Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Titia Rensina Willemina Boiten, roepnaam Tineke. Ik ben op vier juni 1961 geboren ‘vlakbie de Steemer toor’n’ als jongste van vijf kinderen. Mijn oudste zus Fenny woont in Oudeschip, Jan en Margreeth in Stedum en Bart in Gorredijk.
Mijn vader had vroeger een eigen offsetdrukkerij waarbij moeder hem, naast het huishouden, regelmatig meehielp. Ook was mijn vader vlascommissionair. Tot in België aan toe was hij bezig met de kwaliteitscontroles en de handel in vlas. Ik was nog maar negen toen mijn vader ten gevolgde van een hersenbloeding op 49-jarige leeftijd kwam te overlijden. Mijn moeder is 78 jaar geworden en stierf aan kanker. We hebben haar met ons vijven de laatste drie maanden van haar leven dag en nacht verzorgd en dat was fijn om nog voor haar te mogen doen.
Ik ben dus bijna geboren ‘onder de toren’ in Stedum en verhuisde daarna naar de Hoofdstraat. Vanuit dit groot huis hebben we tijdelijk aan het Vlaspad gewoond in een veel kleiner huis om daarna naar de nieuwbouwhuizen aan de Singel te verhuizen. Van daaruit ging ik met mijn moeder en mijn stiefvader Dirk Zeeuw naar de Borgweg in een Zweedse woning. Vanuit dat huis ben ik getrouwd en we gingen aan de Hilmaarweg wonen en wel van 1983 tot 1999.
Sinds 1999 wonen we met veel plezier in ons eerste koophuis aan de Borgweg. Het is hier lekker rustig en we hebben een goed contact met de buren.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 24 juni 1983 getrouwd met de oorspronkelijk uit Oudeschip afkomstige Jan Bruggeman. Ik heb hem leren kennen op de ‘Lammetjesmaarkt ien Spiek’ op de Jongeren-Appèldag. Oftewel op de jongerendag van de kerk waarbij op Tweede Paasdag na de middagdienst gezamenlijk gegeten werd, gevolgd door een muziekavond. Tijdens die dag bloeiden vaak nieuwe liefdes op. Jan en zijn kameraad hebben mij en een vriendin die dag naar huis gebracht en wij nodigden hen uit voor de feestweek in Stedum. En tijdens de Nacht van Stedum is de vonk tussen ons overgeslagen.
Dit huwelijk heeft ons twee zoons gebracht. In 1986 werd Arjan geboren, hij woont met zijn gezin in Slochteren. In 1990 diende Stefan zich aan die met zijn gezin in Ten Boer is neergestreken. We zijn de trotse grootouders van drie kleinzoons van achttien, zes en vier jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de gereformeerde lagere school aan de Bedumerweg in Stedum, ging ik naar de huishoudschool in Middelstum. Op de fiets uiteraard en vanaf de Delleweg reden we dan samen met leerlingen uit Loppersum en Westeremden. Het was een gezellige tijd. Daarna ging ik per trein naar Groningen om daar de driejarige opleiding Kinderverzorging, Jeugdverzorging te gaan volgen met als extra aantekening die van pedagogische medewerkster.
Voor deze opleiding moest ik ook stage lopen. Ik wilde graag met kinderen werken en dat kon prima op een kinderdagverblijf voor een periode van drie maand. Daarna heb ik in Tolbert drie maanden gewerkt met volwassenen met een beperking maar dat was het niet voor mij. De mooiste stage was die in Het Mytyl internaat waar ik werkte met kinderen met een beperking.
Toen ik klaar was met mijn opleiding, waren er helaas weinig vacatures in mijn werkrichting. Daardoor kwam ik via een werkverruimende maatregel in de keuken terecht van verzorgingshuis Damsterheerd in Appingedam. Dat was geen droombaan maar je moest wat. Na twee jaar werd ik vervolgens peuterspeelzaaljuf in Westeremden en dat beviel een stuk beter. Daarnaast was ik ook hulpmoeder in de peuterspeelzaal in Stedum.
Toen de kinderen zich aandienden, ben ik enige jaren gestopt met werken. Ik pikte de draad in 1992 weer op, Stefan was net twee jaar geworden, doordat een kennis van ons mij tipte voor de functie van consultatieassistente in Delfzijl voor een instantie waar zij als verpleegkundige werkte. Dit was in Delfzijl-Noord en de functie was geknipt voor mij. Baby’s wegen en meten, spulletjes klaarzetten voor de verpleegkundigen en artsen en afspraken maken. En dat voor twaalf uur in de week, eerst als oproepkracht.
De functie werd ook wel gastvrouw genoemd en we waren destijds onderdeel van Thuiszorg Groningen. Zo rond 2008 gingen we op in de GGD. In 1993 kreeg ik een vast contract voor 24 uur in de week en als consultatieassistente heb ik ook in Loppersum, Middelstum, Kantens, Paddepoel, Winsum en Kloosterburen gewerkt. En wel met heel veel plezier want het werk voelde als een hobby.
Al met al heb ik dit bijna 28 jaar gedaan. Ik kijk daarbij met heel veel plezier terug om mijn 25-jarig dienstverband. Dit jubileum werd met fijne collega’s op een grootse manier gevierd. Ik kan gerust stellen dat ik mij met hart en ziel maar ook met de nodige humor heb ingezet voor de kinderen en hun ouders.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
In 2020 werd er in coronatijd bij mij acute spierreuma geconstateerd terwijl ik ook al een ernstige vorm van diabetes had. Het was zowel voor mijzelf als het team waar ik onderdeel van was, beter om te stoppen met werken en in 2022 werd ik afgekeurd. Daar heb ik het heel moeilijk mee gehad en het werk wordt nog steeds gemist. Toch is het mij gelukt om een andere tijdsvulling te vinden.
Gelukkig heb ik de nodige hobby’s. Ik naai kleding en knutsel en schilder graag, ik ben kortom vaak lekker creatief bezig. Daarnaast geniet ik van het bloemschikken, we passen regelmatig op onze jongste kleinkinderen en ik zing al ruim veertig jaar in het Christelijk Vocaal Ensemble in Stedum. We repeteren iedere maandagavond en hebben zo’n vier a vijf optredens per jaar.
Daarnaast mag ik, als mijn gezondheid het toelaat, graag tuinieren en ik ben ook wel van het koken. Twee keer per week ga ik hier in Stedum op dinsdag- en donderdagmorgen naar het oude gemeentehuis om deel te nemen aan de fysiosport.
Vroeger heb ik veel kerkelijk vrijwilligerswerk mogen doen. Jan en ik hebben zo’n twintig jaar catechese aan huis gegeven en zaten beiden in de kerkenraad. Ook heb ik kindernevendiensten verzorgd en was ik clubleidster.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ons huwelijk waarin we heel wat stormen hebben doorstaan en de geboorte van de kinderen en de kleinkinderen. Dat steekt er toch bovenuit. Toen we 25 jaar getrouwd waren, hebben we een rondreis door Canada gemaakt waar zowel Jan als ik familie hebben wonen.
We zijn zowel in het westen als in het oosten van dit prachtig land geweest en hebben een camper gehuurd waarbij we onder andere hebben genoten van de prachtige Rocky Mountains. Maar we genieten ook van jaarlijkse uitstapjes naar Egmond naar Zee hoor.
Tot de hoogtepunten behoren ook heerlijk ontbijten in de tuin en in de avond zo lang mogelijk buiten zitten. Ik ben altijd blij als de zon schijnt. En daarbij dankbaar dat we als zussen en broers er alle vijf nog zijn inclusief aanhang.
En de dieptepunten?
Het jong overlijden van mijn vader Arnold die slechts 49 jaar mocht worden. Ook heeft mijn man Jan in 2001 op de Friesestraatweg in Groningen een ernstig auto-ongeluk gehad toen hij vol op een uitgebroken paard klapte. Hij is drie keer voor de dood weggehaald en kon pas na anderhalf jaar, inclusief een thuisrevalidatie van een half jaar waarin ik heb verzorgd heb, weer aan het werk.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In mijn beginjaren als consultatieassistent, had ik nog geen rijbewijs. En dan kon het dus gebeuren dat ik eerst met de fiets van Stedum naar Loppersum moest om vervolgens met kratjes vol vertrouwelijke dossiers naar Middelstum en Kantens te fietsen. Zo gek was het dus niet, toen ik op latere leeftijd mijn rijbewijs haalde. Met de auto ging het een stuk sneller.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
We zouden graag nog een keer terug gaan naar Canada en daarnaast nog veel meer mooie reizen willen maken. Plus maar zo lang mogelijk gezond blijven en genieten van elke dag. Leef vandaag en niet pas morgen. Pluk de dag inderdaad want voor je het weet is hij al weer voorbij.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Van sommige dingen heb ik vast wel spijt gehad maar ik probeer ze meer als leermomenten te zien. Maar het dubbeltje dat ik meekreeg voor de zendingcollecte en waar ik vervolgens snoep bij bakker Schuurman voor gekocht heb, daar het ik toch wel lange tijd spijt van gehad, haha.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ondanks alle (gezondheids)perikelen ga ik toch wel voor een acht want het leven is zeker de moeite waard. Maar ik had wel graag gezien dat bepaalde zaken anders waren gelopen.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Daar hebben we het zonet over gehad en dat is dat je in het nu moet leven en de dag moet plukken. Genieten van het leven dus. En kijk eens wat vaker in de spiegel om van jezelf te houden. Je mag er absoluut zijn!