Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Tjebbo Willem Oldenburger, roepnaam Theo. Ik ben op 23 juni 1956 geboren in het ziekenhuis van Winschoten en opgegroeid in Oude Pekela. Als enige jongen in een gezin met vier kinderen waarvan mijn tweelingzus helaas al overleden is. Mijn jongere zussen wonen in Heiligerlee en Winschoten.
Mijn vader was chef drukker op de Union-kartonfabriek en had daarbij een kleine verzekering-/assurantiekantoor. Ook werd hij later eigenaar van een kapperszaak. Een druk bestaan inderdaad, hij was dan ook niet vaak thuis. Moeder regelde het huishouden en zorgde er hierbij gelukkig voor dat ook ik vroeg zelfstandig werd want ik moest net als mijn zussen meehelpen. Daar had ik profijt van toen ik al op jonge leeftijd het huis verliet.
Ik ben vooral in mijn jongere jaren regelmatig verhuisd en heb in Oude Pekela, Veendam, Meeden, Nieuweschans en Veelerveen gewoond alvorens in 2004 in Nieuwe Pekela te gaan wonen, aan de Champ Clark. Ik woon hier heel plezierig, mede dankzij de mantelzorg die ik van dichtbij mag ontvangen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Na gehuwd te zijn geweest, ben ik nu al weer 33 jaar gescheiden. Ik vind het prima zo en kan doen en laten wat ik zelf wil.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Oude Pekela, ging ik in dezelfde plaats naar de MAVO. Daarna volgde in Winschoten de HAVO en ik was achttien jaar toen ik mijn diploma haalde en echt moest kiezen welke kant ik op wilde. Het was destijds of de sociale of de pedagogische academie en ik koos voor de laatste optie in Winschoten. Ik behaalde ook mijn hoofdakte en was op mijn 22e klaar met de studie.
Het was eind jaren zeventig heel lastig om aan de bak te komen en ik schreef in die tijd zo’n 175 sollicitatiebrieven. Een enkele keer werd ik opgeroepen voor een gesprek maar zonder succes. Ik besloot mij aan te melden als invalkracht bij de Benelux- en Europaschool in Oude Pekela en dat sorteerde op den duur effect. Zeker omdat ik mijn hoofdakte had en daardoor ook directeursverantwoordelijk mocht dragen en vergaderingen kon voorzitten.
Toch lukte het niet om een baan in het onderwijs te krijgen en uiteindelijk kwam de consulent van het arbeidsbureau met een andere loopbaansuggestie. Ik kon namelijk voor een periode van twee jaar als ambtenaar aan de slag in Nieuweschans. Voor mij voelde dit alsof ik met mijn ‘gat in het botervat’ gevallen was.
Ik kwam terecht op de afdeling Onderwijs, Cultuur, Sport en Welzijn en wel in de tijd dat alle gemeenten een welzijnsplan moesten maken en draaide op verschillende afdelingen mee. Op den duur werd Welzijn ondergebracht bij de Gemeentelijke Sociale Dienst en dat gaf mij mooi de kans om rechten te gaan studeren, iets wat ik eigenlijk al van jongs af aan wilde gaan doen.
Uiteindelijk heb ik een meestertitel gehaald in het Bestuursrecht, Strafrecht & Strafvordering. En dat in de tijd dat de Wet AROB gelanceerd werd waardoor burgers bij de rechter tegen een beschikking in verweer konden gaan. Ik werd vervolgens als vertegenwoordiger van de gemeente naar voren geschoven om het standpunt van de gemeente te verdedigen. Daarnaast deed ik ook wel APV-zaken waarin ik mijn collega’s van adviezen voorzag.
De gemeente Nieuweschans ging in 1990 op in de gemeente Reiderland en voor mij brak een drukke periode aan waarin ik ook verplicht als toegevoegd ambtenaar aan bepaalde zaken werd gekoppeld, een studie volgde en daarnaast mijn weg moest zien te vinden in een nieuwe baan in een nieuwe gemeente. In die nieuwe gemeente kreeg ik de rol van controleur GSD binnen-en buitendienst, leerplichtambtenaar en het leerlingenvervoer toegewezen.
Het was in de tijd dat ik als ambtenaar regelmatig botste met de gemeentesecretaris maar ook met de nieuwe gemeenteraad en dat leidde zelfs in 1993 tot een soort van arbeidsconflict dat voor de rechter kwam waardoor ik mijn ontslag kreeg. Maar daar was ik niet rouwig om hoor, want ik vond dat ik lang genoeg in de ambtenarij gewerkt had.
Ik gaf daarna met veel voldoening en pro deo juridische adviezen aan particulieren in de tijd dat de Melkertbanen op kwamen zetten. Voormalige collega’s hadden onderdak gevonden bij de gemeente Veendam en ook ik kon daar voor twee jaar aan de slag bij de afdeling OCSW. Ik ging beleidswerk doen en wel richting de zorginstellingen. We hebben het nu over de jaren 1998-2000. Daarna was het geld op en raakte ik mijn Melkertbaan kwijt.
Ik was toe aan totaal wat anders en gooide het roer helemaal om. Na een tip, ging ik namelijk vrijwilligerswerk doen voor De Spetse Hoeve in Veelerveen, de instelling die mannen ondersteunde die verslaafd waren aan drugs/alcohol/sex of gokken dan wel een combinatie daarvan. Ook was ik in de jaren 2002 tot 2010 zeven dagen in de week bezig met de oprichting en inrichting van de Voedselbank Oost-Groningen.
Dit met behoud van mijn uitkering en daarbij wellicht de mogelijkheid voor werkervaring richting een betaalde baan. Dat is er nooit van gekomen. Maar mensen helpen die in een penibele situatie zaten en het omzien naar elkaar waren aspecten die mij heel veel voldoening gaven.
Voor de Voedselbank ging ik eerst in de omgeving van Rotterdam in de leer om mij vervolgens als oprichter, promotor en initiator op de Stichting Voedselbank Oost-Groningen te storten. Ik ondersteunde dit initiatief waar nodig in de drie noordelijke provincies en gaf ook regelmatig spreekbeurten en lezingen over mijn werk, onder andere in het Hogelandgebied.
Dit heb ik tot 2010 gedaan. Want in 2006 heb ik een zwaar hartinfarct gehad waardoor ik er om gezondheidsredenen al een jaar tussenuit moest. In 2010 werd ik mantelzorger van mijn moeder en mede door een hartpompfunctie van nog maar 18% was dat niet meer te combineren met de inzet voor de Voedselbank.
In al die jaren heb ik het aantal cliënten zien groeien van zo’n 200 naar 430 gezinnen en ik heb het als heel dankbaar werk ervaren om mij voor ze in te mogen zetten. Mijn moeder had een schildklieraandoening en is uiteindelijk in 2016 overleden.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Na die zes jaar intensieve mantelzorg, raakte ik zelf in een depressie. Dit heeft twee jaar geduurd en daarbij heb ik door een val van de trap ook nog zo’n half jaar moeten revalideren en zat enige tijd in een rolstoel. Een nare tijd inderdaad waar ik dankzij een tip om digitaal weer wat vaardiger en zichtbaarder te worden, net als vroeger, in 2018 ben uitgekropen.
Door op Facebook te gaan, wist ik mijn oude netwerk uit mijn eerdere woonplaatsen weer te hervinden en dat leidde tot mooie contacten en een nieuwe daginvulling. Ook heb ik mij in Nieuwe Pekela op het kerkelijk werk gestort. Ik beheer het verjaardagsfonds en heb daarbij contact met zo’n tien dames waar ik twee jaar per jaar bij langs ga om nieuwe verjaardagszakjes langs te brengen. Ook ben ik actief in het ouderenpastoraat waarbij ik zelf ook bezoekjes afleg.
Dit vrijwilligerswerk levert mij veel voldoening op. Ik denk er zelfs over na om ‘lekepreker’ te worden. Dat lijkt mij een mooie invulling, mits het niet ten koste gaat van mijn gezondheid. Qua hobby’s ben ik een fervent zeevisser. Jaarlijks trekken we er vanuit Lauwersoog een paar keer op uit om makreel en kabeljauw te vangen.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Het voorrecht dat ik zelfs mijn overgrootouders heb mogen leren kennen. Zij maakten mij tot wie ik nu ben, inclusief eigen waarden en normen. Ik ben zelfs naar mijn overgrootvader vernoemd.
De afronding van PA- en rechtenstudies mag bij deze vraag niet ontbreken. En ook het samenwonen en mijn huwelijk toentertijd, heb ik als een hoogtepunt ervaren. Het vrijwilligerswerk voor de Voedselbank en de kerk levert mij nu nog steeds veel voldoening op.
En de dieptepunten?
Mijn scheiding, het te lang blijven werken bij de overheid, mede door de politieke bemoeienis, en mijn hartfalen in 2006. Ook het overlijden van familieleden kruipt mij onder de huid. Zeker die van mijn moeder in 2016 en mijn tweelingzus in 2020. Die familieband en het gemis hiervan zit diep.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Het zeevissen zit er al vanaf mijn zestiende in. Meerdere keren per jaar kan ik meerijden naar Lauwersoog waar we dan met het schip de Dageraad de Noordzee opvaren naar het wrakkengebied boven Schiermonnikoog nabij de internationale vaarroute, om op kabeljauw en makreel te vissen. Voor mij is dit een hele mooie uitlaatklep, ook door de tocht door allerlei mooie, kleine dorpjes wanneer we die kant op gaan.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Eigenlijk is het hele leven één grote uitdaging maar je moet altijd vooruitkijken en niet te veel terug. Wat ik voor mijzelf als uitdaging ervaar is om 100 te worden. Met mijn beperkte hartfunctie een nobel streven waar ik zeker voor wil gaan!
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik ben te goed van vertrouwen geweest maar door schade en schande word je vanzelf wijs. Daarbij heb ik in de loop der jaren natuurlijk de nodige mensenkennis opgedaan.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Het zal je waarschijnlijk verbazen maar als voormalig onderwijzer geef ik mijn leven tot dusver een tien. Ik ben zeer tevreden!
Wilt u verder nog iets kwijt?
‘Ik hoal de voart erin met vaste haand’, dat is zeker mijn levensmotto en deze spreuk is ook terug te vinden in het wapen van Pekela. In het omzien naar elkaar, daar haal ik veel voldoening uit. ‘Heb u naaste lief als uzelf’, dat vind ik niet voor niets een hele mooie tekst om dit verhaal mee af te sluiten. Leuk dat je er was en een goede reis terug naar Middelstum!