Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Frederik Feddema, roepnaam Freek. Ik ben op 21 juni 1963 geboren in Zuidhorn als een na jongste kind van een gezin bestaande uit elf personen. Ik heb zes broers en twee zussen. De meeste wonen in Bedum maar ze zijn ook uitgewaaid naar Beerta, Scheemda, Grijpskerk tot aan Beltrum in de Achterhoek aan toe. Mijn vader was landarbeider en mijn moeder werkte voor diverse huishoudens als schoonmaakster, naast ons eigen drukke huishouden natuurlijk.
Toen ik zes, zeven jaar was verhuisde het gezin Feddema naar Groningen. Ik heb daarna ook in Harkstede gewoond en in Onderdendam. De langste tijd heb ik in Bedum doorgebracht, zo’n twintig jaar. En de laatste zeven jaar hebben Esther en ik met ons gezin in Middelstum en Winneweer gewoond. De versterking in Winneweer aan de buitenkant is afgerond, we kunnen nu gelukkig weer boven de zaak wonen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 16 december 2025 hertrouwd met Esther Goedhart. Iets wat ik na mijn vorig huwelijk van 37 jaar niet meer had verwacht. Ik ben in 2017 gescheiden en ik neem hiervoor de schuld volledig op mij want ik was door mijn drukke baan nooit thuis. Ik heb mijn zoon Ramon, hij is 32 jaar en woont in Groningen, maar nauwelijks groot zien worden.
Esther en ik hadden beiden zoiets van ‘we gaan nooit meer trouwen.’ Toen ik echter een keer met Ramon bij haar in Brouwers ging eten, was daar toch direct een bijzondere chemie tussen ons. Dat gevoel was dus wederzijds en in 2019 hebben we een relatie kregen. Esther heeft twee dochters die ik als mijn eigen dochters beschouw. Senza is twintig en woont in Groningen, zij studeert HBO-V. Robin is veertien jaar en woont nog gezellig bij ons thuis.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ben ik qua opleidingen een echte stapelaar geworden. Ook omdat ik niet goed wist wat te worden. Ik heb op de LEAO, MAVO en HAVO gezeten en zal een jaar of 25 geweest zijn toen ik mijn HBO-opleiding economie afrondde. Al lang voor die tijd werkte ik parttime bij de HEMA. Eerst als afwasser, daarna in het restaurant en via de keuken en de bakkerij, kwam ik uiteindelijk in het magazijn terecht.
Door een reorganisatie werd ik vervolgens met mijn HBO-diploma op zak overgeplaatst naar de Praxis waar ik eerst als heftruckchauffeur aan het werk ging. Ik had eerder bij de HEMA zo bij de douane aan de slag gekund maar was verliefd op een dame die er ook werkte en die hoopte ik daar regelmatig tegen te komen. Tja, de liefde doet soms rare dingen met je.
Uiteindelijk is het bij de Praxis allemaal goed gekomen. Ik volgde er intern allerlei cursussen en opleidingen en werd er eerst afdelingsmanager, daarna winkelmanager en groeide uiteindelijk door tot één van de zes districtsmanagers in Nederland waarbij ik mij vooral richtte op de noordelijke vestigingen. Daarnaast was ik voorzitter van de ondernemingsraad en werd zelfs voorzitter van de Maxeda, oftewel Europees voorzitter van de ondernemingsraad bestaande uit een verzameling van allerlei bedrijven.
Ik heb mij ongeveer tien jaar met het werk voor de ondernemingsraad beziggehouden. En dat in een onrustige tijd vol reorganisaties. Zo was ik bijvoorbeeld betrokken bij de verkoop van de V&D-filialen en ook bij Hunkemöller speelde wel het een en ander. In 1995 ben ik uiteindelijk districtsmanager geworden en daarbij operationeel manager voor de Formido-formule en operationeel manager voor diverse tuincentra die onderdeel waren van de Praxis.
Werkweken van tachtig uur en zeven dagen per week waren heel normaal omdat ik vaak als troubleshooter werd ingevlogen. Als districtsmanager stuurde ik zo’n duizend medewerkers aan en als voorzitter van de Europese ondernemersraad vertegenwoordigde je duizenden werknemers. Ik maakte jaarlijks veel kilometers naar vooral het westen maar deed ook regelmatig België aan. Men had blijkbaar een noorderling nodig om de rust in de tent terug te doen keren en daarbij viel ik op door mijn integriteit en empathisch vermogen.
Het zijn hectische jaren geweest, jaren die mij gesloopt hebben waardoor ik met mijn gezondheid begon te kwakkelen. Vooral het Formido-project was slopend met wekelijks vier nieuwe opleveringen. Ik raakte uitgeput en zou eigenlijk de ziektewet in moeten. Maar het ziekteverzuim en dan ook zeker het terugdringen ervan was nu juist een van de onderdelen van mijn takenpakket. Ik wist dat wanneer ik mij ziek zou melden dat ik dan binnen de kortste keren hier in Winneweer bij Esther in de keuken zou staan om mee te helpen en dat voelde voor mij niet goed.
Met als gevolg dat ik in november 2022 een drastisch besluit nam en op eigen beweging met pensioen ben gegaan. Na een relatieve rustperiode ben ik er hier vervolgens bij Dinercafé Winneweer in gerold. Ik begon er als afwasser en maakte na een paar maanden promotie tot ‘patatbakker’. Daar beleef ik veel plezier aan hoor, het is voor mij een sport om de bestellingen voor te blijven met het werk. Daarnaast houd ik mij ook bezig met het beheer en het onderhoud van ons onderkomen.
Ik vind het heerlijk om te horen wat ik moet doen in plaats van zelf alles te moeten regelen en organiseren. Esther regelt het hele keukengebeuren en is naast eigenaar ook het gezicht en aanspreekpunt van het Dinercafé natuurlijk.
En toen brak 2025 aan en we moesten de zaak eerst sluiten voor het versterkingsproces. Dit werd voor ons een lijdensweg want we moesten een goed draaiend bedrijf sluiten en hebben de nodige bureaucratische tegenslagen moeten verwerken met enige rechtszaken tot gevolg waarbij we teleurgesteld werden door mensen én instanties doordat gemaakte afspraken niet werden nagekomen. En dat leidde intern weer tot conflicten binnen het gezin en het personeel omdat het allemaal veel langer geduurd heeft dan oorspronkelijk gepland.
Maar nu is het zaak om ons te herpakken en de blik kan weer vooruit. Op 8 mei hebben we een besloten openingsfeest waarbij ook ons huwelijk gevierd wordt. Vanaf Moederdag, zondag 10 mei, gaan we gefaseerd weer open en daar hebben we enorm veel zin in. Voor die tijd moet er nog het nodige gebeuren zoals je ziet, zowel in als om het pand.
We hebben in de afgelopen jaren veel geleerd, ook qua bedrijfsvoering, en er zullen wat veranderingen worden doorgevoerd waardoor Esther tijd krijgt om vaker haar gezicht in de zaak te laten zien met meer contact met de gasten tot gevolg. Het mooie weer komt er aan en we kunnen weer vooruitkijken. Het is voor ons zaak om vaker nee te zeggen op bepaalde verzoeken zodat we aan de andere kant vaker ja kunnen zeggen op wat we echt graag willen doen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik ben op zestigjarige leeftijd met pensioen gegaan maar heb het fysiek nog nooit zo druk gehad, haha. Ik ga gewoon lekker door met patat bakken en moet zorgen ze lichtbruin af te leveren en niet te zwart natuurlijk. We blijven nog 2,5 jaar in Winneweer actief en willen daarna nog één keer een nieuwe uitdaging in de omgeving aangaan op restaurantgebied.
Daarna zouden we heel graag – maar dat duurt dus nog wel een jaartje of zeven, acht hoor – een oud boerderijtje kopen in Frankrijk of Italië. Esther is nu 54 en kan nog niet stilzitten, daarvoor heeft ze nog veel te veel energie. Maar we kijken er beide wel naar uit om op termijn ’s avonds buiten op het terras bij de ondergaande zon een flesje wijn open te trekken en hopelijk gezamenlijk nog lekker vele gezonde jaren te genieten in een nieuwe omgeving.
En tot die tijd houd ik mij lekker bezig met een andere hobby, het sleutelen aan en opknappen van oude klassieke motoren en auto’s. Oude VW’s genieten mijn voorkeur maar ik ben nu bezig met een oude Mini. Dat werkt voor mij heel ontspannend.
En de dieptepunten?
In mijn jonge jaren was ik behoorlijk dwars. Ik zette mij af tegen autoriteit en kwam daardoor ook regelmatig op school in de problemen. Ook naar mijn ouders toe was ik dwars, ik heb het ze niet makkelijk gemaakt. Misschien lukte het mij daardoor later wel om goed om te gaan met personeel die door anderen als lastig werden ervaren, ik kon mij er immers wel in verplaatsen.
Mijn scheiding is ook een dieptepunt geweest. Ik heb mijn relatie verwaarloosd en dat zag ik destijds niet in. Ik werd opgeslokt door het werk en miste duidelijke signalen.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Het mooie aan tegenslagen is dat de kans er altijd is dat nieuwe deuren opengaan. Mijn relatie met Esther en haar gezin is dus weer een mooi hoogtepunt en ik geniet ook van de tweewekelijkse padelpartijtjes met mijn zoon. Zelfs al word ik door hem regelmatig van de baan gemept.
Ik kijk ook wel met trots terug op mijn loopbaan bij de Praxis. Ik stelde mij altijd integer en empathisch op. Voor mij was iedere werknemer gelijk en ik probeerde altijd in oplossingen te denken. Nog steeds is de Praxis een hele mooie formule die vele bouwklanten trekt.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In mijn rol als Europees voorzitter van de ondernemersraad, zat ik vaak met buitenlandse directeuren en grote investeerders om tafel. Mensen die gewend waren om in miljarden te denken. De onderhandelingen waren vaak in het Engels en zelfs in het Frans en ik had er dan ook altijd een tolk bij.
Die vaak wel wat moeite had om mijn Groningse uitspraken te vertalen naar het Engels of Frans maar met de nodige hand- en voetgebaren kwamen we er vervolgens altijd wel weer uit. Het ging soms hard tegen hard maar na die tijd was het altijd wel weer gezellig gezamenlijk een biertje of een wijntje drinken geblazen.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Dan kom ik toch weer uit bij dat boerderijtje in Frankrijk of Italië. Je moet altijd een vlag planten als richtpunt in het leven waar je uiteindelijk heen wilt. Maar eerst dus na Winneweer nog één keer een nieuw horeca-avontuur.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Dan kom ik weer bij mijn jeugdige dwarsheid en de scheiding uit.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ik kijk terug op een prachtige loopbaan en geniet van mijn relatie met Esther en ga voor een acht. Als we al die ellende met de NCG niet zouden hebben gehad, zou ik misschien wel voor een negen zijn gegaan.
Wilt u verder nog iets kwijt?
‘Doe wat je zegt dan lieg je niet!’ Ik heb altijd geprobeerd om integer en oprecht te zijn, dat is ook wel een beetje mijn levensmotto geworden.