Het is de eerste maandagmorgen van het jaar wanneer ik aan dit verhaal begin. Een ouderwetse maandagmorgen inderdaad met een donkere en witte wereld om mij heen. Een ochtend waarop ik ook nog eens verrast wordt door de normaal verre van aanhalige poes Baby die eerst op mijn toetsenbord springt en vervolgens kopjes geeft en mijn neus begint te likken. Wat hond Zhiva weer jaloers maakt waardoor zij ook om aandacht schreeuwt door haar voorpoten op mijn bureau te leggen.
Ouderwetse gezelligheid derhalve en ik accepteer gretig dat ik twee minuten later dan gepland aan dit verhaal begin. Maar de priemende vraag waar precies te beginnen, ben ik nog niet kwijt. ‘De mooiste uurtjes van het jaar zijn weer aangebroken’, zo Facebookte ik op Oudjaarsdag toen we met een grote groep bekenden in het dorpshuis van Westerwijtwerd zaten.
Na wat gesteggel over het wandelvertrek richting Wietwerd was het Diederik die vroeg of zo’n bezoek aan mijn geboortedorp het nu allemaal extra bijzonder maakt. Ik denk dat dit daadwerkelijk zo is. Op de toch al nostalgische laatste dag van het jaar maakt dit feit het nog nostalgischer. En het maakt dat je hoopt dat die laatste uurtjes hier in Wietwerd niet heel snel voorbij zullen gaan.
Maar dat was een utopie. Met drankjes, hapjes en gezelligheid, een weerzien met Annemarie, Sir en Liesbeth, de prachtige sleepverhalen van vroeger van Honderd waardoor Nij Wietwerd afgesloten werd, en de goede en gastvrije zorgen van bijvoorbeeld juffrouw Janny en de gastvrouw van Trankiel, maakten dat deze namiddag veel te snel voorbijgleed.
Een bezoek van mijn vroegere overbuurman in zijn rolstoel aan het dorpshuis maakte dit sacraal gebeuren nog extra bijzonder. Herinneringen aan mijn eerste, en tevens laatste, twee sigaretten – ik moet toen rond zes jaar oud geweest zijn en de vieze smaak, de hoestbui en de tranen in mijn ogen, maakten dat ik nooit meer de neiging gekregen heb om te gaan roken – kwamen bovendrijven. Klaas was in mijn ogen toen al een oudere man en dat is een kleine vijftig jaar later niet veranderd natuurlijk.
Verwarmd door de gezelligheid en de drankjes, liepen we vol goede moed met een groot gedeelte van de wandelclub terug naar Middelstum, het nieuwe jaar tegemoet. Een jaar die begon vol met vuurwerk maar ik merkte al snel dat ik het grootste gedeelte van mijn energiekruit al grotendeels verbruikt had in Wietwerd.
Wat rest op deze maandagmorgen, Dry January is dichterbij dan Blue Monday, zijn de mooie herinneringen. Aan de Nieuwjaarsreceptie van de voetbalclub bijvoorbeeld. Een ouderwetse stamppotmaaltijd van Zuidhof, de nostalgische speech van Piet en een succesvolle quiz – voor ons als bestuur zelfs in dubbel opzicht – maakten het reeds tot een mooie namiddag plus vooravond. De warme klanken van Men in Black en de newwave-nummers van Eling zorgden ervoor dat zelfs bij de oudere garde de dansbeentjes helemaal los kwamen. En dat gebeurt niet zo vaak meer.
Eerder die week werden we in Loppersum ook al verwend door de mannen van trainer Westing die voor het eerst sinds jaren het Boshal-zaalvoetbaltoernooi weer eens wisten te winnen. Mede door een eclatante 4-0 overwinning in de finale op Loppersum. Dit werd in de werkelijk waar bomvolle kantine door de echte insiders nog even tot in de kleine uurtjes nabesproken. Zeer waarschijnlijk voor de laatste keer want volgens mij gaat dit jaar ook deze sporthal tegen de vlakte om plaats te maken voor nieuwbouw. En dus worden ook deze herinneringen extra gekoesterd.
Voordat het kerstreces intrad, was daar reeds een gezellige pubquiz op het Concordiaplein als startpunt van een driedaags gezellig samenzijn. Niemand minder dan RTV-Noordster Niiwino, ook bekend van Noord Scoort, praatte en loodste ons door de gezellige avond heen. Een dag later wachtte ons het kerstklaverjassen, de goede vorm van een kaartavond eerder werd daar doorgetrokken.
Op zaterdag waagden de vrouw en ik ons nog even in Winterwelvaart Groningen maar dat hebben we geweten. Wat een drukte zeg, al schuifelend liepen we langs de kades en langs het reuzenrad en schaatspaleis. Gelukkig wisten we in de Mac Donalds nabij de Westerhaven nog een voedzame maaltijd te scoren. Een week later keerden we terug omdat ik nog nieuwe broeken moest hebben en ook toen was het gezellig druk in de stad die in dit geval afgesloten werd met een frietje bij de Belg.
Van het traditionele ‘hokjen’ in de voetbalkantine heb ik door onze eigen klaverjasavond met mijn kaartvrienden niet veel meegekregen. Maar ook op nummer 3 ging het er om weg en was het, mede door de felle vlammetjes van Wim, al in de kleine uurtjes toen ik naast de vrouw niet alleen een bier- maar ook een frituurlucht verspreidde waar zij in elk geval niet vrolijk van werd.
En nu is het dus de eerste maandagmorgen van januari. Het wordt langzaam weer wat lichter en de besneeuwde daken in de buurt worden steeds beter zichtbaar. We mogen weer inderdaad. Veel hail en zeeg’n voor iedereen in 2026. Dat het maar een heel mooi jaar mag worden. Ik laaf mij nog even in mooie herinneringen alvorens richting mijn eerste afspraak van het nieuwe jaar te gaan. In gedachten keer ik nog even terug naar het geroup en gereer in het dorpshuis van Wietwerd. Over 360 dagen zitten we hier hopelijk weer, ijs en weder dienende. Voordat we het weten, is het al weer zover….