Ik bel de 26-jarige Tim Staal aan het begin van de avond op terwijl hij al in sporttenue klaarzit om straks één van zijn vier wekelijkse bezoekjes aan de sportschool af te vinken en merk direct dat ik iemand aan de lijn heb die wel in is voor een dolletje en dus is de toon direct gezet. Geknipt voor het horecaleven en de gezelligheid inderdaad.
Deze enthousiaste jongeman die zijn hele leven al in Bedum woont, sinds drie jaar zelfstandig aan het Plantsoen, zit vol met leuke en vrolijke verhalen. De manier waarop hij het schildersvak ingerold is bijvoorbeeld terwijl hij met de opleiding Sport en Bewegen juist een sportachtergrond heeft en tot zes jaar geleden nooit een kwast vastgehouden had.
‘Mijn vader werkt als chauffeur bij JZ Transport en mede-eigenaar Hugo Zijl belde mijn vader op over een ritje en vroeg wat ik tegenwoordig deed. Ik was in coronatijd net na anderhalf jaar gestopt met de ALO en niet veel later had ik hem al aan de lijn met de vraag of ik niet bij hem wilde komen werken. Hij heeft mij vervolgens de fijne kneepjes van het vak bijgebracht en ik vind het schilderen en de werksfeer zo fijn dat ik bij hem ben blijven werken.’
Tussendoor was hij nog een tijdje bedrijfsleider van Grandcafé Koning en daar werkt hij nu nog steeds elke zaterdagavond achter de bar. ‘Dat is misschien nog wel meer hobby dan werken. Samen met Thijs van Dijken lekker ouwehoeren met de gasten en voor de gezelligheid zorgen. Werken in de horeca heb ik altijd superleuk gevonden!’
Introductie als vrijwilliger
Dus zo raar is het niet dat Tim steeds nadrukkelijker op de deur rammelt om op termijn de horecataken van bestuurslid Kor Noorlag over te nemen. ‘Maar zover is het nog niet hoor. Ik kan het prima met hem vinden maar ook hij heeft een houdbaarheidsdatum zoals hij zelf ook altijd zegt. We doen het nu gezellig samen maar ik zou het fantastisch vinden om in zijn voetsporen te treden.’
Acht jaar geleden maakte hij zijn debuut als vrijwilliger. Raoul Wiersum en Stijn Hekstra hadden hem al eens gepolst maar toen Hans Gras zich ermee ging bemoeien was hij om. Aanvankelijk nam hij het zware (kabel)sjouwwerk op zich en nog steeds is hij zowel bij de op- en afbouw van de tent betrokken en draait hij tijdens de sponsoravond een bardienst.
‘Sinds twee jaar regel ik samen met Thijs eigenlijk alles al voor het hele horecagebeuren in de tent. Bars opbouwen, bepalen waar de taps en koelkasten komen te staan maar ook alle bestellingen in gang zetten, het hoort er allemaal bij. Dezelfde werkzaamheden heb ik dit jaar ook voor het eerst tijdens de Bedumer Winterloop mogen doen en wanneer er vanuit SV Bedum 4 vrijwilligers nodig zijn voor een kantinedienst dan ben ik daar ook voor te porren.’
Eigen voetbalcarrière
Het bruggetje naar Tim’s eigen voetbalcarrière is geslagen want hij draait al zo’n twintig jaar mee op de Bedumer voetbalvelden. Begonnen bij de mini’s van CVVB en via de tweede selectie bij de senioren uiteindelijk een vaste plek veroverd bij het geroutineerde vierde elftal, het elftal dat vaak bovenin meedraait.
‘Uiteraard ben ik ook als speler actief tijdens het Bedrijvenvoetbal. Tijdens de wintereditie doe ik mee met het team van Zijl Schilderwerken en ik ben op het veld begonnen bij het elftal van Hotel ’t Gemeentehuis. Drie jaar geleden werd ik ‘weggekocht’ door het team van Houthandel Harkema en ook dit jaar wagen we weer een dappere poging om eindelijk een keer verder te komen dan de kwartfinales.’
Vier dagen knallen dus tijdens het Bedrijvenvoetbal als vrijwilliger, voetballer maar ook als feestvierder in de feesttent. ‘Wanneer zondagmorgen om 09.30 uur de wekker gaat om de boel af te breken dan moet ik best wel een paar keer met mijn hoofd schudden om wakker te worden. Maar zoals mijn vader altijd al zei: ‘’s Nachts een kerel, dan overdag ook een kerel!’
‘Als je me vraagt naar mijn hoogtepunten dan is dat toch dat het elke editie weer lachen, gieren en brullen is met elkaar. Dat maakt dat ik elk jaar weer uitkijk naar het hele gebeuren. Eén keer had ik echter zo’n kater dat ik de wc’s net niet haalde toen ik na het koppen van de bal toch een partijtje beroerd werd. Dat was een dieptepuntje inderdaad. Maar ook een leermoment natuurlijk. Net als het inplannen van een vrije maandag na het hele gebeuren. Dat is mij vorig jaar goed bevallen. Hugo moet het dan maar even een dagje zonder mij doen….’