Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Hindrik Bakker, met dubbel i, roepnaam Henk. Ik ben op 4 oktober 1952 geboren in Zandeweer als jongste van zeven kinderen. Vier hiervan zijn helaas inmiddels overleden. Ik heb nog twee broers en die wonen in Zandeweer en Garsthuizen.
Mijn vader werkte vroeger eerst als boerenarbeider bij boer Meinardi in Zandeweer en kocht later in hetzelfde dorp een kwekerij. Daarbij had hij nog wat melkvee en hij was ook nog melkcontroleur. Mijn moeder runde het drukke huishouden.
Ik heb tot mijn 21e in Zandeweer gewoond. Daarna volgde een jaar Garsthuizen en in 1973 zijn we in ’t Zandt gaan wonen. Eerst vijf jaar in een huurhuis aan de Molenweg en sinds 1978 wonen we met veel plezier aan de Zijldijksterweg. We genieten hier van een grote tuin en een fraai uitzicht over de landerijen.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1969 leerde ik op De Blink in Uithuizen de oorspronkelijk uit Usquert afkomstige Martha Wegman kennen. Vrij snel na de eerste ontmoeting was het ‘klaar’ en we zijn in 1973 getrouwd. Onze dochter Natasja is in 1974 geboren en woont in Uithuizermeeden. In 1978 kwam zoon Patrick op de wereld en hij woont met Chantal in Uithuizen. We zijn de trotse opa en oma van vijf kleinkinderen, in leeftijd variërend van 14 tot 25 jaar.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Zandeweer, ging ik naar de LTS in Uithuizen waar ik voor de richting timmerman/metselaar koos. Vlak voor mijn examens ben ik van school gegaan omdat ik ruzie kreeg met de directeur. Die wilde mij in de zomervakantie onkruid laten wieden op het schoolplein maar daar had ik geen trek in: ‘Ik kom hier nooit weer!’
Toen ik dit thuis aan mijn moeder vertelde, begon ze te huilen en ze verwees mij direct door naar mijn vader die in de kwekerij bonen aan het poten was. Toen hij het verhaal hoorde, gaf hij mij het bonenbakje plus de opmerking: ‘In elk gat drie bonen’. Verder maakte hij er geen woorden meer aan vuil, misschien was hij allang blij met wat extra hulp. Mijn vader was destijds ook al melkcontroleur bij Bennink die aan de Hemonystraat in Middelstum woonde.
Dit was weer een mooie kruiwagen voor mij want ik heb zo’n 3 a 4 jaar lang het werken in de kwekerij gecombineerd met de melkcontroles en de administratieve uitwerking ervan. Eén van de boeren die bij ons thuis kwam, was Boerma die ook veehandelaar was in ’t Zandt en die wel zin had om met een veebedrijf te beginnen. We hadden een goed onderling contact waardoor ik op mijn twintigste werd opgenomen in de maatschap.
Met zo’n 130 melkkoeien hadden we in die tijd een groot bedrijf. Ik runde de boerderij en Boerma trok er op uit voor de handel. Vanuit Denemarken werden zelfs Yersey-koeien gekocht en de beste koeien bleven bij ons op de boerderij. Al met al heb ik een dikke zeven jaar met veel plezier in de maatschap gewerkt maar een nadeel was wel dat je zeven dagen per week aan het werk was. Ik geloof dat ik in al die jaren maar één week vakantie gehad heb toen het werk door een stageloper kon worden overgenomen.
Ik solliciteerde vervolgens naar een baan bij machinaal houtbewerker Reinders maar omdat ik geen ervaring had, werd dit niks. Vervolgens ben ik twee jaar lang seismologisch bodemonderzoek gaan doen in opdracht van de NAM om vervolgens grondwerker te worden bij baggeraar Wijnands in Werkendam.
Na twee jaar werd ik grondwerker bij Hak pijpleidingen en heb de nodige pvc-buizen in de buurt moeten vervangen. Nee, ik zat niet op een kraan maar moest in de zware klei hier in de omgeving gaten graven voor de leidingen met een schep. Daarnaast ben ik weer naar school gegaan, naar de avondschool in Drachten, waar ik vijf jaar lang twee avonden in de week heen ging. Een drukke tijd maar ik behaalde wel mijn diploma’s en werd daarna eerste monteur gas en water. Daardoor kreeg ik het qua werkzwaarte een stuk makkelijker.
Hak pijpleidingen werd ingeruild voor Baas in Drachten en dat werd mijn laatste werkgever. In 2013 volgde op 61-jarige leeftijd een afkeuringprocedure. Want door de zware graafwerkzaamheden ben ik namelijk drie keer aan een hernia geopereerd en toen was het qua werkcarrière afgelopen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Dat afgekeurd zijn, dat was in het begin zeker wel even wennen na een werkperiode van 45 jaar. Je ziet jezelf zitten thuis maar gaandeweg kwam ik erachter dat ik niet de enige was en na drie weken had ik de nieuwe situatie wel geaccepteerd. Van verveling is ook nooit sprake geweest want we hebben een grote tuin waar ik sinds die tijd in een rustig tempo lekker bezig kan zijn.
Daarnaast mag ik heel graag knutselen en ik ben dan ook vaak in de werkschuur achter het huis te vinden. We gaan er regelmatig met de caravan op uit. Vroeger zijn we vaak naar het Gardameer in Italië geweest, tegenwoordig blijven we vooral in Nederland met Nijverdal in Salland als meest geliefde kampeerplek. Daarbij mag ik graag puzzelen. Je ziet hier dan ook een puzzelboekje – niveau 4 – liggen met verschillende soorten puzzels.
Vroeger heb ik nog gevoetbald. Eerst bij ZEC en daarna een blauwe maandag bij ’t Zandt maar toen ik in de maatschap werd opgenomen was hier geen tijd meer voor. Ik ben later nog wel een paar jaar jeugdleider bij ’t Zandt geweest toen Patrick op voetbal zat en ben sowieso een voetballiefhebber. Ik heb jarenlang een seizoenkaart van FC Groningen gehad toen ze nog in het Oosterpark speelden. Ook heb ik vroeger op biljarten gezeten.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Twee jaar geleden, waren Martha en ik vijftig jaar getrouwd en kregen we van de kinderen een reis aangeboden naar het Griekse eiland Kreta. Dat was zeker een hoogtepunt. Daarnaast natuurlijk onze trouwdag en de geboorte van de kinderen en kleinkinderen. En dat ik op latere leeftijd toch nog de nodige diploma’s gehaald heb na vele jaren avondstudies, is ook iets waar ik zeker trots op ben.
En de dieptepunten?
Begin 2025 is mijn zus op 84-jarige leeftijd overleden en met haar had ik een heel goede band. Zij ging ook altijd mee naar Italië op vakantie. Ook het versterkingsproces van ons huis mag bij deze vraag niet ontbreken. We hebben nu een heel mooi en grondig verbouwd huis maar het hele proces heeft zo’n vijf jaar in beslag genomen. Ik ben er hartpatiënt door geworden en heb er drie ziekenhuisopnames aan overgehouden door alle ervaren stress. Nog steeds slik ik tabletten voor mijn hartritmestoornissen.
De periode 2007-2008 was voor ons en het dorp ook een spannende periode toen we hier in ’t Zandt een pyromaan rond hadden lopen. Achterin onze schuur hadden we twee paarden en aldoor was daar de angst dat de boel in de hens zou vliegen. Zelfs het leger werd destijds ingeschakeld om ons dorp te beschermen. Iedereen was dan ook maar wat blij toen de pyromaan uiteindelijk werd opgepakt.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
We hebben aan onze bezoeken aan het Gardameer een mooie vriendschap overgehouden. Patrick was nog een brugpieper toen we voor het eerst die kant opgingen en kreeg in het tweede jaar contacten met leeftijdsgenoten waaronder een familie uit Rijssen.
En nu, 35 jaar later, hebben we nog steeds contact met dit echtpaar. Sterker nog, we zijn vorige week nog bij ze op bezoek geweest en hebben al die jaren het nodige lief en leed met elkaar mogen delen. We hebben goede buren maar zeker ook verre vrienden!
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Door onze vliegreis naar Kreta voor ons huwelijksjubileum, kon er een wens van onze bucketlist af. Martha had zelfs nog nooit gevlogen. Verder hebben we geen speciale wensen meer. Gewoon lekker zo doorgaan in goede gezondheid, dat vinden we het allerbelangrijkste. Lekker met de caravan er op uit trekken en dan bij voorkeur naar Nijverdal natuurlijk.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik zou het zo niet weten. Volgens mij heb ik nergens spijt van gehad.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer maar een acht. We hebben het goed met elkaar en kunnen doen en laten wat we zelf willen.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Geniet van het leven want je bent er maar even. Wij maken geen rare sprongen en genieten van de kleine dingen in het leven. Wel maak ik mij af en toe wat ongerust over al die oorlopen en de onrust in de wereld.
Gelukkig kunnen wij het goed vinden met de meeste mensen en zeker met de buren. In geval van nood, helpen we elkaar graag. Zo stonden ze voor ons klaar toen ik met mijn hartproblemen in het ziekenhuis werd opgenomen. Dat is heel wat waard!