Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Wiebe de Vries is ook mijn volledige naam. Ik ben op zestien oktober 1963 geboren in Kruisweg als één na jongste van vijf kinderen. Mijn broer is helaas al overleden. Mijn zussen wonen in Hoogkerk, Kruisweg en Uithuizen. Mijn vader was vroeger fabrieksarbeider bij aardappelverwerker Rixona in Warffum. Mijn moeder runde het huishouden en maakte in Kloosterburen de scholen schoon.
Ik ben op jonge leeftijd in Kruisweg nog een keer verhuisd om vervolgens eerst aan een avontuurlijk leven te beginnen die mij al op 15-jarige leeftijd naar Terschelling bracht. Mijn diensttijd heb ik in Ossendrecht, Hilversum en Zuidlaren doorgebracht en in de tussentijd woonde ik weer thuis.
Ik huurde mijn eerste huis in Kloosterburen maar was in die tijd vaak bij mijn vriendin Jeike in het Friese Burum te vinden. Na getrouwd te zijn hebben we eerst tijdelijk in Zoutkamp gewoond waarna we in 1989 in Hornhuizen onze gezamenlijke eerste huis kochten. Vervolgens keerden we na vijf jaar terug naar Zoutkamp waar we twee keer een huis gebouwd hebben aan de Snik.
Helaas ging er bij de bouw van het tweede huis heel veel verkeerd en mede daardoor is het zowel in letterlijke als figuurlijke zin nooit ons huis geworden. We hebben toen vijf jaar in het huis gewoond bij de proefboerderij in Kollumerwaard dat destijds leeg stond. Maar Zoutkamp bleef trekken en drie jaar geleden hebben we dit huis aan de S.H. Woldringstraat gehuurd. Helemaal rustig zijn we nog niet want we zouden graag aan de rand van dit mooie dorp willen wonen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik heb Jeike van Wieren in 1982 leren kennen op het befaamde Veronica-schip dat in dat jaar in Zoutkamp kwam te liggen en tijdelijk omgebouwd werd tot discotheek. We kwamen elkaar daar regelmatig tegen en dat leidde op den duur tot vervolgenafspraakjes en een relatie. We zijn in 1987 getrouwd.
In 1997 werd onze zoon Thomas Dylan geboren. Hij woont met zijn vriendin Margriet in Oldehove en in 2024 werd zoon Owen Dylan geboren. Dat maakt ons inderdaad de trotse grootouders van een kleinzoon.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Kruisweg, ging ik naar de landbouwschool in Winsum. Dat was niet mijn eigen wens want ik wilde graag scheepskok of gymleraar worden. En zo stond ik maar zo koeien te scheren en ik leerde allerlei verschillende soorten gras kennen, voor mij volstrekte onzin. De opleiding duurde vier jaar maar ik heb mijzelf na drie jaar ‘ontslag’ gegeven en vertrok voor vakantiewerk naar Terschelling.
Daar was ik destijds manusje van alles in een café/restaurant en dat beviel wederzijds zo goed dat ik er vier jaar ben blijven hangen. In de wintermaanden hielp ik mee met allerlei verbouwingen en in de zomermaanden was ik uiteraard druk in het horecagedeelte. Het was een prachtige tijd en dat gold ook voor mijn dienstperiode op verschillende plekken in Nederland.
In mijn jonge jaren wilde ik dus scheepskok worden en die kans kreeg ik op de coaster van een kapitein/eigenaar van een groot schip dat van het Noordelijke puntje van de Oostzee tot aan Frankrijk voer. Het koken leerde ik aanvankelijk vanuit de kookboek van mijn zus maar aan boord leerde ik natuurlijk de fijne kneepjes van het vak. Mijn eerste reis was er direct eentje van maar liefst veertien maanden. Toen we in Harlingen aanmeerden, ben ik nog een dag naar huis geweest.
Door de uitstekende arbeidsvoorwaarden bij Shell en het feit dat ik als hulpkok de hele wereld over zou kunnen varen, besloot ik bij hen te solliciteren en werd aangenomen. Ik heb er al ongeveer drie jaar gewerkt en was dan vaak zes tot negen maanden achterelkaar van huis.
Toen ze bij Shell over wilden gaan op buitenlandse koks, raadde men mij aan om uit te zien naar een andere baan. In Zoutkamp werd destijds in 1987 een nieuwe kazerne gebouwd want die in Appingedam zou dicht gaan en ik besloot voor de grap te solliciteren. Toen ik terugkwam van weer een verre reis, lag er een brief op mij te wachten en ik kon nog net een afspraak voor een sollicitatiegesprek maken.
En zo keerde ik na mijn diensttijd terug bij Defensie, ook een uitstekende werkgever. De eerste vijf jaar draaide ik kantinediensten maar eigenlijk had ik dat na enige maanden al wel gezien. Ik wilde graag wat anders doen en die kans kreeg ik toen ik succesvol solliciteerde naar de vacature voor een beveiliger. Ik heb toen eerst een defensieopleiding gevolgd en haalde daarna mijn beveiligingspapieren. Dat was in 1994.
Later haalde ik zelfs de opleiding Pedagogiek/ Didactiek en ik heb nog lesgegeven in Emmen. Al met al ben ik 7 jaar wachtcommandant geweest op de Willem Lodewijk van Nassaukazerne en ik was en ben uiteraard ook ’s weekends en ’s nachts aan het werk. Sinds 2021 ben ik senior wachtcommandant en dat bevalt ondanks allerlei reorganisaties prima.
Eerst mocht ik 58 medewerkers aansturen, na de reorganisatie zijn dit er 12 geworden. Als groepscommandant geef ik leiding aan een groep beveiligers. Ik begeleid bijvoorbeeld allerlei sollicitatie-, beoordelings- en functioneringsgesprekken inclusief de administratieve afhandeling. Maar ook draai ik af en toe nog mee in het militair transport naar bijvoorbeeld de Eemshaven en in de beveiliging van ons oefenterrein op Lauwersoog van zo’n 1.500 m2. Ik kom ook nog wel op de kazernes in Assen en Havelte. Al met al werk ik nu nog vier dagen in de week binnen een zeer diverse en afwisselende baan.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Jeike is iets ouder dan mij en blijf nog twee jaar doorwerken. Wanneer zij stopt met werken dan zet ik er waarschijnlijk ook een punt achter. Vervelen zal ik mij echter niet hoor. Want waar we het nog niet over gehad hebben, is dat ik sinds 1997 ook een ‘personenzoeker’ ben die in opdracht meehelpt om vermiste personen op te sporen. Daar ben ik ondertussen mee gestopt.
Het is destijds ontstaan toen ik op zoek ging naar een familielid waar niemand contact meer mee had. Na nog een geslaagde speurtocht besloot ik een eigen onderneming op te starten en een website te laten maken. Dat bracht mij in contact met verschillende radio- en televisiemakers van bijvoorbeeld de KRO, NCRV en Endemol. Daarvoor deed ik opdrachten op uurloonbasis maar ook particulieren konden op basis van no-cure-no-pay bij mij terecht.
Voor dit werk, wat ik al met al zo’n 18 jaar heb gedaan, heb ik regelmatig allerlei interviews gegeven aan bijvoorbeeld het Dagblad van het Noorden, de Leeuwarder Courant en de Ommelader en diverse landelijke bladen. Het werk leverde bijzondere opdrachten op. Zo ging ik voor een dochter op zoek naar haar vader die ik uiteindelijk in Zeeland vond. Hij was stervende maar er is toch nog een hereniging geweest. Wat dat betreft was het ook een dankbaar beroep dat ik altijd zeer respectvol heb proberen uit te voeren.
Qua hobby’s mag ik tegenwoordig graag lezen, vooral spannende non-fictie boeken. Ik luister graag naar muziek maar zing zelf ook graag en zit op het smartlappenkoor hier in Zoutkamp. Ook doe ik in de schuur hierachter aan houtbewerking en ik teken en schrijf regelmatig. Samen met Jeike trek ik er graag een weekendje op uit en dan gaan de fietsen mee. Ook pikken we in Zoutkamp ’s weekends in de zomermaanden regelmatig met vrienden een terrasje mee.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Onze trouwdag, dat je je zoon voor het eerst mag vasthouden en wanneer je je kleinzoon voor het eerst op schoot hebt, dat zijn prachtige momenten natuurlijk. Daarbij ben ik blij dat we zelf nog gezond zijn en ik geniet van het mooie werk wat ik doe.
En de dieptepunten?
Het overlijden van dierbaren, zeker wanneer dit op jonge leeftijd gebeurd zoals bij mijn broer en schoonzus en vrienden. Het overlijden van mijn ouders en schoonouders gebeurde op latere leeftijd, daar kun je dan ondanks het verdriet meer vrede mee hebben.
Van een andere orde was de bouw van onze tweede en nog grotere woning aan De Snik in Zoutkamp. Halverwege bleek dat de aannemer failliet gegaan was en dat heeft ook voor ons grote (financiële) gevolgen gehad. Daardoor werd dit voor ons een ‘huis zonder ziel’. Maar wanneer je altijd ‘één keer vaker opstaat dan dat je valt’, dan is het goed. We hebben ons hierdoor niet uit het veld laten slaan.
Heeft u nog bijzondere verhalen?
Vanuit mijn werk heb ik regelmatig de politie ondersteund in hun zoektocht naar vermiste personen in het Lauwersmeergebied, het gebied dat wij natuurlijk door ons werk heel goed kennen. Helaas waren we vaker niet dan wel op tijd om de vermiste personen levend op te sporen. Mentaal zwaar werk inderdaad maar ook dankbaar werk wanneer het wel goed gaat.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Een grote zigeunerwagen bouwen en dan daarmee rondtrekken. Ik kijk nu al regelmatig uit naar een geschikt ‘halfproduct’ die ik daarvoor kan gebruiken. Wanneer de wagen uiteindelijk klaar is dan kan het trekkertje ervoor en dan zie ik wel waar ik terecht kom, haha.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van, ik zie dit meer als leermomenten.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
In de wetenschap altijd één keer vaker op te zijn gestaan dan dat ik gevallen ben, ga ik voor een dikke negen!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Wees zuinig op je vrienden want zonder vrienden ben je een vreemdeling. In Zoutkamp hebben we een mooie vriendenclub, we steunen elkaar door dik en dun. Ook trekken we er jaarlijks een dagje op uit met elkaar. Dat zijn voor mij hele waardevolle contacten!