt wel heel zwaar op mijn schouders, mam… Nu wordt hij 25.
Voor zijn verjaardag heb ik een fotoboek gemaakt. Vijfentwintig jaren vol mooie momenten. Wat is het een emotionele achtbaan om die foto’s allemaal door te akkeren. We hebben als gezin heel wat doorgemaakt in die jaren op en om de boerderij en het vervult me met trots hoe dat we er als gezin doorgekomen zijn en het goed hebben met elkaar.
Want het samen zijn als gezin waarin iedereen anders is vraagt wel het een en ander. Liefde alleen is niet altijd genoeg. Het vraagt om openheid. Om gesprekken voeren met elkaar, ook als het lastig is. Om te reflecteren. Soms gewoon even de hand in eigen boezem steken en sorry zeggen. Samen lachen en plezier maken. Discussies voeren die er ook mogen zijn. En incasseren. Incasseren dat de ander anders in elkaar steekt dan jij en gewoon accepteren dat het zo is.
Ik blader door de oude fotoalbums met foto’s die nog met een analoge camera zijn gemaakt. Het was altijd zo spannend om het mapje met foto’s open te maken en te zien of ze gelukt waren. Ik deed dat vaak al in de winkel, bij foto Vazlovsky in Winsum. De winkelbediende zal zich wel veel uitdrukkingen op de gezichten van zijn klanten herinneren, als ze de ontwikkelde foto’s bekeken.
Als ik ons leven zo voorbij zie komen denk ik aan het leven op de boerderij. Het was een avontuur voor onze jongens. De vele ruimtes waar de tijd soms stil gestaan heeft, altijd beestjes om ze heen, spelen bij de omgevallen boom in het laantje, zomers zwemmen in een zwembad, in de winter schaatsen of sleeën op de gracht, barbecueën zodra het maar even kon, skelteren over het erf en ridder, piraatje of boer spelen. En zelfs nu wordt er soms nog verstoppertje gespeeld met de vrienden.
Vijfentwintig jaar geleden vroeg ik me af op wat voor wereld ik ons kind zette. Die vraag stel ik mezelf nog steeds heel vaak. En als ik naar mn kinderen kijk, zie hoe verschillend ze zijn, en toch verbonden blijven, bedenk ik me ook iets anders. Als het op microniveau toch lukt de vrede te bewaren, hoe kan het dan dat dat op macroniveau niet lukt?
In een gezin lukt dat ook niet altijd. We maken soms ruzie, zijn het vaak niet eens of begrijpen elkaar gewoon niet. Soms vraagt het even een adempauze en terugkomen op wat we gezegd hebben. We kunnen luisteren, praten, reflecteren, spijt betuigen, vergeven en weer samen lachen en genieten in het moment. Vrede begint misschien wel klein. Niet bij regeringsleiders, grenzen of grootmachten. Maar begint bij mensen zoals jij en ik, bij onszelf, en hoe wij met elkaar omgaan.
Mijn mijmeringen worden onderbroken door een schel gepiep van de oven. De taarten zijn klaar. De taarten die ik heb gebakken voor de verjaardag van onze oudste zoon. Die fijne zoon die vijfentwintig jaar geleden deze wereld binnen kwam en het begin betekende van het mooie, gekke en dynamische gezin dat we nu met elkaar vormen en dat maakt me blij en trots.