Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Cornelis Pieter Douma. Roepnaam Kees, met een K inderdaad. Ik ben op 20 mei 1958 geboren in Ens in de Noordoostpolder. Als oudste van acht kinderen, één broer is helaas al overleden. Ik heb nog een broer in Winsum wonen, eentje woonde tot voor kort in Huizinge en de rest is verder uitgewaaid tot aan Zwolle en Lelystad aan toe. Ik kom uit een onderwijzersgezin. Mijn vader gaf les op de ULO, MULO en op de MAVO. Mijn moeder runde het drukke huishouden maar gaf later ook handwerken op school.
Toen ik twee was, verhuisde het gezin Douma naar Noordhorn. Ik heb ook nog in Zuidhorn gewoond alvorens op mijn negentiende op kamers te gaan wonen in Hoogezand-Sappemeer. Mijn partner woonde destijds in Rijnsburg en daar pendelde ik in de weekenden vaak heen. In 1980 zijn we in Garsthuizen gaan wonen en daar hebben we veertien jaar gewoond. Toen volgden twaalf jaar in het centrum van Loppersum, tien jaar langs het water in Winsum en we wonen nu al weer tien jaar met veel plezier aan het water in Onderdendam.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik heb mijn vrouw Els in 1977 leren kennen tijdens een zeilkamp van de kerk in het Friese Gaastmeer. Het was liefde op het eerste gezicht en op 16 mei 1980 zijn we getrouwd. Els is net zo oud als ik en ze heeft zelfs nog een tijdje naast een oom en tante van mij in Amersfoort gewoond.
Samen hebben we vijf kinderen gekregen. In 1981 werd Marko geboren, hij woont in Groningen. Daarna volgden vier dochters. In 1982 kwam Annelies op de wereld, zij woont in Winsum. Twee jaar later diende Marije zich aan en zij woont het verste weg, in Enschede om precies te zijn. Sanne is in 1987 geboren en woont in Sauwerd. Tamar tot slot stamt uit 1991 en is in Haren terecht gekomen.
We zijn de trotse grootouders van elf kleinkinderen waarvan één helaas bij de geboorte is overleden. De kleinkinderen variëren in leeftijd van nul tot 21 jaar en de twaalfde is op komst.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik was vijf jaar toen ik op de gereformeerde kleuterschool in Zuidhorn terecht kon en hier heb ik ook de lagere school doorlopen. Wanneer ik naar de MAVO zou zijn gegaan, was ik wellicht bij mijn vader in de klas gekomen. Maar zover kwam het gelukkig niet want ik mocht naar het Lyceum in Groningen. Daar heb ik Atheneum A afgerond op de school die tegenwoordig bekend staat als het Gomarus College.
Ik heb hier zeven jaar over gedaan. In het eerste examenjaar waren daar nog de plannen om naar de HEAO te gaan. Na het tweede examenjaar besloot ik liever het werken met het leren te combineren en ik kon als beginnend assistent terecht bij Kleynveld Kraayenhof en Co, het huidige KMPG. Daar kwam ik erachter dat ik werken leuker vond dan leren dus ik heb alleen de propedeuse van de opleiding tot registeraccountant afgerond. Wel kan ik gerust stellen dat ik altijd interesse in de cijfers heb gehad en ik heb tien jaar met veel plezier bij KMPG gewerkt.
In 1987 ben ik vervolgens hoofd administratie geworden van Amasus Shipping in Delfzijl. Ik vond het leuk om een aantal mensen aan te sturen en ontdekte dat ik best wel een affiniteit met de scheepsvaart heb. Dat bleek bij KMPG eerder ook al. Bij Amasus kreeg ik na dik drie jaar helaas ruzie met de nieuwe directeur en heel impulsief en pissed off besloot ik vervolgens om per 1 juli 1991 met een eigen administratiekantoor in Garsthuizen te beginnen.
Kees Douma Bedrijfsadviesbureau was er voor de administratie, automatisering en advisering en na vier jaar verhuisde ik met het bedrijf naar Loppersum, in het voormalig Rabobankgebouw. In 2000 heeft vervolgens één van mijn toenmalige werknemers het bedrijf overgenomen en ik ging verder met een eenmanszaak met als specialiteit de zeescheepvaart.
In de volgende zes jaar mocht ik voor onder andere Soetermeer&Fekkes in Rotterdam/Zoetermeer, Poseidon Chartering Delfzijl en NIBC in Den Haag mooie interimmanagementklussen doen. In totaal heb ik voor zeventien schepen de hele administratie en financiering verzorgd en ik was ook betrokken bij de aan- en verkoop van schepen.
In 2006 besloot ik vervolgens om het roer drastisch om te gooien, mede omdat ik het werk steeds minder leuk begon te vinden. Els en ik hadden sinds 1995 zelf een eigen boot en vanaf het water heb ik Marenland Recreatie in Winsum zien ontstaan. Toen deze in 2007 te koop kwam, heb ik het bedrijf gekocht en al met al 9 seizoenen gerund.
Het was leuk werk maar we maakten ook lange dagen, zeker in zomerperiode. Hollen of stilstaan inderdaad en daarbij hadden we direct al last van de economische crisis die zich eind 2007 aandiende. Met als gevolg dat we in 2013 het bedrijf hebben moeten verkopen maar we konden hem vervolgens wel terughuren. Dit hebben we nog twee jaar gedaan en toen was het tijd om afscheid te nemen.
Al met al een leerzame tijd maar ook een tijd waarin het zakelijk niet voorspoedig ging en we financieel gezien opnieuw moesten beginnen. Een harde leerschool inderdaad en we waren arm maar wel gezond. Mijn vrouw ging als woonbegeleidster de gehandicaptenzorg in en ik vroeg aan Theo Trox waarom er in Winsum geen administratiekantoor zat. Dat leidde vervolgens tot Accountantskantoor Douma en Trox waarvan Theo dus de eigenaar was. We hebben in Winsum mooie dingen weten te realiseren. Zo hielpen wij Johan van der Beek met zijn Kaas-Notenhuysch, hebben we de Dorkas-winkel opgericht en wisten we een mooie invulling voor de voormalige ABN AMRO-bank te vinden.
In 2019 ben ik vervolgens coördinator geworden bij Stichting Present Noord Nederland en toen kwam de coronaperiode met minder uren tot gevolg. Als MKB-consultant voor Stichting Stut en Steun keerde ik vervolgens in 2021 terug in het voormalig Rabobank-kantoor in Loppersum. Ook werd ik in die tijd centrummanager van Het Hogeland. Ik rolde de aardbevingsproblematiek in en heb dit de laatste twee jaar als zzp-er voor de provincie verder uitgewerkt waarbij ik gelukkig tal van MKB-ers op weg heb kunnen helpen in een oerwoud aan regels.
Terugkijkende kan ik constateren dat ik van het opzetten en het opbouwen ben en in staat om daarvoor het nodige shit op te ruimen. Als alles vervolgens weer op zijn pootjes terecht gekomen is, kijk ik graag weer verder. Ik ben trots op het feit dat ik altijd de regie in eigen handen heb weten te houden. Ik nam zelf ontslag als ik tot de conclusie kwam dat ik binnen de organisatie uitgegroeid was.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik was bijna 67 toen ik op 1 mei 2025, tegelijk met Els, gestopt ben met werken. Van een zwart gat was geen sprake want ik werkte altijd al vaak vanuit huis dus koken, meehelpen met het huishouden en de wasgoed regelen was en is geen onbekend terrein voor mij. Ik ben meer gaan lezen en nu de winter eraan komt is het legpuzzelen geblazen in huize Douma. Daarnaast mag ik graag fietsen, varen en ‘camperen’, of te wel er met de camper opuit trekken.
Ik heb in mijn leven het nodige vrijwilligerswerk verricht en doe dat nog steeds. Dat begon in Garsthuizen in het dorpsbestuur en in Westeremden werd ik vervolgens diaken en ouderling in de kerkenraad. Ook in Loppersum ben ik ouderling geweest en voorzitter van de Commissie van Beheer.
Als penningmeester van de gehandicaptenvereniging was ik landelijk actief en ik ben penningmeester en voorzitter geweest van de Ondernemersvereniging in Winsum. En secretaris van Stichting Zwembad in Winsum. Maar ook voorzitter en penningmeester van de BVGB te Bedum en Centrummanager in Het Hogeland. Tevens was ik voorzitter van de Stichting Promotie Waddenland. Momenteel ben ik nog penningmeester van het dorpshuis in Onderdendam en diaken in Winsum.
Zo maar een willekeurige greep uit een lijst die ik nog wel verder uit kan breiden. Stilzitten is inderdaad nog steeds niet mijn ding. Het sporten mag bij deze vraag niet ontbreken. Ik zit op volleybal in Onderdendam en op de tennisclub in Bedum. Vroeger waren Els en ik erg van het toneelspelen.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat ik Els heb leren kennen, onze trouwdag en de geboorte van de kinderen en kleinkinderen. En mijn stap naar zelfstandigheid qua werk mag bij deze vraag ook niet ontbreken.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn jongere broer op 55-jarige leeftijd en ons doodgeboren kleinkind in Indonesië. Afgelopen zomer hebben Els en ik in Indonesië zijn grafje bezocht, gelegen naast de startbaan van het vliegveld in Jakarta. Een intensieve belevenis. En een van onze kleindochters is al op heel jonge leeftijd geopereerd aan haar hart. Een spannende gebeurtenis en het gaat nu gelukkig goed met haar, maar ze blijft een ‘hartekind’.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik heb geen specifieke bücketlist. De reis naar Indonesië was in meerdere opzichten een langgekoesterde wens en een intense ervaring.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik heb nergens spijt van. Op Marenland hebben we het nodige beleefd en meegemaakt maar ook veel geleerd. De aanschaf van een eigen boot was destijds misschien door een gebrek aan tijd en geld wat naïef te noemen maar wat hebben we hier al een plezier aan beleefd.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een cijfer die op de eindlijst van school in elk geval ontbrak. Noteer maar een 8,5.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Dankzij ons geloof hebben we ervaren dat er meer is in het leven dan werken alleen. We varen wat dat betreft een mooie toekomst tegemoet.