Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Watte Linstra is ook mijn volledige naam. Ik ben op 22 augustus 1960 geboren in de Kerkstraat in Middelstum. We woonden daar in de ene kant van een boerderij, opa en oma aan de andere kant. Ik ben nummer vier van vijf broers. Lang dacht ik de jongste te zijn die het meest verwend zou worden maar toen diende Koos zich nog aan. Broer Folly is helaas al overleden, Henk woont in Assen en Jan in Almelo.
Mijn vader had vroeger een eigen expeditiebedrijf, Firma Linstra en Van der Laan geheten. Met een vrachtwagen werd er op het Bodenterrein in Groningen ’s morgensvroeg allerlei spullen opgehaald die vervolgens in Middelstum en omstreken werden rondgebracht. Het dorp had in die tijd alleen al een stuk of zes bakkers die heel wat grondstoffen moesten hebben, later deden ze ook veel aan transport met hun vrachtwagens. Ook heeft hij bijvoorbeeld vele spoorbielzen verkocht.
Toen mijn vader (in 1980) veel te vroeg overleed, verhuisden we naar de Vlaslaan waar we op twee plekken hebben gewoond. Ik was 25 jaar toen we trouwden en naar Onstwedde verhuisden. Daar hebben we ruim acht jaar gewoond en daarna volgde ruim vijf jaar Doetinchem. Eind jaren negentig zijn we naar Zuidlaren verhuisd en sinds dik een jaar zijn we de trotse eigenaars van dit appartement aan de Oosterhamrikkade in Groningen. Het is een kwartiertje lopen naar de binnenstad en dat bevalt prima.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 2026 veertig jaar getrouwd met de oorspronkelijk uit Baflo afkomstige Tessa. Zij was mijn Rabobank-collega in Baflo, we waren een echt ‘bankstel’ dus. Het huwelijk heeft ons drie dochters geschonken. In 1987 werd Marjolein geboren, zij woont ook in Groningen. Twee jaar later diende de tweeling zich aan met de namen Simone en Kim. Simone woont in Amsterdam en Kim in Leusden. En zo konden wij in 1989 precies op onze trouwdag zeggen dat we in drie jaar tijd drie dochters hadden gekregen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de MAVO in Middelstum, ging ik naar de HAVO in Groningen zonder eigenlijk enig idee te hebben wat ik qua beroep wilde worden. Ik ben toen eerst maar in militaire dienst gegaan en solliciteerde daarna op een Rabobankvacature in Baflo en ook de PTT in Groningen zocht personeel. Ik kon vervolgens bij beide terecht en koos voor de Rabobank. Daar heb ik geen moment spijt van gekregen.
Ik zat er op mijn plek en heb zeker in de beginjaren de nodige cursussen en opleidingen gevolgd. Ik was er administratief baliemedewerker en kon vervolgens vijf jaar later in Onstwedde eerste medewerker worden omdat mijn voorvanger directeur werd van deze bank. Als eerste medewerker stuurde ik het team Particulieren aan. Vijf jaar later werd ik hoofd van de afdeling. Ik was best wel ambitieus en de directeur gaf mij de tip om elders te solliciteren, mocht ik mij nog verder willen ontwikkelen.
Die kans deed zich in 1994 voor toen ik in Doetinchem financieel planner kon worden. Die functie was toen net in opkomst in het bankwezen en zodoende werd ik een van de eerste financiële planners van het land. Doetinchem voelde als een groot dorp met alle voorzieningen voorhanden en ik kreeg tijdens feestjes regelmatig als tip mee om ‘in het nu te leven’.
In 1998 werd de Rabobank in Doetinchem landelijk nieuws waardoor zelfs enige dagen de landelijke nieuwszenders hun journaals openden met nieuws vanaf ons kantoor. Er waren namelijk in de voorgaande jaren verschillende netwerken van vermogende cliënten ontstaan (D’n Anwas) en de gedane beleggingen verdwenen als sneeuw voor de zon en er was tevens sprake van een beurscrash. Uit nader onderzoek kwamen best wel bijzondere zaken aan het licht wat de werksfeer behoorlijk verziekte met veel ziektemeldingen tot gevolg.
Dat zette ons ook aan het denken en daarbij wilden Tessa en ik wel weer terug naar het Noorden. Die kans diende zich aan toen Interpolis, die hun hoofdkantoor in Tilburg hadden, op zoek waren naar een accountmanager in de provincie Drenthe. We verhuisden naar Zuidlaren en vervolgens heb ik ongeveer zeventien jaar verschillende functies op commercieel verzekeringsgebied voor ze ingevuld.
Ik heb het als een hele mooie werkperiode ervaren met heel veel bijeenkomsten, productintroducties, opleidingen enz. bij de Rabobank-vestigingen in de provincie. Maar nadat Interpolis was overgenomen door Achmea, volgde reorganisatie op reorganisatie. In 2016 was ik vervolgens zelf aan de beurt en toen heb ik eerst een sabbatical ingelast. In dat jaar heb ik veel gereisd met Marjolein die in die tijd net voor haarzelf begonnen was en reislustig ingesteld is.
Ik had genoeg tijd om na te denken over hoe nu verder en besloot het roer om te gooien. Het ondernemerschap heeft mij altijd getrokken en als franchiser bij zorgdetacheerder Happy Nurse kwam ik in een rijdende trein terecht. Aan mij de taak om rond de stad Groningen zorgmedewerkers te werven en om deze vervolgens onder te brengen bij diverse zorgaanbieders. Dat konden bestaande opdrachtgevers zijn maar ik ging ook op zoek naar nieuwe ingangen.
Dit heb ik al met al een kleine zes jaar met veel plezier gedaan maar in 2022 kreeg ik een goed aanbod voor mijn bedrijf wat ik in de loop der jaren had opgebouwd. Ik had in al die jaren zo’n vijftig a zestig zorgmedewerkers geworven en die kon ik prima plaatsen. Maar je was wel vaak 24/7 in touw om alles te regelen en rond te breien. In goed overleg heb ik toen de knoop doorgehakt en de onderneming van de hand gedaan.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik was 62 toen ik de knoop doorhakte maar het heeft nog wel even geduurd voordat alles goed overgedragen en afgerond was. Daarna gingen Tessa en ik op zoek naar een nieuw onderkomen met alle rompslomp van dien. Wat een uitzoekwerk ook met alle oude spullen die we hadden. Wat gaat mee en wat kan weg? En dan moest hier de boel nog ingericht worden natuurlijk.
Dus zo lang is het echte pensionadogevoel er nog niet hoor. Tessa is ook gestopt met werken en we doen regelmatig de binnenstad aan voor een bakje koffie in het Forum of pikken een mooie film mee. Op woensdagavond is daar nog steeds de biljartavond in Zuidlaren waar het vroeger in Middelstum het voetballen was wat de klok sloeg. Het feit dat mijn schouder steeds uit de kom schoot, maakte hier al op jonge leeftijd een einde aan.
Ik ben onlangs bestuurslid geworden van de plaatselijke Vereniging Van Eigenaren en daar gaat best wel wat werk inzitten. Verder mag ik graag lezen en pakken we regelmatig een bijzondere uitdaging van onze sportieve dochters mee. Alle drie zaten ze vroeger op volleybal en ook nu zijn ze nog zeer sportief en gaan vaak allerlei uitdagingen aan. En als het even kan dan zijn wij daar ook graag bij.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dit jaar zijn we dus veertig jaar getrouwd en dat is zeker een mooi hoogtepunt waar we op gepaste wijze aandacht aan besteden middels een weekje weg. Ik ben trots op mijn dochters en hoe ze zich ontwikkeld hebben in de loop der jaren, zeker ook op sociaal gebied.
Marjolein heeft vorig jaar een reisboek uitgebracht, Simone schopte het heel ver met haar volleybaltalent en speelde zelfs Europees en Kim doet vaak mee aan allerlei hardloopevenementen in het land.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn ouders en mijn broer Folly. Zowel mijn vader als Folly hadden kanker en mochten maar 55 en 57 jaar worden. Bij mijn vader ging het wel heel snel. Binnen een week na de diagnose was hij al overleden. Ook het overlijden van mijn schoonouders en van mijn neef en nichtje hakten er in.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
We hebben drie dochters en alle drie zaten ze ook op volleybal. Simone is twee keer Nederlands kampioen geworden en ze pakte ook twee keer de beker. De Europese wedstrijden brachten haar zelfs naar Rusland en Frankrijk.
Maar zo vanzelfsprekend was het in het begin allemaal niet. Ik weet nog dat wij als ouders bij het bestuur werden ontboden in de tijd dat ze nog bij Lygurcus in Groningen speelde. Toen we daar kwamen was er ook een afvaardiging van de NeVoBo en werd ons meegedeeld dat het niet goed ging met de damestak binnen de club en dat ze deze af wilden stoten.
Aan ons drieën, Paul Zoet, Volco de Jong en ik, als ouders het verzoek om het damesvolleybal nieuw leven in te blazen. Daar hebben we wel even over na moeten denken maar we besloten er voor te gaan. We hebben dit drie jaar gedaan en er kwam op organisatorisch vlak heel veel bij kijken.
En dan kan het dus gebeuren dat Lygurcus tegen Sneek speelde waar Simone heen was gegaan en dat ik haar als Lycurgus-bestuurslid in Groningen aan stond te moedigen. Daar kreeg ik uiteraard wel wat opmerkingen over.
Ik heb niet heel lang in het eerste van Middelstum gevoetbald maar de bekerwedstrijd tegen FC Groningen 2 is mij altijd bij gebleven. We verloren in het Oosterparkstadion begin jaren tachtig nipt met 2-1 vlak voor tijd. Harrie Westra maakte toen nog de 1-1. In de rust voelde het, voor mij althans, alsof we al een hele wedstrijd gespeeld hadden.
Na de wedstrijd mochten wij het spelershome in en dit was in het jaar dat zowel Erwin als Ronald Koeman nog bij Groningen speelden. Ronald had net zijn eerste interland gespeeld en gooide er nog een slagje voor ons in, inclusief een bittergarnituur. Ook het kampioenschap in 1985 was ontzettend mooi om mee te maken. Dit zijn toch altijd dingen die je bijblijven, zelfs dik veertig jaar na dato.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik zou best nog wel wat willen reizen en wat van de wereld willen zien. Maar zo lang mogelijk gezond blijven, dat is het allerbelangrijkste.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van. Je probeert (nieuwe) dingen aan te pakken en daar dan het beste van te maken.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat mag geen laag cijfer worden. Noteer maar een 8,5 of een 9.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik heb ooit lang geleden gehoord van Frits Bolkestein, op de vraag wat volgens hem de essentie van het leven was, om het onvermijdelijke lief te hebben. Dat vond ik wel een mooie uitspraak van hem. Omdat je er toch geen invloed op hebt, kun je het leven bij jezelf en anderen maar beter omarmen.
Ik vind het best wel bijzonder en eng als je kijkt wat er in de wereld maar ook dichtbij allemaal gebeurt. En dan bedoel ik bijvoorbeeld Oekraïne, de VS en dichterbij de afwikkeling van het aardbevingsgebeuren in Groningen, de woningnood en de Toeslagenaffaire. En de verharding van de maatschappij zoals je onlangs weer zag tijdens Oud & Nieuw. Ik zou heel graag willen dat we een beetje liever en begripvoller naar elkaar zijn….