Het is tegen mijn routine in wanneer ik op de vrijdagmiddag aan dit verhaal begin. Liever had ik op dit moment andere websitetaken uitgevoerd, ware het niet dat internet er al enige uurtjes uitligt. Daar kan ik mij om opvreten, zeker als er in mijn ogen urgente zaken zijn die wat mij betreft zo snel mogelijk moeten worden doorgevoerd.
Dat belooft nog wat wanneer we straks enige dagen verstoken zijn van gas, brandstof en elektriciteit. De overheid waarschuwt niet voor niets dat we allemaal noodpakketten thuis moeten hebben liggen en contact geld op zak om bij een calamiteit enige dagen te kunnen overleven.
Afijn, ik ben vervolgens eerst maar wat aan het hardlopen gegaan in de hoop en verwachting dat internet er dan wel weer zou zijn. Maar helaas…. Het waren wel pittige loopjes overigens want voor het eerst heb ik een rondje Oosterburen / Huizinge in ‘intervalsprintjes’ gedaan. En wel zo dat ik zeven keer flink diep gegaan ben om vervolgens enige minuten in stevige wandelpas bij te komen om mijn ademhaling en hartslag weer op peil te krijgen. Het schijnt goed te zijn voor de vetverbranding en de conditieopbouw, ik ben benieuwd….
En dat op vrijdag de dertiende, de dag doet zijn naam en faam eer aan. Tevens de dag na de twaalfde maart, de dag dat ik mijn leeftijd naar 54 jaar wist te drukken. Best wel een mooie en productieve dag overigens. Een dag waarop ik mij voornam om zoveel mogelijk te reageren op de ongeveer 1.000 felicitaties die via Facebook, Insta, Whattsapp en middels een telefoontje binnenkwamen. Volgens mij is dat aardig gelukt en ik voelde mij als vanouds jarig. Zelfs zonder die dag cadeautjes te krijgen.
Die had ik immers zondag al gekregen en daarbij wacht mij morgen het bezoek aan de Martinikerk voor het Candlelight-concert met nummers van ABBA en Queen. Ik merk dat ik nu niet verder kan met dit verhaal want het is immers nog geen zaterdag maar vrijdag de dertiende. Deze alinea is dan wel weer een mooi bruggetje naar de maandagmorgen want dan kan ik immers hierop terugkijken.
Dat moet dan wel mooi rap gebeuren want om 10.00 uur moet ik in Stedum zijn voor een pensionadointerview. Volgende week mag ik ook weer opdraven bij een lezing van Kantoor Vreugdenhil, altijd gezellig en leuk. Woensdag volgt er letterlijk en figuurlijk een bliksembezoek aan Ulrum. Dat heeft niet alleen met het onderwerp te maken maar ook met het feit dat ik rap weer naar huis wil om de verkiezingen en de uitslagen thuis voor de buis te volgen.
En op de donderdag wacht een bezoek aan Moi Middelstum. Dinsdag volgt reeds een nieuwsflits hierover en dan kan ik twee dagen later zelf aanschouwen wat er zoal in het voormalige pand van Drogisterij Marja gebeurt. Kortom, al met al een gevarieerde werkweek voor de boeg maar eerst moet het weekend ingeluid worden.
Even dacht ik dat het internet terug zou keren maar dat bleek ijdele hoop te zijn. Hoe nu verder? Wellicht nog even melden dat het vanavond weer klaverjassen is in de voetbalkantine? Of dat het eerste elftal morgen thuis tegen Lygurcus moet? Of dat we zondag naar Delfzijl mogen voor een verjaardag? Alsof u dat iets interesseert inderdaad. Nu, ik kap deze vrijdagmiddagblues eerst maar even af om met stramme benen hondje Zhiva uit te laten…..
En daar ben ik weer op de maandagmorgen om een eind aan dit epistel te breien. Het was leuk hoor, dat Candlelightconcert. Maar eigenlijk ook veel te kort. Want een uurtje na de eerste tonen, stonden we al weer buiten op weg naar het Forum waar de auto geparkeerd stond. Maar wel met een unieke ervaring rijker. Met op het podium tussen tientallen brandende kaarsjes vier dames die een strijkinstrument bespeelden.
Zes nummers van ABBA en zes nummer van Queen als ik het goed geteld heb. Met af en toe een klein toespraakje tussendoor. Verrassend hoe goed de nummers te herkennen waren, vanaf de eerste tonen werd je meegevoerd. Persoonlijk vond ik de ABBA-nummers net even mooier maar de vrouw vond vooral de Bohemian Rhapsady-uitvoering geweldig. En zo waren we op weg naar de verjaardag van overbuurman weer een unieke ervaring rijker in de Martinikerk. Daar zal ik mijn 54e verjaardag voor altijd mee associëren.
En met deze constatering maken we ons op voor twee zware Sunsation-weekenden. Gisteren met de wandelclub de route al even gecontroleerd en tot de conclusie gekomen dat de bijzondere feesttent – het lijkt wel alsof er een extra verdieping opzit – er weer staat. Als altijd toch weer iets om ons op te verheugen en vrijdag staan we stipt om 21.45 uur klaar om vanuit de straat en masse richting Oosterburen te gaan. Hoe zich dat allemaal ontwikkelt, dat leest u vast volgende week wel weer.
Het voordeel van de vrijdagmiddagblues laat zich overigens gelden. Want ik heb moor 08.00 uur een verhaal op papier van meer dan achthonderd woorden. Meer dan genoeg dus om dit verhaal te laten rusten. Ik wens u allen, en mijzelf misschien nog wel het meest, een fijne werkweek toe….