Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Marieke Grietje van Zuiden – Berghuis, dat is mijn volledige naam. Roepnaam Mareke. Ik ben op twintig februari 1960 geboren in de Johan Lewestraat in Middelstum. Drie jaar later kreeg ik een doodgeboren broertje en in 1965 werd Albert geboren. Hij woonde in Zweden en is helaas al op 45-jarige leeftijd overleden.
Mijn vader had destijds een eigen aannemersbedrijf waar ook Willem Koopman, Jaap Bolhuis en Andre Poort, voor hij richting de verzekeringen ging, nog hebben gewerkt. Ook mijn moeder was een bezige bij die schoongemaakt heeft bij Bakker Bolt en Groeneveld Accountants. Daarbij verzorgde ze ook presentaties voor Tupperware, zat ze bij de plattelandsvrouwen en ze is jarenlang voorzitter van de EHBO-vereniging geweest.
Na 20 jaar JL-straat, volgden twee jaar in de Brouwerslaan. Vervolgens woonden Henk en ik 22 jaar aan Colpende en in 2004 hebben we de voormalige SNS-bank gekocht aan de Onno van Ewsumlaan waar we in 2005 zijn gaan wonen. Ik heb altijd in Middelstum gewoond inderdaad en het bevalt ons hier prima.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 23 december 1982 getrouwd met de oorspronkelijk uit Warffum afkomstige Henk van Zuiden. We hebben ons feest in Hotel ’t Gemeentehuis in Bedum gevierd, het was een prachtige dag. Ik heb Henk in 1976 in het dorpshuis van Den Andel leren kennen. Wij traden daar op met de ‘Hogelaandster Daansers’ en Henk was er aan het oberen. De sherry smaakte prima en ik had iets te veel op maar toch zijn we sinds die tijd onafscheidelijk. In 1978 volgde de verloving en nog weer vier jaar later zijn we dus getrouwd.
Het lukte aanvankelijk niet om zwanger te raken. Na jarenlang proberen besloten we om voor een adoptiekind te gaan. Het is ons in 1991 gelukt om Bernard, na de nodige rechtszaken weliswaar, te adopteren vanuit Polen. Bernard was bijna drie jaar toen hij bij ons kwam wonen en was anders vast in een kindertehuis terecht gekomen. Hij is net verhuisd naar de BE-weg in Middelstum, werkt als horecamedewerker in Groningen en is onlangs 37 jaar geworden.
En waar ik in 1997 dacht dat ook ik geveld was door de zomergriep, waar heel Middelstum last van had aldus de dokter, bleek ik na een bezoek aan het ziekenhuis en een echo tot ieders grote verbazing zwanger te zijn. Lindsey Lilian is in 1997 geboren en tandartsassistente van beroep in Uithuizen. Samen met Rick hebben ze twee zoons waar wij uiteraard ook hartstikke blij mee zijn. Roan werd in 2022 geboren, Milan kwam twee jaar later op de wereld.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school en de MAVO in Middelstum doorlopen te hebben, ging ik naar de Niod in Groningen. Dit was een eenjarige opleiding waarbij ik het werken en leren combineerde. Overdag was ik aan het werk bij de huisarts in Roodeschool en vier avonden in de week ging ik naar school in Groningen. Dat was me inderdaad een hectisch jaartje maar ik heb het gered.
Ik ben toen eerst een tijdje als medisch secretaresse in het ziekenhuis werkzaam geweest en heb ook nog een tijdje als tandartsassistente gewerkt. Ik werd in die tijd aangesproken door Aaf van Wolde met de vraag of ik niet tandartsassistente wilde worden van tandarts Bregman in Loppersum. Hier heb ik vervolgens tot eind jaren tachtig twee jaar gewerkt. Na het overlijden van Bregman heb ik vervolgens enige jaren thuis gezeten en dienden de kinderen zich aan.
Eind jaren negentig begon het weer te kriebelen en ik wilde weer aan het werk. Op Colpende opende ik vervolgens bij ons achter in de schuur het winkeltje Bengeltje. Aanvankelijk verkocht ik er tweedehands baby- en kinderkleding. De zaken gingen goed en later maakte ik de switch van tweedehands kleding naar merkkleding in de maten 44 t/m 176.
Kleding voor de allerkleinsten dus maar ook voor kinderen tot 12, 13 jaar. Toen we verhuisden naar de Onno van Ewsumlaan kreeg ik nog meer ruimte tot mijn beschikking, zo’n 200 m2, en kon ik het assortiment nog verder uitbreiden. Al met al heb ik de winkel zo’n veertien jaar met veel plezier gerund. Maar de internetverkoop rukte steeds verder op met alle gevolgen van dien.
Daarbij had Henk in 2009 de supermarkt in Lauwersoog gekocht en hij kon ook wel wat extra helpende handjes gebruiken. En dus besloot ik in 2012 om te stoppen met Bengeltje en ik ging op afroep in Lauwersoog aan het werk waar altijd wel wat te doen was. Ook Bernard en Lindsey hebben hier nog gewerkt.
Henk is tot zijn 69e met de winkel doorgegaan en ik heb hem tien jaar lang waar nodig ondersteund met kassawerkzaamheden en het vullen van de schappen. Ik was 62 jaar toen Henk de zaak van de hand deed. Samenvattend kan ik stellen dat ik altijd met veel plezier gewerkt heb. Ik hou van gezelligheid en mensen om mij heen en genoot van de sociale contacten dat het werk met zich meebracht.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
In 2022 moest ik dus op zoek naar een nieuwe invulling van mijn tijd. Ik ben erg van het fietsen en ga er nog steeds regelmatig met Bernard op uit en dan is het altijd maar weer afwachten waar we terechtkomen. We pakken graag een terrasje mee en ik ben ook wel van het winkelen in de stad.
Ook heb ik drie jaar als vrijwilliger meegeholpen in de theeschenkerij Op Ewsum. Soms meerdere dagen achterelkaar maar op den duur werd mij dit te gortig. Zeker toen de kleinkinderen kwamen en daar geniet ik nu met volle teugen van. Het is geen enkel probleem wanneer ik een keer extra op moet passen en samen trekken we er regelmatig op uit.
We hebben een grote tuin waar vooral Henk zich helemaal in uit kan leven. En dan zijn daar nog onze twee honden die meerdere per dag uitgelaten moeten worden natuurlijk. Twee keer per jaar gaan we naar Terschelling waar ik elke keer weer naar uitkijk. Want ik hou van het water, de zeekust en de branding. Sowieso ben ik een echt natuurmens. Al fietsend zie ik altijd wel weer wat nieuws waar ik van kan genieten.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat ik zwanger werd van Lindsey was iets wat ik zelf ook niet meer voormogelijk had gehouden. Eerder hadden we met Bernard natuurlijk al een prachtig cadeau gekregen. Onze twee kleinzoons mogen bij deze vraag uiteraard niet ontbreken, wat kan ik hier van genieten. En dat we gelukkig en gezond zijn is ook geen vanzelfsprekendheid.
En de dieptepunten?
Mijn broer overleed dus in 2013 plotseling aan een hartstilstand terwijl hij met zijn nieuwe vriendin onderweg was naar Kiev in de Oekraïne. Ik mis hem nog elke dag. Twee jaar eerder is mijn vader overleden, hij was net tachtig jaar geworden. En in 2016 overleed ook nog eens mijn moeder. Heftige jaren dus door het verlies van dierbaren.
En 2019 was ook een heel heftig jaar. Eerst in maart hiernaast de inbraak bij kapsalon Marthi en een maand later stond ons woonhuis in de fik. We hebben veel geluk gehad dat Rick toevallig bij ons sliep en om 04.00 uur wakker schrok van de rooklucht, anders weet ik niet hoe het met ons was afgelopen.
Wat is dat raar wakker worden zeg, wanneer je merkt dat je huis in brand staat. Een van onze honden heeft het ongeval niet overleefd, onze puppy vonden we gelukkig later terug achter in de tuin. We hebben vervolgens tien maanden aan de Coendersweg gewoond, dat was best nog wel een gezellige tijd. Maar zo’n brand heeft heel veel impact op je hoor, nog steeds eigenlijk. Als ik in bed lig en iets raars ruik dan ga ik altijd op onderzoek uit en wanneer ik brandweersirenes hoor, gaan mijn gedachten ook altijd weer terug naar 2019.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Bert, ik kan zo een hele dag met je praten als het moet. Dat heb ik met iedereen hoor, mijn vader was net zo. Mijn moeder niet, zij was – net als Albert – een stuk rustiger. Wanneer ik in Zweden met Albert boodschappen ging doen, vroeg hij zich wel eens verbaasd af met wie ik nu toch weer stond te praten. Het maakt mij niet uit of ik de mensen ken of niet, je hoort altijd wel weer leuke of bijzondere verhalen.
Dat was vroeger ook al zo hoor en op school schreef ik met gemak hele lange opstellen. Met mijn fantasie was dat geen enkel probleem. Ik heb het idee dat Roan ook zo’n praatjesmaker wordt. Hij vindt het geweldig om met mij op stap te gaan.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Nog heel veel dingen eigenlijk wel maar dat gaat er niet van komen hoor. Soms denk ik er nog wel eens aan om achter het huis opnieuw met een winkeltje te beginnen of met een theeschenkerij. Of om op Terschelling een eigen plekje je te hebben. Ik vind het geweldig om die kant weer op te gaan.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik ben niet iemand die snel ergens spijt van krijgt. Daarbij is iedereen gelijk voor mij, ik sta ook niet zo snel met een oordeel klaar. Nee hoor, ik vind het prima hoe mijn leven tot dusver is gelopen.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een negen of tien zal ik niet zo snel geven maar ik ga zeker voor een acht op dit moment. Kijk eens naar alle ellende om je heen, dichtbij maar zeker ook verder weg. Gelukkig leven in Middelstum de meeste mensen in pais en vree met elkaar. Ik probeer altijd zo veel mogelijk voor een ander klaar te staan, dat vind ik belangrijker dan mijn eigen geluk.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Wanneer je goed om je heen kijkt tijdens het wandelen of fietsen, ontdek je altijd wel weer iets moois of leuks. Geniet dus van alle dingen om je heen want het levensboek kan maar zo dichtgeklapt worden. Ik hoop op nog een lang en gezond leven met al mijn dierbaren om mij heen….