Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Jurrien Smit. Roepnaam boven de stad Groningen Jur en elders in de provincie Jurrie. Ik ben op 18 mei 1961 geboren in de stad Groningen, in de Oosterparkwijk. Mijn vader was vroeger eerst vrachtwagenchauffeur en werd later buschauffeur. Mijn moeder werkte bij een drogisterij. Ik heb nog een jongere zus, zij woont in Meerstad.
Ik heb tot mijn twintigste in de Oosterpark gewoond, verhuisde toen naar de Adriaan Pauwstraat, keerde op mijn 23e terug naar de Oosterparkwijk om vervolgens op 25-jarige leeftijd naar Winsum te verhuizen. Daar wonen we inmiddels al veertig jaar met veel plezier in de Dahliastraat, zo’n beetje aan de bosrand. We hoeven daar niet zo nodig meer weg.
Wat is uw burgerlijke staat?
Eind volgend jaar ben ik veertig jaar getrouwd met de oorspronkelijk ook uit de Oosterparkwijk afkomstige Quirien Mennenga. Ik ken haar al vanaf mijn vijftiende. We zaten bij elkaar op school maar ik kwam haar ook wel in het jongerencentrum tegen. Op den duur sloeg de vonk tussen ons over.
Ik 1990 werd Caithlin geboren. Haar hersenen waren niet volledig ontwikkeld en na tien dagen kwam ze al te overlijden. Twee jaar later diende Shawna zich aan. Zij woont ook in Winsum en geeft daar op het Hogeland College les in biologie, schei- en wiskunde. In 1995 kregen we nog een dochter. Helaas overkwam Saroya hetzelfde als Caithlin en zij mocht slechts vier maanden oud worden. Het overlijden van onze dochters waren destijds zeer ingrijpende gebeurtenissen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ging ik in Groningen naar de MAVO. Ik had geen flauw idee wat te worden en deed ook helemaal niets voor school. In de tussentijd heb ik nog twee jaar op de LEAO gezeten maar dat was het ook niet en ik ging terug naar de MAVO. Ik bleef regelmatig zitten en heb pas op mijn negentiende mijn diploma gehaald.
Vervolgens was ik wel de eerste die een baan had. Ik kon namelijk op kantoor terecht bij de Technische Unie waar ik achter de computer allerlei orders moest verwerken. Ook dat was niet echt mijn ding en ik was blij dat mijn contract na een half jaar niet verlengd werd.
Vervolgens kon ik gelukkig terecht bij Bakker Schoonmaakbedrijf. Ik voetbalde destijds bij de Oosterparkers en kende twee kinderen van de eigenaar die mij inseinden dat ze bij Bakker nieuwe medewerkers zochten. Ze waren namelijk in 1980 net bezig met de bouw van Kamerlingh Onnes en Bakker had de schoonmaakopdracht gekregen. In sigarettenfabriek Theodorus Niemijer had men ook al een grote opdrachtgever.
Het schoonmaakwerk ging mij goed naar de zin en ik kreeg ook de smaak van het volgen van allerlei opleidingen te pakken. Eerst deed ik de schoonmaakopleiding, toen volgde ik als voetbaltrainer TC 3, vervolgens volgde ik de voormanopleiding op schoonmaakgebied gevolgd door TC2 en ging voor het middenkader schoonmaak. Alsof dat nog niet genoeg was, rondde ik succesvol de TC2 applicatie af waardoor ik voetbalploegen tot en met de tweede klasse mag trainen
Door een HBO-opleiding te volgen, waardoor ik wekelijks één dag per week naar Tilburg moest, werd ik zelfs kwaliteitsmanager schoonmaak. Als rechterhand van directeur Bakker voerde ik vervolgens allerlei schoonmaakinspecties uit en ik moest de nodige offertes opstellen. Daarnaast bleef ik twee ochtenden in de week de gymzaal van de Kamerlingh Onnes schoonmaken om maar feeling met het schoonmaakwerk te houden. Te veel managers hebben namelijk nog nooit een poetsdoek vastgehad en ik wilde het anders doen.
Al deze werkzaamheden leidden vaak tot een zeer gevarieerde werkweek. Maar werkweken van vijftig, zestig uur waren heel normaal en als voetbaltrainer stond ik ook nog twee avonden en een zaterdagmiddag op het voetbalveld. Dat werd op den duur onbegonnen werk, hoe leuk ik het allemaal ook vond. Dus toen ik in 2007 de kans kreeg om conciërge te worden op de Kamerlingh Onnes heb ik die kans met beide handen aangegrepen. Het was voor mij de voorbode tot een geregeld leven met vaste werktijden en een werkweek van 36 uur.
Inmiddels zijn we bijna twintig jaar verder en ik ben nog steeds met veel plezier aan het werk. In mijn baan kan ik namelijk prima mijn creativiteit kwijt. Wanneer de school tijdens Kerst of Halloween versierd moet worden dan komt men vaak bij mij met de vraag of ik hier niet wat voor kan maken. Ook surveillancediensten tijdens de pauzes en in het begin en het eind van de dag op het schoolplein behoren tot mijn takenpakket.
Ik heb hier een eigen werkplaats en probeer zoveel mogelijk zaken zelf op te lossen of te maken in plaats van dingen uit te besteden. We zijn met zes conciërges/beheerders en zijn op het schoolplein en buiten de leslokalen de oren en ogen van de schoolgemeenschap. Soms hebben leerlingen wat extra aandacht nodig en dan loop ik met ze naar het zorgteam. Aan pestgedrag heb ik een bloedhekel, daar moet ik niets van hebben. Al met al heb ik een heel gevarieerde baan, het gaat mij zo prima naar de zin!
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Na dit schooljaar moet ik sowieso nog een jaar en dan zien we wel verder. Twee jaar geleden heb ik na een zware knieoperatie namelijk bijna een jaar thuisgezeten. En dan heb je alle tijd om na te denken en komt vanzelf de vraag bovendrijven of ik wel met pensioen moet gaan in 2027. Mijn vrouw moet namelijk nog een half jaar langer door dan ik dus misschien plak ik er nog wel een jaar aan vast.
Ik ben namelijk helemaal geen thuiszitter en naast het voetbalgebeuren, heb ik geen andere hobby’s. Maar door de voetballerij ken ik zoveel mensen. Op elk sportpark waar ik kom, loop ik wel bekende clubmensen tegen het lijf en dat maakt het wereldje ook zo mooi. Zelf heb ik bij Helpman, Oosterparkers en Velocitas gespeeld op tweede klas-niveau. Na mijn knie verdraaid te hebben, kreeg ik een kunststof kruisband en was daar het advies om maar helemaal met voetballen te stoppen.
Ik speelde toen bij Helpman en kreeg daar de kans om jeugdtrainer te worden. Eerder had ik bij Oosterparkers al de F-junioren getraind. Op mijn 27e kreeg ik bij Helpman de kans om hoofdtrainer te worden en dat was het begin van een carrière als voetbaltrainer die inmiddels al bijna veertig jaar duurt!
Je wilt een opsomming van alle club waar ik als trainer gewerkt heb? Twee periodes van drie jaar bij Warffum, twee jaar Viboa, drie jaar Hunsingo, vijf jaar bij Godlinze, vier jaar Hoogkerk, twee keer een langere periode bij Nieuw Roden, Poolster en OKVC voor een periode van een jaar en ik heb samen met Sietse van Dellen een jaar Oosterparkers getraind. Ook waren daar dienstverbanden bij Astrea, Engelbert, De Vogels en Noordpool. Inmiddels ben ik bij vv ZEC met mijn tweede seizoen bezig.
Ik vind het trainersvak nog steeds hartstikke leuk om te doen en wordt bij alle clubs die ik getraind heb met open armen ontvangen. Hoewel de tijden qua beleving van spelers en het afzeggen van wedstrijden en trainingen veranderd zijn, koester ik nog steeds de contacten in de voetbalwereld. Mijn vrouw staat ook helemaal achter de dingen die ik doe en ik denk dat ik er nog wel een paar seizoenen aan vastknoop.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik ben zo’n vijftien jaar geleden een week met Ben van der Schuur en Cees van der Meent naar de Alpe d’Hues in Frankrijk geweest tijdens de Tour de France. We stonden bij de eerste bocht en in de dagen voorafgaand aan de touretappe gingen al allerlei sporters en mensen met een beperking naar boven.
Dat was geweldig om mee te maken, je weet soms niet wat je ziet. Al met al hebben we met ons drieën een prachtige week beleefd. Dit was op sportief gebied een heel bijzondere ervaring.
En de dieptepunten?
Het overlijden van onze twee dochters. Dat leverde zoveel stress op dat ik veel te veel ging eten en dus veel te zwaar werd. Tien jaar geleden heb ik een maagverkleining ondergaan waardoor mijn gewicht bijna gehalveerd is. Ik ben van 160 naar 85 kilogram gegaan en voel me daar prima bij. Ik kan inmiddels gelukkig weer mijn veters strikken. Ongelooflijk eigenlijk wat die stress rond de zwangerschappen met mij gedaan heeft.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik heb met de ploegen die ik getraind heb zo’n vijftien periodetitels gewonnen maar ben met de senioren nog nooit kampioen geworden. Wel een keer met de jeugd bij Helpman. Het spelen van nacompetitiewedstrijden om promotie is heel leuk en bijzonder om mee te maken maar nog een keer kampioen worden, dat lijkt mij echt geweldig toe!
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik heb geen bücketlist in elk geval. Dat is iets om na mijn pensionering over na te denken. Een reis naar Amerika of Australië is misschien wel wat maar mocht het er niet van komen dan doet dat ook niets.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik was vroeger in mijn jonge jaren een fanatiek sporter en ook op vakanties jogde ik gewoon door. We zaten eens op Kos en daar kwam destijds een man op mij af die bezig was met het bouwen van een kasteelachtig hotel. Hij wilde mij wel aan het werk hebben voor het onderhouden van de sportaccommodaties maar ik ben hier niet op ingegaan. Ik was toen nog maar een jaar of achttien, negentien en zag het niet zitten.
Nu denk ik wel eens, had ik dat toen maar gedaan, wie weet hoe het leven er dan uit had gezien? Ik hou van de zon en mooi weer dus het klimaat in Griekenland was zeker een pre geweest. Maar ik heb in Winsum ook een heel mooi bestaan opgebouwd hoor, daar niet van.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ik heb nu een prima leven, we hebben ons als gezin goed door tegenslag heen geslagen. Het cijfer moet dus zeker een ruime voldoende worden.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik zeg weleens tegen mijn spelers wanneer ze een wedstrijd verloren hebben dat wanneer ze 100% hun best gedaan hebben dat van verlies geen sprake is maar dat de tegenstander gewoon beter was. Qua inzet geef ik zelf altijd 100% bij de club die mij aangenomen heeft. Meer dan je best kun je niet doen en dan hoef je jezelf ook niets te verwijten wanneer het toch mis gaat.