Ik keerde vrijdagmiddag jl. terug naar het kerkhof waar de weersomstandigheden dit keer een stuk prettiger waren. Een mooi moment om ook even weer bij het graf van mijn ouders te kijken. Richtte ik mij de vorige keer op de veldjes achter hun graf, dit keer licht de focus op de twee veldjes ervoor en dan valt mij direct al wat op. Het zal ze wellicht goed doen dat ze op het kerkhof vergezeld worden door enige oud-buren van vroeger.
En bij de naam van Martinus Hazekamp zal menig lezer die ooit bij Huiskamercafé Tinus en Eke geweest is, direct licht nostalgische gevoelens ontwaren. Ik wel in elk geval. Ik kwam er niet heel vaak maar het leverde altijd markante verhalen op. Hetzij door de gasten die er zaten, hetzij door de sterke verhalen van Tinus.
Daarbij was het de traditie dat Eke de verjaardagen van mij en mijn broers en zusters oplepelde en vaak gingen we op Oudejaarsdag die kant op om het jaar uit te luiden. De laatste keer moet in 2009 geweest zijn en de kachel loeide als vanouds in de afgeladen volle huiskamer. Met terugwerkende kracht koester ik de film ‘Stillevens’ die dorpsgenoot Itamar Kool over de familie Hazekamp en het leven in Westerwijtwerd maakte nog meer: https://www.youtube.com/watch?v=K573HzaKDnI.
Tegenover het graf van mijn ouders staat een stalen fiets als stille getuige van een tragisch ongeval. Waar de moeder van de melkboer vrijdag a.s. 100 jaar hoopt te worden, eindigde het leven van haar zoon en de immer vrolijke melkboer Tiemen maar zo heel abrupt wat tot een schok in het dorp leidde. Nog even snel een boodschapje wegbrengen werd hem fataal en dompelde een familie, en eigenlijk het hele dorp, in rouw.
In allerijl werd de Hoeksteenkerk, die opgekalefaterd zou worden na alle aardbevingschade, opgepoetst om de grote stoet aan mensen die afscheid wilde nemen te herbergen. De oudste dochter schreef een mooi boek over haar vader en het uitstervend beroep van melkboer als geweldig eerbetoon. Ik wilde er destijds eigenlijk helemaal geen verhaal aan wijden maar kreeg in de nacht voor de begrafenis maar zo een ingeving over hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is: https://bert-koster.nl/2015/06/10/fragile/.
Dat wordt even later weer bevestigd als ik de namen van twee jongemannen zie staan die ook een link met Westerwijtwerd hebben. Eén verloor de strijd met die vreselijke ziekte en de ander werd gekweld door zijn geest die hem in de steek liet. Ik weet nog dat ik als diaken aanwezig was bij zijn afscheidsdienst, een dienst die diepe indruk op mij maakte en mij terugbracht naar een fase in mijn leven toen het zelf ook niet bepaald op rolletjes liep met mij.
Wat ben ik blij dat ik nooit meer naar die gevoelens ben teruggekeerd want als de geest je in de steek laat dan ben je aan de beurt. De uitvaartdienst en mijn eigen kwetsbaarheid destijds leverde uiteindelijk een persoonlijk verhaal op die ik later nog ingestuurd heb naar een verhalenwedstrijd: https://bert-koster.nl/2013/10/11/stil-2/. Even verderop zie ik de naam van de vader staan die ook bij mijn ouders in de buurt ligt en wiens geest hem op den duur ook in de steek liet….
En dan is het bruggetje gauw geslagen naar de vrouw die bij mijn moeder op Meerzorg zat, de afdeling voor mensen met dementie. Ik zie haar man, oud-erelid van de voetbalclub, zo weer met haar in de rolstoel door het dorp lopen, een liefdevolle herinnering. Die mij ook weer terugbrengt naar de jaren dat ik zelf met moeders in de rolstoel naar bijvoorbeeld Ewsum of Huizinge liep. Wat kon ze hier toch van genieten. Een volgend verhaal over het leven van genadebrood, komt moeiteloos boven drijven: https://bert-koster.nl/2014/09/15/genadebrood/.
Ik had van tevoren niet bedacht dat dit verhaal tot zoveel zijstapjes en linkjes zou leiden, excuses wanneer dit afleidt. Maar de eerder gestelde bewering dat hier op het kerkhof voor zoveel mensen zoveel herinneringen liggen is zeker waar. Piet was bijvoorbeeld de jeugdleider met wie ik in 1990 voor het eerst zelf jeugdleider werd van de toenmalige D-junioren van de voetbalclub. De beste man ging ook altijd mee met schoolkampen en was immer op een vrolijke manier aanwezig voor organisatorische zaken want van voetbal had hij weinig verstand.
En nu we toch in 1990 zijn, of misschien was het nog wel iets daarvoor, dat was de tijd dat ik het juniorenvoetbal inruilde voor een plekje bij de senioren. Hoewel ik begon in het derde efltal, speelde ik af en toe ook wel met het vijfde mee. En dan zat je als zeventienjarige tussen mannen die in de veteranenklasse speelden. En dat terwijl ze eigenlijk nog maar begin veertigers waren vermoedelijk. Kom daar nu nog maar eens om. De naam van een die tijdelijke ploeggenoot kom ik hier tegen en doet mij direct weer terugkeren naar de kleedkamerhumor uit die tijd.
Man, dit verhaal wordt al weer veel te lang. Maar de muziek mag natuurlijk niet ontbreken. Jaap liep er altijd vooraan en dirigeerde Concordia door de Middelstumer straten. En bij Ida kocht ik vroeger op de hoek van de G.A.-straat cassetebandjes van Philips, TDK – destijds de hoofdsponsor van Ajax – en BASF. Manlief is nog steeds springlevend hoewel de steen misschien wel anders doet vermoeden. Dat was ook een bijzonder verhaal waarvan ik niet helemaal het fijne weet. Misschien wel een geschikt moment om met dit tweede deel van deze serie te stoppen. Maar de herinneringen zijn nog lang niet uitgeput….