We zijn de maartmaand al weer ingerold wanneer ik aan dit verhaal begin. Als altijd blik ik nog even terug op de afgelopen weken. Mooie herinneringen komen boven. Van een gezamenlijke Winterloop-ontbijt tot het trainingskamp op Schier, evenementen waarover ik reeds uitvoerig geschreven heb. De toneeluitvoering van WAT in Westerwijtwerd was weer ongeëvenaard en hilarisch als altijd. En ook de bijeenkomst bij vv Winsum met Bas Nijhuis leverde kolderieke momenten op.
Momenten ook op te koesteren, dat moge duidelijk zijn. In de tijd dat het leven aan je voorbijraast is het goed om af en toe wat gas terug te nemen. En dat deed ik woensdagmiddag in het Asingapark tijdens het loopje met de hond. Een prachtige en voor de tijd van het jaar uitzonderlijk warme woensdagmiddag en je ziet de sneeuwklokjes als het ware de grond uitschieten.
En dat met de statige Hippolytuskerk op de achtergrond die verlicht werd door verwarmende stralen van de ondergaande zon. Man, wat hebben we koude weken moeten ondergaan. Vol met sneeuw, natte drab en vervaarlijke ijzel. Maar waar hebben we het eigenlijk over. Deze winter stelde immers helemaal niets voor in vergelijking met die van 1963 en 1979 bijvoorbeeld.
Maar toch was ik maar wat blij met het tafereeltje dat woensdagmiddag zelfs mijn poëtisch hart, of wat er voor door moet gaan, opende. Het feit dat de lente zich in al haar hevigheid aandiende, zorgde zelfs voor enige ontroering. De donkerste dagen zijn eerst weer voorbij en we maken ons op voor mooie maanden waarin iedereen wat meer naar buiten gaat en we elkaar dus weer wat vaker tegen zullen komen.
Dit gebeurde bijvoorbeeld op een mooie donderdagavond in het Hippolytushoes. Daar vond namelijk een heuse filmpremière plaats, en wel die van filmer en cineast Itamar Kool. Glimlachend denk ik terug aan een vrijdagmiddag dik een jaar geleden toen we bij hem thuis afspraken om het eens te hebben over al het moois wat zich allemaal in Middelstum afspeelt.
En Itamar maar schrijven. Hij noteerde de ene na de andere telefoonnummer en probeerde verbanden te ontdekken tussen al die vele vrijwilligers die ons dorp telt en de doelen en verenigingen waar ze zich voor inzetten. Misschien rijpten zich in zijn hoofd voorzichtig reeds de eerste beelden, geschoten in onze prachtige omgeving.
Met blij gemoed ging ik vorige week dan ook naar het Hippyhoes in de wetenschap niet teleurgesteld te worden. Ik ken Itamar immers van de film Stillevens, geschoten in en om het legendarische huiskamercafé van Tinus en Eke Hazekamp. Een tijdloos document over het dorp waar ik geboren ben en mijn eerste zeven levensjaren doorbracht. Beelden van een legendarische jaarvergadering van de plaatselijke ijsvereniging, een vegende Tinus en een knobbelende Mittos komen zo weer voorbij.
We zijn dik vijftien jaar verder en de filmtechniek heeft in al die jaren niet stilgestaan. Prachtige drone-beelden van Middelstum, Westerwijtwerd, Huizinge en Toornwerd komen langs en dat in combinatie met al die mensen die ons dorp zoveel kleur geven als vrijwilliger maar ook met hun noaberschap en dus het omzien naar elkaar.
Ik had al te doen met Itamar toen hij vertelde dat de film maar een dikke twintig minuten mocht duren. Volgens mij heeft hij het weten te rekken tot een klein half uur maar dat is nog te kort om recht te doen aan al die unieke samenwerkingsverbanden die zich in de dorpen afspelen. Maar toch genoot ik met volle teugen van de beelden die langskwamen.
En dat in de zaal waar mijn moeder op het eind van haar leven zoveel uren doorgebracht heeft tijdens allerlei gezamenlijke maaltijden. In gedachten zag ik haar weer zitten, met haar blauwe schootdoek voor om te voorkomen dat ze al gremend naar kleding vies zou maken. Een hand omhoog stekend wanneer ik haar smakelijk eten wenste en weer naar huis ging. Of de altijd aanwezige vraag of ik haar op kwam halen om met de rolstoel naar buiten te gaan wanneer ze met de laatste restjes bezig was.
Die herinneringen werden ongetwijfeld gevoed door het feit dat zanger Harry Niehof aanwezig was om deze toch al mooie avond extra luister bij te zetten. Want Harry verzorgde de voice-over van de film en speelde voor die tijd nog wat liedjes. Hij was de man met wie ik er nog een telefonisch interview uitperste, de dag voordat mijn moeder kwam te overlijden. En dat is dit jaar al weer tien jaar geleden.
En zo kwamen op deze geweldige avond in Hippyhoes het verleden en heden weer bij elkaar. Met daarbij ook een mooie rol voor de nieuwe uitbaters van Trankiel die nu het huiskamercafé van Tinus en Eke bewonen, onze vroegere buren. Wie weet vleit de wandelclub zich op een mooie zomerse zondagmiddag nog wel een keertje neer op hun terras aan de boorden van het Wietwerder moar. Een mooi vooruitzicht inderdaad, eentje om nu al te koesteren…..