Ik weet niet eens meer waarheen we op weg waren. Maar in de auto zei de vrouw tegen mij dat ze gezien had dat Golden Earring dik een jaar later in Ahoy te Rotterdam nog een aantal afscheidsconcerten zou gaan geven. Of eigenlijk was het er toen nog maar één. Aansluitend op de Vrienden van Amstel Live en met medewerking van een groot aantal artiesten die eerder in januari al tijdens dit spektakel te zien waren.
Twee jaar geleden waren we al eens bij een avond van VVAL geweest en het smaakte naar meer. En dit was de kans op een ander soort weerzien, misschien nog wel mooier ook. Helemaal vanwege dit unieke karakter natuurlijk.
Want ik heb wel iets met deze legendarische rockband die vijftig, misschien wel zestig jaar, Nederlandse popgeschiedenis vertegenwoordigt. Ze traden immers maar liefst twaalf keer in Middelstum op tijdens Sunsation. Vooral die keer dat Anouk ook mee kwam, zal ik nooit meer vergeten. Wat was het ongekend druk in de tent. Warm ook en de zweetdruppels vlogen je van bovenaf om de oren.
Maar ook de videoclip van het legendarische nummer ‘When the lady smiles’ maakte indruk. Volgens mij geregisseerd door Dick Maas, destijds zeer bekend van de filmhits De Lift en Amsterdamned. De clip met de non en een kaalgeschoren Barry Hay werd in Amerika zelfs gecensureerd, anders mocht hij niet worden uitgezonden.
We hadden dus een jaar lang last van de voorpret maar vrijdag jongstleden was het zover en tokkelden we al op tijd die kant op. De vorige keer reden we ’s nachts vanuit Rotterdam in één keer terug. Dit keer hadden we in Zeist, op dik een uur rijden van Rotterdam, een hotelovernachting geboekt. Uiteraard ging het laatste uurtje die kant op niet zo snel door alle drukte op de wegen.
Vlakbij Ahoy scoorden we nog snel even een snelle hap fastfood. Om vervolgens om 19.00 uur in een lange rij met wachtenden te gaan staan. Zo rond half acht hadden we onze stoeltjes gevonden en werden we opgewarmd door zachte GE-muziek op de achtergrond en zagen we de zaal steeds voller worden. Toen drong bij mij het besef en de importantie van deze avond langzaam maar zeker door. Dit wordt echt de laatste keer dat we de mannen op zien treden.
Het werd een memorabele avond met een keur aan artiesten. Son Mieux brak zeer energetisch de ban met onder andere de klassiekers Twilight Zone en Weekend Love. We zagen Acda en de Munnik, Guusje Meeuwis, Maan en Michelle, Danny Vera met een ingetogen klassieker en ik ontdekte de Limburgse band DeWolff.
Steeds meer was daar het besef dat de Haagse rockband Golden Earring de Nederlandse popgeschiedenis verrijkt heeft met tal van klassiekers. ‘I can’t sleep without you’, ‘Another 45 miles’, het door mij al bijna vergeten pareltje ‘Burning stuntman’, ‘Going to the run’, ‘Long blond animal’, wie kent ze niet eigenlijk? Op drie verschillende podia werden al deze klassiekers in verschillende samenstellingen gespeeld waarbij Barry, Rinus en Cesar niet gezamenlijk op het podium stonden. Eerder hadden ze al aangegeven dat dit nog steeds een dingetje is.
Langzaam maar zeer zeker werd toegewerkt naar de indrukwekkende finale. De energielevel ging nog verder omhoog toen Di-rect zijn opwachting maakte. Spike is de schoonzoon van Hay en de vonken vlogen er vanaf toen ‘When the lady smiles’ werd ingezet. Barry bleek nog niets van zijn zangkracht te zijn kwijtgeraakt. En ook Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk lieten in twee individuele bass- en drumsolo’s zien het spelen nog lang niet verleerd te zijn. Gretig werd het applaus van het enthousiaste publiek opgezogen.
Toen Cesar na drie intensieve minuten zijn stokjes op het podium gooide, werd aan de andere kant door alle aanwezige artiesten GE grootste hit ingezet. Tien minuten lang trilde Ahoy op zijn grondvesten tijdens ‘Radar Love’. Cesar dook op naast de drummer van Di-rect en met nog zo’n kleine tien gitaristen op het podium ging het er om weg.
Maar het allermooiste moment moest nog komen. Op het grote beeldscherm boven het hoofdpodium zagen we de vorig jaar overleden George Kooymans ‘Hold me now’ inzetten. Wat mij betreft een van de mooiste Earring nummers die ik de dag erna nog verschillende keren op mijn mobieltje terug heb gekeken en die nu nog steeds door mijn hoofd zingt.
Dat was het dan, bedacht ik mij in de auto terug naar Zeist. Het allerlaatste Earring-concert en wij waren erbij. Mede mogelijk gemaakt door een heldere ingeving van de vrouw dik een jaar geleden. Nog danig onder de indruk pakte ik in het zicht van de haven nog even bijna volop een rotonde mee die maar zo voor mij opdook. De vrouw was direct klaarwakker en liet dit blijken ook. Even geen ladiesmile dus van haar kant.
De volgende ochtend pakte ik in de ochtendstond nog wat vitamientjes mee in de Zeister bossen tijdens een klein wandelingetje om mij vervolgens het uitgebreid ontbijt goed te laten smaken. Terug in Middelstum werden direct maar de Sunsation-combikaarten gekocht. Wie weet wat voor herinneringen daar volgende maand weer worden gesmeed. Deze legendarische vrijdagavond in Ahoy pakken ze mij in elk geval nooit meer af….
Hold me now, you gotta guide me through the night
Hold me now, and make it last forever
Hold me now, be my guide just for a while
Hold me now, make my ice-cold blood turn warm