Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Durandus Knol is ook mijn volledige naam maar ik word in de volksmond vaak met Duut aangesproken. Ik ben vernoemd naar mijn vader en op twaalf februari 1959 geboren in Huize Tavenier en tevens opgegroeid in Groningen. Ik kom uit een gezin met zes kinderen waarvan ik de één na jongste ben. Ik heb drie broers en twee zussen en ben de enige die in de provincie Groningen is blijven wonen.
Mijn opa is de grondlegger van Knol’s Koek en het bedrijf bestaat sinds 1923. Mijn ouders namen het van mijn opa over en hadden zowel op het Zuider- en het Hoendiep hun eigen zaak. Het spreekt vanzelf dat ik in mijn jongere jaren vaak bij heb moeten springen. Ook al omdat mijn moeder heel jong overleed.
Ik heb op verschillende plekken in de stad gewoond. In 1989 kochten we in de wijk Helpman onze eerste woning. In 1997 zijn we aan de Kerkuil in Bedum gaan wonen, dat was destijds een nieuwbouwwijk. We hadden al op meerdere plekken rondom de stad gekeken naar wat geschikts en toen kwam dit op ons pad. Lekker dichtbij het werk met alle benodigde voorzieningen bij de hand.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1983 leerde ik Truus Oosterhuis kennen, zij is opgegroeid aan de Rijksweg tussen Ten Boer en Garmerwolde. Ik was destijds bestuurslid van de gereformeerde jeugdsoos De Beun in Groningen. We hadden direct een klik en aan het eind van de avond sloeg de vonk over. We zijn in 1991 getrouwd. In 2000 was daar het nodige verdriet toen Truus kwam te overlijden aan de gevolgen van borstkanker.
Het huwelijk heeft ons twee kinderen geschonken. In 1995 kwam dochter Hilma op de wereld. Ze woont bijna met haar partner in Assen en werkt als IC-verpleegkundige in het UMCG. Twee jaar later werd zoon Remand geboren, hij woont met zijn partner in de binnenstad van Groningen en is ICT-er van beroep. Beide kinderen, op wie ik enorm trots ben, zijn vernoemd naar hun grootouders van beide kanten.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ging ik naar de MAVO in Groningen. Toen mijn moeder kwam te overlijden, had ik het hier moeilijk en ik maakte later de switch naar de tuinbouwschool in Paterswolde. Ik ging hier elke dag, in weer en wind, op de fiets heen en was een jaar of achttien toen ik mijn diploma op zak had. Hierna ging ik naar de vakschool van de bloemschikkunst en combineerde vijf dagen werken met één dag school. Ik liep stages in bloemenwinkels in Winschoten en Groningen en heb de opleiding uiteindelijk niet afgerond.
Lang heb ik niet thuisgezeten want ik kon in 1978 uiteraard direct in de bakkerij van mijn vader aan het werk. In mijn jongere jaren had ik natuurlijk tijdens vakanties al de nodige werkervaring opgedaan en ik kon dus zo meedraaien in het team van zes personeelsleden. Ik draaide relatief normale werkweken en begon vaak om 07.00 uur waarbij ik mij bezighield met het hele bakproces van bijvoorbeeld de noten-, sukade, gember- en oude wijvenkoek. Mooi maar ook pittig werk waarbij ik regelmatig met zakken van vijftig kilo moest zeulen.
In 1984 maakte ik een werkswitch want ik kreeg de tip dat ze bij de Shell, voor hun twee tankstations aan de Ringweg, misschien wel iemand zochten omdat daar iemand werkte die zich vaak versliep. Ik besloot te solliciteren, werd na een goed gesprek aangenomen en kon hier in 1984 direct beginnen.
Ik kwam in de shop te werken en deed alle voorkomende verkoop- en administratieve taken. Vooral de vele klantcontacten spraken mij hierbij aan. Zeker wanneer er iemand van de wegenwacht of de hulpdiensten langskwam want dat leverde altijd bijzondere verhalen op.
Mijn werkgever stelde zich gelukkig heel coulant op toen mijn vrouw overleed en ik ging qua werkuren terug van 40 naar 24 zodat ik voor mijn kinderen kon zorgen. Ik draaide verschillende diensten, ook ’s nachts, maar overdag beviel het beste want dan had je het altijd lekker druk. Toen de beide tankstations aan de Ringweg dichtgingen, kwam ik in 2007 op de Shell-locatie op de Ketwich van Schuurlaan terecht. Daar heb ik in februari 2010 ontslag genomen om vervolgens op 1 april weer bij Knol’s Koek te beginnen.
Mijn jongste broer had de zaak inmiddels overgenomen en er was qua automatisering wel het een ander veranderd al bleven mijn werkzaamheden grotendeels hetzelfde. De grondstoffenzakken hadden inmiddels wel een gewicht gekregen van 25 i.p.v. 50 kg, dat was wel weer een voordeel.
Ik werkte er nog maar net toen er een grote brand uitbrak, een hard gelag inderdaad. Wij hebben het bakproces een jaar lang bij Bakker Haafs in Haren uit kunnen voeren, dat was een geluk bij een ongeluk. En in 2018 was het weer raak toen we door brand in de wasdroger heel veel last kregen van rookschade en de bakkerij weer acht maanden dicht moest.
Maar daar staan ook hele mooie herinneringen tegenover hoor. In 2023 bestond de zaak 100 jaar en dat was voor mijn broer de reden om het predicaat hofleverancier aan te vragen en dat verzoek werd enige tijd later door de koning gehonoreerd. In 2023 is er ook een boek uitgekomen over Knol’s Koek met daarin opgenomen een uitvoerige beschrijving plus veel foto’s over de geschiedenis van ons familiebedrijf.
Een bedrijf dat door de beroemde koek in het hele land bekend is en in de loop der jaren een mooie groei heeft doorgemaakt. Inmiddels staat er een nieuwe oven waarin 24 platen met koek verwerkt kunnen worden. Wekelijks worden er zo’n 14.000 verschillende koeken geproduceerd.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik ben net 67 jaar geworden en per 1 februari gestopt met werken. Het is nog wel even wennen, ik moet op zoek naar een ander dagritme maar dat moet vast lukken. Boven op zolder ben ik bijvoorbeeld mijn Fleischmatrein-collectie aan het uitbouwen. Verder fotografeer ik al veertig jaar, voor mij is dit een prachtige hobby.
In principe maak ik foto’s van alles wat ik onderweg tegenkom maar vooral mensen en dieren hebben mijn interesse. Ik heb zo’n veertien jaar foto’s genomen tijdens het Bedrijvenvoetbal en vanaf het begin bij de Winterloop. Ook maak ik foto’s tijdens het Beach Event. Ik maak ook graag fotoboeken, bijvoorbeeld over mijn leven en van vakanties.
Op reis gaan is nog zo’n mooie hobby en in bijvoorbeeld het Kruger Park in Zuid-Afrika kon ik al foto’s makend mijn hart helemaal ophalen. Maar ik heb ook mooie reizen naar China, Nepal, Jordanië en Egypte mogen maken. In augustus ga ik vier weken naar Indonesië, die reis is inmiddels geboekt.
Toen mijn kids nog op voetbal zaten, ben ik tien jaar jeugdtrainer geweest bij CVVB en SV Bedum. Vijf jaar bij de meisjes en daarna vijf jaar bij de jongens. Vroeger zat ik op de schietclub en ik heb ook nog een tijdje gevolleybald bij DIO in Bedum. Tot slot ben ik een groot fan van de zanger Neil Young. Ik kan mij al weer verheugen op het Neil Young-festival in Hotel Aduard waar ik ook altijd een groot aantal foto’s maak.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De geboorte van onze kinderen. Zij zijn altijd het allerbelangrijkste voor mij geweest en nu nog steeds. Daar leef ik voor. Ik kan genieten van hoe ze zich ontwikkeld hebben in de loop der jaren.
Sinds kort is er onder het viaduct bij de Paterswoldseweg in Groningen een tekening geplaatst met daarop afgebeeld mijn moeder. Zij staat helemaal links op de afbeelding, voor mij is dit nu een prachtig aandenken geworden aan haar.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn vrouw op veel te jonge leeftijd. Dat was voor mijn twee jongere kinderen, ze waren toen 5 en 3, ook een hele schok natuurlijk. Ik was dertien jaar toen mijn moeder overleed aan alvleesklierkanker. Zij mocht slechts 42 jaar worden.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik ga zo’n zes a zeven keer per jaar naar Schiermonnikoog waar we als familie vlakbij de Badweg een huis hebben geërfd van mijn vader. Als het huis bezet is dan vind ik het ook helemaal niet erg om op de camping te verblijven.
Ik loop wat af op het eiland en schreeuw en gooi alles wat mij dwars zit eruit op het strand. Voor mij de manier om bepaalde gevoelens kwijt te kunnen. Dat doe ik ook al fotograferend trouwens om de foto’s vervolgens te verwerken in een fotoboek.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik verheug mij op mijn reis naar Indonesië waar ik in vier weken tijd vier verschillende eilanden aan ga doen. Verder zou ik al fotograferend nog wel door Marokko en Zuid-Egypte rond willen trekken. Nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe culturen ontdekken, dat is net wat.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Een moeilijke vraag, dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Wel had ik uiteraard graag dingen anders gezien.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Met wat ik allemaal heb meegemaakt kan ik mijn leven geen negen geven. Maar gemiddeld is het zeker wel een zeven waard.
Wilt u verder nog iets kwijt?
‘Je moet blijven lachen in het leven, blijf blij’, dat zei mijn vrouw altijd tegen mij, zelfs op de dag dat ze overleden is. Blijf niet in het negatieve zitten of hangen maar zoek altijd weer iets op waar je waar je blij en vrolijk van wordt!