Je weet nooit precies wanneer je jouw kind voor de laatste keer optilt. Bij de start is alles glashelder. Zonder tillen, is er geen verplaatsing. Een baby drinkt, poept en plast zelfstandig. In willekeurige volgorde en als het mooi gaat in onvoorspelbare combinaties. Dat kunnen ze. Voor al het overige ben je als kersverse ouder cruciaal. Een onvermijdelijk middelpunt in hun jonge universum.
Dit soort gedachten spoken door mijn hoofd als ik probeer een kastje door een trapgat te wurmen. Het past net wel. Of net niet. Dat weet ik nog niet zeker. Merijn trekt aan de bovenkant. Ik duw aan de onderkant. Daarbij komt de vraag op waarom ik deze positie koos. Als het niet lukt komt het hele ding in mijn richting.
Hoe dan ook. Het lukt en het kastje komt boven. Klaar om onderdeel te worden van een studentenkamer. Daarmee is het officieel. Merijn is uit huis. Afgeleverd aan de grote wereld. Nog een paar jaar studeren en dan staat hij voor de klas. En ondertussen lonkt het studentenleven in alle opzichten.
Guusje en Hanna helpen mee met verhuizen. Ze kijken verlangend naar het voorbeeld van hun grote broer. Uit huis. Op eigen benen. Zeker Guusje. Eerst nog even examen doen. En ondertussen met elk circus mee. Stel je voor dat je iets mist.
Een meer dan vol, maar zeker ook kleurrijk leven zoals dat heet. Op 18 maart kan en ga ik zelfs op haar stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Trots en beschermingsdrang vechten om voorrang.
Hanna heeft als derde in de rij nog even te gaan. Op het Leon van Gelder vindt ze haar weg. In mijn tijd heette dat nog de Middenschool. Maar het effect is nog steeds hetzelfde. Leren samenwerken, ontdekken waar je goed in bent en wat je goed kan.
Niet alleen aandacht voor het hoofd, maar ook voor het hart. Voor Hanna werkt het net zo goed als vroeger voor mij. Sociaal, lief, slim en steeds steviger in haar schoenen kiest ze haar eigen pad. Dat brengt haar op de goede plek. Daar ben ik van overtuigd.
We zetten het IKEA-bed in elkaar. Zonder onderdelen over te houden en zonder gereedschap dat niet op de handleiding staat. Met minimale schade aan lijf en leden. Merijn laat ons uit en we krijgen nog een stevige omhelzing. Terwijl hij al over onze schouder naar de woonkamer kijkt waar zijn huisgenoot een biertje pakt.
Het gaat zoals het moet gaan. Opvoeden leidt tot zelfstandigheid. Toch is er enige schrik als het opeens zover is. Het tempo waarin ze groot worden past nooit bij je eigen voorstellingsvermogen. Het gaat sneller dan je denkt ook als je al dacht dat het heel snel gaat.
Het middelpunt zijn Neel en ik allang niet meer. We zijn verschoven naar de rand van het veld. Steeds meer toeschouwer. En trouwe supporters zijn we ook. En hoofdsponsor.
Af en toe bedienen we de watertas bij een botsing of valpartij. In de hoop dat er een paar wijze lessen zijn blijven hangen. In het vertrouwen dat ze vast niet in zeven sloten tegelijk lopen. En dat ze het vertellen als het toch een keer gebeurt.
Hanna loopt langs en ik probeer haar nog eens op te tillen. Als een bewuste laatste keer. Ze laat het niet gebeuren en ze tilt in plaats daarvan mij van de vloer. Mocht mantelzorg ooit nodig zijn dan kan dat zonder tillift. Dat is nog ver weg. Zo snel gaat het ook weer niet. Toch? Ik pak ook een biertje. Dat lijkt me het beste.