Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn officiële naam is Broen Jan Balkema, roepnaam Bennie. Broen is geen alledaagse naam maar afkomstig van een verre voorouder. Ik ben op tien december 1951 geboren in Garsthuizen. Mijn jongere zuster is helaas reeds overleden. Mijn vader was groentehandelaar. In Loppersum en Zandeweer kocht hij op veilingen de groenten in en die werden dan op de Peizerweg in Groningen aan winkeliers verkocht. Mijn moeder runde het huishouden.
Vaak ben ik niet verhuisd. Ik heb tot mijn 24e thuis gewoond en verhuisde toen naar Lange Akker in Uithuizermeeden. Daarna volgde na vijf jaar nog een verhuizing naar de overkant van de straat en daar wonen we nu al weer 45 jaar met veel plezier. Het bevalt ons uitstekend ‘Op Meij’.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1971 leerde ik in de Partybar in Uithuizen de oorspronkelijk uit Hefswal afkomstige Anna Trijn Dijksterhuis kennen. Wat begon als wat ‘scharrelerij’ eindigde op 12 december 1975 in een huwelijk. Binnenkort hopen we dus ons vijftigjarig huwelijksfeest te vieren.
We hebben twee zoons gekregen. In 1977 werd Arnold geboren. Hij is ICT-er en woont in Zuidhorn. In 1980 kwam Edwin op de wereld. Hij is ambulancechauffeur, woont in Uithuizen en is mede-eigenaar van B&B ontruiming in Uithuizermeeden. Arnold heeft drie dochters en Edwin twee zoons. We zijn dus de trotse grootouders van vijf kleinkinderen, in leeftijd variërend van tien tot negentien jaar.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Garsthuizen, ging ik naar de LTS in Uithuizen. Daar koos ik voor de schildersrichting maar ik wist vroeger al op jonge leeftijd dat ik vrachtwagenchauffeur wilde worden. Ik ben op mijn vijftiende zonder diploma van school gegaan en kwam via een familieconnectie te weten dat ze bij Ami Meubelen in Uithuizermeeden personeel zochten. Ik ben er op de fiets heengegaan met de vraag of ik bij ze kon komen werken en niet veel later ging ik er al aan de slag.
Ami is toen in brand gevlogen en op de nieuwe locatie kwam nauwelijks zonlicht binnen. Dat vond ik maar niets en na dik een jaar hield ik het er voor gezien. Ik kwam via Jan Bos Transport uit Garsthuizen in de bietencampagne terecht. Zij zochten een kraanmachinist voor hun oude legertruck die als vrachtwagen dienstdeed. Omdat ik mijn rijbewijs nog niet had, kwam er een bordje met 16 km op de truck te hangen.
Na de campagne, ging ik als bijrijder mee naar België voor de stro- en vlastransport. Al snel had ik mijn rijbewijzen gehaald en de uitvoerder van de Grondmij, die in die tijd wel bij mijn buurman kwam, zorgde er vervolgens voor dat ik bij Lommerts in Delfzijl chauffeur op een zandkeeper werd. Daarna hoorde ik dat ze bij de familie Klip in Uithuizen twee chauffeurs zochten in de wegenbouw. Ik solliciteerde en mijn vader ging mee met het gesprek en ik werd aangenomen.
Voor 50 cent minder loon als bij Lommerts, ging ik vervolgens bij Klip aan de slag. Dat kon wel uit want ik had de truck bij huis en hoefde dus geen benzine meer te bekostigen. De volgende twaalf, dertien jaar kon ik hier mooi vooruit. In de zomerperiode waren werkweken van zestig, zeventig uur heel normaal en vervolgens zat ik in de wintermaanden thuis want dan was er geen werk.
Een eerdere collega was bij de reinigingsdienst van de gemeente Hefshuizen gaan werken en wist te vertellen dat ze bij de gemeente nog twee chauffeurs zochten. Ik heb er een slapeloze nacht aan over gehouden door de overweging of ik het bedrijfsleven vaarwel moest zeggen om vervolgens ambtenaar te worden en in het begin moest ik ook vreselijk wennen aan de cultuur. Mijn eerste klus was met een krabber onkruid loskrabben langs de stoeprand en net op dat moment kwamen mijn vroegere Klipcollega’s langsrijden. Die zullen ook wel gedacht hebben, ‘waar is die Balkema aan begonnen?’
Na negen maanden had ik al een maagzweer opgelopen en ik twijfelde hevig of ik niet wat anders moest zoeken. Gelukkig heeft Anna mij gestimuleerd om door te zetten en gelukkig kwam er een plekje vrij op een vrachtwagen. Nu kon ik mooi weer alleen op pad en dat beviel mij een stuk beter. Werken in groepsverband is eigenlijk niets voor mij.
De gemeente Hefshuizen werd de gemeente Eemsmond en om de tien jaar kreeg ik een nieuwe vrachtwagen tot mijn beschikking. Ik heb er al met al drie gehad en transporteerde hiermee van alles. In de winter hielp ik mee in de gladheidbestrijding en dat vond ik misschien wel het mooiste werk. Bij nacht en ontij aan het werk maar daar maalde ik niet om. Op één dag na want toen was het tussen Warffum en Onderdendam zo glad dat ik heel bang werd.
Al met al heb ik 33 jaar voor de gemeente gewerkt, van mijn 32e tot mijn 65e. In de meeste gevallen met heel veel genoegen, zeker toen ik op de vrachtwagen kwam. Ik kijk bijvoorbeeld ook met heel veel plezier terug op de Oud & Nieuw-vieringen. Dan ging het er altijd om weg maar het waren wel gezellige dagen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik heb eerst geprobeerd om er op mijn 64e uit te gaan maar dat scheelde mij teveel inkomen. Ik ben uiteindelijk gestopt toen ik 65 jaar en 9 maanden was. We hebben het nu over 2017. Ik moest hier in het begin wel aan wennen en werd vaak nog rond 06.15 uur wakker. Maar van een zwart gat was gelukkig geen sprake alhoewel Anna nog drie jaar doorgewerkt heeft en ik dus vaak alleen thuis was.
In die tijd was ik vaak aan het fietsen en aan het vissen. In de wintermaanden vermaak ik mij tegenwoordig met legpuzzels van 1.000 stukjes. De laatste anderhalf jaar verricht ik bij Edwin en Oedse allerlei hand- en spandiensten wanneer ze met B&B ontruiming weer een klus hebben. Dat gaat mij heel goed naar de zin, we kunnen het prima met elkaar vinden.
Vroeger heb ik bij de Grashippers in Garsthuizen gevoetbald en toen die club ter ziele ging, werd ik lid van eerst ZEC en later De Heracliden. Een hoogvlieger was ik niet maar het voetballen in het vijfde elftal ging mij prima naar de zin. Toen ik op den duur een keuze moest maken tussen het vissen en het voetballen, koos ik voor het eerste.
Anna en ik zijn er ook vaak met de caravan opuit getrokken maar die hebben we verkocht. Anna is meer van de buitenlandse reizen maar daar moet ik niets van hebben. Na een paar dagen heb ik het vaak wel weer gezin. Uitstapjes maken naar Enjoy-hotels in Nederland vind ik wel heel leuk om te doen. Tegenwoordig wandel ik ook regelmatig en tijdens een fietstocht trap ik zo veertig kilometer weg.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
In december zijn we dus vijftig jaar getrouwd, dat vind ik een heel mooi hoogtepunt. We zijn, met de kinderen en kleinkinderen erbij, een hecht gezin en daar kan ik van genieten.
En de dieptepunten?
Mijn zuster is één jaar na haar pensionering overleden, zij had longkanker. Ook mijn ouders zijn jong gestorven, op 56- en 57-jarige leeftijd. In vier jaar tijd raakten we mijn ouders en twee opa’s kwijt, een heftige periode dus.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
De naam Piet Blink komt nog wel eens langs in de verhalen. Hij was bode op het gemeentehuis en wilde wel een keer met mij mee een ritje maken. Toen hij onderweg moest urineren, miste hij het laatste afstapje en viel languit in de berm. Ik kneep hem toen wel even want eigenlijk mocht ik geen medepassagiers meenemen maar gelukkig mankeerde hem niets.
Met B&B-ontruiming hebben we een keer een klusje gehad en toen stond ene Simon steeds in de weg. Nog steeds krijg ik nu nog wel eens te horen ‘Simon, opzied!’ en dan weet ik dat een van beide mannen vindt dat ik in de weg sta.
We hebben het al over de Oud- & Nieuw-vieringen gehad en tijdens een van die diensten heb ik maar liefst dertien uitgebrande auto’s van Warffum naar Uithuizen moeten vervoeren. Eentje vloog op de vrachtwagen onderweg zelfs weer in brand, dat was natuurlijk niet de bedoeling. Toen heb ik de vrachtwagen eerst maar even langs de kant van de weg gezet.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Gezond blijven!
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Bij Klip was ik in de zomermaanden welhaast dag en nacht aan het werk. De opvoeding van beide jongens kwam toen grotendeels op Anna neer en ik zag ze maar heel weinig. Zaterdag was ik vaak aan het voetballen en zondags was ik vervolgens kaduk. Dat werd gelukkig een stuk beter toen ik bij de gemeente aan de slag ging.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat moet aan de ene kant een royale voldoende zijn maar aan de andere kant ook weer niet te hoog. Noteer maar een zeven.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik denk dat we alle belangrijke dingen uit mijn leven wel bij langs geweest zijn. Het beroep van vrachtwagenchauffeur, dat was mijn lust en mijn leven. Maar dat komt vast wel uit het verhaal naar voren. Leuk dat je er was en ik zie de uitwerking graag tegemoet…