Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Haaie Spoelstra is ook mijn volledige naam. Ik ben op 9 mei 1959 geboren in het Friese De Wilgen, een plaatsje vlakbij Drachten. Ik ben de oudste van zes jongens en een meisje. Mijn broers zijn allemaal in Friesland blijven wonen. Ons zusje is helaas op 15-jarige leeftijd overleden; zij had het Downsyndroom. Mijn vader was boerenarbeider en heeft veertig jaar bij dezelfde boer gewerkt en werd door die boer hiervoor voorgedragen voor een Koninklijke onderscheiding. Mijn moeder regelde het drukke huishouden.
In 1979 ben ik op twintigjarige leeftijd naar Oudega, gelegen in Zuidwest-Friesland, verhuisd en daar getrouwd met de moeder van onze kinderen. Daar heb ik zes jaar gewoond en toen ben ik in 1985 in het Drentse Valthermond neergestreken. Ongeveer dertig jaar later volgde de laatste verhuizing naar Warffum. Ik vind dit een prachtig dorp om in te wonen met een rijke geschiedenis.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 2005 ben ik gescheiden na een huwelijk van 25 jaar. In 2009 heb ik mijn huidige partner leren kennen. Het was voor ons beiden de eerste date en we hadden direct een goede klik. We wonen sinds 2014 samen.
Uit een eerder huwelijk zijn mijn drie kinderen voortgekomen. In 1984 werd Hielke-Haaie geboren. Hij woont in Tweede Exloërmond en heeft twee kinderen. Twee jaar later kwam Willem-Siebe op de wereld. Hij is naar het Duitse Winterberg verhuisd en heeft een dochter. Jacobina is in 1992 geboren, woont in Emmer-Compascuum en heeft een zoontje. Ik ben dus de trotse opa van vier kleinkinderen, in leeftijd variërend van twee tot twaalf jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school, ging ik met een duidelijk doel voor ogen naar de HAVO in Drachten. Ik wist namelijk van jongs af aan dat ik onderwijzer wilde worden. Ik speelde met mijn zes jaar oudere buurjongen in een oud kippenhok altijd al ‘schooltje’. Ruurd gaf dan les en wij als broers waren dan in de weer met allerlei schriften en andere schoolspullen.
Na de HAVO ben ik naar de Pedagogische Academie in Drachten gegaan die ik in vier jaar afrondde op twintigjarige leeftijd. Het viel eind jaren zeventig niet mee om in het onderwijs aan de bak te komen. Ik was één van de 65 sollicitanten die solliciteerde naar de functie van meester voor klas twee en drie van de christelijke lagere school “Klaver Trije” in Oudega. 
Met het schoolbestuur als aandachtige toehoorders achterin de klas.
Ik zie mij nog met de Simca van mijn vader die kant op rijden en was natuurlijk best wel zenuwachtig. De volgende zes jaar stond ik met veel plezier in Oudega voor de klas maar toen was het daar helaas einde oefening voor mij omdat het aantal leerlingen te klein werd. Wel heb ik daar de gitaar geïntroduceerd in de klas. Vanaf dat moment totdat ik stopte in het onderwijs noemden ze me “meester gitaar”.
Gelukkig kon ik in hetzelfde jaar al weer aan de slag op de christelijke lagere school “Rehoboth” in Valthermond. Ook daar moest ik een proefles geven . Als onderwerp had ik een natuur- en muziekles over de kikker. Ik had mijn gitaar meegenomen en dat viel in de smaak want ik werd aangenomen.
In Valthermond heb ik vervolgens dertig jaar voor de klas gestaan waarbij ik alle groepen wel heb gehad met uitzondering van de kleuters want daar had ik niet zoveel mee. Het mooist vond ik het lesgeven aan de kinderen van groep vijf en zes want die zijn het leergierigst. Groep acht was door de eindmusical ook altijd erg leuk. Verder kon ik genieten van de kerstvieringen.
De laatste drie werkjaren werd het door de administratieve druk wat minder leuk. Het kwam regelmatig voor dat ik tot 23.00 uur bezig was met de persoonlijke leerling-plannen. Ik ben perfectionistisch ingesteld en had al twee keer een burn-out gehad.
Toen ik er in 2015 met een goede regeling vervroegd uitkon, hoefde ik niet lang na te denken. Zeker in de wetenschap dat ik al in Warffum woonde en de reis ernaar toe mij dik een uur kostte. Ik was op school ook altijd de man van het ICT-gebeuren en startte dan ’s morgensvroeg de computersystemen op.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Helemaal gepensioneerd ben ik nog niet, ik ontvang in mei namelijk mijn eerste AOW-uitkering en pensioen. Van verveling is de afgelopen jaren absoluut geen sprake geweest. Ik heb namelijk vele projecten opgepakt waar ik het druk mee had en heb. Zo deed ik geregeld schilderklussen voor familie en kennissen. Heerlijk werken met je handen .
Heel veel plezier heb ik ook in het vrijwilligerswerk voor de plaatselijk Spekclub “De Samenwerking”. Een vereniging met een lange geschiedenis én Gronings Cultureel Erfgoed. De nu 85 leden sparen een jaar lang iedere maand een geldbedrag bij elkaar waar ze in december vlees van kunnen kopen. Dit is in 1931 ontstaan uit armoede en we zijn van plan om in 2031 ons 100-jarig bestaan te vieren. Ik mocht in 2016, in verband met het 85-jarig bestaan, een jubileumboek maken. Op dit moment ben ik zowel secretaris als bode van de Spekclub.
Waar ik ook veel voldoening uit haalde, was het benaderen in 2019 van al mijn oude studiegenoten uit mijn PA-tijd. Het ging om ongeveer veertig personen waarbij ik de meeste via Facebook wist te achterhalen. Ik heb ze allemaal om hun levensverhaal gevraagd en hier een boek van samengesteld. Ook organiseerde ik reünies en ook daar heb ik twee boeken van gemaakt. Nog steeds komen we eens in de vier jaar bij elkaar.
Ik houd mij daarnaast bezig met de digitalisering van dia’s en videofilms. Genealogie vind ik leuk om te doen en ik heb dan ook uitgebreid stamboomonderzoek naar de familie Spoelstra-tak gedaan. Het zal je niet verbazen dat ik het hele archief van de familie in beheer heb met daarbij heel veel fotoboeken van mijn ouders en grootouders.
In 2019 startte ik samen met mijn partner nog een heel bijzonder project op. We gingen namelijk Wonderfoons maken voor mensen met dementie waarbij we de ouderwetse draaischijftelefoons gebruikten om daar dertig muzieknummers op te zetten. Al met al hebben we hier zo’n 450 van gemaakt die gretig hun weg vonden naar allerlei verzorgingstehuizen.
Verder zat ik in Valthermond en Tweede Exloërmond in de muziekvereniging en zit ik tegenwoordig in Warffum bij het Mannenkoor WMK. Voor deze vereniging houd ik mij ook bezig met het websitebeheer. We zijn met zo’n vijftien leden maar dat zijn er ook tien geweest. Nieuwe aanwas blijft echter hard nodig. Zingen en muziek maken is echt mijn ding. In het verleden heb ik een jeugdkoor gehad, in een gospelkoor gezongen, basgitaar gespeeld en ik was onderdeel van een dubbel mannenkwartet “Dubbel Vier “ in Emmen.
In en om het huis is altijd wel wat te doen. Houtkloven bijvoorbeeld waardoor we er deze winter weer warmpjes bijzitten. Zo heb ik zowel allerlei winter- als zomeractiviteiten. Ik ben nu bezig met het maken van screenshots van de oude dorpsfilms die in 1954 en 1966 door de dorpsfilmer meneer Adolfs zijn gemaakt over Warffum.
Die screenshots met daarop de gezichten van mensen die in die tijd in het dorp woonden, plaats ik dan op de speciale Facebookpagina “Warffum, zoals het vroeger was “ met de vraag of mensen die personen kennen en of ze er eventueel wat over kunnen vertellen. Die nauwkeurige administratieve afhandeling van allerlei zaken blijft er bij mij inzitten.
Musescore is hier ook een voorbeeld van. Hiervoor zet ik de muziekstukken van ons mannenkoor inclusief noten en tekst in dit speciaal programma waardoor de koorleden thuis zelfstandig alvast flink kunnen oefenen. Dit doe ik ook voor koren in de omgeving.
Ik ben tevens erg geïnteresseerd in de rijke geschiedenis van Warffum en verzamel hierover de nodige informatie. Vele boeken over Warffum staan in mijn boekenkast. Verzamelen is sowieso mijn ding.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Allereerst de geboorte van de kinderen en de kleinkinderen en dat ze het binnen hun gezinnen allemaal zo goed doen. Daarbij behoren zeker de beginjaren van mijn werkzame leven in het onderwijs tot de hoogtepunten in mijn leven, ook door de musicals en de kerstvieringen waaraan ik altijd meehielp om ze te organiseren.
Ik kijk ook met veel plezier terug op het hele dorpsgebeuren in Valthermond. Naast het schoolwerk zat ik als ouderling in het kerkbestuur. De onderlinge binding in het dorp was groot en er werd veel georganiseerd. En natuurlijk is het samenwonen met mijn huidige partner nog iedere dag een geluksmoment.
En de dieptepunten?
De laatste drie jaar op school gingen mij door de administratieve werkdruk steeds meer tegenstaan maar ik heb wel een heel mooi afscheid gehad waar ik met veel plezier op terugkijk. De periode rond en na mijn scheiding, ook door allerlei financiële perikelen, heb ik als een vervelende tijd ervaren. Alles moest even weer een plekje krijgen. Het verlies van je ouders is natuurlijk nooit leuk maar beiden waren tachtigers en dan kun je er wel vrede mee hebben.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Dat van die Wonderfoons blijft toch een mooi verhaal. Eén van de bestellingen was voor een vrouw wiens dementerende moeder ’s avonds vaak onrustig werd. Voor haar maakte ik een Wonderfoon met daarop de stem van die vrouw, haar man en hun kinderen. Als moeder dan onrustig werd dan werd dat verhaaltje afgedraaid waardoor ze weer rustig werd en vervolgens al snel in slaap viel waardoor haar dochter er niet speciaal heen hoefde te rijden. Dit was voor allebei een uitkomst dus.
De bestuursvergaderingen van de school in Oudega waren altijd leuk en bijzonder, zeker in de zomerperiode. Dan trokken we er namelijk met een boot van de directeur op uit en daarop werden de personeelsvergaderingen gehouden.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
We gaan in de zomerperiode al tien jaar lang met de caravan naar het Zeeuwse Cadzand waar we dan een week of vier, vijf op een camping verblijven. Altijd op dezelfde camping inderdaad en dat bevalt prima. In het voorjaar gaan we de laatste jaren naar een andere plek maar we blijven altijd in Nederland. De fietsen gaan mee inclusief een hondenkar voor onze hond. Verder hebben we geen speciale wensen. Gezond blijven is voor ons heel belangrijk.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik heb nergens spijt van. De scheiding was een lastige periode maar wanneer blijkt dat je uit elkaar gegroeid bent dan moet je op den duur een moeilijke keuze maken.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat moet wel een acht worden hoor, ik ben dik tevreden!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Blijf altijd positief in het leven staan, dat is mijn motto. Met het koor zingen we ook wel liedjes van Ede Staal en zeker het nummer ‘’t het nog nooit zo donker west’ spreekt mij zeker aan. Je moet altijd weer vooruitkijken in het leven.